Adhyaya 347

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं वै हाटकेश्वरम् । नलेश्वरात्पूर्वभागे शतधन्वंतरद्वये

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அதன்பின், ஓ மகாதேவி, நலேஸ்வரத்தின் கிழக்குப் பகுதியில் இருநூறு தனுசு அளவு தூரத்தில் உள்ள ‘ஹாடகேஸ்வர’ லிங்கத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 2

अगस्त्याम्रवनंनाम तत्र स्थाने तु संस्थितम् । चिंतामणेस्तु पूर्वेण ईशाने त्रिशतंधनुः । तत्र पूर्वं तपस्तप्तमगस्त्येन महात्मना

அங்கே ‘அகஸ்த்யாம்ரவனம்’ எனும் தலம் உள்ளது. சிந்தாமணியின் ஈசான (வடகிழக்கு) திசையில் மூன்றுநூறு தனுசு தூரத்தில், மகாத்மா அகஸ்தியர் முன்பு தவம் செய்த இடம் அதுவே।

Verse 3

देव्युवाच । कस्मिन्काले महादेव सर्वं विस्तरतो वद

தேவி கூறினாள்—ஓ மகாதேவா, இது எந்த காலத்தில் நிகழ்ந்தது? அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 4

ईश्वर उवाच । पुरा दैत्यगणा रौद्रा बभूवुर्वरवर्णिनि । कालकेया इति ख्यातास्त्रैलोक्योच्छेदकारकाः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—ஓ அழகிய நிறமுடையவளே, முற்காலத்தில் கொடிய தைத்யக் கூட்டங்கள் எழுந்தன; அவர்கள் ‘காலகேயர்’ எனப் புகழ்பெற்று, மூவுலக அழிவை உண்டாக்குவோர் ஆவார்।

Verse 5

अथ ते निहताः सर्वे विष्णुना प्रभविष्णुना । दैत्यसूदननाम्ना तु प्रभासक्षेत्रवासिना

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் வல்லமைமிகு விஷ்ணுவால் அழிக்கப்பட்டனர்; பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தில் வாசித்த அவர் அங்கே ‘தைத்யசூதனன்’—அசுரநாசகன் எனப் புகழ்பெற்றார்।

Verse 6

कृत्वा व्याघ्रस्य रूपं तु नाम्ना चक्रमुखीति च । हता वै तेन रूपेण ततोऽभूद्दैत्यसूदनः

அவன் புலி வடிவம் ஏற்று, ‘சக்ரமுகீ’ என்ற நாமத்தாலும் அறியப்பட்டான். அந்த வடிவத்திலேயே அவர்களை வதைத்தான்; அந்தச் செயல் காரணமாக ‘தைத்யசூதனன்’ எனப் புகழ்பெற்றான்.

Verse 7

हतशेषाः समुद्रांते प्रविष्टा भयविह्वलाः । ततस्ते मंत्रयामासुः पीड्यंते देवताः कथम्

வதத்திலிருந்து தப்பியவர்கள் அச்சத்தால் கலங்கி கடலோரத்தில் புகுந்தனர். பின்னர் அவர்கள் ஆலோசித்தனர்—“தேவர்களை மீண்டும் எவ்வாறு துன்புறுத்தலாம்?”

Verse 9

अथ ते समयं कृत्वा रात्रौ निष्क्रम्य सागरात् । निर्जघ्नुस्तापसांस्तत्र यज्ञदानरतान्प्रिये

பின்னர் அவர்கள் உடன்பாடு செய்து, இரவில் கடலிலிருந்து வெளியே வந்தனர். அங்கே யாகமும் தானமும் மேற்கொண்டிருந்த தவசிகளை, ஓ பிரியே, அவர்கள் கொன்றனர்.

Verse 10

प्रभासे तु महादेवि तत्र द्वादशयोजने । वसिष्ठस्याश्रमे तत्र महर्षीणां महात्मनाम्

ஓ மகாதேவி! பிரபாசத்தில் பன்னிரண்டு யோஜனை அளவுக்குள் அங்கே வசிஷ்டரின் ஆசிரமம் இருந்தது—மகாத்ம மகரிஷிகளின் வாசஸ்தலம்.

