Adhyaya 290

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि कुबेरस्थानमुत्तमम् । यत्र सिद्धः पुरा देवि कुबेरो धनदोऽभवत्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி! அதன் பின் குபேரனுடைய சிறந்த ஸ்தலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; தேவி, அங்கே பழங்காலத்தில் குபேரன் सिद्धி பெற்று ‘தனத’—செல்வம் அளிப்பவன்—ஆனான்.

Verse 2

ब्राह्मणश्चौररूपेण तत्र स्थानेऽवसत्पुरा । स च मे भक्तियोगेन पुरा वै धनदः कृतः

அந்த இடத்தில் முன்பு ஒரு பிராமணன் திருடன் போல வாழ்ந்தான்; அவன் என்னிடத்திலான பக்தியோகத்தால் பழங்காலத்தில் ‘தனத’ ஆக மாற்றப்பட்டான்.

Verse 3

देव्युवाच । कथं स ब्राह्मणो भूत्वा चौररूपो नराधमः । तन्मे कथय देवेश धनदः स यथाऽभवत्

தேவி கூறினாள்—அவன் பிராமணனாக இருந்தும் எவ்வாறு திருடனாகிய நராதமனானான்? தேவேசா, அவன் எவ்வாறு ‘தனத’ ஆனான் என்பதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 4

ईश्वर उवाच । तस्मिन्नर्थे महादेवि यद्वृत्तं चौत्तमेंऽतरे । कथयिष्यामि तत्सर्वं शिवमाहात्म्यसूचकम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி! அந்த விஷயத்திலும் அந்த உத்தம இடைவெளியில் நிகழ்ந்ததையும் அனைத்தையும் நான் உரைப்பேன்; அது சிவமகிமையைச் சுட்டும் வரலாறு ஆகும்.

Verse 5

कश्चिदासीद्द्विजो देवि देवशर्मेति विश्रुतः । प्रभासक्षेत्रनिलयो न्यंकुमत्यास्तटेऽवसत्

தேவி! தேவசர்மா எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு த்விஜன் இருந்தான். அவன் பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தில் வாழ்ந்து, ந்யங்குமதி நதிக்கரையில் தங்கினான்.

Verse 6

पुत्रक्षेत्रकलत्रादिव्यापारैकरतः सदा । विहायाथ स गार्हस्थ्यं धनार्थं लोभ मोहितः । प्रचचार महीमेतां सग्रामनगरांतराम्

அவன் எப்போதும் மகன், நிலம், மனைவி முதலியவற்றின் காரியங்களிலேயே மூழ்கியிருந்தான். பின்னர் செல்வலோபத்தில் மயங்கி இல்லறதர்மத்தை விட்டு, கிராமம் நகரம் என இப்பூமியெங்கும் அலைந்தான்.

Verse 7

भार्या तस्य विलोलाक्षी तस्य गेहाद्विनिर्गता । स्वच्छंदचारिणी नित्यं नित्यं चानंगमोहिता

அவனுடைய மனைவி நிலையற்ற கண்களையுடையவள்; அவன் இல்லத்தை விட்டு வெளியேறினாள். தன் இஷ்டப்படி நடந்து, அவள் எப்போதும் எப்போதும் காமமயக்கத்தில் சிக்கியிருந்தாள்.

Verse 8

तस्यां कदाचित्पुत्रस्तु शूद्राज्जातो विधेर्वशात् । दुष्टात्माऽतीव निर्मुक्तो नाम्ना दुःसह इत्यतः

அவளிடத்தில் ஒருகாலம் விதியின் வலியால் ஒரு சூத்ரனிடமிருந்து ஒரு மகன் பிறந்தான். அவன் தீய இயல்புடையவனும் மிகுந்த கட்டுப்பாடற்றவனும்; ஆகவே அவனுக்கு ‘துஃஸஹ’ என்று பெயரிட்டனர்.

Verse 9

सोऽथ कालेन महता नामकर्मप्रवर्तितः । व्यसनोपहतः पापस्त्यक्तो बन्धुजनैस्तथा

பின்னர் நீண்ட காலம் கழிந்தபின் அவன் தன் பெயரும் செயல்களும் போலவே வளர்ந்தான். தீய பழக்கங்களால் நசுங்கிய பாவியை அவன் உறவினரும் கைவிட்டனர்.

Verse 10

पूजोपकरणं द्रव्यं स कस्मिंश्चिच्छिवालये । बहुदोषामुखे दृष्ट्वा हर्तुकामोऽविशत्ततः

ஒரு சிவாலயத்தில் பூஜைக்கான பொருட்களும் கருவிகளும் பல குற்றங்களுக்கு இடமளிக்கும் விதமாக வெளிப்படையாகக் கிடப்பதை அவன் கண்டான். அவற்றைத் திருட விரும்பி அவன் உள்ளே நுழைந்தான்.

