Adhyaya 354

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि कर्दमालमनुत्तमम् । तीर्थं त्रैलोक्यविख्यातं सर्वपातकनाशनम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி! அதன் பின் ஒப்பற்ற கர்தமால தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது।

Verse 2

तस्मिन्नेकार्णवे घोरे नष्टे स्थावरजंगमे । चन्द्रार्कतपने नष्टे ज्योतिषि प्रलयं गते

அந்த அச்சமூட்டும் ஒரே பெருங்கடல் மட்டும் நிலைத்து, அசையும் அசையாத உயிர்கள் எல்லாம் அழிந்தபோது; சந்திரன், சூரியன், வெப்பம் மறைந்தபோது; ஒளிகள் பிரளயத்தில் லயித்தபோது—

Verse 3

रसातलगतामुर्वीं दृष्ट्वा देवो जनार्दनः । वाराहं रूपमास्थाय दंष्ट्राग्रेण वरानने । उत्क्षिप्य धरणीं मूर्ध्ना स्वस्थाने संन्यवेशयत्

ரஸாதலத்தில் மூழ்கிய பூமியைக் கண்டு தேவன் ஜனார்தனன் வராஹ ரூபம் எடுத்தான். அழகுமுகத்தவளே! தந்தத்தின் முனையில் தரணியை உயர்த்தி, தலையில் தாங்கி, அவளை மீண்டும் தன் உரிய இடத்தில் நிறுவினான்।

Verse 4

उद्धृत्य भगवान्विष्णुर्वाक्यमेतदुवाच ह

இவ்வாறு உயர்த்திய பின் பகவான் விஷ்ணு இவ்வசனங்களை உரைத்தார்।

Verse 5

अत्र स्थाने स्थितेनैव मया त्वं देवि चोद्धृता । ममात्र नियतं वासः सदैवायं भविष्यति

தேவி! இவ்விடத்திலேயே நின்றபடியே நான் உன்னையும் உயர்த்தி மீட்டேன்; ஆகவே இங்கே என் வாசம் உறுதியாகி என்றும் நிலைக்கும்.

Verse 6

ये पितॄंस्तर्पयिष्यंति कर्दमाले वरानने । आकल्पं तर्पितास्तेन भविष्यंति न संशयः

அழகிய முகத்தையுடைய தேவியே! கர்தமாலாவில் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்பவர்கள், அந்தச் செய்கையால் அவர்களின் முன்னோர் ஒரு கல்பம் முழுதும் திருப்தியடைவார்கள்—ஐயமில்லை.

Verse 7

तत्र श्राद्धं करिष्यंति शाकैर्मूलफलेन वा । भविष्यति कृतं श्राद्धं सर्वतीर्थेषु वै शुभे

மங்கலமானவளே! அங்கே கீரை, கிழங்கு, பழம் போன்ற எளியவற்றால் கூட சிராத்தம் செய்தால், அது எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் செய்ததற்குச் சமமாகக் கருதப்படும்.

Verse 8

अत्र तीर्थे नरः स्नात्वा यो मां पश्यति मानवः । अपि कीटपतंगा ये निधनं यांति मानवाः । ते मृतास्त्रि दिवं यान्ति सुकृतेन यथा द्विजाः

இந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடி என்னைத் தரிசிப்பவன்—இங்கே பூச்சி அல்லது பறவையாக இருந்தும் இறப்பவர்கள் கூட—அந்தப் புண்ணியத்தால், நற்கருமம் செய்த இருபிறப்பர் போல, மரணத்திற்குப் பின் விண்ணுலகம் அடைவர்.

Verse 9

ततो द्वीपेषु जायन्ते धनाढ्याश्चोत्तमे कुले । दंष्ट्राभेदेन यत्तोयं निर्गतं ते शरीरतः

அதன்பின் அவர்கள் த்வீபங்களில் செல்வமிக்கவர்களாகவும் உயர்ந்த குலத்தில் பிறப்பவர்களாகவும் ஆகிறார்கள்—அவர்களின் கொம்புப்பல் (தம்ஷ்ட்ரா) உடைந்தபோது உடலிலிருந்து வெளியான அந்த நீரின் காரணமாக.