Verse 11

भक्षितानि सहस्राणि पंच सप्त च तापसान् । शतानि पंच रैभ्यस्य विश्वामित्रस्य षोडश

அவர்கள் தவசிகளில் ஆயிரக்கணக்கானவர்களை உண்டனர்—ஐந்தாயிரம் மேலும் ஏழு. மேலும் ரைப்யரின் ஐந்நூறு, விஸ்வாமித்ரரின் பதினாறையும் விழுங்கினர்.

Verse 12

च्यवनस्य च सप्तैव जाबालेर्द्विशतं मुनेः । वालखिल्याश्रमे पुण्ये षट्छतानि दुरात्मभिः

அந்தத் துராத்மாக்கள் சியவன முனிவரின் ஏழு சீடர்களையும், ஜாபாலி முனிவரின் இருநூறு சீடர்களையும் உண்டனர். புனிதமான வாலகில்ய ஆசிரமத்தில் அறுநூறு பேரை அவர்கள் விழுங்கினர்.

Verse 13

यत्र क्वचिद्भवेद्यज्ञस्तत्र गत्वा निशागमे । यज्ञदानसमायुक्तानृत्विजो भक्षयंति च

எங்கு யாகம் நடைபெற்றாலும், இரவு நேரத்தில் அங்கு சென்று, யாகம் மற்றும் தான தர்மங்களில் ஈடுபட்டிருந்த ரித்விக்குகளை (பூசாரிகளை) அவர்கள் உண்பார்கள்.

Verse 14

ततो भयाकुलाः सर्वे बभूवुर्जगती तले । न च कश्चिद्विजानाति दैत्यानां तु विचेष्टितम्

பின்னர் பூமியில் உள்ள அனைவரும் அச்சத்தால் உறைந்தனர். ஆனால் அசுரர்களின் அந்த ரகசியச் செயல்களை யாராலும் அறிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

Verse 15

रात्रौ स्वपंति मुनयः सुखशय्यागताश्च ते । प्रभाते त्वध्वरे तेषामस्थिसंघाश्च केवलम्

இரவில் முனிவர்கள் சுகமான படுக்கைகளில் உறங்குவார்கள்; ஆனால் விடியற்காலையில் யாகசாலையில் அவர்களின் எலும்புக்கூடுகள் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும்.

Verse 16

ततो धर्मक्रियास्त्यक्ता भूतले सर्वमानवैः । निःस्वाध्यायवषट्कारं भूतलं समपद्यत

பின்னர் பூமியில் உள்ள மனிதர்கள் அனைவரும் தர்ம காரியங்களைக் கைவிட்டனர். உலகம் வேத அத்யயனம் மற்றும் வஷட்கார ஒலிகள் அற்றதாக மாறியது.

Verse 17

अथान्ये तापसा रात्रौ संयुताश्च च धृतायुधाः । अथोच्छेदं गते धर्मे पीडितास्त्रिदिवौकसः

அப்போது மற்ற தவசிகள் இரவில் ஒன்றுகூடி ஆயுதம் தாங்கி எழுந்தனர்; தர்மம் அழிவுறச் செல்ல, திரிதிவ வாசிகள் மிகுந்த துயரால் பீடிக்கப்பட்டனர்।

Verse 18

किमेतदिति जल्पंतो ब्रह्माणं शरणं गताः । भगवंस्तापसाः सर्वे तथा ये ज्ञानशीलिनः

“இது என்ன?” என்று சொல்லிக்கொண்டு, எல்லா தவசிகளும் ஞானநிஷ்டர்களும் ‘ஓ பகவனே’ என்று பிரம்மனைச் சரணடைந்தனர்।

Verse 19

भक्ष्यन्ते केनचिद्रात्रौ मृत्युमेव प्रयान्ति च । नष्टधर्मक्रियाः सर्वे भूतले प्रपितामह

“இரவில் யாரோ அறியாதவர் அவர்களை விழுங்குகின்றார்; அவர்கள் மரணத்தையே அடைகின்றனர். ஓ ப்ரபிதாமஹா! பூமியில் எல்லா தர்மச் செயல்களும் அழிந்துவிட்டன.”

