Adhyaya 16

Verse 1

ईश्वर उवाच । पातालविवरस्यापि माहात्म्यं शृणु सांप्रतम् । पूर्वपृष्टं महादेवि ब्रह्मणा विश्वकर्मणा

ஈஸ்வரன் கூறினார்—இப்போது பாதாளக் குகையின் மாஹாத்மியத்தையும் கேள். ஓ மகாதேவி, இதை முன்பு பிரம்மாவும் விஸ்வகர்மாவும் வினவினர்।

Verse 2

तमोभावे समुत्पन्ने जातास्तत्रैव राक्षसाः । सूर्यस्य द्वेषिणः सर्वे ह्यसंख्याता महाबलाः

இருள் நிலை எழுந்தபோது அங்கேயே ராட்சசர்கள் பிறந்தனர்—எண்ணிலடங்காதோர், மாபெரும் வலிமையுடையோர், அனைவரும் சூரியனை வெறுப்போர்।

Verse 3

ते तु दृष्ट्वा महात्मानं समुद्यंतं दिवाकरम् । ते धूम्रप्रमुखाः सर्वे जहसुः सूर्यमंजसा

ஆனால் மகாத்மையான திவாகரன் உதயமாவதைக் கண்டதும், தூம்ரன் தலைமையிலான அவர்கள் அனைவரும் ஒரே கணத்தில் சூரியனை நேராகத் தாக்கினர்।

Verse 4

अस्माकमंतकः कोऽयं विद्यते पापकर्मकृत् । इत्यूचुर्विविधा वाचः सूर्यस्याग्रे स्थितास्तदा

‘இவன் யார்—எங்களை அழிப்பவன்—பாவச் செயல் புரிவவன்?’ என்று கூறி, அவர்கள் அப்போது சூரியன் முன்னே நின்று பலவகைச் சொற்களைப் பேசினர்।

Verse 5

इति श्रुत्वा तदा देवः क्रोधस्फुरिताधरः । राक्षसानां वचश्चैव भक्ष्यमाणो दिवाकरः

அவ்வார்த்தைகளை கேட்டதும் தேவனான திவாகரன் கோபத்தால் உதடுகள் நடுங்க, ராட்சசர்களின் சொல்வீச்சும் தாக்குதலும் அவரை மெல்ல மெல்ல விழுங்குவது போல இருந்தது।

Verse 6

ततः क्रोधाभिभूतेन चक्षुषा चावलोकयत् । स क्रूररक्षःक्षयकृत्तिमिरद्विपकेसरी

பின்பு கோபம் மேலோங்கி அவர் பார்வையைச் செலுத்தினார்; அந்த ரவி இருள் என்னும் யானைக்கு சிங்கம் போல, கொடிய ராட்சசர்களை அழிப்பவனானான்।

Verse 7

महांशुमान्खगः सूर्यस्तद्विनाशमचिंतयत् । अजानन्नंततश्छिद्रं राक्षसानां दिवस्पतिः

மிகுந்த கதிர்களையுடைய ஆகாயச் சாரி சூரியன், பகலின் தலைவன், அவர்களின் அழிவை எண்ணினான்; ஆனால் ராட்சசர்கள் தப்பும் மறைத் துளையை அவன் அறியவில்லை।

Verse 8

स धर्मविच्युतान्दृष्ट्वा पापोपहतचेतसः । एवं संचिंत्य भगवान्दध्यौ ध्यानं प्रभाकरः

தர்மத்திலிருந்து வழுவி பாவத்தால் காயமடைந்த மனத்தையுடைய அவர்களைப் பார்த்து, பகவான் பிரபாகரன் இவ்வாறு சிந்தித்து ஆழ்ந்த தியானத்தில் அமர்ந்தான்।

Verse 9

अजानंस्तेजसा ग्रस्तं त्रैलोक्यं रजनीचरैः । ततस्ते भानुना दृष्टाः क्रोधाध्मातेन चक्षुषा

இரவு உலாவிகள் தங்கள் தீய வலிமையால் மூவுலகையும் விழுங்கியதை அறியாமல், பானு கோபத்தால் வீங்கிய கண்களால் அவர்களை நோக்கினான்।

Verse 10

निपेतुरंबरभ्रष्टाः क्षीणपुण्या इव ग्रहाः । राक्षसैर्वेष्टितो धूम्रो निपतञ्छुशुभेंऽबरात्

அவர்கள் வானத்திலிருந்து வீழ்ந்து, புண்ணியம் குன்றிய கிரகங்களைப் போலத் தரையில் விழுந்தனர். ராட்சசர்கள் சூழ்ந்த புகைநிறப் பெரும்பிண்டமும் வானத்திலிருந்து விழும்போது ஒளிர்ந்தது.

