Adhyaya 306

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि सांबादित्यमनुत्तमम् । तस्मादुत्तरभागे तु सर्वपातकनाशनम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி, அதன் பின் ஒப்பற்ற சாம்பாதித்யனைத் தரிசிக்கச் செல்; அதன் வடபுறத்தில் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் பரம புண்ணியத் தலம் உள்ளது.

Verse 2

यत्र सांबस्तपस्तप्त्वा ह्याराध्य च दिवाकरम् । प्राप्तवान्सुन्दरं देहं सहस्रांशुप्रसादतः

அந்தப் புனிதத் தலத்தில் சாம்பன் தவம் செய்து திவாகர சூரியனை வழிபட்டான்; ஆயிரக் கதிரோன் அருளால் அவன் அழகிய, மீண்டும் பெற்ற உடலை அடைந்தான்.

Verse 3

यदा रोषेण संशप्तः पित्रा जांबवतीसुतः । आराधयामास तदा विष्णुं कमललोचनम्

ஜாம்பவதியின் மகன் சாம்பன் தந்தையின் கோபத்தால் சபிக்கப்பட்டபோது, அப்போது அவன் தாமரை-கண்ணனான விஷ்ணுவை வழிபட்டான்.

Verse 4

अनुग्रहार्थं शापस्य सांबो जांबवतीसुतः । प्रसन्नवदनो भूत्वा विष्णुः प्रोवाच तं प्रति

சாபத்திலிருந்து அருள் வழங்குவதற்காக, முகம் மலர்ந்த விஷ்ணு ஜாம்பவதியின் மகன் சாம்பனை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 5

गच्छ प्राभासिके क्षेत्रे ब्रह्मभागमनुत्तमम् । ऋषितोयातटे रम्ये ब्राह्मणैरुपशोभिते

“பிராபாசிகத் திருத்தலத்திற்குச் செல்—‘பிரஹ்மபாகம்’ எனப்படும் ஒப்பற்ற இடத்திற்குச் செல்; ரிஷிதோயா நதியின் இனிய கரையில், பிராமணர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தலத்தில்.”

Verse 6

तत्राऽहं सूर्यरूपेण वरं दास्यामि पुत्रक । इत्युक्तः स तदा सांबो विष्णुना प्रभविष्णुना

“அங்கே நான் சூரியரூபமாக, மகனே, உனக்கு வரம் அளிப்பேன்.” என்று வல்லமைமிக்க விஷ்ணு அப்போது சாம்பனை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 7

गतः प्राभासिके क्षेत्रे रम्ये शिवपुरे शिवे । तत्राराध्य परं देवं भास्करं वारितस्करम्

அவன் பிராபாசிக க்ஷேத்திரத்தின் அழகிய, மங்கலமான சிவபுரத்திற்குச் சென்றான்; அங்கே தீமை மற்றும் அநீதியைத் தடுக்கின்ற பரமதேவன் பாஸ்கரனை ஆராதித்தான்.

Verse 8

प्रसादयामास तदा स्तुत्वा स्तोत्रैरनेकधा

அப்போது பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் புகழ்ந்து அவர் தேவனைப் பிரசன்னப்படுத்தினான்.

Verse 9

प्रत्युवाच रविः सांबं प्रसन्नस्ते स्तवेन वै । शीघ्रं गच्छ नरश्रेष्ठ ऋषितोयातटे शुभे

ரவி சாம்பனிடம் பதிலுரைத்தார்—“உன் ஸ்தவனத்தால் நான் உண்மையிலே பிரசன்னமாயினேன். மனிதர்களில் சிறந்தவனே, விரைவாக ரிஷிதோயாவின் மங்கலத் துறைக்குச் செல்.”

Verse 10

इत्युक्तः स तदाऽगत्य ऋषितोयातटं शुभम् । नारदो यत्र ब्रह्मर्षिस्तपस्तप्यति चैव हि

இவ்வாறு கூறப்பட்டவனாய் அவன் அப்போது சென்று ரிஷிதோயாவின் மங்கலத் துறையை அடைந்தான்—அங்கே பிரம்மரிஷி நாரதர் நிச்சயமாகத் தவம் செய்கிறார்.

