Adhyaya 276

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि ऋषितीर्थस्य सन्निधौ । कामिकं हि परं क्षेत्रं देविकानाम नामतः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—பின்னர், மகாதேவி, ரிஷிதீர்த்தத்தின் அருகே செல்ல வேண்டும்; அங்கு தேவிகா என்ற பெயரால் அறியப்படும் ‘காமிக’ எனும் உத்தம புண்ணிய க்ஷேத்திரம் உள்ளது.

Verse 2

महासिद्धिवनं तत्र ऋषिसिद्धसमावृतम् । नानाद्रुमलताकीर्णं पर्वतैरुपशोभितम्

அங்கே ‘மஹாசித்திவனம்’ உள்ளது; ரிஷிகளும் சித்தர்களும் சூழ்ந்துள்ளனர். பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் அடர்ந்து, சுற்றிலும் மலைகளால் அழகுபெற்றுள்ளது.

Verse 3

चंपकैर्बकुलैर्दिव्यैरशोकैः स्तबकैः परैः । पुन्नागैः किंकिरातैश्च सुगन्धैर्नागकेसरैः

தெய்வீக சம்பகமும் பகுலமும், சிறந்த அசோக மரங்களும் மலர்க் கொத்துகளும், மேலும் புன்னாகம், கிங்கிராதம், மணமிகு நாககேசரமும் அதனை அலங்கரிக்கின்றன.

Verse 4

मल्लिकोत्पलपुष्पैश्च पाटलापारिजातकैः । चूतचंपकपित्थैश्च श्रीफलैः पनसैस्तथा

மல்லிகை (சாமந்தி/மல்லி) மற்றும் உத்பல (தாமரை) மலர்களாலும், பாடலா, பாரிஜாத மலர்களாலும், மேலும் மாமரம், சம்பகம், விலாமரம் (கைத்த), தேங்காய் (ஸ்ரீபல) மற்றும் பலாமரம் (பனச) ஆகியவற்றாலும் அது அலங்கரிக்கப்படுகிறது.

Verse 5

खर्जूरैर्बदरैश्चान्यैर्मातुलिंगैः सदाडिमैः । जंबीरैश्चैव दिव्यैश्च नारंगैरुप शोभितम्

பேரீச்சை (கர்ஜூர) மற்றும் இலந்தை (பதரி) முதலிய மரங்களாலும், மாதுளங்கம் (சிட்ரன்) மற்றும் எப்போதும் மாதுளை (தாடிம)யாலும், மேலும் தெய்வீக ஜம்பீரமும் நாரங்கமும் (ஆரஞ்சு) கொண்டு அது மேலும் அழகுபெறுகிறது.

Verse 6

शिखिभिः कोकिलाभिश्च गीयमानं तु षट्पदैः । मृगैरृक्षैर्वराहैश्च सिंहैर्व्याघ्रैस्तथा परैः

மயில்களும் குயில்களும் எழுப்பும் ஓசையால் அது முழங்குகிறது; தேனீக்களின் இசைப்பாடல் போலத் தோன்றுகிறது. அங்கே மான்கள், கரடிகள், காட்டுப்பன்றிகள், சிங்கங்கள், புலிகள் மற்றும் பிற உயிர்களும் வாழ்கின்றன.

Verse 7

श्वापदैर्विविधाकारैः कन्दरै र्गह्वरैस्तथा । सुरासुरगणैः सिद्धैर्यक्षगन्धर्वपन्नगैः

அங்கே பலவகை வனவிலங்குகள், குகைகள், ஆழ்ந்த பள்ளத்தாக்குகள் உள்ளன; மேலும் தேவர்-அசுரர் கூட்டங்கள், சித்தர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள் அத்தலத்தைச் சேவிக்கின்றனர்।

Verse 8

अप्सरोरगनागैश्च बहुभिस्तु समाकुलम् । केचित्स्तुवंति ईशं तु केचिन्नृत्यंति चाग्रतः

அந்த இடம் பல அப்சரஸ்கள், உரகங்கள், நாகங்கள் ஆகியோரால் நிரம்பி இருந்தது. சிலர் ஈசனைப் போற்றினர்; சிலர் அவர்முன் நடனம் ஆடினர்।

Verse 9

पुष्पैर्वृष्टिं तु मुञ्चंति मुखवाद्यानि चापरे । हसंति चापरे हृष्टा गर्जंति च तथापरे