Verse 10

तत्र स्नात्वा नरो देवि तिर्यग्योनौ न जायते

தேவி, அங்கே நீராடும் மனிதன் மீண்டும் திர்யக்-யோனியில் (விலங்கு கருவில்) பிறப்பதில்லை।

Verse 11

ईश्वर उवाच । शृणु देवि यथावृत्तमाश्चर्यं तत्र वै पुरा । मृगयूथं सुसन्त्रस्तं लुब्धकैः परिपीडितम् । प्रविष्टं कर्दमाले तु सद्यो मानुषतां गतम्

ஈசுவரன் கூறினார்—தேவி, அங்கே முற்காலத்தில் நிகழ்ந்த அதிசய நிகழ்வை கேள். வேடர்களால் மிகுந்த அச்சத்துடனும் துன்பத்துடனும் துரத்தப்பட்ட மான்களின் கூட்டம் கர்தமாலையில் நுழைந்தவுடன் உடனே மனிதநிலையை அடைந்தது।

Verse 12

अथ ते लुब्धका दृष्ट्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनाः । अपृच्छंत च संभ्रातास्तान्मर्त्यान्वरवर्णिनि

அப்போது அந்த வேடர்கள், வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன் அவர்களைப் பார்த்து, குழப்பமடைந்து அந்த மனிதர்களிடம் கேட்டனர்—அழகிய நிறமுடையவளே।

Verse 13

मृगयूथमनुप्राप्तं केन मार्गेण निर्गतम् । अथोचुस्ते वयं प्राप्ता मानुषं मृगरूपिणः

“நாம் துரத்திச் சென்ற மான்களின் கூட்டம் எந்த வழியாக வெளியே வந்தது?” அப்போது அவர்கள் கூறினர்—“நாங்கள் மான் வடிவமாயிருந்தும் மனிதநிலையை அடைந்தோம்।”

Verse 14

एतत्तीर्थप्रभावोऽयं न विद्मो ह्यात्म कारणम् । ततस्ते लुब्धकास्त्यक्त्वा धनूंषि सशराणि च । तत्र स्नात्वा महाभागे मुक्ताश्च सर्वपातकैः

“இது இந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமை; எங்களுள் தனிப்பட்ட காரணம் எதையும் அறியோம்.” பின்னர் அந்த வேடர்கள் வில்லும் அம்பும் விட்டு, மகாபாகையே, அங்கே நீராடி எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெற்றனர்।

Verse 15

पार्वत्युवाच । भगवन्विस्तरं ब्रूहि कर्दमालमहोदयम् । उत्पत्तिं च विधानं च क्षेत्रसीमादिकं क्रमात्

பார்வதி கூறினாள்—ஓ பகவானே! கர்தமாலையின் மகத்தான மஹிமையை விரிவாக உரைக்கவும்; அதன் தோற்றம், விதி-விதானங்கள், க்ஷேத்திர எல்லைகள் முதலியவற்றை முறையாகச் சொல்லவும்।

Verse 16

ईश्वर उवाच । शृणु देवि रहस्यं तु कर्द मालसमुद्भवम् । गूढं ब्रह्मर्षिसर्वस्वं न देयं कस्यचित्त्वया

ஈசுவரன் கூறினான்—தேவி! கர்தமாலையின் உற்பத்தியைப் பற்றிய இந்த ரகசியத்தை கேள்; இது மறைந்த உபதேசம், பிரம்மரிஷிகளின் அரும்பொருள்—யாரிடமும் எளிதில் வெளிப்படுத்தாதே।

Verse 17

पूर्वमेकार्णवे घोरे नष्टे स्थावरजंगमे । चन्द्रार्कपवने नष्टे ज्योतिषि प्रलयं गते

முன்னொரு காலத்தில், அச்சமூட்டும் ஒரே பெருங்கடல் மட்டுமே எஞ்சியபோது—அசைவதும் அசையாததும் அனைத்தும் அழிந்தபோது—சந்திரன், சூரியன், காற்று மறைந்தபோது, ஒளிகள் பிரளயத்தில் லயித்தபோது—