Verse 20

यो धर्ममाचरेदह्नि स रात्रौ मृत्युमेति च । न स्वाध्यायवषट्कारं समस्ते भूतले विभो

“பகலில் தர்மம் செய்பவன் இரவில் மரணத்தை அடைகிறான். ஓ விபோ! பூமியெங்கும் ஸ்வாத்யாயமும் இல்லை, வஷட்காரமும் இல்லை.”

Verse 21

धर्माभावाद्वयं सर्वे संदेहं परमं गताः । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा ध्यात्वा देवः पितामहः । अब्रवीत्त्रिदशान्सर्वान्सन्देहं परमं गतान्

“தர்மம் இல்லாததால் நாங்கள் அனைவரும் மிகுந்த ஐயத்தில் விழுந்தோம்.” அவர்களின் சொற்களை கேட்டுப் தியானித்த தேவப் பிதாமஹன் பிரம்மா, அதேபோல் பரம ஐயத்தில் இருந்த எல்லாத் தேவர்களிடமும் உரைத்தான்।

Verse 22

कालेया इति विख्याता दानवा रौद्रकारिणः । ते समुद्रं समासाद्य तापसान्भक्षयंति च

'காலேயர்கள்' என்று புகழ்பெற்ற அந்த அசுரர்கள் பயங்கரமான செயல்களைச் செய்பவர்கள். அவர்கள் கடலை அடைந்து தவசிகளை உண்கிறார்கள்.

Verse 23

युष्माकं च विनाशाय ते न शक्या निषूदितुम् । यतध्वमेषां नाशाय नो चेन्नाशो भविष्यति

அவர்கள் உங்கள் அழிவிற்குக் காரணமாக இருப்பார்கள்; அவர்களைக் கொல்வது கடினம். அவர்களை அழிக்க முயலுங்கள், இல்லையெனில் அழிவு உங்களுக்கு நிச்சயம் ஏற்படும்.

Verse 24

व्रजध्वं भूतले शीघ्रमगस्त्यो यत्र तिष्ठति । व्रतचर्यारतो नित्यं प्रभासे क्षेत्र उत्तमे

அகஸ்திய முனிவர் வசிக்கும் பூமிக்கு விரைவில் செல்லுங்கள். அவர் சிறந்த பிரபாச க்ஷேத்திரத்தில் எப்போதும் விரதங்களை அனுஷ்டிப்பதில் ஈடுபட்டுள்ளார்.

Verse 25

स शक्तः सागरं पातुं मित्रावरुणसंभवः । प्रसाद्यश्च स युष्माभिः समुद्रं पिब सत्तम

மித்ரா மற்றும் வருணரின் மகனான அவர் கடலைக் குடிக்க வல்லவர். நீங்கள் அவரை மகிழ்வித்து, 'ஓ உத்தமரே! கடலைக் குடிப்பீராக' என்று வேண்டிக்கொள்ளுங்கள்.

Verse 26

ततस्तथा कृते तेन ते सर्वे दानवाधमाः । वध्या युष्माकं भविष्यंति एवं च त्रिदिवेश्वराः

அவர் அவ்வாறு செய்த பிறகு, அந்த இழிவான அசுரர்கள் அனைவரும் உங்களால் கொல்லப்படக்கூடியவர்கள் ஆவார்கள். தேவர்களே! இது இப்படியே நடக்கும்.

Verse 27

ईश्वर उवाच । एवमुक्ताः सुराः सर्वे ब्रह्मणा लोककारिणा । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य अगस्त्यं शरणं गताः

ஈசுவரன் கூறினார்—உலகநலன் புரியும் பிரம்மா இவ்வாறு உரைத்தபின், எல்லாத் தேவரும் பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து அகஸ்திய முனிவரின் சரணடைந்தனர்.

