Adhyaya 257

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि त्रितकूपमिति स्मृतम् । नंदादित्यस्य पूर्वेण योजनत्रितयेन तु

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அதன்பின், ஓ மஹாதேவி, ‘திரிதகூபம்’ எனப் புகழ்பெற்ற இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது நந்தாதித்யத்தின் கிழக்கே மூன்று யோஜனை தூரத்தில் உள்ளது.

Verse 2

पुरा बभूव राजेन्द्रः सौराष्ट्रविषये सुधीः । आत्रेय इति विख्यातो वेदवेदांगपारगः

முன்னொரு காலத்தில் சௌராஷ்டிர நாட்டில் ஒரு ஞானமிக்க அரசேந்திரன் இருந்தான்; அவன் ‘ஆத்ரேயன்’ எனப் புகழ்பெற்று, வேதங்களிலும் வேதாங்கங்களிலும் தேர்ந்தவன்.

Verse 3

तस्य पुत्रत्रयं जज्ञ ऋतुकालाभिगामिनः । एकतश्चद्वितश्चैव त्रितश्चैवेति भामिनि

அவனுக்கு மூன்று புதல்வர்கள் பிறந்தனர்; அவர்கள் உரிய ऋதுகாலத்தில் மட்டுமே மனைவியிடம் சேரும் தர்மத்தைப் பின்பற்றினர். ஓ பிரகாசமுடையவளே, அவர்கள் ஏகத, த்வித, த்ரித என அழைக்கப்பட்டனர்.

Verse 4

त्रितस्तेषां कनिष्ठोऽभूद्वेदवेदांगपारगः । सर्वैरेव गुणैर्युक्तो मूर्खो ज्येष्ठौ बभूवतुः

அவர்களில் த்ரித இளையவன்; வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்தவன் ஆனான். எல்லா நற்குணங்களும் உடைய அவன் சிறந்தவன்; ஆனால் இரு மூத்தோர் அறிவிலிகள் ஆகவே இருந்தனர்.

Verse 5

कस्यचित्त्वथकालस्य आत्रेयो द्विज सत्तमः । तपः कृत्वा तु विपुलं कालधर्ममुपेयिवान्

பின்னர் சில காலத்திற்குப் பின், இருபிறப்பினருள் சிறந்த ஆத்திரேயர் பெருந்தவம் செய்து, காலதர்மத்தை அடைந்து உடலைத் துறந்தார்.

Verse 6

ततस्तेषां त्रितो राजा बभूव गुणवत्तरः । धुरमाकर्षयामास पुत्रोऽयं तस्य या पुरा

அதன்பின் அவர்களில் த்ரித நற்குணங்களில் மேலானவனாய் அரசனானான். முன்னரிருந்தே அவன் அவனுடைய புதல்வன்; பொறுப்பின் பாரத்தைத் தானே ஏற்றுக் கொண்டான்.

Verse 7

तस्य बुद्धिः समुत्पन्ना कथं यज्ञं करोम्यहम् । सन्निमंत्र्य द्विजश्रेष्ठान्यज्ञकर्मस्वधिष्ठितान्

அப்போது அவனுக்கு எண்ணம் எழுந்தது—“நான் யாகத்தை எவ்வாறு செய்வேன்?” யாககர்மங்களில் நிலைத்திருக்கும் பிராமணச் சிறந்தோரை முறையாக அழைத்தான்.

Verse 8

इन्द्रादींश्च सुरान्सर्वानावाह्य विधिपूर्वकम् । दक्षिणार्थं द्विजेन्द्राणां प्रभासं स जगाम ह । गृहीत्वा भ्रातरौ ज्येष्ठौ गवार्थं प्रस्थितो द्विजः

முறையோடு இந்திரன் முதலிய எல்லாத் தேவர்களையும் ஆவாஹனம் செய்து, பிராமணரின் தக்ஷிணைக்காக அவன் பிரபாசத்திற்குச் சென்றான். இரண்டு மூத்த சகோதரர்களையும் அழைத்துக்கொண்டு, பசுக்களை நாடி அந்த இருபிறப்பன் புறப்பட்டான்.

