Adhyaya 317

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवीं कंटकशोषिणीम् । उत्तरेण देवकुलाद्दक्षिणेनोन्नतात्स्थितात्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—பின்னர், ஓ மகாதேவி, கந்தகசோஷிணீ தேவியிடம் செல்ல வேண்டும். அவள் தேவகுலத்தின் வடக்கிலும், ‘உன்னத’ எனப்படும் இடத்தின் தெற்கிலும் அமைந்திருக்கிறாள்।

Verse 2

तस्योत्पत्तिं प्रवक्ष्यामि शृणु ह्येकमनाः प्रिये । उन्नताद्दक्षिणे भागे यजंते द्विजसत्तमाः

அவளுடைய தோற்றத்தை நான் கூறுகிறேன்—அன்பே, ஒருமனத்துடன் கேள். ‘உன்னத’த்தின் தெற்குப் பகுதியில் சிறந்த த்விஜர்கள் யாகங்களை நடத்துகின்றனர்।

Verse 3

भृगुरत्रिर्मरीचिश्च भरद्वाजोऽथ कश्यपः । कण्वो मंकिश्च सावर्णिर्जातूकर्ण्यस्तथैव च

பிருகு, அத்ரி, மரீசி; பரத்வாஜர் மற்றும் கஷ்யபர்; கண்வர், மங்கி, சாவர்ணி, அதுபோல ஜாதூகರ್ಣ்யர்—

Verse 4

वत्सश्चैव वसिष्ठश्च पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः । मनुर्यमोंऽगिरा विष्णुः शातातपपराशरौ

மேலும் வத்ஸர், வசிஷ்டர்; புலஸ்த்யர், புலஹர், க்ரது; மனு, யமன், அங்கிரஸ், விஷ்ணு, மேலும் ஷாதாதபர், பராசரர்—

Verse 5

शांडिल्यः कौशिकश्चैव गौतमो गार्ग्य एव च । दाल्भ्यश्च शौनकश्चैव शाकल्यो गालवस्तथा

சாண்டில்யர், கௌசிகர், கௌதமர் மற்றும் கார்க்யர்; தால்ப்யர், சௌனகர், சாகல்யர், அதுபோல காலவரும்—.

Verse 6

जाबालिर्मुद्गलश्चैव ऋष्यशृंगो विभांडकः । विश्वामित्रः शतानंदो जह्नुर्विश्वावसुस्तथा

ஜாபாலி, முத்கலர்; ருஷ்யச்ருங்கர், விபாண்டகர்; விஸ்வாமித்ரர், சதானந்தர், ஜஹ்னு, அதுபோல விஸ்வாவசுவும்—.

Verse 7

एते चान्ये च मुनयो यजंते विविधैर्मखैः । यज्ञवाटं च निर्माय ऋषितोयातटे शुभे

இவர்களும் மற்ற முனிவர்களும் பலவகை மக்க யாகங்களால் யஜனம் செய்கின்றனர். யாகவேதிகையை அமைத்து, புனிதமான ருஷிதோயா நதிக்கரையில் வழிபடுகின்றனர்.

Verse 8

देवगन्धर्वनृत्यैश्च वेणुवीणानिनादितम् । वेदध्वनितघोषेण यज्ञहोमाग्निहोत्रजैः

அது தேவர்கள், கந்தர்வர்கள் ஆடும் நடனங்களாலும், வேணு-வீணையின் நாதத்தாலும் ஒலித்தது; வேத ஓசையின் முழக்கத்தாலும், யாக-ஹோமம் மற்றும் நித்திய அக்னிஹோத்ரக் கிரியைகளாலும் நிறைந்தது.

Verse 9

धूपैः समावृतं सर्वमाज्यगंधिभिरर्चितम् । शोभितं मुनिभिर्दिव्यैश्चातुर्वेद्यैर्द्विजोत्तमैः

அனைத்தும் தூபத்தால் மூடப்பட்டு, நெய் மணத்தால் அர்ச்சிக்கப்பட்டது; மேலும் தெய்வீக முனிவர்கள்—நான்கு வேதங்களிலும் தேர்ந்த சிறந்த த்விஜர்கள்—ஆல் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 10

एवंविधं प्रदेशं तु दृष्ट्वा दैत्या महाबलाः । समुद्रमध्यादायाता यज्ञविध्वंसहेतवे

இத்தகைய இடத்தைக் கண்ட மகாபலமுடைய தைத்யர்கள் கடலின் நடுவிலிருந்து எழுந்து வந்து, யாகத்தை அழிக்க எண்ணினர்।

Verse 11

मायाविनो महाकायाः श्यामवर्णा महोदराः । लंबभ्रूश्मश्रुनासाग्रा रक्ताक्षा रक्तमूर्धजाः

அவர்கள் மாயாவிகள்; பெருந்தேகமுடையோர், கருநிறத்தோர், பெருவயிற்றோர்; தொங்கும் புருவம், கனமான மீசை, உயர்ந்த மூக்குத் துனி; சிவந்த கண்களும் செம்மை நிறக் கூந்தலும் உடையோர்।

Verse 12

यज्ञं समागताः सर्वे दैत्याश्चैव वरानने । तान्दृष्ट्वा मुनयः सर्वे रौद्ररूपान्भयंकरान्

அழகிய முகமுடையவளே! அந்தத் தைத்யர்கள் அனைவரும் யாகத்திடத்துக்கு வந்தனர்; அவர்களின் கொடிய, அச்சமூட்டும் உருவத்தைப் பார்த்த முனிவர்கள் அனைவரும் நடுங்கினர்।