Verse 28

देवा ऊचुः । रक्षरक्ष द्विजश्रेष्ठ त्रैलोक्यं संशयं गतम् । कालकेयैः प्रतिध्वस्तं समुद्रं समुपाश्रितैः

தேவர்கள் கூறினர்—காப்பாற்று, காப்பாற்று, ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா! மூவுலகமும் அச்சத்தில் ஆழ்ந்தது; கடலை அடைக்கலமாகக் கொண்ட காலகேயர்கள் தாக்கி அழித்தனர்.

Verse 29

तं शोषय द्विजश्रेष्ठ हितार्थं त्रिदिवौकसाम् । नान्यः शक्तः पुमान्कश्चित्कर्तुमीदृक्क्रिया विभो

ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா, தேவர்களின் நலனுக்காக அந்தக் கடலை வற்றச் செய்யுங்கள். ஓ வibhோ, இத்தகைய செயலை நிறைவேற்ற உம்மைத் தவிர வேறு யாரும் வல்லவர் அல்லர்.

Verse 30

ईश्वर उवाच । एवमुक्तः सुरगणैरगस्त्यो मुनिपुङ्गवः । जगाम त्रिदशैः सार्धं समुद्रं प्रति हर्षितः

ஈசுவரன் கூறினார்—தேவர்களின் வேண்டுதலைக் கேட்ட முந்திய முனிவரான அகஸ்தியர் மகிழ்ந்து தேவர்களுடன் கடலை நோக்கிச் சென்றார்.

Verse 31

गीयमानस्तु गंधर्वैः स्तूयमानस्तु किन्नरैः । श्लाघ्यमानस्तु विबुधैर्वाक्यमेतदुवाच ह

கந்தர்வர்கள் பாட, கின்னரர்கள் போற்ற, தேவர்கள் புகழ, அவர் அப்போது இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்.

Verse 32

एष त्रैलोक्यरक्षार्थं शोषयामि महार्णवम् । द्रक्ष्यध्वं कौतुकं देवाः समीनमकरैर्महत्

மூவுலகக் காவலுக்காக நான் இந்தப் பேர்கடலை வற்றச் செய்வேன். தேவர்களே, மீனும் மகரமும் நிறைந்த இந்தப் பெரும் அதிசயக் காட்சியைப் பாருங்கள்।

Verse 33

एवमुक्त्वा द्विजश्रेष्ठो ह्यगस्त्यो भगवान्मुनिः । गंडूषमकरोत्सर्वं सागरं सरितांपतिम्

இவ்வாறு கூறி, இருபிறப்போரில் சிறந்த பகவான் முனி அகஸ்தியர், நதிகளின் தலைவனான முழுக் கடலையும் ஒரு வாய்மடக்காகச் செய்து அருந்தினார்।

Verse 34

पीते तत्र महासिन्धावगत्स्ये न महात्मना । दानवा भयसंत्रस्ता इतश्चेतश्च बभ्रमुः

அங்கே மகாத்மா அகஸ்தியர் பேர்கடலை அருந்தியதும், தானவர்கள் அச்சத்தால் நடுங்கி இத்திசை அத்திசை அலைந்தோடினர்।

Verse 35

वध्यमानाः सुरैस्तत्र शस्त्रैः सुनिशितैस्तथा । कांतारमन्ये गच्छंतः पलायनपरायणा

அங்கே தேவர்களின் மிகக் கூரிய ஆயுதங்களால் வெட்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, சிலர் தப்பிப்பதே குறிக்கோளாகக் கொண்டு காட்டுப்பகுதியை நோக்கி ஓடினர்।

Verse 36

हतभूयेषु दैत्येषु विदार्य धरणीतलम् । पातालं विविशुस्तूर्णं रुधिरेण परिप्लुताः

பெரும்பாலான தைத்தியர்கள் கொல்லப்பட்டபின், மீந்தவர்கள் இரத்தத்தில் நனைந்து, பூமித்தளத்தைப் பிளந்து விரைவாக பாதாளத்தில் புகுந்தனர்।

