Adhyaya 219

Verse 1

ईश्वर उवाच । तस्मादाग्नेयकोणे तु मार्कंडेयसमीपगम् । गुहालिंगं महादेवि नीलकण्ठेति विश्रुतम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மஹாதேவி! அங்கிருந்து அக்னேய திசையில், மார்கண்டேயரின் அருகில் ‘குஹாலிங்கம்’ உள்ளது; அது ‘நீலகண்டன்’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 2

विष्णुना पूजितं पूर्वं सर्व पातकनाशनम्

இது முன்பு விஷ்ணுவால் வழிபடப்பட்டது; இது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும்.

Verse 3

तत्र यः पूजयेद्भक्त्या तल्लिंगं पापमोचनम् । स पुत्रपशुमान्धीमान्मोदते पृथिवीतले

அங்கே பக்தியுடன் அந்தப் பாபமோசக லிங்கத்தை வழிபடுவான், பிள்ளை‑மாடுசெல்வம் பெற்றவனாய், நல்லறிவுடன் பூமியில் மகிழ்ந்து வாழ்வான்।

Verse 4

एवं तत्र महादेवि मार्कण्डेयेश सन्निधौ । ऋषीणामाश्रमा येऽत्र दृश्यन्तेऽद्यापि भामिनि

ஓ மகாதேவி! மார்கண்டேயேசரின் சன்னிதியில் இங்கே உள்ள ரிஷிகளின் ஆசிரமங்கள், ஓ பிரகாசமுள்ளவளே, இன்றும் காணப்படுகின்றன।

Verse 5

अष्टाशीतिसहस्राणि ऋषीणामूर्ध्वरेतसाम् । तत्र स्थितानि देवेशि मार्कण्डेयाश्रमांतिके

ஓ தேவேசி! ஊர்த்வரேதஸர் (பிரம்மச்சாரி) ஆகிய ரிஷிகள் எண்பத்தெட்டு ஆயிரம் பேர் அங்கே மார்கண்டேயரின் ஆசிரமத்தருகே தங்கியுள்ளனர்।

Verse 6

ऋषीणां च गुहास्तत्र सर्वा लिंगसमन्विताः । दृश्यन्ते पुण्यतपसां तदाश्रमनिवासिनाम्

அங்கே ரிஷிகளின் குகைகள்—அனைத்தும் சிவலிங்கங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை—காணப்படுகின்றன; அவை அந்த ஆசிரமங்களில் வாழும் புண்ணியத் தவசிகளுடையவை।

Verse 7

तत्र यः स्थापयेल्लिंगं मार्कंडेशसमीपगम् । कुलानां शतमुद्धृत्य मोदते दिवि देववत्

அங்கே மார்கண்டேயேசரின் அருகில் சிவலிங்கத்தை நிறுவுவான், தன் குலத்தின் நூறு தலைமுறைகளை உயர்த்தி, விண்ணில் தேவரைப் போல மகிழ்வான்।

Verse 8

सर्वे शिवमया लोकाः शिवे सर्वं प्रतिष्ठितम् । तस्माच्छिवं यजेद्विद्वान्य इच्छेच्छ्रियमात्मनः

எல்லா உலகங்களும் சிவமயமாக உள்ளன; சிவனிலே அனைத்தும் நிலைபெற்றுள்ளது. ஆகையால் தன் நலச் செல்வத்தை நாடும் ஞானி சிவனை வழிபடுவானாக.

Verse 9

शिवभक्तो न यो राजा भक्तोऽन्येषु सुरेषु च । स्वपतिं युवती त्यक्त्वा रमतेऽन्येषु वै यथा

சிவபக்தியில்லாத அரசன் பிற தேவர்களைப் பற்றிக் கொண்டால், அது தன் கணவனை விட்டுப் பிறருடன் இன்புறும் இளம்பெண்ணைப் போன்றது.

Verse 10

ब्रह्मादयः सुराः सर्वे राजानश्च महर्द्धिकाः । मानवा मुनयश्चैव सर्वे लिंगं यजंति च

பிரம்மா முதலிய எல்லாத் தேவர்களும், பெருஞ்செல்வம் உடைய அரசர்களும், மனிதரும் முனிவரும்—அனைவரும் லிங்கத்தை வழிபடுகின்றனர்.

Verse 11

स्वनामकृतचिह्नानि लिंगानींद्रादिभिः क्रमात् । स्थापितानि यथा स्थाने मानवैरपि भूरिशः

இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் தத்தம் பெயர்ச் சின்னங்களுடன் கூடிய லிங்கங்களை முறையே உரிய இடங்களில் நிறுவினர்; பல மனிதர்களும் அவ்வாறே நிறுவினர்.

Verse 12

स्थापनाद्ब्रह्महत्यां च भ्रूणहत्यां तथैव च । महापापानि चान्यानि निस्तीर्णाः शिवतेजसा

லிங்கநிறுவுதலால் பிராமணவதை, கருக்கொலை முதலிய பிற மகாபாபங்களும் சிவதேஜஸால் கடந்து விடப்படுகின்றன.

