Adhyaya 352

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि सुपर्णेलां च भैरवीम् । दुर्गकूटाद्दक्षिणतो धनुःपंचशतांतरे

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மஹாதேவி! அதன் பின் ‘சுபர்ணேலா’ எனப்படும் பைரவியை நாடிச் செல்ல வேண்டும். அவள் துர்ககூடத்தின் தெற்கே ஐந்நூறு தனுஸ் தூரத்தில் உள்ளாள்।

Verse 2

सुपर्णेन पुरा देवि पातालादमृतं हृतम् । गृहीत्वा तत्र मुक्तं तु नागानां पश्यतां किल

தேவி! முற்காலத்தில் சுபர்ணன் பாதாளத்திலிருந்து அமிர்தத்தை அபகரித்தான்; அதை எடுத்துக் கொண்டு அங்கேயே, நாகர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அதை விடுத்தான் என்று சொல்லப்படுகிறது।

Verse 3

ततो देव्या तदा दृष्ट्वा रक्षितं नागपार्श्वतः । ततः सुपर्णेलेत्येवं ख्याता सा वसुधातले

அப்போது தேவி அதை நாகர்களின் அருகில் காக்கப்படுவதைக் கண்டு; அதனால் பூமியில் அவள் ‘சுபர்ணேலா’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றாள்।

Verse 4

इला तु कथ्यते भूमिः सुपर्णेन प्रतिष्ठिता । ततः सुपर्णेलेत्येव नाम्ना पातकनाशिनी

பூமி ‘இலா’ என்று அழைக்கப்படுகிறது; அது சுபர்ணனால் நிறுவப்பட்டது. ஆகவே அவள் ‘சுபர்ணேலா’ என்ற நாமத்தால்—பாவநாசினி—புகழ்பெற்றாள்।

Verse 5

सुपर्णकुण्डे तत्रैव स्नात्वा तां पूजयेन्नरः । विप्रेभ्यो भोजनं दद्यान्नापद्भिर्म्रियते नरः । जीववत्सा भवेन्नारी आत्मजैश्चाप्यलंकृता

அங்கேயே சுபர்ணகுண்டத்தில் நீராடி மனிதன் அந்த தேவியை வழிபட்டு, பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்ய வேண்டும். அவன் பேரிடர்களால் மரணமடையான்; பெண் உயிருடன் உள்ள பிள்ளைகளால் பாக்கியமடைந்து, புதல்வர்களாலும் அலங்கரிக்கப்படுவாள்.

Verse 351

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सुपर्णेलामाहात्म्यवर्णनंनामैकपञ्चाशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட சம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் “சுபர்ணேலா மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்” எனப்படும் 352ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.