Adhyaya 152

Verse 1

ईश्वर उवाच । तृतीयो भैरवः प्रोक्तश्चतुर्थं भैरवं शृणु । ब्रह्मेशात्पश्चिमे भागे धनुषां त्रितये स्थितम्

ஈசுவரன் கூறினார்— மூன்றாம் பைரவனைச் சொன்னோம்; இப்போது நான்காம் பைரவனை கேள். பிரம்மேசரின் மேற்குப் பகுதியில், மூன்று வில் அளவு தூரத்தில் அவர் நிலைகொண்டுள்ளார்.

Verse 2

सर्वपापप्रशमनं सर्व कामप्रदं नृणाम् । नारदेश्वरनामानं स्थापितं नारदेन वै

இது எல்லாப் பாவங்களையும் தணித்து, மனிதர்க்கு எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வது. இதன் பெயர் ‘நாரதேச்வரன்’; இதை நாரதர் உண்மையாக நிறுவினார்.

Verse 3

ब्रह्मलोके स्थितः पूर्वं नारदो भगवानृषिः । तत्र दृष्ट्वा महावीणां दिव्यां तंत्र्ययुतै र्युताम्

முன்னொரு காலத்தில் பகவான் ரிஷி நாரதர் பிரம்மலோகத்தில் வாசித்தார். அங்கு ஆயிரம் நரம்புகள் கொண்ட மாபெரும் தெய்வீக வீணையை அவர் கண்டார்.

Verse 4

सरस्वत्या विनिर्मुक्तां ब्रह्मलोके महाप्रभाम् । तेनासौ कौतुकाविष्टो वादयामास तां तदा

சரஸ்வதியால் விடுவிக்கப்பட்டு, பிரம்மலோகத்தில் மாபெரும் ஒளியுடன் விளங்கிய அந்த வீணையைப் பார்த்த நாரதர், ஆவலால் நிறைந்து அப்பொழுதே அதை இசைக்கத் தொடங்கினார்.

Verse 5

तंत्रीभ्यो वाद्यमानाभ्यो ब्राह्मणाः पतिता भुवि । सप्त स्वरास्ते विख्याता मूर्च्छिताः षड्जकादयः

அந்த நரம்புகள் ஒலிக்கத் தொடங்கியவுடன் பிராமணர்கள் பூமியில் விழுந்தனர். அவையே வரிசையாக அமைந்து, ஷட்ஜம் முதலான ஏழு ஸ்வரங்களாகப் புகழ்பெற்றன.

Verse 6

तान्दृष्ट्वा विस्मयाविष्टो मुक्त्वा वीणां प्रयत्नतः । पप्रच्छ देवं ब्रह्माणं किमिदं कौतुकं विभो

அவர்களைப் பார்த்து வியப்பில் ஆழ்ந்த நாரதர் முயற்சியுடன் வீணையை ஒதுக்கி வைத்து, தேவன் பிரம்மாவை நோக்கி—“ஓ விபோ, இது என்ன அதிசயக் கௌதுகம்?” என்று கேட்டார்.

Verse 7

वाद्यमानासु तन्त्रीषु पतिता ब्राह्मणा भुवि । क एते ब्राह्मणा देव किं मृता इव शेरते

தந்தி வாத்தியங்கள் இசைக்கப்படும்போது அந்தப் பிராமணர்கள் தரையில் விழுந்தனர். (நாரதர்)—“ஓ தேவா, இவர்கள் யார் பிராமணர்கள்? இறந்தவர்களைப் போல ஏன் கிடக்கிறார்கள்?”

Verse 8

ब्रह्मोवाच । एते स्वरा महाभाग मूर्च्छिताः पतिता भुवि । अज्ञानवादनेनैव पापं जातं तवाधुना

பிரம்மா கூறினார்—“ஓ மகாபாகா, இவர்கள் ஸ்வரங்களின் (தெய்வ) உருவங்கள்; மயங்கி தரையில் விழுந்துள்ளனர். அறியாமையில் வாசித்ததால் இப்போது உனக்கு பாபம் ஏற்பட்டது.”

Verse 9

सप्तब्राह्मणविध्वंसपातकं ते समा गतम् । तस्माच्छीघ्रं व्रज मुने प्रभासं क्षेत्रमुत्तमम्

“ஏழு பிராமணர்களை அழித்த பாவத்துக்கு ஒப்பான பாபம் உன்னை வந்தடைந்துள்ளது. ஆகவே, ஓ முனியே, விரைவாக உத்தமமான பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்திற்குச் செல்.”

Verse 10

समाराधय देवेशं सर्वपापविशुद्धये । इत्युक्तो नारदस्तत्र संतप्य च मुहुर्मुहुः

“அனைத்து பாபங்களும் நீங்க தேவாதிதேவனை ஆராதனை செய்.” என்று கூறப்பட்டதும் நாரதர் அங்கே மீண்டும் மீண்டும் துயருற்றார்.

Verse 11

कृत्वा विषादं बहुशः प्रभासं क्षेत्रमागतः । तत्रैव ब्रह्मकुण्डं तु समासाद्य प्रयत्नतः

மீண்டும் மீண்டும் துயரத்தில் ஆழ்ந்து, அவன் பிரபாசப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்தான். அங்கேயே முயற்சியுடன் பிரம்மகுண்டத்தைச் சென்றடைந்தான்.

Verse 12

भैरवं पूजयामास दिव्याब्दानां शतं प्रिये । ततो निष्कल्मषो भूत्वा गीतज्ञश्चाभवत्तथा

அன்பே, அவன் நூறு தெய்வீக ஆண்டுகள் பைரவனை வழிபட்டான். அதன் பின் மாசற்றவனாகி, இசை/பாடல் ஞானத்திலும் உண்மையான அறிஞனானான்.

Verse 13

ततः प्रभृति तल्लिंगं नारदेश्वरभैरवम् । ख्यातं लोके महादेवि सर्वपातकनाशनम्

அதன் பின், ஓ மகாதேவி, அந்த லிங்கம் ‘நாரதேச்வர பைரவம்’ என உலகில் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகப் புகழ்பெற்றது.

Verse 14

अज्ञानाद्वादयेद्यस्तु वीणां चैव तथा स्वरान् । स तत्पातकशुद्ध्यर्थं तत्र गच्छेन्महेश्वरि

ஓ மகேஸ்வரி, அறியாமையால் வீணையையும் ஸ்வரங்களையும் தவறாக இசைப்பவன், அந்தப் பாவம் நீங்க அங்கே சென்று பரிகாரம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 15

माघे मासि जिताहारस्त्रिकालं योऽर्चयेत्ततः । नारदेशं भैरवं स स्वर्गरामामनोहरः

மாசி (மா஘) மாதத்தில் உணவைக் கட்டுப்படுத்தி, அங்கே தினமும் மூன்று வேளையும் நாரதேச பைரவனை அர்ச்சிப்பவன், சொர்க்கத்தில் அப்ஸரைகளுக்கும் மனம் கவர்வனாகிறான்.