Adhyaya 136

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लोमशेश्वरमुत्तमम् । दुःखान्तकारिणीपूर्वे धनुषां सप्तके स्थितम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி! அதன் பின் துஃகாந்தகாரிணியின் கிழக்கே ஏழு வில்-அளவு தூரத்தில் அமைந்துள்ள சிறந்த லோமசேஸ்வரனை அணுகிச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

स्थापितं तत्र देवेशि लोमशेन महर्षिणा । गुहामध्ये महालिंगं तपः कृत्वा सुदुश्चरम्

தேவேசி! அங்கே மகரிஷி லோமசர் மிகக் கடினமான தவம் செய்து, குகையின் உள்ளே ஒரு மகாலிங்கத்தை நிறுவினார்.

Verse 3

कोटीनां त्रितयं सार्धमिंद्राद्याः स्वर्भुजः प्रिये । यदा नाशं गमिष्यंति तदा तस्य क्षयो ध्रुवम्

அன்பே, இந்திரன் முதலிய சொர்க்கபோகிகள் மூன்றரை கோடி (ஆண்டுகள்) நிலைத்திருப்பர்; அவர்கள் அழிவை அடைந்தபோது அந்த ஒழுங்கின் வீழ்ச்சி நிச்சயம்.

Verse 4

यावंति देहरोमाणि इन्द्रास्तावन्त एव च । क्रमादिन्द्रे विनष्टे तु तल्लोमपतनं भवेत्

உடலில் எத்தனை ரோமங்கள் உள்ளனவோ, அவ்வளவே இந்திரர்கள் உள்ளனர்; முறையே ஒரு இந்திரன் அழிந்தால் அதற்கேற்ப ஒரு ரோமம் உதிரும்.

Verse 5

एवमीशप्रसादेन चिरायुर्लोमशोऽभवत् । ब्रह्माणः षड्विनश्यन्ति समग्रायुषि लोमशे

இவ்வாறு ஈசன் (சிவன்) அருளால் லோமசர் நீண்ட ஆயுளைப் பெற்றார்; லோமசரின் முழு ஆயுள் காலத்தில் ஆறு பிரம்மர்களும் மறைந்து போவர்.

Verse 6

य एवं पूजयेद्भक्त्या तल्लिंगं लोमशार्चितम् । सोऽपि दीर्घायुराप्नोति निर्व्याधिर्नीरुजः सुखी

பக்தியுடன் லோமசர் வழிபட்ட அந்த லிங்கத்தைப் பூஜிப்பவன், அவனும் நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவான்; நோயற்றவன், வலியற்றவன், மகிழ்வுடன் வாழ்வான்.

Verse 136

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये लोमशेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्त्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாசீதிசாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையின் ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் ‘பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்ய’ பகுதியில் ‘லோமசேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் நூற்று முப்பத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.