Verse 9

यस्य यस्य गृहे याति स त्रितो वेदपारगः । तत्र तत्र वरां पूजां लेभे गाश्चैव पुष्कलाः

வேதத்தில் தேர்ந்த திரிதன் எந்த எந்த இல்லத்திற்குச் சென்றானோ, அங்கங்கே அவனுக்கு சிறந்த பூஜை-மரியாதையும், மிகுந்த பசுக்களும் கிடைத்தன.

Verse 10

एवं स गोधनं प्राप्य भ्रातृभ्यां सहितस्तदा । गृहाय प्रस्थितो देवि निर्वृतिं परमां गतः

இவ்வாறு பசுச் செல்வத்தைப் பெற்று, சகோதரர்களுடன், தேவியே, அவன் இல்லத்திற்குப் புறப்பட்டான்; பரம நிறைவை அடைந்தான்.

Verse 11

त्रितस्ताभ्यां पुरो याति पृष्ठतो भ्रातरौ च तौ । गोधनं चालयंतस्ते प्रभासं क्षेत्रमागताः

திரிதன் முன்னே நடந்தான்; அந்த இரு சகோதரர்கள் பின்னால் பசுக் கூட்டத்தை ஓட்டிக்கொண்டு வந்தனர்; இவ்வாறு அவர்கள் பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்தனர்.

Verse 12

अथ तद्गोधनं दृष्ट्वा भूरि दानार्थमाहृतम् । भ्रातृभ्यां त्रितये चेति पापा मतिरजायत

அப்போது தானத்திற்காகக் கொண்டுவரப்பட்ட அந்தப் பெரும் பசுச் செல்வத்தைப் பார்த்ததும், அந்த இரு சகோதரர்களின் மனத்தில் பாவ எண்ணம் எழுந்தது—“இது திரிதனுக்கும், நமக்கும் (பிடுங்கிக் கொள்ள)!”

Verse 13

परस्परमूचतुस्तौ भ्रातरौ दुष्टचेतसौ । त्रितो यज्ञेषु कुशलो वेदेषु कुशलस्तथा

அப்போது தீய மனமுடைய அந்த இரு சகோதரரும் ஒருவருக்கொருவர் கூறினர்— “திரிதன் யாகங்களில் நிபுணன்; வேதங்களிலும் அதேபோல் தேர்ந்தவன்.”

Verse 14

मान्यः पूज्यश्च सर्वत्र आवां मूर्खौ निरर्थकौ । एतद्धि गोधनं सर्वं त्रितो दास्यति सन्मखे

“அவன் எங்கும் மதிக்கப்படவும் பூஜிக்கப்படவும் செய்கிறான்; நாம் இருவரும் மூடர்கள், பயனற்றவர்கள். இந்த முழு கோதனத்தையும் திரிதன் நல்லோரின் முன்னிலையில் யாகத்தில் தானம் செய்து விடுவான்.”

Verse 15

अस्माकं पितृपर्यातो यदाप्तं तत्समं भवेत् । तस्मादत्रैव युक्तोऽस्य वधो वै त्रितयज्ञिनः

“பித்ருப் பரம்பரையால் நமக்கு வந்தது (அதற்கு) சமமாக ஆகுவது நாம் அதை கைப்பற்றினாலே. ஆகவே இங்கேயே யாகம் செய்பவன் திரிதனை கொல்வதே உரியது.”

Verse 16

एवं तौ निश्चयं कृत्वा प्रस्थितौ भ्रातरावुभौ । त्रितस्तु पुरतो याति निर्विकल्प ऋजुः सुधीः

இவ்வாறு தீர்மானித்து அந்த இரு சகோதரரும் புறப்பட்டனர். ஆனால் திரிதன் அவர்களுக்கு முன்பாகச் சென்றான்—சந்தேகமற்றவன், நேர்மையானவன், ஞானி.

Verse 17

अनु तत्र समुत्तस्थौ व्याघ्रो रौद्रतराकृतिः । व्यादितास्यो रवं देवि व्यनद्भैरवं ततः

அப்போது அவர்களின் பின்னே மிகக் கொடூர வடிவமுடைய ஒரு புலி எழுந்தது. தேவி, வாயை விரித்துக் கொண்டு அது அச்சமூட்டும் பயங்கர கர்ஜனை செய்தது.

