Adhyaya 353

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि भल्लतीर्थमनुत्तमम् । तस्याश्च पश्चिमे भागे यत्र विष्णुश्चतुर्भुजः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—பின்னர், ஓ மகாதேவி, ஒப்பற்ற பல்லதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அதன் மேற்கு பகுதியில் நான்கு கரங்களுடைய விஷ்ணு வீற்றிருக்கும் இடம் உள்ளது.

Verse 2

यत्र त्यक्तं शरीरं तु विष्णुना प्रभविष्णुना । तस्मिन्मित्रवने रम्ये योजनार्द्धार्द्धविस्तृते

அங்கேயே பிரபவிஷ்ணு எனப்படும் விஷ்ணு தமது உடலைத் துறந்தார். அந்த இனிய மித்ரவனம் அரை யோஜனை அளவு பரந்து விரிந்துள்ளது.

Verse 3

युगेयुगे महादेवि कल्पमन्वतरादिषु । तत्रैव संस्थितिर्विष्णोर्नान्यत्र च रतिर्भवेत्

ஓ மகாதேவி, யுகம் யுகமாக—கல்பம், மன்வந்தரம் முதலிய காலங்களில்—விஷ்ணுவின் நிலை அங்கேயே; வேறெங்கும் அவருக்கு ரதி (இன்பம்) உண்டாகாது.

Verse 4

क्षेत्राणामादिक्षेत्रं तु वैष्णवं तद्विदुर्बुधाः । तिस्रः कोट्यर्द्धकोटिश्च तीर्थानां प्रवराणि च

அறிவுடையோர் இந்த வைஷ்ணவ க்ஷேத்திரத்தை எல்லாக் க்ஷேத்திரங்களிலும் ஆதிக்ஷேத்திரம் என அறிகின்றனர். இங்கு தீர்த்தங்களில் முதன்மையானவை மூன்று கோடியும் அரைக்கோடியும் உள்ளன.

Verse 5

दिवि भुव्यंतरिक्षे च तानि तत्रैव भामिनि । तत्र मूर्तिमती गंगा स्वयमेव व्यवस्थिता

ஓ பிரகாசமுடையவளே! விண், மண், இடைவெளி ஆகியவற்றின் சிறந்த தீர்த்தங்கள் அனைத்தும் அங்கேயே உள்ளன. அங்கே மூர்த்திமதியான கங்கை தானே நிலைபெற்றிருக்கிறாள்.

Verse 6

विष्णोः संप्लवनार्थाय प्राणिनां च हिताय वै । गंगा गया कुरुक्षेत्रं नैमिषं पुष्कराणि च

விஷ்ணுவின் உலகதாரண நோக்கத்திற்கும் உயிர்களின் நலத்திற்கும் கங்கை, கயா, குருக்ஷேத்திரம், நைமிஷம், புஷ்கரம் ஆகியவை அங்கேயும் சன்னிதானமாக உள்ளன.

Verse 7

पुरी द्वारवतीं त्यक्त्वा अत्रैव वसते हरिः । तस्यौर्ध्वदैहिकं देवि प्रकरोमि युगेयुगे

த்வாரவதீ நகரை விட்டு ஹரி இங்கேயே வாசம் செய்கிறார். தேவி! அவருக்காக நான் யுகம் யுகமாக ஊர்த்வதைஹிகக் கிரியைகளைச் செய்கிறேன்.

Verse 8

नभस्ये द्वादशीयोगे तत्र गत्वा स्वयं प्रिये । करोमि तद्विधानेन तत्र ब्राह्मणपुंगवैः

அன்பே! நபஸ்ய மாதத்தில் த்வாதசீ யோகம் கூடிய நன்னாளில் நான் தானே அங்கே சென்று, சிறந்த பிராமணர்களுடன், விதிப்படி அந்தக் கிரியையைச் செய்கிறேன்.