Verse 11

यावद्दीपो गतप्रायो वर्त्तिच्छेदोऽभवत्किल । तावत्तेन दशा दत्ता द्रव्यान्वेषणकारणात्

விளக்கு அணையத் துடித்தபோது, திரியும் துண்டிக்கப்பட்ட அந்த நொடியிலேயே, பொருள் தேடிய காரணத்தால் அவன் தாக்கப்பட்டு விழுந்தான்.

Verse 12

प्रबुद्धश्चोत्थितस्तत्र देवपूजाकरो नरः । कोऽयं कोयमिति प्रोच्चैर्व्याहरत्परिघायुधः

அங்கே தேவபூஜை செய்யும் மனிதன் விழித்தெழுந்து திடீரென எழுந்தான். தண்டாயுதம் ஏந்தி, “யார் இது? யார் இது?” என்று உரக்கக் கூவினான்.

Verse 13

स च प्राणभयान्नष्टः शूद्रजश्चापि मूढधीः । विनिन्दन्नात्मनो जन्म कर्म चापि सुदुःखित

உயிர் பயத்தால் அவன் ஓடினான். சூத்ரப் பிறப்பும் மந்த புத்தியும் உடைய அவன், தன் பிறப்பையும் செயல்களையும் நிந்தித்து, பேர்துயரால் கலங்கினான்.

Verse 14

पुरपालैर्हतोऽवन्यां मृतः कालादभूच्च सः । गंधारविषये राजा ख्यातो नाम्ना सुदुर्मुखः

நகரக் காவலர்களால் வனாந்தரத்தில் கொல்லப்பட்ட அவன் காலநியமத்தால் இறந்தான். பின்னர் கந்தார நாட்டில் அரசனாகி ‘சுதுர்முகன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றான்.

Verse 15

गीतवाद्यरतस्तत्र वेश्यासु निरतो भृशम् । प्रजोपद्रवकृन्मूर्खः सर्वधर्मबहिष्कृतः

அங்கே அவன் பாடலும் வாத்தியமும் மீது ஆசை கொண்டான்; வेश्यைகளிடம் மிகுந்த பற்றுடன் இருந்தான். மக்களைத் துன்புறுத்தும் மூடனாய், எல்லா தர்மத்திலிருந்தும் விலக்கப்பட்டான்.

Verse 16

किन्त्वर्चयन्सदैवासौ लिंगं राज्यक्रमागतम् । पुष्पस्रग्धूपनैवेद्यगंधादिभिरमन्त्रवत्

ஆயினும் அவன் அரச மரபில் வந்த லிங்கத்தை எப்போதும் வழிபட்டான். மலர்கள், மாலைகள், தூபம், நைவேத்யம், நறுமணப் பொருட்கள் முதலியவற்றை—மந்திரமின்றியே—அர்ப்பணித்தான்.

Verse 17

मुख्येषु च सदा काले देवतायतनेषु च । दद्यात्स बहुलान्दीपान्वर्तिभिश्च समुज्ज्वलान्

முக்கியமான காலங்களிலும் தேவாலயங்களிலும் அவன் எப்போதும் பல தீபங்களை அளித்தான்; அவை திரிகளால் பிரகாசமாக எரிந்தன.

Verse 18

कदाचिन्मृगयासक्तो बभ्राम स च वीर्यवान् । प्रभास क्षेत्रमागात्य पूर्वसंस्कारभावितः

ஒருமுறை வேட்டையில் ஈடுபட்ட அந்த வீரன் அலைந்து திரிந்தபோது, முன்னைய ஸம்ஸ்காரங்களின் தூண்டுதலால் பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்தான்.

Verse 19

परैरभिहतो युद्धे न्यंकुमत्यास्तटे शुभे । शिवपूजाविधानेन विध्वस्ताशेषपातकः

ந்யங்குமதியின் புனிதத் துறையில் போரில் பிறரால் தாக்கப்பட்டாலும், சிவபூஜை விதிமுறையைச் சரியாக அனுஷ்டித்ததால் அவனுடைய எல்லாப் பாவங்களும் அழிந்தன।

Verse 20

ततो विश्रवसश्चासौ पुत्रोऽभूद्भुवि विश्रुतः । यः स एव महातेजाः सर्वयज्ञाधिपो बली

அதன்பின் அவன் பூமியில் விச்ரவஸின் புகழ்பெற்ற புதல்வனாக ஆனான்—அவனே மகாதேஜஸ்வி, வலிமைமிக்கவன், எல்லா யாகங்களுக்கும் அதிபதி।

