Adhyaya 221

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं च ऋणमोचनम् । तस्मिन्दृष्टे ऋणं न स्यान्मातापितृसमुद्भवम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அதன்பின், ஓ மகாதேவி, ‘ருணமோசனன்’ எனப்படும் தேவனைச் சென்று தரிசிக்க வேண்டும். அவரைத் தரிசித்தால் தாய்-தந்தையால் உண்டான கடன் (பித்ரு-ருணம்) எஞ்சாது.

Verse 2

पितरस्तु पुरा सर्वे दिव्यक्षेत्रं समागताः । प्रभासे तपसा युक्ताः स्थिता वर्षगणान्बहून्

முன்னொரு காலத்தில் எல்லாப் பித்ருக்களும் அந்தத் தெய்வீகத் தீர்த்தக்ஷேத்திரத்திற்குச் சேர்ந்தனர். பிரபாசத்தில் அவர்கள் தவத்தில் ஈடுபட்டு பல ஆண்டுகள் தங்கியிருந்தனர்.

Verse 3

अग्निष्वात्ता बर्हिषदः सोमपा आज्यपास्तथा । लिंगं संस्थापयामासुः सर्वे भक्तिपरायणाः

அக்னிஷ்வாத்தர், பர்ஹிஷதர், சோமபர் மற்றும் ஆஜ்யபர்—அனைவரும் பக்தியில் பராயணராய் சிவலிங்கத்தை நிறுவினர்.

Verse 4

ततः कालेन महता तुष्टस्तेषां महेश्वरः । ततः प्रत्यक्षतां गत्वा वाक्यमेतदुवाच ह

பின்னர் நீண்ட காலம் கழிந்தபின் மகேஸ்வரர் அவர்களால் திருப்தியடைந்தார். அப்போது அவர் நேரில் வெளிப்பட்டு இவ்வாக்கை உரைத்தார்.

Verse 5

परितुष्टोऽस्मि भद्रं वो ब्रूत यन्मनसेप्सितम्

“நான் உங்களால் மிகவும் திருப்தியடைந்தேன்; உங்களுக்கு மங்களம் உண்டாகுக. உங்கள் மனம் விரும்புவதைக் கூறுங்கள்.”

Verse 6

पितर ऊचुः । अस्माकं दीयतां वृत्तिर्जगत्यस्मिन्स्वयं कृते । देवानां च ऋषीणां च मानुषाणां महीतले

பித்ருக்கள் கூறினர்—“தாங்களே படைத்த உலகின் கர்த்தாவே! இப்பூமியில் தேவர்கள், ரிஷிகள், மனிதர்கள் ஆகியோருக்கிடையில் எங்களுக்கும் வாழ்வாதார வழியை அருள்வீராக.”

Verse 7

भवानेव परो लोके सर्वेषां पद्मसंभव । आगत्य वर्णाश्चत्वार इह ये श्रद्धयान्विताः

ஓ பத்மசம்பவா! எல்லா உலகங்களிலும் நீயே அனைவருக்கும் பரம அடைக்கலம். நம்பிக்கையுடன் இங்கு வரும் நான்கு வர்ணத்தாரும்…

Verse 8

पैतृकात्तु ऋणान्मुक्ता भवंतु गतकल्मषाः । व्यन्तरत्वं सुरश्रेष्ठ येषां वै पितरो गताः

அவர்கள் பித்ருக் கடனிலிருந்து விடுபட்டு எல்லாக் களங்கமும் நீங்கி தூய்மையடையட்டும். ஓ தேவர்களில் சிறந்தவனே! வ்யந்தர நிலையடைந்த முன்னோர்களும் இங்கு உயர்வடையட்டும்.

Verse 9

सर्प्पे वह्नि विषैर्वा ये नाशं नीताः पितामहाः । अपुत्रा वा सपुत्रा वा सपिण्डीकरणं विना

பாம்பு, தீ அல்லது விஷத்தால் அழிந்த பிதாமகர்கள்; மகன் இல்லாதவர்களாயினும், மகன் இருந்தும் சபிண்டீகரணம் இன்றி சென்றவர்களாயினும்—இங்கு செய்யும் கிரியையால் அவர்களும் நன்மை பெறட்டும்.