Verse 18

एकार्णवं जगदिदं ब्रह्मापश्यदशेषतः । तस्मिन्वसुमती मग्ना पातालतलमागता

அப்போது பிரம்மா இந்த முழு உலகையும் முற்றிலும் ஒரே பெருங்கடலாகக் கண்டான்; அந்தப் பிரளய நீரில் வசுமதி (பூமி) மூழ்கி பாதாளத் தளங்களுக்குச் சென்றடைந்தாள்।

Verse 19

ततो यज्ञवराहोऽसौ कृत्वा यज्ञमयं वपुः । उद्दधार महीं कृत्स्नां दंष्ट्राग्रेण वरानने

அப்போது அந்த யஜ்ஞ-வராஹன் யஜ்ஞமயமான உடலை ஏற்று, ஓ அழகிய முகத்தாளே! தன் கொம்பின் முனையில் முழுப் பூமியையும் தூக்கி உயர்த்தினான்।

Verse 20

ईश्वर उवाच । वेदपादो यूपदंष्ट्रः क्रतुदंतःस्रुचीमुखः । अग्निजिह्वो दर्भरोमा ब्रह्मशीर्षा महातपाः

ஈசுவரன் உரைத்தான்— அவனுடைய பாதங்கள் வேதங்கள்; தந்தங்கள் யூபத் தூண்கள்; பற்கள் கிரதுக்கள்; வாய் ஸ்ருசி. நாவு அக்னி; ரோமங்கள் தர்பை; தலை பிரம்மா; அவன் மகாதபஸ்வி.

Verse 21

ईश्वर उवाच । अहोरात्रेक्षणपरो वेदांगश्रुतिभूषणः । आज्यनासः स्रुवतुडः सामघोषस्वनो महान्

ஈசுவரன் உரைத்தான்— பகலும் இரவும் அவனுடைய பார்வை; வேதாங்கங்களும் ஸ்ருதியும் அவனுடைய ஆபரணங்கள். நெய் அவனுடைய மணம்; ஸ்ருவ கரண்டி அவனுடைய அங்குசம்; சாமகானத்தின் ஒலி அவனுடைய மாபெரும் முழக்கம்.

Verse 22

प्राग्वंशकायो द्युतिमान्मात्रादीक्षाभिरावृतः । दक्षिणा हृदयो योगी महासत्रमहो महान्

பிராக்வம்சமே அவனுடைய உடலாய், அவன் ஒளிமிக்கவனாய், மாத்ராதி தீக்ஷைகளால் சூழப்பட்டவன். தக்ஷிணையே அவன் இதயம்; அவன் யோகி— மகாசத்ர யாகத்தின் மகிமையே போன்றவன்.

Verse 23

उपाकर्मोष्ठरुचकः प्रवर्ग्यावर्तभूषणः । नानाच्छन्दोगतिपथो ब्रह्मोक्तक्रमविक्रमः

உபாகர்மம் போல அவன் உதடுகள் ஒளிர்ந்தன; பிரவர்க்ய யாகத்தின் சுழற்சிகளால் அவன் அலங்கரிக்கப்பட்டான். பல்வேறு சந்தஸ்களின் நடை அவன் பாதைகள்; பிரம்மா உரைத்த கிரமமே அவன் அடிகளின் வீரநடை.

Verse 24

भूत्वा यज्ञवराहोऽसावुद्दधार महीं ततः । तस्योद्धृतवतः पृथ्वीं दंष्ट्राग्रं निर्गतं बहिः

அவன் யஜ்ஞ-வராஹனாகி பூமியை உயர்த்தினான். பூமியைத் தூக்கி எடுத்தபோது அவன் தந்தத்தின் முனை வெளியில் வெளிப்பட்டது.

