Adhyaya 4

Verse 1

सूत उवाच । एवं मुनीन्द्राः कथिते प्रभावे शंकरेण तु । पुनः पप्रच्छ सा देवी कृतांजलिपुटा सती

சூதர் கூறினார்—முனீந்திரர்களே, சங்கரர் இவ்வாறு மகிமையை விளக்கியபின், கைகூப்பி நின்ற சதீதேவி மீண்டும் அவரை வினவினாள்.

Verse 2

देव्युवाच । देवदेव जगन्नाथ क्षेत्रतीर्थमय प्रभो । प्रभासक्षेत्रमाहात्म्यं विस्तरात्कथयस्व मे

தேவி கூறினாள்—தேவதேவா, ஜகந்நாதா! க்ஷேத்திர-தீர்த்தமயமான பிரபுவே, பிரபாச க்ஷேத்திரத்தின் மஹாத்மியத்தை எனக்கு விரிவாகச் சொல்வாயாக.

Verse 3

कथं तुष्यसि मर्त्यानां क्षेत्रे तत्र विचेतसाम् । जप्तं दत्तं हुतं यष्टं तपस्तप्तं कृतं च यत् । प्रभासे तु महाक्षेत्रे कस्मात्तत्राक्षयं भवेत्

அந்த க்ஷேத்திரத்தில் மனம் சிதறிய மனிதர்களிடத்திலும் நீர் எவ்வாறு திருப்தியடைகிறீர்? மேலும் பிரபாசம் எனும் மகாக்ஷேத்திரத்தில் ஜபம், தானம், ஹோமம், யாகம், தவம் மற்றும் செய்யப்படும் எதுவும் ஏன் அங்கே அக்‌ஷயமாகிறது?

Verse 4

जात्यंतरसहस्रेषु यत्पापं पूर्वसंचितम् । तत्कथं क्षयमाप्नोति तन्ममाचक्ष्व शंकर

ஆயிரமாயிரம் பிறவிகளில் முன்சேகரித்த பாவம் எவ்வாறு நாசமடைகிறது? ஹே சங்கரா, அதை எனக்குச் சொல்லும்.

Verse 5

यदि प्रभासं सर्वेषां तीर्थानां प्रवरं मतम् । किमन्यैर्बहुभिस्तत्र कर्त्तव्यं तीर्थविस्तरैः

பிரபாசம் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் முதன்மை எனக் கருதப்படின், அங்கே பல பிற தீர்த்தங்களை விரிவாகச் சொல்ல வேண்டியதேன்?

Verse 6

एकं यदि भवेत्तीर्थं मनो निःसंशयं भवेत् । बहुत्वे सति तीर्थानां मनो विचलते नृणाम्

ஒரே தீர்த்தம் இருந்தால் மனம் ஐயமின்றி நிலைக்கும்; தீர்த்தங்கள் பலவாகும்போது மனிதரின் மனம் அலைபாய்கிறது.

Verse 7

तस्मात्सर्वं परित्यज्य तीर्थजालं सविस्तरम् । प्रभासस्यैव माहात्म्यं कथयस्व सुरेश्वर

ஆகையால் தீர்த்தங்களின் விரிந்த வலையையெல்லாம் ஒதுக்கி வைத்து, ஹே சுரேஸ்வரா, பிரபாசத்தின் மகிமையையே எனக்குச் சொல்லும்.

Verse 8

क्षेत्रप्रमाणं सीमां च क्षेत्रसारं हि यत्प्रभो । वक्तुमर्हसि तत्सर्वं परं कौतूहलं हि मे

ஹே பிரபோ, க்ஷேத்திரத்தின் அளவு, அதன் எல்லை, மேலும் அதன் சாரமான புனிதத் தன்மை—இவை அனைத்தையும் அருளிச் சொல்ல வேண்டும்; என் ஆவல் மிகுதியாயுள்ளது.

Verse 9

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि क्षेत्राणां क्षेत्रमुत्तमम् । सर्वक्षेत्रेषु यत्क्षेत्रं प्रभासं तु प्रियं मम

ஈசுவரன் கூறினார்—தேவி, கேள்; க்ஷேத்திரங்களுள் உத்தமமான க்ஷேத்திரத்தை நான் உரைப்பேன். எல்லாப் புனிதக் க்ஷேத்திரங்களிலும் பிரபாசக் க்ஷேத்திரமே எனக்கு மிகப் பிரியம்.

Verse 10

प्रभासे तु परा सिद्धिः प्रभासे तु परा गतिः । यत्र संनिहितो नित्यमहं भद्रे निरन्तरम्

பிரபாசத்தில் பரம சித்தி உண்டு; பிரபாசத்திலேயே பரம கதி உண்டு; அங்கே, ஓ பாக்கியவதியே, நான் எப்போதும் இடையறாது சந்நிதியாக இருக்கிறேன்.

Verse 11

तस्य प्रमाणं वक्ष्यामि सर्वसीमासमन्वितम् । क्षेत्रं तु त्रिविध प्रोक्तं तत्ते वक्ष्याम्यनुक्रमात्

அதன் அளவையும் எல்லாச் சிமைகளுடனும் நான் கூறுவேன். இந்தக் க்ஷேத்திரம் மூவகை எனச் சொல்லப்படுகிறது; அதை உனக்கு வரிசையாக விளக்குவேன்.

Verse 12

क्षेत्रं पीठं गर्भगृहं प्रभासस्य प्रकीर्त्यते । यथाक्रमं फलं तस्य कोटिकोटिगुणं स्मृतम्

பிரபாசம் ‘க்ஷேத்திரம்’, ‘பீடம்’, ‘கர்ப்பகிரகம்’ எனப் புகழப்படுகிறது. அந்த வரிசையிலே அதன் பலன் கோடி கோடியாகப் பெருகும் என நினைவில் கூறப்படுகிறது.

Verse 13

क्षेत्रं तु प्रथमं प्रोक्तं तच्च द्वादशयोजनम् । पञ्चयोजनमानेन क्षेत्रपीठं प्रकीर्तितम्

முதலாவது ‘க்ஷேத்திரம்’ எனப்படுகிறது; அது பன்னிரண்டு யோஜனை அளவு. ‘க்ஷேத்திர-பீடம்’ ஐந்து யோஜனை அளவெனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 14

गर्भगृहं च गव्यूतिः कर्णिका सा मम प्रिया । क्षेत्रसीमा प्रवक्ष्यामि शृणु देवि यथाक्रमम्

கர்ப்பகிரகம் ஒரு கவ்யூதி அளவுடையது; அந்த ‘கர்ணிகா’ எனக்கு மிகப் பிரியமானது. இப்போது க்ஷேத்திரத்தின் எல்லைகளைச் சொல்கிறேன்—தேவி, வரிசையாகக் கேள்.

Verse 15

आयामव्यासतश्चैव आदिमध्यान्तसंस्थितम् । पूर्वे तप्तोदक स्वामी पश्चिमे माधवः स्मृतः

நீளம்-அகலம் உடன், தொடக்கம்-நடு-முடிவு முறையாக அமைந்துள்ளது. கிழக்கில் தப்தோதக-ஸ்வாமி; மேற்கில் மாதவனே (எல்லைச் சின்னமாக) நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 16

दक्षिणे सागरस्तद्वद्भद्रा नद्युत्तरे मता । एवं सीमासमायुक्तं क्षेत्रं द्वादशयोजनम्

தெற்கில் கடல்; அதுபோல வடக்கில் பத்ரா நதி எல்லையாகக் கருதப்படுகிறது. இவ்வாறு எல்லைகளுடன் கூடிய இந்தக் க்ஷேத்திரம் பன்னிரண்டு யோஜனங்கள் விரிந்தது.