சிலர் மலர்மழை பொழிந்தனர்; மற்றவர்கள் வாயால் ஊதப்படும் வாத்தியங்களை இசைத்தனர். சிலர் மகிழ்ச்சியால் சிரித்தனர்; இன்னும் சிலர் உரக்க கர்ஜித்தனர்।

Verse 10

ऊर्द्ध्वबाहवस्तथा चान्ये अन्ये ध्यायंति तद्गताः । तस्मिन्स्थानं महादेवि देविकायास्तटे शुभे

சிலர் கரங்களை உயர்த்தி நின்றனர்; இன்னும் சிலர் அவரிலேயே ஒன்றி தியானித்தனர். ஓ மகாதேவி! தேவிகா நதியின் மங்களகரமான கரையில், அந்த இடத்திலே…

Verse 11

उमापतीश्वरो नाम तत्राहं संस्थितः सदा । युगेयुगे सदा पूर्णे कल्पे मन्वन्तरे तथा

அங்கே நான் ‘உமாபதீஸ்வரன்’ என்ற நாமத்தால் என்றும் நிறுவப்பட்டுள்ளேன். ஒவ்வொரு யுகத்திலும், ஒவ்வொரு நிறைவு கல்பத்திலும், ஒவ்வொரு மன்வந்தரத்திலும் நான் அங்கேயே நிலைகொள்கிறேன்।

Verse 12

न त्यजामि सदा देवि देविकायास्तटं शुभम् । दुर्ल्लभं सर्वलोकेऽस्मिन्पवित्रं सुप्रियं हि मे

தேவி! தேவிகா நதியின் அந்த மங்களகரமான கரையை நான் எப்போதும் விட்டு விடேன். அது எல்லா உலகங்களிலும் அரிது; மிகப் புனிதமும் எனக்கு மிகப் பிரியமும் ஆகும்.

Verse 13

त्वया सह स्थितश्चाहं तस्मि न्स्थाने वरानने । उमया युक्तदेहत्वात्तेन ख्यातं उमापतिः

அழகிய முகத்தாளே! அந்த இடத்தில் நான் உன்னுடன் சேர்ந்து நிலைகொள்கிறேன். உமையுடன் என் உடல் ஒன்றாயிருப்பதால் அங்கே நான் ‘உமாபதி’ எனப் புகழ்பெற்றவன்.

Verse 14

पुष्यमासे त्वमावस्यां दद्याच्छ्राद्धं समाहितः । न पश्यामि क्षयं तस्य तस्मिन्दत्तस्य पार्वति

புஷ்ய மாத அமாவாசையில் ஒருமனத்துடன் ஸ்ராத்தம் அளிக்க வேண்டும். பார்வதியே! அங்கே அளித்ததின் புண்ணியக் குறைவை நான் காணேன்.

Verse 15

ब्रह्महत्यासहस्रं तु तस्य दर्शनतो व्रजेत् । गोभूहिरण्यवासांसि तत्र दद्याद्विचक्षणः

அவரது தரிசனமட்டுமே பிரம்மஹத்த்யா எனும் ஆயிரம் பாவங்களையும் அகற்றும். அங்கே அறிவுடையவர் பசு, நிலம், பொன், ஆடை ஆகியவற்றை தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 16

स एकः परमः पुत्रो यो गत्वा तत्र सुन्दरि । ददेच्छ्राद्धं पितॄणां च तस्यांतो नैव विद्यते

அழகியவளே! அங்கே சென்று பித்ருக்களுக்காக ஸ்ராத்தம் செய்பவனே உயர்ந்த மகன்; அந்தப் புண்ணியத்திற்கு முடிவே இல்லை.

Verse 17

देवैः सर्वैः समाहूता स्नानार्थं सा सरिद्वरा । देविकेति समाख्याता तेन सा पापनाशिनी

அனைத்து தேவர்களாலும் ஸ்நானத்திற்காக அழைக்கப்பட்ட அந்தச் சிறந்த நதி ‘தேவிகா’ எனப் பெயர் பெற்றாள்; ஆகையால் அவள் பாபநாசினி.

Verse 276

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये देविकायामुमापतिमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्सप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்று ஆயிரம் சுலோகங்களுடைய ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்ய’ பகுதியில், ‘தேவிகாவில் உமாபதி மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் 276ஆம் அத்தியாயம் நிறைவு பெற்றது.