Adhyaya 196

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि प्रभासं जलसंस्थितम् । वृद्धप्रभासाद्दक्षिणतो नातिदूरे व्यवस्थितम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—அதன்பின், ஓ மஹாதேவி, புனித நீரருகே அமைந்த பிரபாஸத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது விருத்த-பிரபாஸத்தின் தெற்கே அதிகத் தொலைவில் இல்லை.

Verse 2

तस्यैव देवि देवस्य शृणु माहात्म्यमुत्तमम्

தேவி, அந்தத் தேவனுடைய மிகச் சிறந்த மாஹாத்ம்யத்தை கேள்.

Verse 3

जामदग्न्येन रामेण यदा क्षत्त्रवधः कृतः । तदाऽस्य परमा जाता घृणा मनसि भामिनि

ஓ பிரகாசமுடையவளே, ஜாமதக்ன்ய ராமன் (பரசுராமன்) க்ஷத்திரியர்களை வதம் செய்தபோது, அவன் மனத்தில் மிகுந்த அருவருப்பு—அதாவது ஆழ்ந்த பச்சாத்தாபம்—எழுந்தது.

Verse 4

ततस्त्वाराधयामास महादेवं सुरेश्वरम् । उग्रं तपः समास्थाय बहून्वर्ष गणान्प्रिये

அதன்பின், பிரியமானவளே, அவன் தேவர்களின் ஈசனான மஹாதேவனை ஆராதித்து, கடுமையான தவத்தை ஏற்று பல ஆண்டுகள் தவமிருந்தான்.

Verse 5

ततस्तुष्टो महादेवस्तस्य प्रत्यक्षतां गतः । अब्रवीद्वरदस्तेऽहं वरं वरय सुव्रत

அப்போது திருப்தியுற்ற மகாதேவன் அவன் முன் வெளிப்பட்டு, “நான் வரம் அளிப்பவன்; ஓ சுவிரதனே, வேண்டிய வரத்தை வேண்டுக” என்று கூறினான்.

Verse 6

राम उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । दर्शयस्व स्वकं लिंगं यज्ञे वज्रेण छादितम्

ராமன் கூறினான்—“ஓ தேவா, நீர் என்மேல் திருப்தியுற்று எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், யாகத்தில் வஜ்ரத்தால் மூடப்பட்டுள்ள உமது சொந்த லிங்கத்தை எனக்குக் காட்டுங்கள்.”

Verse 7

घृणा मे महती जाता हत्वेमान्क्षत्रियान्बहून् । दर्शनात्तव लिंगस्य येन मे नश्यते घृणा

“பல க்ஷத்திரியர்களை வதைத்ததால் எனக்குள் பெரும் வருத்தம் எழுந்துள்ளது. உமது லிங்க தரிசனத்தால் என் அந்த வருத்தம் அழியட்டும்.”

Verse 8

तथा मे पातकं सर्वं प्रसादात्तव शंकर

“அதேபோல், ஓ சங்கரா, உமது அருளால் என் எல்லாப் பாவங்களும் நீங்கட்டும்.”

Verse 9

शंकर उवाच । मम लिंगं सहस्राक्ष उत्थितं तु पुनःपुनः । वज्रेणाच्छादयत्येव भयेन महता वृतः

சங்கரன் கூறினான்—“ஓ சஹஸ்ராக்ஷா (இந்திரா), என் லிங்கம் மீண்டும் மீண்டும் உயர்ந்து தோன்றுகிறது; ஆனால் நீ பெரும் அச்சத்தில் மூழ்கி அதை வஜ்ரத்தால் மூடிக்கொண்டே இருக்கிறாய்.”

Verse 10

न तेऽहं दर्शनं यास्ये लिंगरूपी कदाचन

நான் எப்போதும் லிங்கரூபமாக உன் தரிசனத்திற்கு வரமாட்டேன்.

Verse 11

यन्मां वदसि घृणया वृतोऽहं पातकेन तु । तत्तेऽहं नाशयिष्यामि स्पर्शनात्तु द्विजोत्तम

ஓ த்விஜோத்தமா! அருவருப்பால் என்னை பாவம் சூழ்ந்தவன் என்கிறாய்; எனவே என் ஸ்பரிசமாத்திரத்தால் உன் அந்தப் பாவத்தை நான் அழித்துவிடுவேன்.

Verse 12

अस्मिञ्जलाश्रये पुण्ये जलमध्ये महामते । उत्थास्यति महालिंगं तस्य त्वं दर्शनं कुरु

ஓ மகாமதே! இந்தப் புண்ணிய நீர்த்தேக்கத்தின் நீர்நடுவில் இருந்து மகாலிங்கம் எழும்; நீ பக்தியுடன் அதனைத் தரிசி.

Verse 13

गमिष्यति घृणा सर्वा निष्पापस्त्वं भविष्यसि । उक्त्वैवमुदतिष्ठच्च जलमध्याद्वरानने

உன் எல்லா அருவருப்பும் நீங்கும்; நீ பாவமற்றவனாவாய். இவ்வாறு கூறி அந்த அழகுமுகத்தாள் நீர்நடுவிலிருந்து எழுந்தாள்.

Verse 14

जलप्रभासनामास्य ततो जातं धरातले । तस्यालं स्पर्शनाद्देवि शिवलोकं व्रजेन्नरः

அதன்பின் பூமியில் ‘ஜலப்ரபாச’ எனும் தீர்த்தம் தோன்றியது. ஓ தேவி! அதனைத் தொடுவதாலே மனிதன் சிவலோகத்தை அடைவான்.

Verse 15

एकं भोजयते योऽत्र ब्राह्मणं शंसितव्रतम् । भोजितोऽहं भवेत्तेन सपत्नीको न संशयः

இங்கு புகழப்பட்ட விரதங்களில் நிலைத்த ஒரே ஒரு பிராமணருக்கேனும் அன்னம் அளிப்பவன், அதனால் நானும் என் துணைவியுடன் சேர்ந்து போஷிக்கப்பட்டவனாகிறேன்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 16

एषा जलप्रभासस्य संभूतिस्ते मयोदिता । श्रुता पापोपशमनी सर्वकामफलप्रदा

இது ஜலப்ரபாசத்தின் தோற்றம் என்று நான் உனக்குச் சொன்னேன்; இதைக் கேட்டால் பாவங்கள் தணியும், எல்லா விருப்பங்களின் பலனையும் அளிக்கும்।

Verse 196

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये जलप्रभासमाहात्म्यवर्णनंनाम षण्णवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் சங்கிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘ஜலப்ரபாசமாஹாத்ம்யவர்ணனம்’ எனும் 196ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।