Verse 11

तत्र गत्वा हरेः सूनुरुन्नतस्थानवासिनः । आसन्ये ब्राह्मणास्तान्स इदं वचनमब्रवीत्

அங்கே சென்று ஹரியின் புதல்வன் சாம்பன், அந்த உயர்ந்த புனிதத் தலத்தில் வாழும் பிராமணர்களை அணுகி, அருகிலிருந்த அவர்களிடம் இவ்வசனங்களை உரைத்தான்।

Verse 12

सांब उवाच । एष वै ब्रह्मणो भागः प्रभासे क्षेत्र उत्तमे । अत्र वै ब्राह्मणा ये तु ते वै श्रेष्ठाः स्मृता भुवि

சாம்பன் கூறினான்—இந்த உத்தமமான பிரபாசக் க்ஷேத்திரம் உண்மையிலே பிரம்மனின் சக்தியின் ஒரு பகுதியே. இங்கே வாழும் பிராமணர்கள் பூமியில் சிறந்தோர் என நினைவுகூரப்படுகின்றனர்।

Verse 13

भवतां वचनाद्विप्राः सूर्यमाराधयाम्यहम् । मम वै पूर्वमादिष्टं स्थानमेतच्च विष्णुना

ஓ த்விஜப் பிராமணர்களே, உங்கள் சொல்லின்படி நான் சூரியதேவனை ஆராதிப்பேன்; ஏனெனில் இந்த இடத்தை முன்பே விஷ்ணு எனக்காக நியமித்து அருளினார்।

Verse 14

विप्रा ऊचुः । सिद्धिस्ते भविता सांब आराधय दिवाकरम् । इत्युक्तः स तदा विप्रैः प्रविष्टोऽथ प्रभाकरम्

பிராமணர்கள் கூறினர்—ஓ சாம்பா, உனக்கு நிச்சயமாகச் சித்தி உண்டாகும்; திவாகரனாகிய சூரியனை ஆராதி. இவ்வாறு பிராமணர்கள் சொல்ல, அவன் அப்போது பிரபாகரனாகிய சூரியனின் திருத்தலத்துள் நுழைந்தான்।

Verse 15

नित्यमाराधयामास सांबो जांबवतीसुतः । तपोनिष्ठं च तं दृष्ट्वा विष्णुः कारुणिको महान्

ஜாம்பவதியின் புதல்வன் சாம்பன் தினந்தோறும் சூரியனை ஆராதித்தான். அவன் தவத்தில் உறுதியாய் இருப்பதைக் கண்டு, மகா கருணையுடைய விஷ்ணு அவன்மேல் அருள்நோக்கைச் செலுத்தினார்।

Verse 16

इदं वै चिन्तयामास पुत्रवात्सल्यसंयुतः । यथैश्वर्यप्रदो रुद्रो यथा विष्णुश्च मुक्तिदः

மகன்பால் அன்பால் நிறைந்த பகவான் விஷ்ணு இவ்வாறு சிந்தித்தார்—“ருத்ரன் ஐஸ்வர்யம் அளிப்பவன் எனப் புகழ்பெற்றான்; விஷ்ணு முக்தி அளிப்பவன்.”

Verse 17

यज्ञैरिष्टो हि देवेन्द्रो यथा स्वर्गप्रदः स्मृतः । शुद्धिकर्तृ यथा तोयं मृत्तिकाभस्मसंयुतम् । दहनात्मा यथा वह्निर्विघ्नहर्त्ता गणेश्वरः

“யாகங்களால் வழிபடப்படும் தேவேந்திரன் இந்திரன் சொர்க்கம் அளிப்பவன் என நினைக்கப்படுகிறான்; மண், சாம்பல் கலந்த நீர் தூய்மைப்படுத்தும்; அக்கினியின் இயல்பு எரித்தல்; கணேஸ்வரன் தடைகளை அகற்றுபவன்…”

Verse 18

स्वच्छंदभारतीदाने यथा ब्रह्मसुता नृणाम् । तथाऽरोग्यप्रदाता च नान्यो देवो दिवाकरात्

“பிரம்மாவின் மகள் சரஸ்வதி மனிதர்க்கு தன்னிச்சையாக வாக்கும் கல்வியும் அளிப்பதுபோல், திவாகரன் (சூரியன்) தவிர ஆரோக்கியம் அளிப்பவன் வேறு தெய்வம் இல்லை.”

Verse 19

अनेकधाऽराधितोऽपि स देवो भास्करः शुचिः । न ददाति वरं यत्तु तन्मे शापस्य कारणात्

“தூய தேவன் பாஸ்கரனை நான் பல விதமாக வழிபட்டும், நான் நாடும் வரத்தை அவர் அளிக்கவில்லை—அது என் சாபத்தின் காரணத்தால்.”

Verse 20

एवं संचिन्त्य भगवान्विष्णुः कमललोचनः । सूर्यरूपं समाश्रित्य तस्य तुष्टो जनार्दनः

இவ்வாறு சிந்தித்த தாமரை-கண் பகவான் விஷ்ணு, ஜனார்தனன், சூரிய ரூபத்தை ஏற்று (சாம்பனிடம்) திருப்தியடைந்தான்.