Verse 17

एतत्प्राभासिकं क्षेत्रं सर्वपातकनाशनम् । तन्मध्ये पीठिका प्रोक्ता पञ्चयोजनविस्तृता

இந்தப் பிராபாசக் க்ஷேத்திரம் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது. இதன் நடுவில் ஐந்து யோஜனங்கள் பரப்பளவுடைய ‘பீடிகா’ என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 18

न्यंकुमन्यपरेणैव वज्रिण्याः पूर्वतस्तथा । माहेश्वर्या दक्षिणतः समुद्रोत्तरतस्तथा

மேற்கில் ந்யங்குமனி, கிழக்கில் வஜ்ரிணி; தெற்கில் மாஹேஸ்வரி, வடக்கில் கடல்—இவ்வாறே இதன் எல்லைகளும் அமைந்துள்ளன.

Verse 19

आयामव्यासतश्चैव पञ्चयोजनविस्तरम् । पीठमेतत्समाख्यातमथो गर्भगृहं शृणु

நீளமும் அகலமும் ஐந்து யோஜனை அளவு விரிந்தது; இதுவே புனிதப் பீடம் எனப் புகழப்படுகிறது. இனி கர்ப்பகிருஹம் (உள் சந்நிதி) பற்றி கேள்.

Verse 20

दक्षिणोत्तरतो यावत्समुद्रा त्कौरवेश्वरी । पूर्वपश्चिमतो यावद्गोमुखाच्चाश्वमेधिकम् । एतद्गर्भगृहं प्रोक्तं कैलासान्मम वल्लभम्

தெற்கில் இருந்து வடக்கு வரை கடலிலிருந்து கௌரவீஸ்வரீ வரை, கிழக்கில் இருந்து மேற்குவரை கோமுகத்திலிருந்து அஸ்வமேதிகம் வரை—இதுவே கர்ப்பகிருஹம் எனக் கூறப்படுகிறது; இது எனக்கு கைலாசத்தினும் மிகப் பிரியம்.

Verse 21

अत्रान्तरे तु देवेशि यानि तीर्थानि भूतले । वापीकूपतडागानि देवतायतनानि च

தேவேசி! இந்த உள் பகுதியில் பூமியில் உள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களும்—வாபி, கிணறு, குளம், மேலும் தேவதைகளின் ஆலயங்கள்—அனைத்தும் இங்கேயே உள்ளன.

Verse 22

सरांसि सरितश्चैव पल्वलानि ह्रदास्तथा । तानि मेध्यानि सर्वाणि सर्वपापहराणि च

ஏரிகள், நதிகள், சதுப்புக் குளங்கள், ஹ்ரதங்கள் ஆகிய அனைத்தும் தூய்மையளிப்பவை; எல்லாப் பாவங்களையும் போக்குவன.

Verse 23

यत्र तत्र नरः स्नात्वा स्वर्गलोके महीयते । क्षेत्रस्य प्रथमो भागो मेध्यो माहेश्वरः स्मृतः

இங்கே எங்கு ஒருவர் நீராடினாலும், அவர் ஸ்வர்கலோகத்தில் மதிக்கப்படுகிறார். இந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் முதல் பகுதி ‘மாஹேஸ்வர’ எனப் புனிதமானதாக நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 24

द्वितीयो वैष्णवो भागो ब्रह्मभागस्तृतीयकः । तीर्थानां कोटिरेका तु ब्राह्मे भागे व्यवस्थिता

இரண்டாம் பிரிவு வைஷ்ணவப் பகுதி; மூன்றாம் பிரிவு பிராஹ்ம (பிரம்மா-சார்ந்த) பகுதி. பிராஹ்மப் பகுதியில் தீர்த்தங்கள் ஒரு கோடியும் மேலும் ஒன்றும் (கோடிரேகா) நிறுவப்பட்டுள்ளன.

Verse 25

वैष्णवे कोटिरेका तु तीर्थानां वरवर्णिनि । सार्द्धकोटिस्तु संप्रोक्ता रुद्रभागे च मध्यतः

அழகிய நிறமுடைய தேவியே, வைஷ்ணவப் பகுதியில் தீர்த்தங்கள் ஒரு கோடியும் மேலும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. ருத்ரப் பகுதியின் நடுப்பகுதியில் ஒன்றரை கோடி (சார்த்தகோடி) எனப் பிரகடனமாகிறது.

Verse 26

एवं देवि समाख्यातं तत्क्षेत्रं हि त्रिदैवतम् । गुह्याद्गुह्यतरं क्षेत्रं मम प्रियतरं शुभे

இவ்வாறு, தேவியே, அந்தக் க்ஷேத்திரம் திரிதேவருக்குரியது என விளக்கப்பட்டது. சுபமே, அது மறைவிலும் மறைவானது; எனக்கு மிகப் பிரியமான க்ஷேத்திரம்.

Verse 27

तिस्रः कोट्योऽर्द्धकोटिश्च क्षेत्रे प्रोक्ता विभागतः । यात्रा तु त्रिविधा ज्ञेया तां शृणुष्व वरानने

பிரிவுகளின்படி இக் க்ஷேத்திரத்தில் மூன்று கோடியும் அரைக்கோடியும் (மூன்றரை கோடி) கூறப்பட்டுள்ளது. யாத்திரை மூவகை என அறியப்பட வேண்டும்—அழகுமுகத்தவளே, அதை கேள்.

Verse 28

रौद्री तु प्रथमा यात्रा वैष्णवी च द्वितीयिका । ब्राह्मी तृतीया संख्याता सर्वपातकनाशिनी

முதல் யாத்திரை ரௌத்ரீ; இரண்டாம் வைஷ்ணவீ; மூன்றாம் பிராஹ்மீ எனக் கணிக்கப்படுகிறது. இம்மூவகை யாத்திரை எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும்.

Verse 29

ब्राह्मे विभागे संप्रोक्ता इच्छाशक्तिर्वरानने । क्रिया च वैष्णवे भागे द्वितीये तु प्रकीर्तिता

அழகிய முகத்தையுடையவளே! பிராஹ்மப் பிரிவில் இச்சா-சக்தி உரைக்கப்படுகிறது; இரண்டாம் வைஷ்ணவப் பகுதியில் கிரியா-சக்தி புகழ்ந்து கூறப்படுகிறது.

Verse 30

रौद्रे भागे तृतीये तु ज्ञानशक्तिर्वरानने । यदि पापो यदि शठो यदि नैष्कृतिको नरः

அழகிய முகத்தையுடையவளே! மூன்றாம் ரௌத்ரப் பகுதியில் ஞான-சக்தி நிறுவப்பட்டுள்ளது. மனிதன் பாவியாக இருந்தாலும், வஞ்சகனாக இருந்தாலும், தீச்செயல் செய்தவனாக இருந்தாலும்—

Verse 31

निर्मुक्तः सर्वपापेभ्यो मध्यभागे वसेत्तु यः । हिमवंतं परित्यज्य पर्वतं गंधमादनम्

மத்தியப் பகுதியில் வசிப்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான். (அத்தகையவனுக்காக) இமவானையும் கந்தமாதன மலைையும் கூட விட்டு—

Verse 32

कैलासं निषधं चैव मेरुपृष्ठं महाद्युतिम् । रम्यं त्रिशिखरं चैव मानसं च महागिरिम्

கைலாசம், நிஷதம், பேரொளி கொண்ட மேருவின் முதுகுப்பகுதி, இனிய திரிசிகரம், மேலும் மகா மலைமான மானசா—

Verse 33

देवोद्यानानि रम्याणि नंदनं वनमेव च । स्वर्गस्थानानि रम्याणि तीर्थान्यायतनानि च । तानि सर्वाणि संत्यज्य प्रभासे तु रतिर्मम

அழகிய தேவர்தோட்டங்கள், நந்தன வனமும்; சொர்க்கத்தின் இனிய தலங்கள், அங்குள்ள தீர்த்தங்களும் புனித ஆலயங்களும்— அவையனைத்தையும் துறந்து, என் இன்பம் பிரபாசத்திலேயே உள்ளது.