Verse 18

तस्य शब्देन ता गावो नष्टा जग्मुर्दिशो दश । अन्धकूपो महांस्तत्र प्रदेशे दारुणोऽभवत्

அந்த கர்ஜனையின் ஒலியால் அந்தப் பசுக்கள் சிதறி மறைந்து, பத்து திசைகளிலும் ஓடின. அங்கே அந்தப் பகுதியில் பார்ப்பதற்கே அச்சமூட்டும் ஒரு பெரும் ‘அந்தகூபம்’ இருந்தது.

Verse 19

एकतो दारुणो व्याघ्रः कूपोऽन्यत्र सुदारुणः । दृष्ट्वा ते भ्रातरः सर्वे भयोद्विग्नाः प्रदुद्रुवुः

ஒருபுறம் கொடிய புலி; மறுபுறம் மிகக் கொடுமையான கிணறு. இதைக் கண்ட அந்த சகோதரர்கள் அனைவரும் அச்சத்தால் கலங்கி பதறி ஓடினர்.

Verse 20

अथ ते विषमं प्राप्य तटं कूपस्य भामिनि । स्थिता यावद्गतो व्याघ्रस्ततो गंतुं मनो दधुः

பின்னர், ஓ அழகியவளே, அவர்கள் கிணற்றின் சீரற்ற கரையை அடைந்து அங்கேயே நின்றனர். புலி விலகிச் செல்லும் வரை காத்திருந்து, அது சென்றபின் தான் முன்னே செல்ல மனம் கொண்டனர்.

Verse 21

अथ ताभ्यां त्रितो देवि भ्रातृभ्यां नृपसत्तम । प्रक्षिप्तो दारुणे कूपे जीर्णे तोयविवर्जिते

அப்போது, ஓ தேவியே—ஓ அரசர்களில் சிறந்தவரே—அந்த இரு சகோதரர்கள் திரிதனை ஒரு கொடிய கிணற்றில் தள்ளினர்; அது பழையதும் நீரற்றதும் வறண்டதுமாய் இருந்தது.

Verse 22

ततस्तद्गोधनं गृह्य प्रस्थितौ हृष्टमानसौ । त्रितस्तु पतितस्तत्र कूपे जलविवर्जिते

பின்னர் அவர்கள் அந்தக் கோமதச் செல்வத்தை எடுத்துக் கொண்டு மகிழ்ந்த மனத்துடன் புறப்பட்டனர். ஆனால் திரிதன் அங்கேயே நீரற்ற கிணற்றில் விழுந்தவனாய் கிடந்தான்.

Verse 23

चिन्तयामास मेधावी नाहं शोचामि जीवितुम् । मयाहूता द्विजश्रेष्ठा यज्ञार्थं वेदपारगाः । इन्द्राद्याश्च सुराः सर्वे स क्रतुः स्यान्न मे त्वतः

மேதாவி மனத்தில் சிந்தித்தான்—“என் உயிர்வாழ்வுக்காக நான் வருந்தேன். யாகத்திற்காக வேதப் பாரங்கதரான சிறந்த பிராமணர்களையும், இந்திரன் முதலான எல்லாத் தேவர்களையும் நான் அழைத்துள்ளேன்; ஆகவே என் காரணமாக அந்தக் கிரது தோல்வியுறக் கூடாது।”

Verse 24

स एवं चिन्तयामास वेदवेदांगपारगः । मानसं यज्ञमारभ्य तत्रैव वरवर्णिनि

இவ்வாறு வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்த அந்தப் பிராமணன் உள்ளத்தில் சிந்தித்தான்; அங்கேயே, ஓ அழகிய நிறமுடையவளே, மனத்தால் யாகத்தைத் தொடங்கினான்।

Verse 25

स्वयमेव स सूक्तानि प्रोक्त्वा प्रोक्त्वा द्विजोत्तमः । कृतवान्बालुकाहोमं तेन तुष्टाश्च देवताः

அந்தத் த்விஜோத்தமன் தானே சூக்தங்களை மீண்டும் மீண்டும் உச்சரித்து பாலுகா-ஹோமத்தைச் செய்தான்; அதனால் தேவர்கள் திருப்தியடைந்தனர்।

Verse 26

श्रद्धां तस्य विदित्वा तु भूयस्तृप्तास्तु देवताः । आगत्य ब्राह्मणं प्रोचुः कूपमध्ये व्यवस्थितम्

அவனுடைய श्रद्धையை அறிந்து தேவர்கள் மேலும் திருப்தியடைந்தனர்; அவர்கள் வந்து கிணற்றின் நடுவில் இருந்த பிராமணனிடம் பேசினர்।