Verse 11

अर्द्धपक्वं यथा तालफलं कपिभिरावृतम् । यदृच्छया निपेतुस्ते यंत्रमुक्ता यथोपलाः

அரைப்பழுத்த பனம்பழம் குரங்குகள் சூழ்ந்திருப்பதுபோல், அவர்கள் தற்செயலாக உருண்டு விழுந்தனர்—யந்திரத்திலிருந்து விடுபட்ட கற்கள் போல.

Verse 12

ततो वायु वशाद्भ्रष्टा भित्त्वा भूमिं रसातलम् । जग्मुस्ते क्षेत्रमासाद्य प्रभासं वरवर्णिनि

பின்னர் காற்றின் வேகத்தால் வழிதவறி, பூமியைப் பிளந்து ரசாதலத்திற்குச் சென்றனர்; ஓ அழகிய நிறமுடையவளே, அந்தத் தலத்தை அடைந்து பிரபாசத்திற்கு வந்தனர்.

Verse 13

यत्र चार्कस्थलो देवः सर्वसिद्धिप्रदायकः । तत्सान्निध्यस्थितं देवि पातालविवरं महत्

அங்கே எல்லாச் சித்திகளையும் அருளும் தெய்வமான அர்கஸ்தலம் உள்ளது; ஓ தேவியே, அதன் சன்னிதியிலேயே பாதாளத்திற்கான பெரிய பிளவு இருக்கிறது.

Verse 14

अन्यानि कोटिशः संति तानि लुप्तानि भामिनि । कृतस्मरात्समारभ्य यावदर्कस्थलो रविः

ஓ ஒளிமிகு பெண்ணே, இதுபோன்ற கோடிக்கணக்கான (விவரங்கள்) உள்ளன; ஆனால் அவை மறைந்துவிட்டன. க்ருதஸ்மர காலத்திலிருந்து, ரவி அர்கஸ்தலமாக நிலைத்திருக்கும் வரை இது நிலைத்திருக்கும்.

Verse 15

देवमातुर्वरं प्राप्य सिद्धयोऽष्टौ व्यवस्थिताः । एतस्मिन्नंतरे देवि सूर्यक्षेत्रमुदाहृतम्

தேவமாதாவிடமிருந்து வரம் பெற்ற எட்டு சித்திகளும் தத்தம் இடங்களில் நிலைபெற்றன. இவ்விடைவெளியிலே, அம்மையே, அந்தத் தலம் ‘சூர்யக்ஷேத்திரம்’ எனப் புகழப்பட்டது.

Verse 16

सूर्यस्य तेजसो देवि मध्यभागं हि तत्स्मृतम् । सर्वं हेममयं देवि नापुण्यस्तत्र वीक्षते

அம்மையே, அந்தத் தலம் சூரியனின் ஒளித்தேஜத்தின் நடுப்பகுதி என நினைக்கப்படுகிறது. அங்கே அனைத்தும் பொன்னால் ஆனதுபோல்; அம்மையே, அங்கே அசுபம் எதுவும் காணப்படாது.

Verse 17

विवराणां शतं चैकं स्पर्शाश्चैव तु कोटिशः । तत्र संति महादेवि सिद्धेशस्तु प्ररक्षति

மகாதேவியே, அங்கே நூற்று ஒன்று திறப்புகள் (விவரங்கள்) உள்ளன; தொடுதலிடங்கள் கோடிக்கணக்கில் உள்ளன. அவை அங்கே இருக்கின்றன; சித்தேசர் அதனைப் பாதுகாக்கிறார்.

Verse 18

इदं क्षेत्रं महादेवि प्रियं सूर्यस्य सर्वदा । सूर्यपर्वणिसंप्राप्ते कुरुक्षेत्राधिकं प्रिये

மகாதேவியே, இந்தக் க்ஷேத்திரம் எப்போதும் சூரியனுக்கு மிகவும் பிரியம். அன்பே, சூரியப் புனிதநாள் வந்தபோது இது குருக்ஷேத்திரத்தையும் விட மேலான புண்ணியத்தை அளிக்கும்.