Verse 21

कुबेर इति धर्मात्मा श्रुतशीलसमन्वितः । लिंगं प्रतिष्ठयामास न्यंकुमत्याश्च पूर्वतः

தர்மாத்மாவும், கல்வி-நற்குணம் உடையவனும், ‘குபேரன்’ எனப் புகழ்பெற்றவனும், ந்யங்குமதியின் கிழக்கில் ஒரு லிங்கத்தை நிறுவினான்।

Verse 22

कौबेरात्पश्चिमे भागे सोमनाथेति विश्रुतम् । संपूज्य च यथेशानं न्यंकुमत्यास्तटे शुभे । स्तोत्रेणानेन चास्तौषीद्भक्त्या तं सर्वकामदम्

கௌபேரத்தின் மேற்குப் பகுதியில் ‘சோமநாதன்’ எனப் புகழ்பெற்ற தலம் உள்ளது. அங்கே ந்யங்குமதியின் புனிதத் துறையில் ஈசானனை முறையாகப் பூஜித்து, இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் பக்தியுடன் எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும் இறைவனைப் போற்றினான்।

Verse 23

मूर्तिः क्वापि महेश्वरस्य महती यज्ञस्य मूलोदया तुम्बी तुंगफलावती च शतशो ब्रह्माण्डकोटिस्तथा । यन्मानं न पितामहो न च हरिर्ब्रह्माण्डमध्यस्थितो जानात्यन्यसुरेषु का च गणना सा संततं वोऽवतात्

எங்கோ மகேஸ்வரனின் மகத்தான ஒரு திருமேனி நிற்கிறது—யாகத்தின் ஆதிமூல உதயமாக—உயர்ந்த கனிகளால் கனத்த தும்பி கொடி போலவும், நூற்றுக்கணக்கான கோடி பிரபஞ்சங்களுக்குச் சமமாகவும். அதன் அளவை பிதாமஹன் பிரம்மாவும் அறியான்; பிரபஞ்சத்தின் நடுவில் இருப்பவன் ஹரியும் அறியான்; பிற தேவர்களை எண்ணுவது எப்படிச் சாத்தியம்? அந்த பரமரூபமே உங்களை எப்போதும் காக்கட்டும்।

Verse 24

नमाम्यहं देवमजं पुराणमु पेन्द्रमिन्द्रावरराजजुष्टम् । शशांकसूर्याग्निसमाननेत्रं वृषेन्द्रचिह्नं प्रलयादिहेतुम्

நான் அந்த தேவனை வணங்குகிறேன்—அஜன், ஆதிபுராணன்; உபேந்திரனும் தேவராஜன் இந்திரனும் போற்றும் பெருமான்; சந்திரன், சூரியன், அக்னி போன்ற கண்கள் உடையவன்; வृषபச் சின்னம் தாங்கியவன்; பிரளயத்திற்கும் ஆதித் தொடக்கத்திற்கும் காரணன்।

Verse 25

सर्वेश्वरैकत्रिबलैकबन्धुं योगाधिगम्यं जगतोऽधिवासम् । तं विस्मयाधारमनंतशक्तिं ज्ञानोद्भवं धैर्यगुणाधिकं च

நான் அவரை வணங்குகிறேன்—ஒரே சர்வேஸ்வரன்; மூவுலகிற்கும் ஒரே உறவும் சரணமும்; யோகத்தால் அறியப்படுபவன்; உலகின் உள்ளுறைவிடமாகிய ஆதாரம்; வியப்பின் தளம், அளவற்ற சக்தியுடையவன், தூய ஞானத்திலிருந்து உதித்தவன், திடநிலை நற்குணம் நிறைந்தவன்।

Verse 26

पिनाकपाशांकुशशूलहस्तं कपर्दिनं मेघसमानघोषम् । सकालकण्ठं स्फटिकावभासं नमामि शंभुं भुवनैकनाथम्

உலகங்களின் ஒரே நாதனான சம்புவை நான் வணங்குகிறேன்—பினாகம், பாசம், அங்குசம், சூலம் ஆகியவற்றைத் தம் கரங்களில் தாங்கியவன்; ஜடாதாரி; மேகமுழக்கம் போன்ற குரலுடையவன்; காலச் சின்னம் கொண்ட கண்டத்தவன்; ஸ்படிகம் போன்ற தூய ஒளியுடையவன்।