Verse 34

यस्तत्र वसते देवि संयतात्मा समाहितः । त्रिकालमपि भुंजानो वायुभक्षसमो भवेत्

தேவி, அங்கே தன்னடக்கம் கொண்டு ஒருமுகச் சித்தத்துடன் வாழ்பவன், மூன்று வேளையும் உண்டாலும் காற்றையே உணவாகக் கொண்டவனைப் போல—மிகத் தூயவனாக—ஆகிறான்।

Verse 35

विघ्नैरालोड्यमानोऽपि यः प्रभासं न मुंचति । स मुंचति जरां मृत्युं जन्मचक्रमशाश्वतम्

இடையூறுகள் அலைக்கழித்தாலும் பிரபாசத்தை விட்டு விலகாதவன், முதுமை-மரணம் மற்றும் முடிவில்லா பிறவிச்சுழலிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான்।

Verse 36

जन्मांतरशतैर्देवि योगो वा यदि लभ्यते । मोक्षस्य च सहस्रेण जन्मनां लभ्यते न च

தேவி, நூறு நூறு பிறவிகளுக்குப் பின் யோகம் கிடைத்தாலும், ஆயிரம் பிறவிகளாலும் மோட்சம் கிடைப்பதில்லை।

Verse 37

प्रभासे तु महादेवि ये स्थिता कृतनिश्चयाः । एकेन जन्मना तेषां मोक्षो नैवात्र संशयः

ஆனால் மகாதேவி, பிரபாசத்தில் உறுதியான தீர்மானத்துடன் நிலைத்திருப்போருக்கு ஒரே பிறவியிலேயே மோட்சம் உறுதி; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 38

प्रभासे तु स्थिता ये वै ब्राह्मणाः संशितव्रताः । मृत्युंजयेन संयुक्तं जपंति शतरुद्रियम्

பிரபாசத்தில் திடவிரதம் கொண்ட பிராமணர்கள், ம்ருத்யுஞ்ஜய மந்திரத்துடன் இணைத்து சதருத்ரீயத்தை ஜபிக்கின்றனர்।

Verse 39

कालाग्निरुद्रसांनिध्ये दक्षिणां दिशमाश्रिताः । ज्ञानं चोत्पद्यते तत्र षण्मासाभ्यंतरेण तु

காலாக்னிருத்ரரின் சான்னித்யத்தில் தென் திசையைச் சரணடைந்தவர்களுக்கு அங்கே ஆறு மாதங்களுக்குள் ஞானம் உதயமாகிறது।

Verse 40

शिवस्तु प्रोच्यते वेदो नामपर्यायवाचकैः । तस्य चात्मस्वरूपं तु शतरुद्रं प्रकीर्तितम्

பரியாயப் பெயர்களால் சிவனே ‘வேதம்’ எனச் சொல்லப்படுகிறார்; ‘சதருத்ரம்’ அவருடைய ஆத்மஸ்வரூபம் எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 41

कल्पेषु वेदाश्च पुनःपुनरावर्तकाः स्मृताः । मंत्राश्चैव तथा देवि मुक्त्वा तु शतरुद्रियम्

கல்பங்கள்தோறும் வேதங்கள் மீண்டும் மீண்டும் திரும்புகின்றன என்று நினைவுகூரப்படுகிறது; மந்திரங்களும் அப்படியே, தேவி—சதருத்ரீயத்தைத் தவிர।

Verse 42

ईड्यं चैव तु मंत्रेण मामेव हि यजंति ये । प्रभासक्षेत्रमासाद्य ते मुक्ता नात्र संशयः

புகழ்மந்திரத்தால் பிரபாசக்ஷேத்திரத்தை அடைந்து என்னையே வழிபடுவோர் முக்தியடைவார்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 43

समंत्रोऽमंत्रको वापि यस्तत्र वसते नरः । सोऽपि यां गतिमाप्नोति यज्ञैर्दानैर्न साध्यते

மந்திரத்துடன் இருந்தாலும் மந்திரமின்றியும்—அங்கே வாழும் மனிதன் யாகங்களாலும் தானங்களாலும் பெற இயலாத நிலையை அடைகிறான்।

Verse 44

अस्मिक्षेत्रे स्वयंभूश्च स्थितः साक्षान्महेश्वरः । रुद्राणां कोटयश्चैव प्रभासे संव्यवस्थिताः

இந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் ஸ்வயம்பூ மகேஸ்வரன் சாக்ஷாத் தங்கியிருக்கிறார்; மேலும் பிரபாசத்தில் ருத்ரர்களின் கோடிகள் நிலைபெற்று உள்ளன.

Verse 45

ध्यायमानास्तथोंकारं स्थिताः सोमेशदक्षिणे

அதே முறையில் புனித ‘ஓங்காரம்’ மீது தியானித்தபடி, அவர்கள் சோமேஸ்வரனின் தெற்கில் நிலையாகத் தங்கியிருப்பர்.

Verse 46

ब्रह्मांडोदरमध्ये तु यानि तीर्थानि सुव्रते । सोमेश्वरं गमिष्यंति वैशाखस्य चतुर्दशी

ஓ சுவ்ரதே! பிரபஞ்சத்தின் கருவில் உள்ள எல்லா தீர்த்தங்களும் வைசாக மாத சதுர்தசியன்று சோமேஸ்வரனை அடையும்.

Verse 47

मनोबुद्धिरहंकारः कामक्रोधौ तथाऽपरे । एते रक्षंति सततं सोमेशं पापनाशनम्

மனம், புத்தி, அகங்காரம், மேலும் காமம்-க்ரோதம் முதலிய பிற உள்ளாற்றல்கள்—இவை பாபநாசகனான சோமேசனை எப்போதும் காவல் காக்கின்றன.

Verse 48

न सा गतिः कुरुक्षेत्रे गंगाद्वारे त्रिपुष्करे । या गतिर्विहिता पुंसां प्रभासक्षेत्रवासिनाम्

குருக்ஷேத்திரம், கங்காத்வாரம், திரிபுஷ்கரம் ஆகிய இடங்களில் கிடைக்கும் கதி, பிரபாசக் க்ஷேத்திரவாசிகளுக்காக விதிக்கப்பட்ட பரமகதிக்கு ஒப்பல்ல.

