Adhyaya 241

Verse 1

ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थितं पश्येद्बलभद्रकलेवरम् । शेषरूपेण यत्रासौ प्रात्यजत्स्वकलेवरम्

ஈஸ்வரன் கூறினான்: அங்கேயே நிலைத்துள்ள பலபத்ரனின் களேவரத்தைத் தரிசிக்க வேண்டும்—அங்கே அவர் சேஷரூபம் கொண்டு தன் தேகத்தைத் துறந்தார்.

Verse 2

गतस्त्रैसंगमे तीर्थे तत्र पातालवर्त्मना । अस्मिन्मित्रवने देवि गव्यूतिद्वयविस्तृते

அவன் பாதாள வழியால் சென்று த்ரைசங்கம தீர்த்தத்தை அடைந்தான். ஓ தேவி! இம்மித்ரவனம் இரண்டு கவ்யூதி அளவு பரந்து விரிந்துள்ளது.

Verse 3

कलेवरं स्थितं देवि लिंगाकारं महाप्रभम् । रेवत्या सहितं तत्र शेषनामेति विश्रुतम्

தேவி, அங்கே மகாப்ரபுவின் லிங்கவடிவப் புனிதக் கலேவரம் நிலைபெற்றுள்ளது; ரேவதியுடன் சேர்ந்து அது அங்கே ‘சேஷ’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றது।

Verse 4

यत्र सिद्धः पुरा देवि जरानामा तु कौलिकः । विष्णुहंता भल्लतीर्थे सोऽस्मिन्स्थाने लयं गतः

தேவி, இவ்விடத்திலே முன்பு ‘ஜரா’ என்னும் பெயருடைய கௌலிகன் (நெசவாளர்) ஒரு சித்தன் இருந்தான்; பல்லதீர்த்தத்தில் விஷ்ணுவை வதைத்தவனாகிய அவன் இங்கேயே லயம் (பரம லீனம்) அடைந்தான்।

Verse 5

तत्प्रभृत्येव सकले शेष इत्यभिविश्रुतः । चैत्रे शुक्लत्रयोदश्यां यस्तं पूजयते नरः । स पुत्रपौत्रपशुमान्वर्षं क्षेमेण गच्छति

அதன் பின்பு அவர் உலகமெங்கும் ‘சேஷ’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றார். சைத்ர சுக்ல திரயோதசியில் அவரை வழிபடுகிறவன், புத்ர-பௌத்திரர் மற்றும் கால்நடைச் செல்வம் உடையவனாய் ஆண்டு முழுதும் க்ஷேமமாக வாழ்வான்।

Verse 6

मसूरिकादिरोगेभ्यः शिशूनां न भयं भवेत् । विस्फोटकादिरोगेभ्यो न भयं जायते क्वचित्

குழந்தைகளுக்கு மசூரிகா முதலான நோய்களால் அச்சம் இல்லை; விச்போடக முதலான வெடிப்புநோய்களாலும் எப்போதும் பயம் உண்டாகாது।

Verse 7

अस्मिन्क्षेत्रे महासिद्धे सिद्धयज्ञस्तु यः स्मृतः । वर्णानां सांतरालानां सर्वेषां चातिवल्लभः

இந்த மகாசித்த க்ஷேத்திரத்தில் ‘சித்த-யஜ்ஞம்’ என நினைவுகூரப்படும் அந்த அனுஷ்டானம், எல்லா வர்ணங்களுக்கும் மற்றும் கலப்பு (சங்கர) சமூகங்களுக்கும் மிகுந்த பிரியமானது।

Verse 8

पशुपुष्पोपहारैश्च बलिदानैः पृथग्विधैः । संतुष्टिं शीघ्रमायाति शेषोऽशेषाघनाशनः

பசு முதலிய உயிர்-உபஹாரங்கள், மலர்ப்பணிகள் மற்றும் பலவகை பலி-தானங்களால் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவனான சேஷன் விரைவில் திருப்தியடைகிறான்।

Verse 241

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये शेषमाहात्म्यवर्णनंनामैकचत्वारिंश दुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தின் முதல் பிரபாஸக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘சேஷமாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் இருநூற்று நாற்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।