Verse 27

कपालिनं मालिनमादिदेवं जटाधरं भीमभुजंगहारम् । प्रभासितारं च सहस्रमूर्तिं सहस्रशीर्षं पुरुषं विशिष्टम्

கபாலம் தாங்கியவனும் மாலை அணிந்த ஆதிதேவனும் ஆகிய அவரை நான் வணங்குகிறேன்; ஜடாதாரி, பயங்கரப் பாம்பு மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்; ஒளியூட்டுபவன்—ஆயிரம் வடிவங்களும் ஆயிரம் தலைகளும் கொண்ட உயர்ந்த பரமபுருஷன்।

Verse 28

यदक्षरं निर्गुणमप्रमेयं सज्योतिरेकं प्रवदंति संतः । दूरंगमं वेद्यमनिंद्यवन्द्यं सर्वेषु हृत्स्थं परमं पवित्रम्

அந்த அக்ஷரத் தத்துவத்தை—நிர்குணம், அளவிட இயலாதது—சாந்தர்கள் ஒரே ஒளி-சொரூபம் எனப் புகழ்கின்றனர்; தூரம் சென்றாலும் அறியத்தக்கவன்; குற்றமற்றதும் வணங்கத்தக்கதும்; அனைவரின் இதயத்திலும் உறையும்; மிக உயர்ந்த தூய்மையளிப்பவன்।

Verse 29

तेजोनिभं बालमृगांकमौलिं नमामि रुद्रं स्फुरदुग्रवक्त्रम् । कालेन्धनं कामदमस्तसंगं धर्मासनस्थं प्रकृतिद्वयस्थम्

ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும், தலையில் இளநிலாவைச் சூடிய, உக்கிர முகம் தெய்வீகத் தேஜஸால் துடிக்கும் ருத்ரனை நான் வணங்குகிறேன். அவர் காலத்தை எரிபொருளெனக் கொண்டு எரித்தழிப்பவர்; தர்மத்திற்குரிய விருப்பங்களை அருள்பவர்; பற்றற்றவர்; தர்மாசனத்தில் அமர்ந்தவர்; இயற்கையின் இருமையைக் கடந்தவர்.

Verse 30

अतीन्द्रियं विश्वभुजं जितारिं गुणत्रयातीतमजं निरीहम् । तमोमयं वेदमयं चिदंशं प्रजापतीशं पुरुहूतमिन्द्रम् । अनागतैकध्वनिरूपमाद्यं ध्यायंति यं योगविदो यतीन्द्राः

புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர், உலகமெங்கும் தழுவுபவர், பகைவரை வென்றவர்; முக்குணங்களைக் கடந்தவர், பிறவியற்றவர், செயற்பாடற்றவர். மர்மத் தமஸ்போல் ஆழ்ந்தவராயினும் வேதமயமானவர், தூய சைதன்யத்தின் அங்கம்; பிரஜாபதிகளின் ஈசன், பலமுறை அழைக்கப்படும் ‘இந்திரன்’. அவ்யக்தத்தின் ஒரே அஜநாதமாகிய வடிவமுடைய ஆதியவரை யோகஞானிகளும் யதீந்திரர்களும் தியானிக்கின்றனர்.

Verse 31

संसारपाशच्छिदुरं विमुक्तः पुनः पुनस्त्वां प्रणमामि देवम्

சம்சாரப் பாசங்களை அறுக்கும் உம்மால் விடுதலை பெற்றேன்; ஆகையால், தேவரே, உம்மை மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன்.

Verse 32

निरूपमास्यं च बलप्रभावं न च स्वभावं परमस्य पुंसः । विज्ञायते विष्णुपितामहाद्यैस्तं वामदेवं प्रणमाम्यचिंत्यम्

அந்த பரம புருஷனின் உருவமும், வலிமை-மகிமையும், இயல்பும் முழுமையாக அறியப்படுவதில்லை—விஷ்ணு, பிதாமஹன் (பிரம்மா) முதலியோராலும் கூட. அந்த அசிந்த்ய வாமதேவரை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 33

शिवं समाराध्य तमुग्रमू्र्त्तिं पपौ समुद्रं भगवानगस्त्यः । लेभे दिलीपोऽप्यखिलांश्च कामांस्तं विश्वयोनिं शरणं प्रपद्ये

அந்த உக்கிரமூர்த்தி சிவனை முறையாக ஆராதித்ததால் பகவான் அகஸ்தியர் கடலைக் குடித்தார்; அரசன் திலீபனும் எல்லா விருப்பங்களையும் பெற்றான். அந்த விஸ்வயோனி, உலகின் காரணமான அவரிடமே நான் சரணடைகிறேன்.