Verse 13

वृत्रं हत्वा पुरा शक्रो माहेन्द्रं स्थाप्य शंकरम् । लिंगं च मुक्तपापौघस्ततोऽसौ त्रिदिवं गतः

முன்னொரு காலத்தில் வ்ருத்ரனை வதைத்த சக்கிரன் (இந்திரன்) சங்கரரை ‘மாஹேந்திர லிங்கம்’ என நிறுவினான்; பாபப் பெருக்கிலிருந்து விடுபட்டு பின்னர் திரிதிவம் (சுவர்க்கம்) சென்றான்।

Verse 14

स्थापयित्वा शिवं सूर्यो गंगासागरसंगमे । निरामयोऽभूत्सोमश्च प्रभासे पश्चिमोदधेः

கங்கை–சாகர சங்கமத்தில் சூரியன் சிவனை நிறுவி நோயற்ற நிறைவை அடைந்தான்; மேற்குக் கடலின் பிரபாசத்தில் சோமன் (சந்திரன்) கூட நோயிலிருந்து விடுபட்டான்।

Verse 15

काश्यां चैव तथादित्यः सह्ये गरुडकाश्यपौ । प्रतिष्ठां परमां प्राप्तौ प्रतिष्ठाप्य जगत्पतिम्

காசியிலும் ஆதித்யன் (சூரியன்) ஜகத்பதியை நிறுவி உன்னதப் புனித நிலையை அடைந்தான்; சஹ்ய மலைகளில் கருடன் மற்றும் கஷ்யபரும் உலகநாதனை நிறுவி பரமப் பிரதிஷ்டையைப் பெற்றனர்।

Verse 16

ख्यातदोषा ह्यहिल्याऽपि भर्तृशप्ताऽभवत्तदा । स्थाप्येशानं पुनः स्त्रीत्वं लेभे पुत्रांस्तथोत्तमान्

புகழ்பெற்ற குற்றம் கொண்ட அகல்யையும் அப்போது கணவனின் சாபத்தால் சபிக்கப்பட்டாள்; ஆனால் ஈசானன் (சிவன்) ஐ நிறுவி மீண்டும் பெண் தன்மையைப் பெற்று, சிறந்த புதல்வர்களையும் அடைந்தாள்।

Verse 17

पश्यंत्यद्यापि याः स्नात्वा तत्राहिल्येश्वरं स्त्रियः । पुरुषाश्चापि तद्दोषैर्मुच्यन्ते नात्र संशयः

அங்கே நீராடி அகல்யேஸ்வரரை தரிசிக்கும் பெண்கள் இன்றும் அந்தக் குற்றங்களிலிருந்து விடுபடுவர்; ஆண்களும் அதே களங்கங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவர்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 18

स्थापयित्वेश्वरं श्वेतशैले बलिविरोचनौ । उभावपि हि संजातावमरौ बलिनां वरौ

சுவேதசைலத்தில் ஈசுவரனை நிறுவிய பின் பலியும் விரோசனனும்—இருவரும்—அமரத்துவம் பெற்று, வல்லவர்களில் முதன்மையாயினர்।

Verse 19

रामेण रावणं हत्वा ससैन्यं त्रिदशेश्वरम् । स्थापितो विधिवद्भक्त्या तीरे नदनदीपतेः

ராமன் ராவணனை அவன் படையுடன் கொன்று, நதிநதீபதியின் கரையில் விதிப்படி பக்தியுடன் திரிதசேசுவரனை நிறுவினான்।

Verse 20

स्वायंभुवर्षिदैवादिलिंगहीना न भूः क्वचित व्या । पारान्सकलांस्त्यक्त्वा पूजयध्वं शिवं सदा । निकटा इव दृश्यंते कृतांतनगरोपगाः

தேவி, பூமியில் எங்கும்—சுவாயம்புவர்கள், ரிஷிகள், தேவர்கள் ஆகியோரின் பகுதிகளிலும் கூட—லிங்கமில்லாத நிலம் இல்லை. பிற எல்லா பற்றுகளையும் விட்டு எப்போதும் சிவனை வழிபடுங்கள்; ஏனெனில் யமநகரம் செல்லும்வர்கள் அருகிலேயே இருப்பதுபோல் தோன்றுவர்।

Verse 21

देवि किं बहुनोक्तेन वर्णितेन पुनः पुनः । प्रभासक्षेत्रसारं तु मार्कण्डेयाश्रमं प्रति

தேவி, மீண்டும் மீண்டும் அதிகம் சொல்லுவதால் என்ன பயன்? பிரபாசக்ஷேத்திரத்தின் சாரம் மார்கண்டேயரின் ஆசிரமத் திசையிலேயே உள்ளது।

Verse 219

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभास क्षेत्रमाहात्म्ये मार्कण्डेयेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनविंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட சம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘மார்கண்டேயேசுவர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் 219ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।