Adhyaya 195

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो वृद्धप्रभासं तु गच्छेच्च नियतात्मवान् । आदिप्रभासाद्दक्षिणतो नातिदूरे व्यवस्थितम्

ஈசுவரன் கூறினார்—பின்பு கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் வ்ருத்த-பிரபாசத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது ஆதி-பிரபாசத்தின் தெற்கே அதிகத் தொலைவில் அல்ல.

Verse 2

चतुर्मुखं महालिंगं दर्शनात्पापनाशनम्

நான்முக மகாலிங்கம் தரிசனமாத்திரத்தாலேயே பாவங்களை அழிக்கிறது.

Verse 3

श्रीदेव्युवाच । कथं वृद्धप्रभासं तु नाम तस्याभवत्प्रभो । तस्मिन्दृष्टे फलं किं स्यात्स्तुते संपूजिते तथा

ஸ்ரீதேவி கூறினாள்—பிரபோ, அதற்கு ‘வ்ருத்த-பிரபாச’ என்ற பெயர் எவ்வாறு ஏற்பட்டது? அதைத் தரிசித்தால் என்ன பலன், மேலும் ஸ்துதி செய்து முறையாகப் பூஜித்தால் என்ன பயன்?

Verse 4

एतत्कथय मे देव संक्षेपान्नातिविस्तरात्

தேவா, இதை எனக்கு சுருக்கமாகச் சொல்லுங்கள்; மிக விரிவாக வேண்டாம்.

Verse 5

ईश्वर उवाच । आदौ स्वायंभुवे देवि पूर्वमन्वन्तरे पुरा । त्रेतायुगे चतुर्थे तु प्रभासे क्षेत्र उत्तमे

ஈசுவரன் கூறினார்—தேவி, ஆதியில் ஸ்வாயம்புவனின் முன்னைய மன்வந்தரத்தில்; திரேதா யுகத்தின் நான்காம் பகுதியில், உயர்ந்த பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தில்…

Verse 6

तस्मिन्काले महादेवि पूर्वमन्वंतरे पुरा । त्रेतायुगे चतुर्थे तु ऋषयस्तत्र संगताः

அந்தக் காலத்தில், ஓ மகாதேவி! முன்னைய அந்த மன்வந்தரத்தில், நான்காம் திரேதாயுகத்தில், அங்கே முனிவர்கள் கூடினர்।

Verse 7

दर्शनार्थं प्रभासस्य उत्तरापथगामिनः । तं दृष्ट्वाऽच्छादितं देवं वज्रेण तु महेश्वरि

பிரபாசத்தின் தரிசனத்திற்காக வடபாதையில் வந்தவர்கள்—ஓ மகேஸ்வரி!—அந்த தேவனை வஜ்ரத்தால் மூடப்பட்டவனாகக் கண்டனர்।

Verse 8

विषादं परमं जग्मुर्वाक्यं चेदमथाबुवन् । अदृष्ट्वा शांकरं लिगं न यास्यामो वयं गृहम्

அவர்கள் பேர்விஷாதத்தில் ஆழ்ந்து கூறினர்: “சங்கரனின் லிங்கத்தைத் தரிசிக்காமல் நாம் இல்லம் திரும்பமாட்டோம்।”

Verse 9

स्वर्गार्थिनो वयं प्राप्ता महदध्वानमेव हि । तस्मादत्रैव तिष्ठामो यावल्लिंगस्य दर्शनम्

“சுவர்க்கத்தை நாடி நாம் உண்மையிலே மிக நீண்ட தூரம் வந்தோம்; ஆகவே லிங்கத் தரிசனம் கிடைக்கும் வரை இங்கேயே தங்குவோம்।”

Verse 10

एवं ते निश्चयं कृत्वा परस्मिंस्तपसि स्थिताः । वर्षास्वाकाशगा भूत्वा हेमंते सलिलाश्रयाः

இவ்வாறு தீர்மானித்து அவர்கள் கடுந்தவத்தில் நிலைத்தனர்; மழைக்காலத்தில் திறந்த வானின் கீழ் இருந்தனர், குளிர்காலத்தில் நீரில் தஞ்சமடைந்தனர்।

Verse 11

पञ्चाग्निसाधना ग्रीष्मे नियता ब्रह्मचारिणः । बहून्वर्षगणान्विप्रा जराग्रस्तास्तदाऽभवन्

கோடை காலத்தில் கட்டுப்பாடுடைய பிரம்மச்சாரிகளான விப்ரர்கள் பஞ்சாக்னி சாதனையை மேற்கொண்டனர். பல ஆண்டுகள் கடந்தபின் அந்தப் பிராமண முனிவர்கள் அப்போது முதுமையால் பீடிக்கப்பட்டனர்.