Verse 37

अथोचुस्त्रिदशा हृष्टा अगस्त्यं मुनिसत्तमम् । सिद्धं नो वांछितं सर्वं पूर्यतां सागरः पुनः

அப்போது மகிழ்ந்த தேவர்கள் முனிவர்சிறந்த அகஸ்தியரிடம் கூறினர்— “எங்கள் விருப்பமெல்லாம் நிறைவேறியது; இப்போது கடல் மீண்டும் நிரம்பட்டும்.”

Verse 38

अगस्त्य उवाच । जीर्णं तोयं मया देवास्तथैवामेध्यतां गतम् । उत्पत्स्यति रघूणां हि कुले नृपतिसत्तमः

அகஸ்தியர் கூறினார்— “தேவர்களே, அந்த நீரை நான் குடித்து ஜீரணித்தேன்; அது அசுத்தநிலைக்கு சென்றதால் மீண்டும் அளிக்கத் தகாது. ஆனால் ரகுவம்சத்தில் ஒரு சிறந்த அரசன் தோன்றுவான்.”

Verse 39

भगीरथेति विख्यातः सर्वशस्त्रभृतां वरः । स ज्ञातिकारणादेव गंगां तत्रानयिष्यति

அவன் ‘பகீரதன்’ எனப் புகழ்பெற்று, எல்லா ஆயுததாரர்களிலும் சிறந்தவன்; தன் முன்னோர்களின் நிமித்தமாக அங்கே கங்கையை கொண்டு வருவான்.

Verse 40

ब्रह्मलोकात्सरिच्छ्रेष्ठां तया पूर्णो भविष्यति । एवमुक्त्वा सुरैः सार्द्धं स्वस्थानं चागमन्मुनिः

பிரம்மலோகத்திலிருந்து நதிகளில் சிறந்தவளான அவள் (கங்கை) வருவாள்; அவளால் கடல் மீண்டும் நிரம்பும். இவ்வாறு கூறி முனிவர் தேவர்களுடன் தம் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 41

ततः स्वमाश्रमं प्राप्तं देवा वाक्यमथाबुवन् । अनेन कर्मणा ब्रह्मन्परितुष्टा वयं मुने

பின்னர் முனிவர் தம் ஆசிரமத்தை அடைந்தபோது தேவர்கள் கூறினர்— “ஓ பிராமணரே, ஓ முனிவரே, இந்தச் செயலில் நாங்கள் மிகுந்த திருப்தியடைந்தோம்.”

Verse 42

किं कुर्मो ब्रूहि तेऽभीष्टं यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

நாங்கள் என்ன செய்வோம்? உமக்கு விருப்பமானதைச் சொல்லும்—அது மிக அரிதாக இருந்தாலும் சரி।

Verse 43

अगस्त्य उवाच । यावद्ब्रह्मसहस्राणि पंचविंशतिकोटयः । वैमानिको भविष्यामि दक्षिणांबरमूर्द्धनि

அகஸ்தியர் கூறினார்—இருபத்தைந்து கோடி பிரம்ம-ஸஹஸ்ரங்கள் நீடிக்கும் வரையில், நான் தெற்கு ஆகாயச் சிகரத்தில் வைமானிகனாக (திவ்ய விமானச் சாரியாக) இருப்பேன்।

Verse 44

अत्रागत्य नरो यस्तु ममाश्रमपदे शुभे । हाटकेश्वरसांनिध्ये प्रभासक्षेत्र उत्तमे

யார் ஒருவர் இங்கே—என் புனித ஆசிரமத் தளத்தில், ஹாடகேஸ்வரரின் சன்னிதியில், சிறந்த பிரபாசத் தலத்தில்—வருகிறாரோ,