Verse 27

देवा ऊचुः । भोभो विप्र त्वया नूनं सर्वे संतर्पिता वयम् । मानसेन तु यज्ञेन तस्माद्ब्रूहि मनोगतम्

தேவர்கள் கூறினர்—“ஓ விப்ரரே! உமது மனோயாகத்தால் நாங்கள் அனைவரும் நிச்சயமாகத் திருப்தியடைந்தோம். ஆகவே உமது மனத்தில் உள்ள விருப்பத்தைச் சொல்வீராக।”

Verse 28

ब्राह्मण उवाच । यदि देवाः प्रसन्ना मे कूपान्निष्कमणे त्वहम् । यष्टा स्वं मंदिरं गत्वा देवयज्ञं करोम्यहम्

பிராமணன் கூறினான்—தேவர்கள் என்மேல் பிரசன்னமாயிருந்தால், நான் இந்தக் கிணற்றிலிருந்து வெளியே வர இயலும். என் இல்லத்திற்குச் சென்று விதிப்படி தேவயாகம் செய்வேன்.

Verse 29

ईश्वर उवाच । अथ देवैः समादिष्टा तस्मिन्कूपे सरस्वती । निर्गत्य वसुधां भित्त्वा पूरयामास वारिणा

ஈஸ்வரன் கூறினான்—பின்னர் தேவர்களின் ஆணையால் சரஸ்வதி அந்தக் கிணற்றில் வெளிப்பட்டாள்; பூமியைப் பிளந்து நீரால் அதை நிரப்பினாள்.

Verse 30

अथ निष्क्रम्य विप्रोऽसौ यातः स्वभवनं प्रति । ततः प्रभृति देवेशि त्रितकूपः स उच्यते

பின்னர் அந்தப் பிராமணன் வெளியே வந்து தன் இல்லத்தை நோக்கிச் சென்றான். தேவேசி, அந்நாள்முதல் அந்த இடம் ‘திரிதகூபம்’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 31

स्नात्वा तत्र शुचिर्भूत्वा त्वथ संतर्पयेत्पितॄन् । अश्वमेधमवाप्नोति सर्वपापविवर्जितः

அங்கே நீராடி தூய்மையடைந்து பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்துவோர், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு அச்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைவர்.

Verse 32

तिल दानं तु देवेशि तत्र शस्तं सकाञ्चनम् । पितॄणां वल्लभं तीर्थं नित्यं चैव तु भामिनि

தேவேசி, அங்கே பொன்னுடன் கூடிய எள்ளுதானம் மிகப் புகழப்படுகின்றது. பாமினி, அந்தத் தீர்த்தம் பித்ருக்களுக்கு எப்போதும் பிரியமானது.

Verse 33

अग्निष्वात्ता बर्हिषद आयंतुन इति स्मृताः । ये दिव्याः पितरो देवि तेषां सांनिध्यमत्र हि

‘அக்னிஷ்வாத்த’ மற்றும் ‘பர்ஹிஷத்’ பித்ருக்கள் “வாருங்கள்” என்ற அழைப்பால் நினைவுகூரப்படுகின்றனர். தேவி, அந்த தெய்வீக பித்ரர்களின் சாந்நித்யம் இங்கே நிச்சயமாக உள்ளது।

Verse 34

दर्शनादपि तीर्थस्य तस्य वै सुरसत्तमे । मुच्यन्ते प्राणिनः पापादाजन्ममरणांतिकात्

தேவர்களில் சிறந்தவரே, அந்தத் தீர்த்தத்தை வெறும் தரிசனம் செய்தாலே உயிர்கள் பாவத்திலிருந்து விடுபடுகின்றனர்—பிறப்பிலிருந்து மரணமுடிவு வரை ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் பாவத்திலிருந்து।

Verse 35

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र स्नानं समाचरेत् । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य यदीच्छेच्छ्रेय आत्मनः

ஆகையால், முழு முயற்சியுடன் அங்கே முறையாக ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்; பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து, ஒருவர் தன் பரம நன்மையை விரும்பினால்।

Verse 257

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये त्रितकूपमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசக் கண்டத்தில், முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்ய’ பகுதியில், ‘த்ரிதகூப தீர்த்த மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் இருநூற்று ஐம்பத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।