Verse 9

तत्र दत्त्वा तु दानानि विधिवद्वेदपारगे । तत्रैव द्वादशीयोगे स्नात्वा चैव विधानतः

அங்கே விதிப்படி வேதபாரகனான பிராமணருக்கு தானங்களை அளித்து, அதே இடத்தில் த்வாதசி விரதயோகத்தில் சாஸ்திர விதிப்படி நீராட வேண்டும்।

Verse 10

सन्तर्प्य च पितॄन्भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः । तत्र विष्णुं तु संपूज्य कृत्वा जागरणं निशि

பக்தியுடன் பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்தினால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்; அங்கே விஷ்ணுவை முறையாகப் பூஜித்து இரவில் ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 11

दीपादिदानं कृत्वा तु कृतकृत्योऽभिजायते

தீபம் முதலிய தானங்களைச் செய்தால் மனிதன் கೃತகೃತ்யனாகிறான்—செய்ய வேண்டியதை நிறைவேற்றியவன் ஆகிறான்।

Verse 12

अथ तस्य प्रवक्ष्यामि पुरावृत्त महं प्रिये । संहृत्य यादवान्सर्वान्वासुदेवः प्रतापवान्

இப்போது, பிரியே, அந்தப் பழம்பெரும் வரலாற்றை நான் கூறுகிறேன்—வல்லமைமிக்க வாசுதேவன் எல்லா யாதவர்களையும் அழித்து (பின்னர் நடந்ததை)।

Verse 13

दुर्वाससाऽनुलिप्तेन पायसेन पदस्तले । वज्रांगभूतदेहस्तु सर्वव्यापी जनार्द्दनः

துர்வாசர் பூசிய பாயசம் அவரது பாதத்தளத்தில் ஒட்டியிருந்தது; ஆயினும் அனைத்திலும் நிறைந்த ஜனார்தனனின் உடல் வஜ்ரம் போல உறுதியானது।

Verse 14

गत्वा तीरे समुद्रस्य समाधिस्थो बभूव ह । सर्वस्रोतांसि संयम्य निवेश्यात्मानमात्मनि

கடற்கரைக்கு சென்று அவர் சமாதியில் நிலைத்தார். இन्द्रியமும் பிராணனும் ஓடும் எல்லாப் பிரவாகங்களையும் அடக்கி, ஆத்மாவை ஆத்மாவிலேயே நிறுவினார்.

Verse 15

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो बाणहस्तो जराभिधः । दाशपुत्रोऽतिकृष्णांगो मत्स्यघाती च पापकृत्

அந்த வேளையில் ‘ஜரா’ எனப்படும் ஒருவன் அம்பை கையில் கொண்டு வந்தான்—மீனவரின் மகன், மிகக் கருமை அங்கங்களுடையவன், மீன்களை கொல்லும் பாவகரன்.

Verse 16

तेन दृष्टस्ततो दूरान्निषादात्मसमुद्भवः । विष्णोः पदं मृगं मत्वा शरं तस्य मुमोच ह

தூரத்திலிருந்து அவன் அவரைக் கண்டான்—நிஷாத இயல்பில் பிறந்தவன்—விஷ்ணுவின் பாதத்தை மான் என எண்ணி அவர்மேல் அம்பை விட்டான்.

Verse 17

ततोऽसौ पश्यते यावद्गत्वा तस्य च संनिधौ । चतुर्बाहुं महाकायं शंखचक्रगदाधरम्

பின்னர் அவன் பார்த்துக்கொண்டே அருகில் சென்று, நான்கு கரங்களும் மாபெரும் திருமேனியும் உடைய, சங்கம்-சக்கரம்-கதை தாங்கிய ஆண்டவனை கண்டான்.