Verse 45

स्नानमाचरते सम्यक्स यातु परमां गतिम् । पातालादवतीर्णं तं लिंगरूपं महेश्वरम्

முறையாக நீராடுவோர் பரம கதியை அடைவர். பாதாளத்திலிருந்து அவதரித்த அந்த மகேஸ்வரன் இங்கே லிங்க ரூபமாகத் திகழ்கிறான்।

Verse 46

मया तपः प्रभावेन स्थापितं यः प्रपूजयेत् । दिनेदिने भवेत्तस्य गोशतस्य फलं ध्रुवम्

என் தவப் பிரபாவத்தால் நிறுவப்பட்ட அதனை யார் தினந்தோறும் வழிபடுகிறாரோ, அவருக்கு நூறு பசு தானத்தின் பலன் நிச்சயமாக உண்டாகும்।

Verse 47

लोपामुद्रासहायं मां यो मर्त्यः संप्रपूजयेत् । अर्घ्यं दद्याद्विधानेन काश पुष्पैः समाहितः

லோபாமுத்ரையை துணையாகக் கொண்டு என்னை விதிப்படி வழிபட்டு, ஒருமனத்துடன் காசப் பூக்களால் அர்க்யம் அர்ப்பணிக்கும் மனிதன்,

Verse 48

प्राप्ते शरदि काले च स यातु परमां गतिम् । लोपामुद्रासहायं मां हाटकेश्वरसंयुतम्

சரத்காலம் வந்தபோது அவன் பரம நிலையை அடைகிறான்; லோபாமுத்ரையுடன், ஹாடகேஸ்வரனோடு இணைந்த என்னை பக்தியுடன் வழிபடுவதால்।

Verse 49

अयने चोत्तरे पूज्य गोलक्ष फलमाप्नुयात् । यः श्राद्धं कुरुते चात्र अयने चोत्तरे द्विजः । भूयात्तस्य फलं कृत्स्नं गयाश्राद्धस्य सत्तमाः

உத்தராயணத்தில் வழிபாடு செய்தால் அவன் இலட்சம் பசுதானத்தின் பலனை அடைவான். மேலும் இங்கு உத்தராயணத்தில் இருபிறப்பன் சிராத்தம் செய்தால், நற்குணச் சிறந்தோரே, கயா-சிராத்தத்தின் முழுப் புண்ணியத்தையும் பெறுவான்.

Verse 50

ईश्वर उवाच । बाढमित्ये व ते चोक्त्वा सर्वे देवाः सवासवाः । स्वस्थानं तु गताः सर्वे संहृष्टमनसस्तदा

ஈஸ்வரன் கூறினார்—“ததாஸ்து.” என்று சொல்லி, இந்திரனுடன் கூடிய எல்லாத் தேவர்களும் அந்நேரம் மகிழ்ந்த மனத்துடன் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 51

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन प्राप्ते शरदि मानवः । अगस्त्यस्याश्रमं गत्वा हाटकेशं प्रपूजयेत्

ஆகையால் சரத்காலம் வந்தபோது மனிதன் முழு முயற்சியுடன் அகஸ்தியர் ஆசிரமத்திற்குச் சென்று ஹாடகேசனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 52

अगस्त्येश्वरनामानं कल्पलिंगं सुरप्रियम् । यश्चैतच्छुणुयाद्भक्त्या ऋषेस्तस्य विचेष्टितम् । अहोरात्रकृतात्पापात्तत्क्षणा देव मुच्यते

இது அகஸ்த்யேஸ்வரன் எனப்படும் கற்பலிங்கம்; தேவர்களுக்கு அருமையானது. யார் பக்தியுடன் அந்த ரிஷியின் செயல்சரிதத்தைச் செவிமடுக்கிறாரோ, அவர், ஓ தேவா, இரவும் பகலும் செய்த பாவங்களிலிருந்து உடனே விடுபடுகிறார்.

Verse 346

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये हाटकेश्वरमाहात्म्य वर्णनंनाम षट्चत्वारिंशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஷீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘ஹாடகேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் மூன்றுநூற்று நாற்பத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.