Verse 10

न कृतानि पुरा येषामेकोद्दिष्टानि षोडश । तथा नैव वृषोत्सर्गो गोहताश्चाथ चान्त्यजैः

முன்பு பதினாறு ஏகோத்திஷ்ட அர்ப்பணங்கள் செய்யப்படாதவர்களுக்கும், வ்ருஷோத்ஸர்கம் செய்யப்படாதவர்களுக்கும்; மேலும் அந்த்யஜர்களால் கொல்லப்பட்டவர்களுக்கும்—அத்தகைய பித்ருக்களுக்கும் இங்கு நன்மை உண்டாகட்டும்.

Verse 11

अथापरे ये च मृताः शौचेन तु विना कृताः । ते चात्र तर्पिताः सर्वे प्रयान्तु परमां गतिम्

மேலும் சௌச விதி இன்றியே இறந்தவர்களும்—இங்கு தர்ப்பணத்தால் திருப்தியடைந்து பரம கதியை அடையட்டும்.

Verse 12

श्रीभगवानुवाच । स्नात्वा तु सलिले पुण्ये पितृणां चैव तर्पणम् । ये करिष्यंति मनुजाः पितृभक्तिपरायणाः

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—பித்ருபக்தியில் நிலைத்த மனிதர்கள் இந்தப் புனித நீரில் நீராடி பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்வார்களாயின்—

Verse 13

अहं वरप्रदस्तेषां तारयिष्यामि तत्क्षणात् । पितृन्सर्वान्न संदेहो यदि पापशतैर्वृताः

நான் வரம் அளிப்பவன்; அவர்களுடைய எல்லாப் பித்ருக்களையும் அந்தக் கணமே கரை ஏற்றுவேன்—சந்தேகம் இல்லை—அவர்கள் நூறு நூறு பாவங்களால் சூழப்பட்டிருந்தாலும்.

Verse 14

अस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा यो लिंगं पूजयिष्यति । युष्माभिः स्थापितं लिंगं स मुक्तः पैतृकादृणात्

இந்தத் தீர்த்தத்தில் யார் நீராடி, நீங்கள் நிறுவிய இந்த லிங்கத்தை வழிபடுகிறாரோ, அவர் பித்ருக் கடனிலிருந்து விடுபடுகிறார்.

Verse 15

यस्मादृणात्प्रमुच्येत अस्य लिंगस्य दर्शनात् । तस्मान्मया कृतं नाम ह्येतस्य ऋणमोचनम्

இந்த லிங்கத்தின் தரிசனமட்டுமே கடனிலிருந்து விடுதலை அளிப்பதால், இதற்கு நான் ‘ருணமோசனம்’ என்ற பெயரை வைத்தேன்.

Verse 16

ईश्वर उवाच । हिरण्यं मस्तके दत्त्वा यः स्नाति ऋणमोचने । आत्मा वै तारितस्तेन दत्तं भवति गोशतम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—தலையில் பொன்னை வைத்து ‘ருணமோசனம்’ என்னும் இடத்தில் நீராடுபவனின் ஆத்மா கரை ஏறுகிறது; அந்தச் செயல் நூறு பசுதானத்துக்கு ஒப்பாகும்.

Verse 17

एवमुक्त्वा स भगवांस्तत्रैवान्तरधीयत । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र श्राद्धं समाचरेत् । पूजयेत्तन्महादेवि पितृलिंगं सुरप्रियम्

இவ்வாறு கூறி அந்த பகவான் அங்கேயே மறைந்தார். ஆகவே எல்லா முயற்சியுடனும் அந்த இடத்தில் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்; ஓ மகாதேவி, தேவர்களுக்கு பிரியமான அந்த பித்ரு-லிங்கத்தை பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்.

Verse 221

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य ऋणमोचनमाहात्म्यवर्णनंनामैकविंशत्युत्तरद्विशततमो ऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில் ‘ருணமோசன மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் இருநூற்று இருபத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.