Adhyaya 30

Verse 1

देव्युवाच । स्नात्वा तत्राग्नितीर्थेषु कं देवं पूर्वमर्च्चयेत् । निर्विघ्ना जायते येन यात्रा नृणां सुरेश्वर । तन्मे यात्राविधानं तु यथावद्वक्तुमर्हसि

தேவி கூறினாள்—தேவர்களின் ஆண்டவனே! அங்கே அக்னிதீர்த்தங்களில் நீராடிய பின், மனிதர்களின் யாத்திரை தடையின்றி நடைபெறும்படி முதலில் எந்தத் தேவனை வழிபட வேண்டும்? ஆகவே யாத்திரை விதியை முறையாக எனக்கு உரைக்க வேண்டும்.

Verse 2

ईश्वर उवाच । एवं स्नात्वा विधानेन दत्त्वार्घ्यं च महोदधौ । संपूज्य गंधपुष्पैश्च वस्त्रैः पुष्पावलेपनैः

ஈசுவரன் உரைத்தான்—இவ்வாறு விதிப்படி நீராடி, மகாசமுத்திரத்தில் அர்க்கியம் அர்ப்பணித்து, நறுமணங்கள், மலர்கள், ஆடைகள் மற்றும் மலர்ச்சாந்து (லேபனம்) கொண்டு பக்தியுடன் முழுமையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 3

हिरण्मयं यथाशक्त्या प्रक्षिपेत्तत्र कंकणम् । ततः पितॄंस्तर्पयित्वा गच्छेद्देवं कपर्दिनम्

தன் ஆற்றலுக்கேற்ப அங்கே பொன்னாலான வளையலை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து, ஜடாமுடியுடைய கபர்தின் தேவன் (சிவன்) அருகே செல்ல வேண்டும்।

Verse 4

पुष्पैर्धूपैस्तथा गन्धैर्वस्त्रैः संपूज्य भक्तितः । गणानां त्वेति मन्त्रेण अर्घ्यं चास्मै निवेदयेत्

மலர்கள், தூபம், நறுமணங்கள், ஆடைகள் கொண்டு பக்தியுடன் முறையாகப் பூஜித்து, ‘கணாநாம் த்வே…’ என்ற மந்திரத்தால் அவருக்கு அர்க்கியம் நிவேதிக்க வேண்டும்।

Verse 5

शूद्राणामथ देवेशि मंत्रश्चाष्टाक्षरः स्मृतः । तत्र सोमेश्वरं गच्छेद्देवं पापहरं परम्

தேவேசி! சூத்ரர்களுக்காக அஷ்டாக்ஷர மந்திரம் விதிக்கப்பட்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது. பின்னர் அங்கே பாபங்களை நீக்கும் பரம தேவன் சோமேஸ்வரனை நாடிச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 6

स्नापयित्वा विधानेन जपेच्च शतरुद्रियम् । तथा रुद्रान्सपञ्चांगास्तथान्या रुद्रसंहिताः

விதிப்படி (தெய்வத்திற்கு) ஸ்நாபனம் செய்து, சதருத்ரீயத்தை ஜபிக்க வேண்டும்; அதுபோல பஞ்சாங்கங்களுடன் கூடிய ருத்ர மந்திரங்களையும், பிற ருத்ர-சம்ஹிதைகளையும் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 7

स्नापयेत्पयसा चैव दध्ना घृतयुतेन च । मधुनेक्षुरसेनैव कुंकुमेन विलेपयेत्

இறைவனைப் பாலால் அபிஷேகம் செய்து, நெய் கலந்த தயிராலும் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். தேன் மற்றும் கரும்புச் சாறாலும் அபிஷேகம் செய்து, குங்குமத்தால் பூச வேண்டும்.

Verse 8

कर्पूरोशीरमिश्रेण मृगनाभियुतेन च । चन्दनेन सुगन्धेन पूज्यं संपूजयेत्ततः

பின்னர் கற்பூரம், உசீரம் கலந்ததும், கஸ்தூரி சேர்ந்ததும் ஆகிய நறுமணச் சந்தனத்தால் வணங்கத்தக்க இறைவனை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 9

धूपैर्बहुविधैर्देवं धूपयित्वा यथाविधि । वस्त्रैः संवेष्टयेत्पश्चाद्दद्यान्नैवेद्यमुत्तमम्

முறையாகப் பலவகை தூபங்களை இறைவனுக்கு அர்ப்பணித்து, பின்னர் ஆடைகளால் அவரைச் சூழ்ந்து அலங்கரித்து, சிறந்த நைவேத்யத்தைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 10

आरार्तिकं ततः कृत्वा नृत्यं कुर्याद्यथेच्छया । अष्टांगं प्रणिपत्यैवं गीतवाद्यादिकं ततः

பின்னர் ஆரார்த்திகம் செய்து, விருப்பம்போல் நடனம் செய்யலாம். அஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து, அதன் பின் பாடல்-வாத்தியம் முதலியவற்றால் இறைவனைப் போற்ற வேண்டும்.