Verse 34

देवेन्द्रवन्द्योद्धर मामनाथं शम्भो कृपाकारुणिकः किल त्वम् । दुःखाऽर्णवे मग्नमुमेश दीनं समुद्धर त्वं भव शंकरोऽसि

தேவேந்திரன் வணங்கும் சம்போ! நான் ஆதரவற்றவன்; என்னை உயர்த்தி அருள்வாயாக. நீயே கருணை, தயை ஆகியவற்றின் வடிவம். உமாபதி! துயரக் கடலில் மூழ்கிய தாழ்ந்த என்னை மீட்டு எழுப்புவாயாக; நீயே சங்கரன்—மங்களம் அளிப்பவன்.

Verse 35

संपूजयन्तो दिवि देवसंघा ब्रह्मेन्द्ररुद्रा विहरंति कामम् । तं स्तौमि नौमीह जपामि शर्वं वन्देऽभिवंद्यं शरणं प्रपन्नः

வானுலகில் தேவர்கூட்டம்—பிரம்மா, இந்திரன், ருத்ரன்—அவரையே வழிபட்டு விருப்பம்போல் விளையாடுகின்றனர். அந்த சர்வன் (சிவன்)ை நான் போற்றுகிறேன், வணங்குகிறேன், ஜபிக்கிறேன்; எல்லோராலும் வணங்கத்தக்கவரை வணங்கி, அவரிடமே சரணடைந்தேன்.

Verse 36

स्तुत्वैवमीशं विरराम यावत्तावत्स रुद्रोऽर्कसहस्रतेजाः । ददौ च तस्मै वरदोंऽधकारिर्वरत्रयं वैश्रवणाय देवः । सख्यं च दिक्पालपदं चतुर्थं धनाधिपत्यं च दिवौकसां च

இவ்வாறு போற்றி நிறுத்தியபோது, ஆயிரம் சூரியர் போன்ற ஒளியுடைய ருத்ரன்—வரம் அளிப்பவன், அந்தகனை அழித்த சிவன்—வைச்ரவணன் (குபேரன்)க்கு மூன்று வரங்களை அளித்தான்: தன்னுடன் நட்பு; நான்காவதாக திசைக்காவலன் பதவி; மேலும் தேவர்களின் செல்வத்தின் அதிபதித்துவம்.

Verse 37

यस्मादत्र त्वया सम्यङ्न्यंकुमत्यास्तटे शुभे । आराधितोऽहं विधिवत्कृत्वा मूर्त्तिं महीमयीम्

ஏனெனில் இங்கே, ந்யங்குமதியின் புனித கரையில், மண்ணால் ஒரு உருவத்தை அமைத்து முறையாக என்னைச் சரிவர ஆராதித்துள்ளாய்,

Verse 38

तस्मात्तवैव नाम्ना तत्स्थानं ख्यातं भविष्यति । कुबेरनगरेत्येवं मम प्रीतिप्रदायकम्

ஆகையால் அந்த இடம் உன் பெயராலேயே ‘குபேரநகரம்’ என்று புகழ்பெறும்; அது எனக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பதாக இருக்கும்.

Verse 39

त्वया प्रतिष्ठितं लिंगमस्मात्स्थानाच्च पश्चिमे । उमानाथस्य विधिवत्सोमनाथेति तत्स्मृतम्

இந்த இடத்தின் மேற்கே நீ முறையாக பிரதிஷ்டை செய்த லிங்கம் உமானாதன் (உமாபதி சிவன்) உடையது; ஆகையால் அது ‘சோமநாதன்’ என நினைவுகூரப்படுகிறது।

Verse 40

श्रीपंचम्यां विधानेन यस्तच्च पूजयिष्यति । सप्तपुरुषावधिर्यावत्तस्य लक्ष्मीर्भविष्यति

ஸ்ரீபஞ்சமி நாளில் விதிப்படி அந்த (சோமநாத லிங்கம்) வழிபாடு செய்பவனுடன் திருமகள் ஏழு தலைமுறைகள் வரை நிலைத்திருப்பாள்।

Verse 290

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये न्यंकुमतीमाहात्म्ये कुबेरनगरोत्पत्तिकुबेरस्थापितसोमनाथमाहात्म्यवर्णनंनाम नवत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணம்—எண்பத்தொன்று ஆயிரம் செய்யுள்கள் கொண்ட சம்ஹிதையில்—ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் ந்யங்குமதீமாஹாத்ம்யத்தில் ‘குபேரநகரத்தின் தோற்றமும் குபேரன் பிரதிஷ்டை செய்த சோமநாதனின் மகிமை விளக்கமும்’ எனும் 290ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।