Verse 49

तिर्यग्योनिगताः सत्त्वा ये प्रभासे कृतालयाः । कालेन निधनं प्राप्तास्तेपि यांति परां गतिम्

திரியக்-யோனியில் பிறந்த உயிர்கள் பிரபாசத்தில் வாசம் செய்தால், காலம் வந்து மரணம் அடைந்தபோதும் அவர்களும் பரமகதியை அடைவார்கள்।

Verse 50

तद्गुह्यं देवदेवस्य तत्तीर्थं तत्तपोवनम् । तत्र ब्रह्मादयो देवा नारायणपुरोगमाः

அதே தேவர்களின் தேவனுடைய இரகசியத் திருத்தலம்; அதுவே தீர்த்தம், அதுவே தவவனம். அங்கே பிரம்மா முதலிய தேவர்கள்—நாராயணன் முன்னணியில்—வாசித்து வழிபடுகின்றனர்।

Verse 51

योगिनश्च तथा सांख्या भगवंतं सनातनम् । उपासते प्रभासं तु मद्भक्ता मत्परायणाः

யோகிகளும் சாங்க்ய வழியினரும் சனாதன பகவானை வழிபடுகின்றனர்; பிரபாசத்தில் என் பக்தர்கள்—என்னையே சரணமாகக் கொண்டோர்—அவரையே பக்தியுடன் போற்றுகின்றனர்।

Verse 52

अष्टौ मासान्विहारः स्याद्यतीनां संयतात्मनाम् । एके च चतुरो मासानष्टौ वा नियतं वसेत्

தம்மை அடக்கிய யதிகளுக்கு எட்டு மாதங்கள் வரை சுற்றித் திரிதல் உண்டு; ஆனால் சிலர் நான்கு மாதங்கள்—அல்லது எட்டு மாதங்கள்—நியமமாக ஒரிடத்தில் தங்க வேண்டும்।

Verse 53

प्रभासे तु प्रविष्टानां विहारस्तु न विद्यते । अत्र योगश्च मोक्षश्च प्राप्यते दुर्लभो नरैः

ஆனால் பிரபாசத்தில் நுழைந்தோருக்கு சுற்றித் திரிதல் இல்லை. இங்கே யோகமும் மோக்ஷமும் கிடைக்கின்றன—மற்ற இடங்களில் மனிதர்க்கு அரிதானவை।

Verse 54

तस्मात्प्रभासं संत्यज्य नान्यद्गच्छेत्तपोवनम् । प्रभासं ये न सेवंते मूढास्ते तमसा वृताः

ஆகையால் பிரபாசத்தைத் தழுவி வேறு எந்தத் தவவனத்திற்கும் செல்லாதே. பிரபாசத்தைச் சேவிக்காதோர் மயக்கமுற்றோர்; இருளால் மூடப்பட்டோர் ஆவர்.

Verse 55

विण्मूत्ररेतसां मध्ये संभवंति पुनःपुनः । कामः क्रोधस्तथा लोभो दंभः स्तंभोऽथ मत्सरः

மலம், மூத்திரம், ரேதஸ் ஆகியவற்றின் நடுவில் அவை மீண்டும் மீண்டும் எழுகின்றன—காமம், கோபம், பேராசை, தம்பம், அகந்தை, பொறாமை.

Verse 56

निद्रा तंद्रा तथाऽलस्यं पैशुन्यमिति ते दश । एते रक्षंति सततं सोमेशं तीर्थनायकम्

நித்திரை, துயில் மயக்கம், அதுபோல சோம்பல், பைசுன்யம்—இவ்வாறு அவை பத்து. இவையே தீர்த்தநாயகன் சோமேசனை எப்போதும் ‘காக்கின்றன’.

Verse 57

न प्रभासे मृतः कश्चिन्नरकं याति किल्बिषी । यावज्जीवं नरो यस्तु वसते कृतनिश्चयः

பிரபாசத்தில் இறந்த எந்தப் பாவியும் நரகத்திற்குச் செல்லான். மேலும் உறுதியான தீர்மானத்துடன் வாழ்நாள் முழுதும் அங்கே தங்கும் மனிதன்…

Verse 58

अग्निहोत्रैश्च संन्यासैराश्रमैश्च सुपालितैः । त्रिदंडैरेकदंडैश्च शैवैः पाशुपतैरपि

அக்னிஹோத்ர யாகங்களாலும், சந்நியாசங்களாலும், ஆச்ரம தர்மங்களைச் சிறப்பாகக் கடைப்பிடிப்பதாலும்; திரிதண்டி, ஏகதண்டி சந்நியாசிகளாலும், மேலும் ஷைவ, பாசுபதர்களாலும் கூட—

Verse 59

एतैरन्यैश्च यतिभिः प्राप्यते यत्फलं शुभम् । तत्सर्वं लभ्यते देवि श्रीसोमेश्वरयात्रया

இவர்களாலும் பிற துறவிகளாலும் பெறப்படும் எந்தப் புனிதப் பலனோ, அம்மையே, அது அனைத்தும் ஸ்ரீ சோமேஸ்வர யாத்திரையால் கிடைக்கிறது.

Verse 61

यत्तद्योगे च सांख्ये च सिद्धांते पंचरात्रिके । अन्यैश्च शास्त्रैर्विज्ञेयं प्रभासे संव्यवस्थितम्

யோகம், சாங்க்யம், சித்தாந்தம், பாஞ்சராத்திரம் மற்றும் பிற சாஸ்திரங்களால் அறியத்தக்க அந்தத் தத்துவம் பிரபாசத்தில் உறுதியாக நிறுவப்பட்டுள்ளது.

Verse 62

लिंगे चैव स्थितं सर्वं जगदेतच्चराचरम् । तस्माल्लिंगे सदा देवः पूजनीयः प्रयत्नतः

அசையும் அசையாத அனைத்துலகமும் லிங்கத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது; ஆகையால் லிங்கத்தில் உறையும் தேவனை எப்போதும் முயற்சியுடன் வழிபட வேண்டும்.

Verse 63

ममैव सा परा मूर्तिः श्रीसोमेशाख्यया स्थिता । तेन चैषा त्मनात्मानमाराधनपरो ह्यहम्

‘ஸ்ரீ சோமேச’ என்ற நாமத்தில் நிலைபெற்ற அந்த பரம மூர்த்தி என்னுடையதே; ஆகவே இவ்வுருவின் மூலம் நான் என் ஆத்மாவால் என் ஆத்மாவையே ஆராதிக்கின்றேன்.

Verse 64

अनेकजन्मसाहस्रैर्भ्रममाणस्तु जन्मभिः । कस्तां प्राप्नोति वै मुक्तिं विना सोमेशपूजनात्

ஆயிரமாயிரம் பிறவிகளில் அலைந்து திரிந்தாலும்—சோமேசனை வழிபடாமல் அந்த முக்தியை யார் பெற முடியும்?

Verse 65

यत्किञ्चिदशुभं कर्म कृतं मानुषबुद्धिना । तत्सर्वं विलयं याति श्रीसोमेश्वरपूजनात्

மனித புத்தியால் செய்த எவ்வகை அசுபக் கர்மமாயினும், அது அனைத்தும் ஸ்ரீ சோமேஸ்வரரைப் பூஜிப்பதால் லயமடைந்து அழிகிறது.

Verse 66

अनेकजन्मकोटीभिर्जंतुभिर्यत्कृतं ह्यघम् । तत्सर्वं नाशमायाति श्रीसोमेश्वरपूजनात्

கோடிக்கணக்கான பிறவிகளில் உயிர் செய்த பாவமெல்லாம் ஸ்ரீ சோமேஸ்வரரைப் பூஜிப்பதால் முற்றிலும் அழிகிறது.

