Adhyaya 248

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पूर्वोक्तं ब्रह्मपूजितम् । सरस्वत्यास्तटे संस्थं पर्णादित्यस्य पश्चिमे

ஈஸ்வரர் கூறினார்—பின்னர், மகாதேவி, முன்பு சொல்லப்பட்ட பிரம்மனால் பூஜிக்கப்பட்ட அந்தப் புண்ணியத் தலத்திற்குச் செல்; அது சரஸ்வதியின் கரையில், பர்ணாதித்யனின் மேற்கில் அமைந்துள்ளது.

Verse 2

तस्योत्पत्तिं प्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकमनाः प्रिये । सृजतो ब्रह्मणः पूर्वं भूतग्रामं चतुर्विधम्

அதன் தோற்றத்தை நான் விளக்குகிறேன்; பிரியே, ஒருமனத்துடன் கேள். முற்காலத்தில் படைப்பைச் செய்கின்ற பிரம்மா நான்கு வகை உயிர்க் கூட்டத்தை…

Verse 3

उत्पन्नाद्भुतरूपाढ्या नारी कमललोचना । कंबुग्रीवा सुकेशांता बिंबोष्ठी तनुमध्यमा

அப்போது அதிசய அழகால் நிறைந்த ஒரு பெண் தோன்றினாள்—தாமரைப் போன்ற கண்கள், சங்குபோன்ற கழுத்து, அழகிய கூந்தல், பிம்பப் பழம்போன்ற இதழ்கள், மெலிந்த இடை உடையவள்।

Verse 4

गंभीरनाभिः सुश्रोणी पीनश्रोणिपयोधरा । पूर्णचन्द्रमुखी सा तु गूढगुल्फा सितानना

அவளின் நாபி ஆழமாய் இருந்தது; இடுப்பும் நிதம்பமும் அழகியவை; நிதம்பமும் மார்பும் நிறைவாகப் பூரணமாய் இருந்தன; அவள் முகம் பூர்ணசந்திரனைப் போல ஒளிர்ந்தது. கணுக்கால்கள் நன்கு அமைந்தவை; முகவொளி வெண்மையாகத் திகழ்ந்தது।

Verse 5

न देवी न च गन्धर्वी नासुरी न च पन्नगी । यादृग्रूपा वरारोहा तादृशी सा व्यजायत

அவள் தேவியுமல்ல, கந்தர்வப் பெண்ணுமல்ல, அசுரியுமல்ல, நாககன்னியுமல்ல. உச்சமான அழகென எவ்வாறு கற்பிக்க முடியுமோ, அப்படியே உயர்குல மகளாக அவள் பிறந்தாள்।

Verse 6

तां दृष्ट्वा रूपसंपन्नां ब्रह्मा कामवशोऽभवत् । अथ तां प्रार्थयामास रत्यर्थं वरवर्णिनि

அவளின் அழகை கண்ட பிரம்மா காமவசப்பட்டார். பின்னர், ஓ அழகிய நிறமுடையவளே, ரதிசுகம் வேண்டி அவளை வேண்டினார்।

Verse 7

अथ प्रार्थयतस्तस्य न्यपतत्पंचमं शिरः । खररूपं महादेवि तेन पापेन तत्क्षणात्

அவன் வேண்டிக் கொண்டிருந்தபோதே அவனுடைய ஐந்தாம் தலை கீழே விழுந்தது. ஓ மகாதேவி, அந்தப் பாவத்தின் விளைவால் அது உடனே கழுதை வடிவம் கொண்டது।

Verse 8

ततो ज्ञात्वा महत्पापं दुहितुः कामसंभवम् । घृणया परया युक्तः प्रभासं क्षेत्रमागतः

அப்போது தன் மகள்மீது காமத்தால் உண்டான மகாபாபத்தை அறிந்து, ஆழ்ந்த மனவருத்தத்துடன் புனிதப் பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்துக்கு வந்தான்।

Verse 9

न कायस्य यतः शुद्धिर्विना तीर्थावगाहनात् । स स्नातः सलिले पुण्ये सरस्वत्या वरानने

தீர்த்தத்தில் முழுகாமல் உடல் சுத்தமடையாது; ஆகவே, அழகிய முகத்தையுடையவளே, அவன் சரஸ்வதியின் புண்ணிய நீரில் நீராடினான்।

Verse 10

लिंगं संस्थापयामास देवदेवस्य शूलिनः । ततो विकल्मषो भूत्वा जगाम स्वगृहं पुनः

அவன் தேவர்களின் தேவனாகிய சூலதாரி மகாதேவனின் லிங்கத்தை நிறுவினான்; பின்னர் மாசற்றவனாகி மீண்டும் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 11

स्नात्वा सारस्वते तोये यस्तल्लिंगं प्रपश्यति । सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्मलोके महीयते

சரஸ்வதியின் நீரில் நீராடி அந்த லிங்கத்தை தரிசிப்பவன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பிரம்மலோகத்தில் போற்றப்படுவான்।

Verse 12

चैत्रे शुक्लचतुर्दश्यां यस्तं पश्यति मानवः । स याति परमं स्थानं यत्र देवो महेश्वरः

சைத்ர மாதம் சுக்ல சதுர்தசியன்று யார் அவனை (அந்த லிங்கத்தை) தரிசிக்கிறாரோ, அவர் மகேஸ்வரன் வாசிக்கும் பரம பதத்தை அடைவார்।

Verse 248

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ब्रह्मेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टचत्वारिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்ய’ பகுதியில் ‘பிரஹ்மேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் 248ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।