Verse 21

योऽपरनारायणख्यस्तस्यैव सन्निधौ स्थितः । प्रत्यक्षः स ततो विष्णुः सूर्यरूपी दिवाकरः । उवाच परमप्रीतो वरदः पुण्यकर्मणाम्

பின்னர் 'அபர-நாராயணன்' என்று அழைக்கப்படுபவரின் அருகில் நின்றவாறு, சூரிய வடிவில் விஷ்ணு பகவான் காட்சியளித்தார். புண்ணியம் செய்தவர்களுக்கு வரம் அளிப்பவரான அவர் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்து கூறினார்.

Verse 22

अलं क्लेशेन ते सांब किमर्थं तप्यसे तपः । प्रसन्नोऽहं हरेः सूनो वरं वरय सुव्रत

ஓ சாம்பா! உனது துன்பம் போதும், எதற்காக நீ தவம் செய்கிறாய்? ஹரியின் மகனே! நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன். சிறந்த விரதத்தைக் கொண்டவனே! ஒரு வரத்தைக் கேள்.

Verse 23

सांब उवाच । निर्मलस्त्वत्प्रसादेन कुष्ठमुक्तकलेवरः । भवानि देवदेवेश प्रत्यक्षाऽम्बरभूषण । अस्मिन्स्थाने स्थितो रम्ये नित्यं सन्निहितो भव

சாம்பன் கூறினான்: உமது அருளால் நான் தூய்மையடைந்து, குष्ठநோயிலிருந்து விடுபட்டேன். தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவனே! வானத்தை அணிகலனாகக் கொண்டவரே! இந்த அழகிய இடத்தில் தங்கி, எப்போதும் இங்கேயே வீற்றிருப்பீராக.

Verse 24

सूर्य उवाच । अधुना निर्मलो देहस्तव सांब भविष्यति इहागत्य नरो यस्तु सप्तम्यां रविवासरे । उपवासपरो भूत्वा रात्रौ जागरणे स्थितः

சூரியன் கூறினார்: சாம்பா! இப்போது உனது உடல் களங்கமற்றதாக மாறும். ஞாயிற்றுக்கிழமையுடன் கூடிய சப்தமி திதியில் இங்கு வந்து, விரதமிருந்து இரவில் விழித்திருக்கும் மனிதன் எவனோ...

Verse 25

अष्टादशानि कुष्ठानि पापरोगास्तथैव च । कदाचिन्न भविष्यन्ति कुले तस्य महात्मनः

அந்தப் புண்ணியவானின் குலத்தில் பதினெட்டு வகையான குष्ठநோய்களோ, பாவத்தால் விளையும் நோய்களோ ஒருபோதும் ஏற்படாது.

Verse 26

कृत्वा स्नानं नरो यस्तु भक्तियुक्तो जितेन्द्रियः । पूजयेद्रविवारेण सांबादित्यं महाप्रभम् । स रोगहीनो धनवान्पुत्रवाञ्जायते नरः

புலனடக்கத்துடன் பக்தியோடு நீராடி ஞாயிற்றுக்கிழமை மகாபிரபுவான சாம்பாதித்யரை வழிபடுகிறவன் நோயற்றவனாகவும் செல்வமிக்கவனாகவும் புத்திரபாக்கியம் பெற்றவனாகவும் ஆகிறான்.

Verse 27

तस्यैव पूर्वदिग्भागे किञ्चिदीशानमाश्रितम् । कुंडं पापहरं पुण्यं स्वच्छोदपरि पूरितम्

அதன் கிழக்குப் பகுதியில், சிறிது ஈசானம் (வடகிழக்கு) நோக்கி அமைந்த இடத்தில், பாபநாசியும் புண்ணியகரமும் ஆன ஒரு குளம் உள்ளது; அது தெளிந்த நீரால் நிரம்பியுள்ளது.

Verse 28

तत्र स्नात्वा च् विधिवत्कुर्याच्छ्राद्धं विचक्षणः । भोजयेद्ब्राह्मणान्यस्तु सांबादित्यं प्रपूजयेत्

அங்கே நீராடி விவேகமுள்ளவன் விதிப்படி சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளித்து சாம்பாதித்யரை முறையாகப் பூஜிப்பவன்—

Verse 29

सर्वकामसमृद्धात्मा सूर्य लोके महीयते

அவன் எல்லா தர்மசம்மத ஆசைகளாலும் நிறைவுற்ற ஆன்மாவுடன் சூரியலோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுகிறான்.

Verse 306

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सांबादित्य माहात्म्यवर्णनंनाम षडुत्तरत्रिशततमोध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாசீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்ய’ பகுதியில் ‘சாம்பாதித்ய மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் மூன்றுநூற்று ஆறாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.