Adhyaya 339

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि कूपं त्रैलोक्यविश्रुतम् । देविकायास्तटे रम्ये हुंकारेणैव पूर्यते

ஈஸ்வரன் கூறினார்—பின்னர், ஓ மகாதேவி, மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற அந்த கிணற்றிடம் செல்ல வேண்டும். தேவிகையின் அழகிய கரையில் அது ‘ஹும்’ என்ற ஒலியாலேயே நிரம்புகிறது.

Verse 2

ततोऽधस्तात्पुनर्याति सलिलं तत्र भामिनि । तण्डीनाम पुरा प्रोक्तो देविकातटमास्थितः

பின்னர், ஓ பிரகாசமுடையவளே, அங்குள்ள நீர் மீண்டும் கீழ்நோக்கி இறங்குகிறது. பழங்காலத்தில் ‘தண்டீ’ என்ற ஒருவர் தேவிகையின் கரையில் வசித்தார் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 3

तपस्तेपे महादेवि शिवभक्तिपरायणः । तस्यैवं तप्यमानस्य तस्मिन्देशे वरानने

ஓ மகாதேவி, அவர் சிவபக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்டு தவம் செய்தார். ஓ அழகிய முகத்தவளே, அந்த நாட்டில் அவர் இவ்வாறு தவமிருந்தபோது—

Verse 4

आजगाम मृगो वृद्धस्तं देशमन्ध दृक्प्रिये । स पपात महागर्ते अगाधे जलवर्जिते

அந்தக் குருட்திருஷ்டி-பிரியையே! ஒரு முதிய மான் அந்த இடத்துக்கு வந்து, நீரற்ற மிக ஆழ்ந்த பெரிய குழியில் விழுந்தது.

Verse 5

तं दृष्ट्वा कृपयाविष्टः स मुनिर्मौनमास्थितः । हुंकारं कुरुते तत्र भूयोभूयश्च भामिनि

அதைக் கண்ட மুনি கருணையால் நிறைந்து மௌனம் கொண்டார்; ஆனால், ஓ பிரகாசமுடையவளே! அங்கே அவர் மீண்டும் மீண்டும் ‘ஹும்’ என ஒலித்தார்.

Verse 6

अथ हुंकारशब्देन तस्य गर्तः प्रपूरितः । ततो मृगो विनिष्क्रांतः कृच्छ्रेण सलिलात्प्रिये

பின்னர் ‘ஹும்’ என்ற ஒலியால் அந்தக் குழி முழுவதும் நிரம்பியது; ஓ பிரியையே! அப்போது அந்த மான் சிரமத்துடன் நீரிலிருந்து வெளியே வந்தது.

Verse 7

मानुषं रूपमाश्रित्य तमृषिं पर्यपृच्छत । विस्मयं परमं गत्वा काम्यदं कर्मणः फलम्

மனித வடிவம் ஏற்று அது அந்த ரிஷியிடம் வினவியது; பேராச்சரியத்தை அடைந்து, செய்கையின் விரும்பிய பலனைப் பற்றிக் கூறியது.

Verse 8

मृगत्वे पतितश्चात्र नरो भूत्वा विनिर्गतः । सोऽब्रवीत्तस्य माहात्म्यं सलिलस्य द्विजोत्तमः

இங்கே மான்நிலைக்கு வீழ்ந்தவன் மீண்டும் மனிதனாக வெளிவந்தான்; அப்போது இருபிறப்பினருள் சிறந்த மুনি அந்த நீரின் மகிமையை உரைத்தார்.

Verse 9

अतोऽहं नरतां प्राप्तो नान्यदस्तीह कारणम् । ततस्तत्सलिलं भूयः प्रविष्टं धरणीतले

ஆகையால் நான் மனிதநிலையை அடைந்தேன்; இங்கே வேறு காரணம் இல்லை. பின்னர் அந்த நீர் மீண்டும் பூமிக்குள் புகுந்தது.

Verse 10

ततो हुंकृतवान्भूयः स ऋषिः कौतुकान्वितः । आपूरितः पुनः कूपः सलिलेन पुरा यथा

அப்போது வியப்புடன் அந்த முனிவர் மீண்டும் புனிதமான ‘ஹும்’ என உச்சரித்தார். உடனே கிணறு முன்புபோல் நீரால் நிரம்பியது.

Verse 11

ततः स कृतवान्स्नानं तथा च पितृतर्पणम् । मत्वा तीर्थवरं तत्र ततः प्राप्तः परां गतिम्

பின்னர் அவர் அங்கே நீராடி, பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணமும் செய்தார். அந்த இடம் சிறந்த தீர்த்தம் என அறிந்து, பின்னர் பரமகதியை அடைந்தார்.

Verse 12

अद्यापि हुंकृते तस्मिन्सलिलौघः प्रवर्तते । तत्र गत्वा नरो भक्त्या अपि पापरतोऽपि यः

இன்றும் அங்கே ‘ஹும்’ என உச்சரித்தால் நீர்வெள்ளம் ஓடத் தொடங்குகிறது. பக்தியுடன் அங்கே செல்லும் மனிதன்—பாவத்தில் ஈடுபட்டவனாக இருந்தாலும்—

Verse 13

न मानुष्यं पुनर्जन्म प्राप्नोति जगतीतले । तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा यः श्राद्धं कुरुते नरः

அவன் பூமியில் மீண்டும் மனிதப் பிறவி பெறான். அங்கே நீராடி தூய்மையடைந்து சிராத்தம் செய்கிற மனிதன்,

Verse 14

मुच्यते सर्वपापेभ्यः पितृलोके महीयते । कुलानि तारयेत्सप्त अतीताऽनागतानि च

அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, பித்ருலோகத்தில் பெருமை பெறுவான். கடந்ததும் வருங்காலமும் ஆகிய ஏழு குலங்களை அவன் கரை சேர்ப்பான்.