Verse 18

पुरुषं नीलमेघाभं पुडरीकनिभे क्षणम् । तं दृष्ट्वा भयभीतस्तु वेपमानः कृतांजलिः । अब्रवीन्न मया ज्ञातस्त्वं विभो दिव्यरूपधृक्

அவன் நீலமழைமேகம்போல் கருமை நிறமுடைய, தாமரை போன்ற கண்களையுடைய அந்த புருஷனை கண்டான். அவரைக் கண்டு அஞ்சி நடுங்கி, கைகூப்பி கூறினான்—‘விபோ! தெய்வீக ரூபம் தாங்கிய உம்மை நான் அறியவில்லை.’

Verse 19

अज्ञानात्त्वं मया विद्धस्त्वत्पदाग्रे सुरोत्तम । क्षन्तुमर्हसि मे नाथ न त्वं क्रोद्धुमिहार्हसि

அறியாமையால் உமது திருவடியின் முனையில் நான் தாக்கினேன், தேவர்களில் சிறந்தவரே. நாதா, என்னை மன்னியருள்வீர்; இங்கு நீர் கோபிக்கலாகாது.

Verse 20

विष्णुरुवाच । शापस्यांतोद्य मे भद्र शरपातात्कृतस्त्वया । तस्मात्त्वं मत्प्रसादेन स्वर्गं गच्छ महाद्युते

விஷ்ணு கூறினார்—நல்லவனே, இன்று உன் அம்பு விழுதலால் என் சாபத்தின் முடிவு ஏற்பட்டது. ஆகவே என் அருளால், மகாத்யுதியே, நீ சுவர்க்கம் செல்வாயாக.

Verse 21

ये चान्ये मामिहागत्य द्रक्ष्यंति हि नरोत्तमाः । ते यास्यंति परं स्थानं यत्राहं नित्यसंस्थितः

இங்கு வந்து என்னை தரிசிக்கும் பிற நரசிறந்தோர், நான் நித்தியமாக உறையும் பரம நிலையைக் அடைவார்கள்.

Verse 22

भल्लेनाहं यतो विद्धस्त्वया पादतले शुभे । भल्लतीर्थमिति ख्यातं ततो ह्येतद्भविष्यति

நீ என் திருப்பாதத்தின் நல்வாய்ந்த உள்ளங்காலில் பல்ல அம்பால் என்னைத் துளைத்ததனால், இவ்விடம் இனி ‘பல்லதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெறும்.

Verse 23

हरिक्षेत्रमिति प्रोक्तं पूर्वं स्वायंभुवेऽन्तरे

முன்னொரு காலத்தில், ஸ்வாயம்புவ மன்வந்தரத்தில், இது ‘ஹரிக்ஷேத்ரம்’ என அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 24

ईश्वर उवाच । इत्युक्त्वांतर्दधे विष्णुर्लुब्धकोऽपि दिवं गतः । येऽत्र स्नानं करिष्यंति भक्त्या परमया युताः । विष्णुलोकं गमिष्यंति प्रीत्या ते मत्प्रसादतः

ஈசுவரன் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி விஷ்ணு மறைந்தார்; வேடனும் விண்ணுலகம் சென்றான். இங்கு பரம பக்தியுடன் நீராடுவோர் என் அருளால் மகிழ்ச்சியுடன் விஷ்ணுலோகத்தை அடைவார்கள்.

Verse 25

येऽत्र श्राद्धं करिष्यंति पितृभक्तिपरायणाः । तृप्तिं तेषां गमिष्यंति पितरश्चैव तर्पिताः

இங்கு பித்ருபக்தியில் நிலைத்து சிராத்தம் செய்வோர், தம் பித்ருக்களுக்கு திருப்தியை அளிப்பர்; பித்ருக்கள் முறையாகத் தர்ப்பணம் பெற்று நிறைவு அடைவர்.

Verse 26

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन प्राप्य तत्क्षेत्रमुत्तमम् । दृश्यो देवश्चतुर्बाहुः स्नात्वा तीर्थे तु भल्लके

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் அந்த உத்தம க்ஷேத்திரத்தை அடைய வேண்டும். பல்லக தீர்த்தத்தில் நீராடினால் நான்கு கரங்களுடைய இறைவனின் மங்கள தரிசனம் கிடைக்கும்.