Verse 25

तस्मिन्प्राभासिके क्षेत्रे कर्द्दमेन विलेपितम् । तद्दंष्ट्राग्रं यतो देवि कर्द्दमालं ततः स्मृतम्

அப் பிராபாசிகப் புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்தில் தந்தத்தின் முனை சேற்றால் பூசப்பட்டது; ஆகையால், தேவி, அது ‘கர்தமால’ என நினைவில் கூறப்படுகிறது।

Verse 26

दण्डोद्भेदं महाकुण्डं यत्र दंष्ट्रा सुसंस्थिता । तद्दंष्ट्रयोद्धृतं तोयं कोटिगंगाभिषेकवत्

தந்தம் உறுதியாக நிலைத்துள்ள இடத்தில் ‘தண்டோத்பேத’ எனும் மகாகுண்டம் உள்ளது. அந்தத் தந்தம் உயர்த்திய நீர் கோடி முறை கங்காபிஷேக ஸ்நானத்துக்கு ஒப்பாகக் கருதப்படுகிறது।

Verse 27

तत्र गव्यूति मात्रं तु विष्णुक्षेत्रं सनातनम् । देशांतरं गता ये च दण्डोद्भेदे म्रियंति वै । यावत्कल्पसहस्राणि विष्णुलोकं व्रजंति ते

அங்கே ஒரு கவ்வியூதி அளவு வரை விஷ்ணுவின் சனாதனக் க்ஷேத்திரம் உள்ளது. பிற தேசத்திலிருந்து வந்தவர்களும் தண்டோத்பேதத்தில் உயிர் நீத்தால், அவர்கள் ஆயிரக் கணக்கான கல்பங்கள் வரை விஷ்ணுலோகத்தை அடைவார்கள்।

Verse 28

यस्तु पश्येन्महादेवि कर्दमाले तु सूकरम् । कोटिहिंसायुतो वापि स प्राप्स्यति परां गतिम्

மகாதேவி, கர்தமாலத்தில் பன்றியுருவ வராஹனை தரிசிப்பவன், கோடி அளவு ஹிம்சைப் பாவம் கொண்டிருந்தாலும் பரமகதியை அடைவான்।

Verse 29

दशजन्मकृतं पापं नश्येत्तद्दर्शनात्प्रिये । जन्मान्तरसहस्रेषु यत्कृतं पापसंचयम्

அன்பே, அந்த தரிசனத்தாலே பத்து பிறவிகளில் செய்த பாவம் அழிகிறது; ஆயிரம் பிறவிகளில் சேர்த்த பாவக் குவியலும் நாசமாகிறது।

Verse 30

कर्दमाले तु वाराहं दृष्ट्वा तन्नाशमेष्यति । हेमकोटिसहस्राणि गवां कोटिशतानि च

கர்தமாலையில் வராஹப் பெருமானை தரிசித்தால் பாபச் சேமிப்பு அழியும். அந்தப் புண்ணியம் ஆயிரக் கோடி பொன்னும் நூற்றுக் கோடி பசுதானமும் செய்த பலனுக்கு ஒப்பானது.

Verse 31

दत्त्वा यल्लभते पुण्यं सकृद्वाराहदर्शनात् । कलौ युगे महारौद्रे प्राणिनां च भयावहे । नान्यत्र जायते मुक्तिर्मुक्त्वा क्षेत्रं तु सौकरम्

தானம் முதலியவற்றால் கிடைக்கும் புண்ணியம், ஒருமுறை வராஹ தரிசனத்தாலேயே கிடைக்கிறது. உயிர்களுக்கு அச்சமூட்டும் மகாரௌத்ர கலியுகத்தில், சௌகரக் க்ஷேத்திரத்தைத் தவிர வேறெங்கும் முக்தி இல்லை.

Verse 32

एतत्सारतरं देवि प्रोक्तमुद्देशतस्तव । कर्द्दमालस्य माहात्म्यं सर्वपातकनाशनम्

தேவி, உனக்காகச் சுருக்கமாக இதுவே பரம சாரம் கூறப்பட்டது—கர்தமாலையின் மஹாத்மியம், அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.