Verse 67

तीर्थानि यानि लोकेऽस्मिन्सेव्यंते पापमोक्षिभिः । तानि सर्वाणि शुद्ध्यर्थं प्रभासे संविशंति हि

இந்த உலகில் பாவமோசனம் நாடுவோர் சேவிக்கும் எல்லா தீர்த்தங்களும், தூய்மைக்காக நிச்சயமாகப் பிரபாசத்தில் வந்து சேர்கின்றன என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 68

योऽसौ कालाग्निरुद्रस्तु प्रोच्यते वेदवादिभिः । सोऽयं भैरवनाम्ना तु प्रभासे संव्यवस्थितः

வேதவாதிகள் ‘காலாக்னிருத்ரன்’ என்று உரைப்பவர், அவரே பிரபாசத்தில் ‘பைரவ’ என்ற நாமத்தில் நிலைபெற்றுள்ளார்.

Verse 69

जनानां दुष्कृतं सर्वं क्षेत्रमध्ये व्यवस्थितः । भैरवं रूपमास्थाय नाशयामि सुरेश्वरि

தேவேந்திரப் பட்டமகிஷி! இந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் நடுவில் நிலைத்து, நான் பைரவ ரூபம் கொண்டு மக்களின் எல்லா தீச்செயல்களையும் அழிக்கிறேன்.

Verse 70

जगत्सर्वं चरित्वा तु स्थितोऽहं सचराचरम् । तेन भैरवनामाहं प्रभासे संव्यवस्थितः

அனைத்து உலகையும்—சரமும் அசரமும்—சுற்றி வந்த பின் நான் இங்கு நிலை கொண்டேன்; ஆகவே பிரபாசத்தில் ‘பைரவ’ என்ற நாமத்துடன் நான் நிறுவப்பட்டுள்ளேன்.

Verse 71

अग्निना यत्र तप्तं तु दिव्याब्दानां चतुर्युगम् । मेघवाहनकल्पे तु तत्र लिंगं बभूव ह

தெய்வ ஆண்டுகளின் நான்கு யுகங்கள் வரை அக்கினியால் சுட்டெரிக்கப்பட்ட இடத்தில், மேகவாஹன கல்பத்தில் ஒரு லிங்கம் வெளிப்பட்டது.

Verse 72

अग्निमीडेति वेदोक्तप्रभावः सुरसुंदरि । कालाग्निरुद्रनामा च देवैः सर्वैरुदाहृतम्

அழகிய தேவியே, வேதத்தில் ‘அக்னிம் ஈடே’ என உரைக்கப்படும் அந்தப் பெருமை, எல்லாத் தேவர்களாலும் ‘காலாக்னிருத்ர’ என்ற நாமத்தால் போற்றப்படுகிறது.

Verse 73

अग्नीशानेति देवेशि नामत्रितयमुच्यते । कल्पेकल्पे तु नामानि कथितुं नैव शक्यते । असंख्यत्वाच्च कल्पानां ब्रह्मणा च वरानने

தேவேசி, ‘அக்னி’, ‘ஈசான’ முதலியவையாக நாமத் திரயம் கூறப்படுகிறது. ஆனால் கல்பம் கல்பமாக அந்த நாமங்களை முழுதும் சொல்ல இயலாது; ஏனெனில் கல்பங்கள் எண்ணற்றவை, அழகிய முகத்தையுடையவளே, பிரம்மாவாலும் கூட.

Verse 74

एवं चैव रहस्यं च महागोप्यं वरानने । स्नेहान्महत्या भक्त्या च मया ते परिकीर्तितम्

அழகிய முகத்தையுடையவளே, இது மிகக் காப்பாற்ற வேண்டிய ரகசியம்; ஆயினும் பேரன்பும் பக்தியும் காரணமாக நான் இதை உனக்குச் சொல்லி வெளிப்படுத்தினேன்.

Verse 75

एकतस्तु जगत्सर्वं कर्म कांडे प्रतिष्ठितम् । यज्ञदानतपोहोमैः स्वाध्यायैः पितृतर्पणैः

ஒருபுறம் உலகமெல்லாம் கர்மகாண்டத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது—யாகம், தானம், தவம், ஹோமம், ஸ்வாத்யாயம், பித்ருதர்ப்பணம் ஆகியவற்றினால்।

Verse 76

उपवासैर्व्रतैः कृत्स्नैश्चांद्रायणशतैस्तथा । षड्रात्रैश्च त्रिरात्रैश्च तीर्थादिगमनैः परैः

உபவாசங்களாலும் முழுமையான விரதங்களாலும், நூற்றுக்கணக்கான சாந்திராயணப் பிராயச்சித்தங்களாலும்; ஆறு இரவு, மூன்று இரவு விரதங்களாலும், மேலும் சிறந்த தீர்த்தயாத்திரைகளாலும்—(அந்த பரமபதம் எளிதில் கிடையாது)।

Verse 77

आश्रमैर्विविधाकारैर्यतिभिर्ब्रह्मचारिभिः । वानप्रस्थैर्गृहस्थैश्च वेदकर्मपरायणैः

பலவகை ஆசிரம வாழ்வினாலும் அல்ல—யதி, பிரம்மச்சாரி, வானப்ரஸ்தர், கிருஹஸ்தர்—வேதகர்மங்களில் ஈடுபட்டிருந்தாலும் (அந்த பரமபதம் கிடையாது)।

Verse 78

अन्यैश्च विविधाकारैर्लोकमार्गस्थितैः शुभैः । न तत्पदं परं देवि शक्यं वीक्षयितुं क्वचित्

உலக வழிகளில் மேற்கொள்ளப்படும் பலவகை நல்வழிகளாலும், தேவி, அந்த பரமபதத்தை எங்கும் தரிசிக்க (அடைய) இயலாது।

Verse 79

यावन्न चार्चयेद्देवि सोमेशं लिंगनायकम् । लीलया वापि तैर्द्रष्टुं तत्पदं दुर्लभं परम्

தேவி, லிங்கநாயகனான சோமேசனை ஆராதிக்காதவரை, அந்த எல்லாச் சாதனங்களாலும் கூட அந்த பரமபத தரிசனம் மிக அரிது—எளிதில் கிடையாது।

Verse 80

पूजितो यैर्जगन्नाथः सोमेशः किल भैरवः । तिर्यग्योनिगता ये तु पशुपक्षिपिपीलिकाः

யாரால் ஜகந்நாதன்—சோமேசன், அதுவே பைரவனும்—பூஜிக்கப்பட்டானோ, அவர்கள் திர்யக்-யோனியில் மிருகம், பறவை அல்லது பிபீலிகை (எறும்பு) ஆகப் பிறந்தாலும், அந்தப் பூஜையின் பலனால் அவர்களும் உயர்வடைகின்றனர்.

Verse 83

मूर्खास्तु पण्डिताश्चापि ये चान्ये कुत्सिता भुवि । ते सर्वे मुक्तिमायांति प्रभासे ये मृताः शुभे

மூடர்களாக இருந்தாலும் பண்டிதர்களாக இருந்தாலும், பூமியில் இகழப்படுபவர்களாக இருந்தாலும்—சுபமான பிரபாசத்தில் யார் இறக்கிறார்களோ, அவர்கள் அனைவரும் முக்தியை அடைகின்றனர்.

Verse 84

कालानलस्य रुद्रस्य कालराजेन चाग्निना । दग्धास्ते जन्तवः सर्वे प्रभासे ये मृताः शुभे

காலானல-ருத்ரனின் எரியும் ஜ்வாலையாலும், காலராஜன் (யமன்) எனும் காலத்தின் அதிபதியின் அக்னியாலும்—சுபமான பிரபாசத்தில் இறக்கும் உயிர்களின் பந்தங்கள் அனைத்தும் எரிந்து அழிகின்றன.