Verse 27

मद्भक्तिबलदर्पिष्ठा मत्प्रियं न नमंति ये । वासुदेवं न ते ज्ञेया मद्भक्ताः पापिनो हि ते

என் பக்தியின் வலிமையால் அகந்தை கொண்டு, எனக்குப் பிரியமானதற்கு வணங்காதவர்களை வாசுதேவ பக்தர்கள் என எண்ணாதீர்; அவர்கள் நிச்சயமாகப் பாவிகள்.

Verse 28

मद्भक्तोऽपि हि यो भूत्वा भुंक्त एकादशीदिने । मल्लिंगस्यार्चनं कार्यं न तेन पापबुद्धिना

என் பக்தனாக இருந்தும் ஏகாதசி நாளில் உண்பவன் பாவநோக்குடையவன்; அவனால் என் லிங்கத்திற்கு அர்ச்சனை செய்யக் கூடாது.

Verse 29

या तिथिर्दयिता विष्णोः सा तिथिर्मम वल्लभा । न तां चोपोषयेद्यस्तु स पापिष्ठतराधिकः

விஷ்ணுவுக்கு பிரியமான திதியே எனக்கும் மிகப் பிரியமானது. ஆனால் அந்த நாளில் உபவாசம் செய்யாதவன் இன்னும் மிகுந்த பாபியாகக் கருதப்படுவான்.

Verse 30

तद्वत्स द्वादशीयोगे भल्लतीर्थस्य संनिधौ । यस्तु मां पूजयेद्भक्त्या नारी वाऽपि नरोऽपि वा । तस्य जन्मसहस्राणि गृहभंगो न जायते

அதேபோல், அன்பரே, த்வாதசி-யோகத்தில் பல்லதீர்த்தத்தின் சன்னிதியில் யார்—பெண்ணாக இருந்தாலும் ஆணாக இருந்தாலும்—பக்தியுடன் என்னை வழிபடுகிறாரோ, அவருக்கு ஆயிரம் பிறவிகளிலும் இல்லம் சிதைவு (கிருஹபங்கம்) ஏற்படாது.

Verse 31

इत्येतत्कथितं देवि माहात्म्यं पापनाशनम् । भल्लतीर्थस्य विष्णोस्तु सर्व पातकनाशनम्

இவ்வாறு, தேவி, பாபநாசகமான இந்த மஹாத்மியம் கூறப்பட்டது. விஷ்ணுவின் பல்லதீர்த்தம் உண்மையிலேயே எல்லாப் பாதகங்களையும் அழிப்பதாகும்.

Verse 32

तत्र विष्णोस्तु सांनिध्ये वायव्ये कुम्भमुत्तमम् । भल्लतीर्थं तु विख्यातं यत्र भल्लहतो हरिः

அங்கே விஷ்ணுவின் சன்னிதியில், வாயவ்ய (வடமேற்கு) திசையில் ஒரு சிறந்த கும்பம் உள்ளது. ஹரி (விஷ்ணு) பல்ல (அம்பு/வேல்முனை) கொண்டு தாக்கப்பட்ட இடமாதலால் அது ‘பல்லதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 33

तत्र देयानि वासांसि पदं गावो विधानतः । देयानि विप्रमुख्येभ्यः सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

அங்கே விதிப்படி ஆடைதானம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் ‘பத’ தானமும் கோதானமும் செய்ய வேண்டும். யாத்திரையின் முழுப் பலனை விரும்புவோர் இத்தானங்களை முதன்மை பிராமணர்களுக்கு அளிக்க வேண்டும்.

Verse 352

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये भल्लतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विपञ्चाशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தில், முதல் பிரபாஸக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘பல்லதீர்த்த மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் 353ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।