Verse 13

केचिन्निपतिता भूमौ तथान्ये ऽग्नौ स्रुचीकराः । पत्नीशालां समाविष्टा हविर्धानं तथा परे

சிலர் தரையில் விழுந்தனர்; சிலர் தீயை நோக்கி ஓடி கரண்டிகளைப் பிடித்தனர். சிலர் பத்தினீசாலைக்குள் நுழைந்தனர்; மற்றவர்கள் ஹவிர்தானம் எனும் ஹவிசு களஞ்சியத்திற்குள் புகுந்தனர்।

Verse 14

ऋत्विजस्तु सदोमध्ये स्थिता वाचंयमास्तथा

அப்போது ரித்விக்கள் யாகசபையின் நடுவில் நின்று, வாக்கை அடக்கி, அமைதியுடன் மௌனமாக இருந்தனர்।

Verse 15

एवं देवि यदा वृत्तं मुनीनां च महात्मनाम् । तदाध्वर्युर्महातेजा धैर्यमालम्ब्य सादरः

தேவி! முனிவர்களுக்கும் மகாத்மாக்களுக்கும் இவ்வாறு நிகழ்ந்தபோது, மஹாதேஜஸ்ஸுடைய அத்வர்யு தைரியத்தைத் தாங்கி, பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் செயல்பட்டான்।

Verse 16

अग्निहोत्रं हविष्यं च हविर्विन्यस्य मन्त्रवित् । सुसमिद्धं जुहावाग्निं रक्षसां नाशहेतवे

மந்திரங்களை அறிந்தவர் அக்னிஹோத்திரத்தையும் ஹவியையும் முறையாக அமைத்து; ராக்ஷஸர்களின் நாசத்திற்காக நன்றாக எரியும் அக்னியில் ஆஹுதிகளை அர்ப்பணித்தார்।

Verse 17

हुते हविषि देवेशि तत्क्षणादेव चोत्थिता । शक्तिः शक्तित्रिशूलाढ्या चर्महस्ता महोज्ज्वला

தேவேசி! ஹவி அர்ப்பணிக்கப்பட்ட அதே கணத்தில், மஹோஜ்ஜ்வலமான சக்தி எழுந்தாள்—வேலும் திரிசூலமும் தாங்கி, கையில் சருமத்தைப் பிடித்தவளாய்।

Verse 18

तया ते निहता दैत्या यज्ञविध्वंसकारिणः । ततस्तां विविधैः स्तोत्रैर्मुनयस्तुष्टुवुस्तदा

அவளால் யாகத்தைச் சிதைக்கும் அந்த தைத்யர்கள் கொல்லப்பட்டனர்; பின்னர் முனிவர்கள் பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் உடனே அவளைப் புகழ்ந்தனர்।

Verse 19

प्रसन्ना भूयसी देवी तानृषीन्प्रत्युवाच ह । वरं वृणुध्वं मुनयो दास्यामि वरमुत्तमम्

மிகவும் பிரசன்னமான தேவி அந்த ரிஷிகளிடம் கூறினாள்—“முனிவர்களே! வரம் வேண்டுங்கள்; உங்களுக்கு உத்தமமான வரத்தை நான் அளிப்பேன்।”

Verse 20

ऋषय ऊचुः । कृतं वै सकलं कार्यं यज्ञा नो रक्षितास्त्वया । यदि देयो वरोऽस्माकं त्वया चासुरमर्द्दिनि

ரிஷிகள் கூறினர்—எங்கள் செய்யவேண்டிய அனைத்தும் நிறைவேறியது; எங்கள் யாகங்களை நீ காத்தருளினாய். நீ, அசுரமர்த்தினியே, எமக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால்…

Verse 21

अस्मिन्स्थाने सदा तिष्ठ मुनीनां हितकाम्यया । कंटकाः शोषिता दैत्यास्तेन कंटकशोषिणी । अद्यप्रभृति नामास्तु तेन देवि सदा त्विह

முனிவர்களின் நலன் வேண்டி, தேவியே, இவ்விடத்தில் என்றும் தங்கியருள்வாயாக. நீ தைத்யர் எனும் ‘முள்ளுகளை’ உலர்த்தி (அழித்து) விட்டதால், இங்கு உன் திருநாமம் ‘கண்டகசோஷிணீ’ ஆகுக. இன்றுமுதல், தேவியே, அதுவே உன் பெயராக இருந்து, இங்கே என்றும் வீற்றிருப்பாயாக.

Verse 22

ईश्वर उवाच । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा सा देव्यन्तर्हिता तदा । अष्टम्यां वा नवम्यां वा पूजयिष्यति मा नवः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—‘அப்படியே நிகழும்’ என்று சொல்லி அந்த தேவி அப்போது மறைந்தாள். அஷ்டமி அல்லது நவமி நாளில் மனிதன் இங்கே என்னை வழிபடுவான்.

Verse 23

राक्षसेभ्यः पिशाचेभ्यो भयं तस्य न जायते । प्राप्नुयात्परमां सिद्धिं मानवो नात्र संशयः

அந்த பக்தனுக்கு ராக்ஷசர், பிசாசர் பற்றிய அச்சம் எழாது. மனிதன் பரம சித்தியை அடைவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 317

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कंटकशोषणीमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तदशोत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்ய’ பகுதியில், ‘கண்டகசோஷிணீ மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப் பெயருடைய 317ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.