Verse 11

धर्मश्रवणसंयुक्तं कार्यं प्रेक्षणकं विभोः । ततो दद्याद्द्विजातिभ्यस्तपस्विभ्यश्च शक्तितः

தர்மக் கேள்வியுடன் கூடிய இறைவனுக்கான புனித நிகழ்ச்சியை (பிரேக்ஷணகம்) ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். பின்னர் இயன்ற அளவு இருபிறப்பாளர்களுக்கும் தவசிகளுக்கும் தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 12

दीनांधकृपणेभ्यश्च दानं कार्पटिकेषु च । वृषभस्तत्र दातव्यः प्रवृत्ते क्रूरकर्मणि । उपवासं ततः कुर्यात्तस्मिन्नहनि भामिनि

ஏழை, குருடர், கஞ்சர் ஆகியோருக்கும் வறிய பிச்சைக்காரர்களுக்கும் இயன்ற அளவு தானம் செய்ய வேண்டும். அந்தத் தலத்தில் கொடுஞ்செயல்கள் பெருகும் போது வृषபதானம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர், அழகியவளே, அந்த நாளில் உபவாசம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 13

यस्मिन्नहनि पश्येत देवं सोमेश्वरं नरः । सा तिथिर्वर्षमेकं तु उपोष्या भक्तितत्परैः

மனிதன் எந்த நாளில் சோமேஸ்வர தேவனை தரிசிக்கிறானோ, அந்தத் திதியை பக்தியில் நிலைத்தோர் ஒரு முழு ஆண்டும் உபவாசமாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 14

एवं कृत्वा नरो भक्त्या लभते जन्मनः फलम् । तथा च सर्वतीर्थानां सकलं लभते फलम्

இவ்வாறு பக்தியுடன் செயற்படுகிறவன் மனிதப் பிறவியின் உண்மைப் பயனை அடைகிறான்; அதுபோல எல்லா தீர்த்தங்களின் முழுப் புண்ணியப் பயனையும் பெறுகிறான்.

Verse 15

उद्धरेत्पितृवर्गं च मातृवर्गं च भामिनि । बाल्ये वयसि यत्पापं वार्धक्ये यौवनेऽपि वा

அழகியவளே, அவன் பித்ரு வம்சத்தையும் மாத்ரு வம்சத்தையும் இரண்டையும் உயர்த்தி விடுவிக்கிறான்; மேலும் பால்யத்தில், யௌவனத்தில் அல்லது முதுமையில் செய்த எந்தப் பாவமாயினும்—

Verse 16

क्षालयेच्चैव तत्सर्वं दृष्ट्वा सोमेश्वरं नरः । न दुःखितो न दारिद्रो दुर्भगो वा न जायते

சோமேஸ்வரனை தரிசித்தவன் அந்த எல்லாப் பாவங்களையும் கழுவி விடுகிறான். அவன் துயரத்தில் பிறப்பதில்லை; வறுமையிலும் இல்லை; துரதிர்ஷ்டமும் அவனை அணுகாது.

Verse 17

सप्तजन्मान्तरेणैव दृष्टे सोमेश्वरे विभौ । धनधान्यसमायुक्ते स्फीते सञ्जायते कुले

ஏழு பிறவிகளுக்கிடையிலும் மகிமைமிகு சோமேஸ்வரனை தரிசித்தவன், செல்வமும் தானியமும் நிறைந்த செழுமையான குலத்தில் பிறக்கிறான்.

Verse 18

भक्तिर्भवति भूयोऽपि सोमनाथं प्रति प्रभुम् । क्षीरेण स्नपनं पूर्वं ततो धारासमुद्भवम्

சோமநாதப் பெருமான்மேல் பக்தி மேலும் பெருகுகிறது. முதலில் பால் அபிஷேகம்; பின்னர் தாரையாக இடையறாத அர்ப்பணப் பெருக்கம் நிகழ்கிறது.

Verse 19

प्रथमे प्रथमे यामे महास्ना नमतः परम् । मध्याह्ने देवदेवस्य ये प्रपश्यन्ति मानवाः । संध्यामारार्तिकं भूयो न जायन्ते च मानुषाः

ஒவ்வொரு முதல் யாமத்திலும் மகா ஸ்நானம் செய்து வணங்குவோர், மதியத்தில் தேவர்களின் தேவனை தரிசிப்போர், மாலையில் மீண்டும் ஆரத்தியை காண்போர்—மீண்டும் மனிதப் பிறவி அடையார்.

Verse 20

मत्वा कलियुगं रौद्रं बहुपापं वरानने । नान्येन तरते दुर्गां कर्मणा दुर्गतिं नरः

அழகிய முகத்தாளே! கலியுகம் கொடியதும் பல பாவங்களால் நிறைந்ததும் என அறிந்தாலும், மனிதன் வேறு எந்தக் கர்மத்தாலும் இந்தக் கடினமான துர்கதியைத் தாண்ட இயலாது.

Verse 30

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्र माहात्म्ये सोमेश्वरमाहात्म्ये सोमेश्वरपूजामाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिंशोध्यायः

இவ்வாறு, ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸக் கண்டத்தில், முதல் பிரபாஸக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தின் சோமேஸ்வர மாஹாத்ம்யத்தில் ‘சோமேஸ்வர பூஜா மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் முப்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.