Verse 19

ब्राह्मी चैव हिरण्या च संगमश्च महोदधेः । एतत्त्रिसंगमं देवि कोटितीर्थ फलप्रदम्

பிராஹ்மீ, ஹிரண்யா, மேலும் மகாசமுத்திரத்துடன் அவர்களின் சங்கமம்—அம்மையே, இந்தத் திரிசங்கமம் கோடி தீர்த்தங்களின் பலனை அளிக்கிறது.

Verse 20

देवमाता च तत्रैव मंकीशस्तत्र तिष्ठति । नागस्थानं नगस्थानं तत्रैव समुदाहृतम् ।१

அங்கேயே தேவமாதா விளங்குகிறாள்; அங்கேயே மங்கீசனும் தங்குகின்றான். அங்கேயே ‘நாகஸ்தானம்’ மற்றும் ‘நகஸ்தானம்’ எனும் இடங்களும் கூறப்பட்டுள்ளன.

Verse 21

इति संक्षेपतः प्रोक्तमर्कस्थलमहोदयम् । राक्षसानां च संपातादभूच्च विवरं यथा

இவ்வாறு சுருக்கமாக அர்கஸ்தலத்தின் மாபெரும் மகிமை கூறப்பட்டது; ராட்சசர்களின் பாய்ச்சலால் எவ்வாறு ஒரு பிளவு/விவரம் ஏற்பட்டதோ அதுவும் சொல்லப்பட்டது.

Verse 22

अन्यानि तत्र देवेशि लुप्तानि विवराणि वै । एवं तु प्रकटं तत्र दृश्यतेऽद्यापि भामिनि

தேவேசி! அங்கே உள்ள பிற விவரங்கள் நிச்சயமாக மறைந்துவிட்டன; ஆனால், பாமினி! இது மட்டும் அங்கே இன்றும் வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது.

Verse 23

श्रीमुखं नाम तद्द्वारं रक्ष्यते मातृभिः प्रिये । वर्षमेकं चतुर्द्दश्यां नियमाद्यस्तु पूजयेत्

பிரியே! அந்த வாயில் ‘ஸ்ரீமுகம்’ எனப் பெயர்பெற்றது; மாத்ருகணங்கள் அதை காவல் செய்கின்றனர். யார் நியமத்துடன் ஒரு ஆண்டு முழுதும் சதுர்தசியில் (அங்கே) வழிபடுகிறாரோ—

Verse 24

तत्र मातृगणान्देवि सुनंदाद्यान्विधानतः । पशुपुष्पोपहारैश्च धूपदीपैस्तथोत्तमैः । विप्राणां भोजनैर्देवि तस्य सिद्धिर्भविष्यति

தேவி! அங்கே சுனந்தா முதலிய மாத்ருகணங்களை விதிப்படி வழிபட வேண்டும்—சாஸ்திரப்படி பசு/பசுபலி-உபஹாரம், மலர்கள், காணிக்கைகள், மேலும் சிறந்த தூப-தீபங்களுடன். தேவி! பிராமணர்களுக்கு அன்னதானம் செய்தால் அவனுடைய சித்தி நிறைவேறும்.

Verse 25

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्रार्कस्थलसंनिधौ । पूजयेन्मातरः सर्वा यदीच्छेत्सिद्धिमात्मनः

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் அங்கு அர்கஸ்தலத்தின் சன்னிதியில், தன் ஆத்மசித்தியை விரும்புவோர் எல்லா மாத்ருக்களையும் வழிபட வேண்டும்।

Verse 26

एतास्तु मातरो देवि सुनंदागणनामतः । ख्यातिं यांति प्रभासे तु क्षेत्रेस्मिन्वरवर्णिनि

தேவி! இம்மாத்ருக்கள் ‘சுனந்தா-கணம்’ எனப் பெயர்பெற்றவர்கள்; வரவர்ணினியே! இப்புனிதப் பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தில் அவர்கள் புகழும் மகிமையும் பெறுகின்றனர்।

Verse 27

एतत्संक्षेपतः प्रोक्तं पातालोत्तरमध्यतः । तच्छ्रुत्वा मुच्यते देवि सर्वापद्भ्यो नरोत्तमः

இது பாதாலோத்தரத்தின் நடுப்பகுதியிலிருந்து சுருக்கமாக உரைக்கப்பட்டது. தேவி! இதைக் கேட்டால் சிறந்த மனிதன் எல்லா ஆபத்துகளிலிருந்தும் விடுபடுவான்।