Verse 85

दुर्ल्लभं तु मम क्षेत्रं प्रभासं देवि पापिनाम् । न तत्र लभते मृत्युं पापात्मा लोकवंदिते

தேவி, உலகால் வணங்கப்படுபவளே! என் பிரபாசக் க்ஷேத்திரம் பாவிகளுக்குத் துர்லபம்; அங்கே பாபாத்மாவுக்கு முக்தி அளிக்கும் மரணம் எளிதில் கிடைக்காது.

Verse 86

मया दक्षिणभागे च विघ्नेशः संप्रतिष्ठितः । उत्तरे दण्डपाणिस्तु क्षेत्रमेतच्च रक्षति

என்னால் தென் பகுதியில் விக்னேசன் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டான்; வடக்கில் தண்டபாணி இந்தக் க்ஷேத்திரத்தைப் பாதுகாக்கின்றான்.

Verse 87

तथान्ये गणपाः सर्वे मदाज्ञावशवर्तिनः । क्षेत्रं रक्षंति देवेशि तेषां नामानि मे शृणु

அவ்வாறே மற்ற எல்லா கணபதிகளும் என் ஆணைக்குக் கீழ்ப்பட்டு, தேவேசி, இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தைப் பாதுகாக்கின்றனர்; அவர்களின் நாமங்களை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 88

महाबलस्तु चण्डीशो घंटाकर्णस्तु गोमुखः । विनायको महानादः काकवक्त्रः शुभेक्षणः । एकाक्षो दुन्दुभिश्चंडस्तालजंघस्तथैव च

பிரபாசத்தில் சிவனுடைய வல்லமைமிகு கணர்கள் உள்ளனர்—மஹாபலன், சண்டீசன்; கண்டாகர்ணன், கோமுகன்; விநாயகன், மஹாநாதன்; காகவக்த்ரன், சுபேக்ஷணன்; மேலும் ஏகாக்ஷன், துந்துபி, உக்கிர சண்டன், தாலஜங்கனும் உள்ளனர்.

Verse 90

हस्तिवक्त्रः श्वानवक्त्रो बिडालवदनस्तथा । सिंहव्याघ्रमुखाश्चान्ये वीरभद्रादयस्तथा

சிலருக்கு யானை முகம், சிலருக்கு நாய் முகம்; மற்றவர்களுக்கு பூனை போன்ற முகம். இன்னும் சிலருக்கு சிங்கம், புலி முகங்கள்—வீரபத்ரன் முதலியோரும் அப்படியே இருந்தனர்.

Verse 91

विनायकं पुरस्कृत्य देव देवं कपर्द्दिनम् । एकादश तथा कोट्यो नियुतानि त्रयोदश

விநாயகனை முன்னணியில் வைத்து, கணர்கள் தேவர்களின் தேவனான கபர்தினைச் சேவிக்கின்றனர்—அவர்கள் எண்ணிக்கை பதினொன்று கோடி, பதிமூன்று நியுதம் ஆகும்.

Verse 92

अर्बुदं च गणानां च प्रभासं क्षेत्रमाश्रिताः । द्वारिद्वारि प्रचंडास्ते शूलमुद्गरपाणयः

கணர்களின் ஒரு அர்புதம் பிரபாசப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் தஞ்சமடைந்துள்ளது. அவர்கள் ஒவ்வொரு வாயிலிலும் மிகக் கோபமிகுந்தவர்களாய் நின்று, கைகளில் சூலம் மற்றும் முத்கரம் ஏந்தியுள்ளனர்.

Verse 93

प्रभासक्षेत्रं रक्षंति देवदेवस्य वै गृहम् । न कश्चिद्दुष्टबुद्ध्या तु प्रविशेदिति संस्थितिः

தேவர்களின் தேவனுடைய இல்லமே ஆன பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அவர்கள் காக்கின்றனர். நிலையான விதி இதுவே—தீய எண்ணத்துடன் யாரும் உள்ளே நுழையக் கூடாது.

Verse 94

शतकोटिगणैश्चापि पूर्वद्वारि तु संवृतः । अट्टहासो गणो नाम प्रभासं तत्र रक्षति

கிழக்கு வாயிலில் நூறு கோடி கணங்களால் சூழப்பட்ட ‘அட்டஹாச’ எனும் கணன் அங்கே பிரபாசத்தை காவல் செய்கிறான்.

Verse 95

कालाक्षो भीषणश्चंडो वृतोऽष्टादशकोटिभिः । घंटाकर्णगणो नाम दक्षिणं द्वारमाश्रितः

அச்சமூட்டும் கடுமையான ‘காலாக்ஷ’ பதினெட்டு கோடி கணங்களால் சூழப்பட்டு, ‘கண்டாகர்ண’ எனும் கணக்குழுவுடன் தெற்கு வாயிலில் நிலைகொண்டான்.

Verse 96

पश्चिमद्वारमाश्रित्य स्थितवान्विष्टरो गणः । दण्डपाणिः स्थितस्तत्र देवदेवस्य चोत्तरे

மேற்கு வாயிலில் ‘விஷ்டர’ எனும் கணன் நிற்கிறான்; மேலும் தேவர்களின் தேவனின் வடபுறத்தில் அங்கே ‘தண்டபாணி’யும் நிலைகொண்டிருக்கிறான்.

Verse 97

योगक्षेमं वहन्नित्यं प्रभासे भावितात्मनाम् । भीषणाक्षस्तथैशान्यामाग्नेय्यां छागवक्त्रकः

பிரபாசத்தில் தம்மைத் தியானத்தால் பக்குவப்படுத்தியோரின் யோக-க்ஷேமத்தை எப்போதும் ஏந்தி, ஈசான திசையில் ‘பீஷணாக்ஷ’வும், ஆக்னேய திசையில் ‘சாகவக்த்ரக’வும் நிற்கின்றனர்.

Verse 98

नैरृत्यां चंडनादस्तु वायव्यां भैरवाननः । नन्दी चैव महाकालो दण्डपाणिर्विनायकः

நைர்ருதி திசையில் சண்டநாதன்; வாயவ்ய திசையில் பைரவானனன். மேலும் நந்தி, மகாகாலன், தண்டபாணி, விநாயகனும் (அங்கே உள்ளனர்).

Verse 99

एतेङ्गरक्षका मध्ये शतकोटिगणैर्वृताः । एवं रक्षंति बहवो ह्यसंख्येया गणेश्वराः

இவ்வங்கக் காவலர்களின் நடுவே சிவனுடைய நூறு கோடி கணங்களால் சூழப்பட்டு, எண்ணற்ற கணேஸ்வரர்கள் இவ்வாறே இடையறாது காவலும் பாதுகாப்பும் செய்கின்றனர்.

Verse 100

कलिकल्मषसंभूत्या येषां चोपहता मतिः । न तेषां तद्भवेद्गम्यं स्थानमर्धेन्दुमौलिनः

கலியுகப் பாவக் கல்மஷத்தால் யாருடைய அறிவு மங்கியதோ, அவர்கள் அர்த்தசந்திரமௌலியான ஆண்டவனின் அந்தத் திருத்தலத்தை உண்மையில் அடைய இயலார்.

Verse 101

गंधर्वैः किन्नरैर्यक्षैरप्सरोभिस्तथोरगैः । सिद्धैः संपूज्य देवेशं सोमेशं पापनाशनम्

கந்தர்வர், கின்னரர், யக்ஷர், அப்சரைகள், உரகர்கள் (நாகர்) மற்றும் சித்தர்கள்—அனைவரும் தேவேசனும் பாவநாசனுமான சோமேசனைச் சிறப்பாகப் பூஜிக்கின்றனர்.