Verse 12

एवं वृद्धत्वमापन्ना यदा ते वरवर्णिनि । छन्द्यमाना वरैस्ते तु शंकरेण महात्मना

அழகியவளே! அந்த முனிவர்கள் இவ்வாறு முதுமையை அடைந்தபோது, மகாத்மா சங்கரன் வரங்களை அளிக்க முனைந்து, விரும்பிய வரத்தைத் தேர்ந்தெடுக்குமாறு அழைத்தான்.

Verse 13

लिंगस्य दर्शनं मुक्त्वा न तेऽन्यं वव्रिरे वरम्

லிங்க தரிசனத்தைத் தவிர அவர்கள் வேறு எந்த வரத்தையும் வேண்டவில்லை.

Verse 14

तेषां तु निश्चयं ज्ञात्वा सर्वेषां वृषभध्वजः । अनुकम्पापरो भूत्वा स्वलिंगं तानदर्शयत्

அவர்களுடைய உறுதியை அறிந்த வृषபத்வஜனான சிவன், கருணை நிறைந்து, அவர்களுக்கு தன் சொந்த லிங்கத்தை வெளிப்படுத்திக் காட்டினான்.

Verse 15

एतस्मिन्नेव काले तु भित्त्वा चैव वसुन्धराम् । उत्थितं सहसा लिंगं तदेव वरवर्णिनि

அதே வேளையில், அழகியவளே! பூமியைப் பிளந்து அதே லிங்கம் திடீரென மேலெழுந்தது.

Verse 16

ऋषयस्ते च तं दृष्ट्वा सर्वे च त्रिदिवं गताः । अथ तेषु प्रयातेषु शक्रस्तप्तमना ह्यभूत्

அந்த முனிவர்கள் அதனைத் தரிசித்து அனைவரும் திரிதிவத்திற்குச் சென்றனர். அவர்கள் சென்றபின் சக்கிரன் (இந்திரன்) உள்ளம் வருந்தினான்.

Verse 17

तमपि च्छादयामास वज्रेण शतपर्वणा

அவன் (இந்திரன்) நூறு மூட்டுகளுடைய வஜ்ரத்தால் அந்த (லிங்கத்தையும்) மூடினான்.

Verse 18

वृद्धभावे यतस्तेषामृषीणां दर्शनं गतः । अतो वृद्धप्रभासं तत्कीर्त्यते वसुधातले

அந்த முனிவர்களுக்கு முதுமை நிலையிலே தரிசனம் அளித்ததால், பூமியில் அது ‘விருத்த-பிரபாசம்’ எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 19

तस्मिन्दृष्टे वरारोहे अद्यापि लभते फलम् । राजसूयाश्वमेधानां नरो भक्तिसमन्वितः

அரிய மங்கையே, அதனைத் தரிசித்தால் இன்றும் பக்தியுடன் உள்ள மனிதன் ராஜசூயமும் அசுவமேதமும் செய்த பலனை அடைகிறான்.

Verse 20

एवं तत्र समुत्पन्नं प्रभासं वृद्धसंज्ञकम् । तत्रोक्षा ब्राह्मणे देयः सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

இவ்வாறு அங்கே ‘விருத்த’ என அழைக்கப்படும் பிரபாசம் தோன்றியது. யாத்திரையின் முழுப் பலனை விரும்புவோர் அங்கே ஒரு பிராமணருக்கு காளையைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 195

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये वृद्धप्रभासमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चनवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தின் முதல் ‘பிரபாஸக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்ய’த்தில் ‘விருத்த-பிரபாஸ மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப் பெயருடைய நூற்று தொண்ணூற்று ஐந்தாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.