Verse 102

अन्तर्धानं गतैर्नित्यं प्रभासं तु निषेव्यते । सप्तलोकेषु ये सन्ति सिद्धाः पातालवासिनः । प्रदक्षिणं ते कुर्वंति सोमेशं कालभैरवम्

அந்தர்தானமாகச் செல்லும்ோர் எப்போதும் பிரபாசத்தைச் சேவிக்கின்றனர். ஏழு உலகங்களிலும் உள்ள பாதாளவாசி சித்தர்கள் சோமேசன்—காலபைரவனை—வலம் வருகின்றனர்.

Verse 103

पृथिव्यां यानि तीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च । लाकुलिं भारभूतिं च आषाढिं दण्डमेव च

பூமியில் உள்ள எல்லா தீர்த்தங்களும் புண்ணியத் தலங்களும்—லாகுலீ, பாரபூதி, ஆஷாடீ, தண்டம் முதலியனவும் அதில் அடங்கும்।

Verse 104

पुष्करं नैमिषं चैव अमरेशं तथापरम् । भैरवं मध्यमं कालं केदारं कणवीरकम्

புஷ்கரம், நைமிஷம், அமரேசம் முதலியன; பைரவம், மத்தியமம், காலம்; கேதாரம் மற்றும் கணவீரகம்—இவையும் தீர்த்தங்களாகப் போற்றப்படுகின்றன।

Verse 105

हरिचंद्रस्तु शैलेशस्तथा वस्त्रांतिकेश्वरः । अट्टहासं महेन्द्रं च श्रीशैलं च गया तथा

ஹரிசந்திரன், சைலேசன், வஸ்த்ராந்திகேஸ்வரன்; அட்டஹாசம், மகேந்திரம்; ஸ்ரீசைலம் மற்றும் கயா—இவையும் புண்ணியத் தீர்த்தங்கள்।

Verse 106

एतानि सर्वतीर्थानि देवं सोमेश्वरं प्रभुम् । प्रदक्षिणं प्रकुर्वंति तत्र लिंगं स्तुवंति च

இந்த எல்லா தீர்த்தங்களும் ஆண்டவனாகிய சோமேஸ்வரரை வலம் வந்து, அங்கே உள்ள லிங்கத்தையும் போற்றிப் புகழ்கின்றன।

Verse 107

ब्रह्मा जनार्दनश्चान्ये ये देवा जगति स्थिताः । अग्निलिंगसमीपस्थाः संध्याकाले स्तुवंति च

பிரம்மா, ஜனார்தனன் மற்றும் உலகில் நிலைபெற்ற பிற தேவர்கள்—அக்னி-லிங்கத்தின் அருகில் நின்று சந்தியைக்காலத்தில் ஸ்தோத்திரம் செய்கின்றனர்।

Verse 108

षष्टिकोटिसहस्राणि षष्टिकोटिशतानि च । सर्वे सोमेश्वरं यांति माघकृष्णचतुर्द्दशीम्

அறுபது கோடி ஆயிரங்களும், அறுபது கோடி நூறுகளும்—அனைவரும் மாகக் கிருஷ்ண சதுர்தசியன்று சோமேஸ்வரனை அடைகின்றனர்।

Verse 109

तस्मिन्काले च यो दद्यात्सोमेशे घृतकम्बलम्

அந்த நல்வேளையில் யார் சோமேசனுக்கு ‘கிருதகம்பலம்’ எனும் தானத்தை அர்ப்பணிக்கிறாரோ, அவர் மாபெரும் புண்ணியம் பெறுகிறார்।

Verse 110

घृतं रसं तिलान्दुग्धं जलं चंद्राधिवासितम् । एकत्र कृत्वा काश्मीरमित्येतद्घृतकंबलम्

நெய், இனிய சாரம், எள், பால், சந்திரன் புனிதப்படுத்திய நீர்—இவற்றை ஒன்றாக்கி காஷ்மீரம் (குங்குமப்பூ) சேர்த்ததே ‘கிருதகம்பலம்’ எனப்படும்.

Verse 111

शिवरात्र्यां तु कर्त्तव्यमेतद्गोप्यं मम प्रियम् । एवं कृते च यत्पुण्यं गदितुं तन्न शक्यते

இது சிவராத்திரியிலேயே செய்யப்பட வேண்டும்; இது எனக்கு அருமையான, ரகசியமான விதி. இவ்வாறு செய்தால் உண்டாகும் புண்ணியத்தைச் சொல்ல இயலாது.

Verse 112

तत्र दक्षिणभागे तु स्वयं भूतविनायकम् । प्रथमं पूजयेद्देवि यदीच्छेत्सिद्धिमात्मनः

அங்கே தெற்குப் பகுதியில் தாமே இருப்பவரான பூதவிநாயகரை, தேவியே, தன் சித்தி வேண்டுபவன் முதலில் வழிபட வேண்டும்।

Verse 113

ऊषराणां च सर्वेषां प्रभासक्षेत्रमूषरम् । पीठानां चैव पीठं च क्षेत्राणां क्षेत्रमुत्तमम् । सन्देहानां च सर्वेषामयं संदेह उत्तमः

எல்லாப் புனித ‘ஊஷர’ங்களிலும் பிரபாசக்ஷேத்திரமே உத்தமமான ஊஷரம்; எல்லாப் பீடங்களிலும் இதுவே பீடம்; எல்லாப் புண்ணியக் க்ஷேத்திரங்களிலும் இதுவே உயர்ந்த க்ஷேத்திரம். மேலும் எல்லாச் சந்தேகங்களிலும் இச்சந்தேகமே சிறந்தது—இங்கேயே தீர்வு பெறத்தக்கது.

Verse 114

ये केचिद्योगिनः संति शतकोटिप्रविस्तराः । तेषां क्षेत्रे प्रभासे तु रतिर्न्नान्यत्र कुत्रचित्

எத்தனை யோகிகள் இருந்தாலும்—நூறு கோடி அளவிற்கு பரவியிருந்தாலும்—அவர்களுடைய உண்மையான ரதி பிரபாசக்ஷேத்திரத்திலேயே; வேறெங்கும் இல்லை.

Verse 115

लिंगादीशानभागे तु संस्थिता सुरसुन्दरि

ஓ தேவலோக அழகியே, அவள் அங்கே லிங்கத்தின் ஈசான (வடகிழக்கு) பக்கத்தில் நிலைத்திருக்கிறாள்.

Verse 116

मया या कथिता तुभ्यमुमा नाम कला शुभा । सा सती प्रोच्यते देवि दक्षस्य दुहिता पुरा

தேவி, நான் உனக்குச் சொன்ன ‘உமா’ எனும் அந்த மங்களமான கலையே, முற்காலத்தில் தக்ஷனின் மகளாக ‘சதி’ என்று கூறப்படுகிறாள்.

Verse 117

दक्षकोपाच्छरीरं तु संत्यज्य परमा कला । हिमवंतगृहे जाता उमानाम्ना च विश्रुता

தக்ஷனின் கோபத்தால் அந்த பரமக் கலையானவள் தன் உடலைத் துறந்தாள்; பின்னர் ஹிமவானின் இல்லத்தில் பிறந்து ‘உமா’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றாள்.

Verse 118

तेन देवि त्वया सार्द्धं तत्रस्था वरदाः स्मृताः । नवकोट्यस्तु चामुंडास्तस्मिन्क्षेत्रे स्थिताः स्वयम्

ஆகையால், தேவி! உம்முடன் சேர்ந்து அவர்கள் அங்கே தங்கியிருப்பவர்களாகவும் வரமளிப்பவர்களாகவும் நினைக்கப்படுகின்றனர். அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் தாமே ஒன்பது கோடி சாமுண்டைகள் நிலைத்துள்ளனர்.

Verse 119

चैत्रे मासि सिताष्टम्यां तत्र त्वां यदि पूजयेत् । एक विंशतिजन्मानि दारिद्र्यं तस्य नो भवेत्

சைத்ர மாதம் சுக்ல அஷ்டமி நாளில் அங்கே (பிரபாசத்தில்) உம்மை வழிபட்டால், அந்த பக்தனுக்கு இருபத்தொன்று பிறவிகள் வரை வறுமை ஏற்படாது.

Verse 120

अमा सोमेन संयुक्ता कदाचिद्यदि लभ्यते । तस्यां सोमेश्वरं दृष्ट्वा कोटियज्ञफलं लभेत्

எப்போதாவது அமாவாசை சோமன் (சந்திரன்) சேர்க்கையுடன் வந்தால், அந்நேரம் சோமேஸ்வரனை தரிசிப்பதால் கோடி யாகங்களின் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 121

एतत्क्षेत्रं महागुह्यं सर्वपातकनाशनम् । रुद्राणां कोटयो यत्र एकादश समासते

இந்தக் க்ஷேத்திரம் மிக இரகசியமானது; எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது. இங்கே ஏகாதச ருத்ரர்கள் கோடி கோடியாகக் குடிகொள்கின்றனர்.

Verse 122

द्वादशात्र दिनेशानां वसवोऽष्टौ समागताः । गन्धर्वयक्षरक्षांसि असंख्याता गणेश्वराः

அங்கே பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள் (தினேசர்கள்) மற்றும் எட்டு வசுக்கள் கூடிவந்துள்ளனர்; கந்தர்வர், யக்ஷர், ராக்ஷசர் மற்றும் எண்ணற்ற கணேஸ்வர கணங்களும் உள்ளனர்.

Verse 123

उमापि तत्र पार्श्वस्था सर्वदेवैस्तु संस्तुता । नन्दी च गणनाथो यो देवदेवस्य शूलिनः

அங்கே உமாதேவியும் அவரின் அருகில் நின்று, எல்லாத் தேவராலும் போற்றப்படுகிறாள்; தேவர்களின் தேவனான சூலதாரியின் கணநாதன் நந்தியும் அங்கே விளங்குகின்றான்.

Verse 124

महाकालस्य ये चान्ये गणपाः संति पार्श्वगाः । गंगा च यमुना चैव तथा देवी सरस्वती

மகாகாலனுடைய பிற கணபதிகளும் அங்கே அருகில் நிற்கின்றனர்; கங்கை, யமுனை, மேலும் தேவியான சரஸ்வதியும் அங்கேயே உள்ளனர்.

Verse 125

अन्याश्च सरितः पुण्या नदाश्चैव ह्रदास्तथा । समुद्राः पर्वताः कूपा वनस्पतय एव च

மற்ற புனிதச் சிற்றாறுகள், நதிகள், ஏரிகளும் அங்கே உள்ளன; கடல்கள், மலைகள், கிணறுகள், மேலும் புனித மரங்களும் தாவரங்களும் அங்கேயே இருக்கின்றன.

Verse 126

स्थावरं जंगमं चैव प्रभासे तु समागतम् । अन्ये चैव गणास्तत्र प्रभासे संव्यवस्थिताः

பிரபாசத்தில் அசையாததும் அசையும் படைப்பும் அனைத்தும் கூடிவந்துள்ளது; மேலும் பல கணங்களும் அங்கே பிரபாசத்தில் நிலைபெற்றுள்ளன.

Verse 127

न मया कथिताः सर्व उद्देशेन क्वचित्क्वचित् । भक्त्या परमया युक्तो देवदेवि विनायकम् । तृतीयं पूजयेत्तत्र वांछेत्क्षेत्रफलं यदि

நான் அனைத்தையும் விவரிக்கவில்லை; சில இடங்களில் சுட்டிக்காட்டினேன். பரம பக்தியுடன் இருப்பவன், க்ஷேத்திரப் பலனை விரும்பினால் அங்கே த்ருதியைத் திதியில் தேவதேவி விநாயகனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 128

द्वादशैवं तथा चाष्टौ चत्वारिंशच्च कोटयः । नदीनामग्नितीर्थस्य द्वारे तिष्ठंति भामिनि

அழகியவளே! பன்னிரண்டும், மேலும் எட்டும், நாற்பது கோடி நதிகளும் அக்னிதீர்த்தத்தின் வாயிலில் நிற்கின்றன.

Verse 129

निर्माल्यलंघनं किंचिदज्ञाताद्यदि वै कृतम् । तत्सर्वं विलयं याति अग्नितीर्थस्य दर्शनात्

அறியாமையில் நிர்மால்ய அவமதிப்பு போன்ற சிறு குற்றம் செய்திருந்தாலும், அக்னிதீர்த்த தரிசனத்தால் அது அனைத்தும் கரைந்து போகும்.

Verse 131

ये चांतरिक्षे भुवि ये च देवास्तीर्थानि वै यानि दिगंतरेषु । क्षेत्रं प्रभासं प्रवरं हि तेषां सोमेश्वरं देवि तथा वरिष्ठम्

வானிலும் பூமியிலும் வாழும் தேவர்கள் அனைவரிலும், திசைகளில் உள்ள தீர்த்தங்கள் அனைத்திலும், தேவியே, பிரபாசக் க்ஷேத்திரம் முதன்மை; அதுபோல சோமேஸ்வரனும் உத்தமன்.

Verse 132

ये चांडजाश्चोद्भिजाश्चैव जीवाः सस्वेदजाश्चैव जरायुजाश्च । देवि प्रभासे तु गतासवोऽथ मुक्तिं परं यांति न संशयोऽत्र

தேவியே! முட்டையிலிருந்து, முளையிலிருந்து, வியர்வையிலிருந்து, கருப்பையிலிருந்து பிறந்த எந்த உயிரும் பிரபாசத்தில் உயிர் நீத்தால், ஐயமின்றி பரம முக்தியை அடையும்.

Verse 133

इति निगदितमेतद्देवदेवस्य चित्रं चरितमिदमचिंत्यं देवि ते शंकरस्य । कलिकलुषविदारं सर्वलोकोऽपि यायाद्यदि पठति शृणोति स्तौति नित्यं य इत्थम्

தேவியே! தேவர்களின் தேவனான சங்கரனின் இந்த அற்புதமும் சிந்திக்க இயலாததுமான திருச்சரிதம் இவ்வாறு உரைக்கப்பட்டது. இது கலியின் மாசை கிழிக்கும்; இதை தினமும் படித்து, கேட்டு, போற்றி ஸ்தோத்திரிப்பவன் அனைவரையும் நன்மை வழியில் நடத்துவான்.

Verse 989

भूमिदंडश्च चंडश्च शंकुकर्णश्च वैधृतिः । तालचण्डो महातेजा विकटास्यो हयाननः

பூமிதண்டன், சண்டன், சங்குகர்ணன், வைத்ருதி, மஹாதேஜஸ்வி தாலசண்டன், விகடாஸ்யன், ஹயானனன்—இவர்கள் எனப் பெயரிடப்பட்டனர்.