Adhyaya 130

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं पाशुपतेश्वरम् । उग्रसेनेश्वराद्देवि पूर्वभागे व्यवस्थितम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி! பின்னர் உக்ரசேனேஸ்வரத்தின் கிழக்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ள பாசுபதேஸ்வர தேவனைத் தரிசிக்கச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 2

गोपादित्यात्तथाग्नेय्यां ध्रुवेशाद्दक्षिणां श्रितम् । सर्वपापहरं देवि पूर्वभागे व्यवस्थितम्

தேவி! கோபாதித்யத்திலிருந்து தென்கிழக்குத் திசையிலும், துருவேஸ்வரத்தின் தெற்கிலும் இது அமைந்துள்ளது; கிழக்குப் பகுதியில் நிலைத்து எல்லாப் பாவங்களையும் போக்குகிறது।

Verse 3

गोपादित्यात्तथा लिंगं दर्शनात्सर्वकामदम् । अस्मिन्युगे समाख्यातं संतोषेश्वरसंज्ञितम्

கோபாதித்யத்தின் அருகே அந்த லிங்கம் உள்ளது; அதன் தரிசனமட்டுமே எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும். இக்காலத்தில் அது ‘சந்தோஷேஸ்வர’ எனப் புகழப்படுகிறது।

Verse 4

संतुष्टो भगवान्यस्मात्तेषां तत्र तपस्विनाम् । तेन संतोषनाम्ना तु प्रख्यातं धरणीतले

அங்கே இருந்த தவசிகளால் பகவான் திருப்தியடைந்ததால், அது பூமியெங்கும் ‘சந்தோஷ’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது।

Verse 5

युगलिंगं महादेवि सिद्धिस्थानं महाप्रभम् । स्थानं पाशुपतानां च भेषजं पापरोगिणाम्

ஓ மகாதேவி! இது ‘யுகலிங்கம்’—மகாப்ரபுவான சித்தி-ஸ்தானம்; பாசுபதர்களின் புனிதத் தலம், பாப-நோயால் வாடுவோர்க்கு மருந்தாகும்।

Verse 6

चत्वारो मुनयः सिद्धास्तस्मिंल्लिंगे यशस्विनि । वामदेवस्तु सावर्णिरघोरः कपिलस्तथा । तस्मिंल्लिंगे तु संसिद्धा अनादीशे निरंजने

ஓ யசஸ்வினி! அந்த லிங்கத்தில் நான்கு முனிவர்கள் சித்தி பெற்றனர்—வாமதேவர், சாவர்ணி, அகோரர், கபிலர். அனாதி, நிரஞ்சன ஈசனின் சன்னிதியில் அதே லிங்கத்திலேயே அவர்கள் முழுச் சித்தராயினர்।

Verse 7

तस्य देवस्य सामीप्ये वने श्रीमुखसंज्ञितम् । लक्ष्मीस्थानं महादेवि सिद्धयोगैस्तु सेवितम्

அந்த தேவனின் அருகில் ‘ஸ்ரீமுக’ எனப்படும் ஒரு வனம் உள்ளது. ஓ மகாதேவி! அது லக்ஷ்மியின் இருப்பிடம்; சித்த யோகிகள் பக்தியுடன் சேவித்து வணங்கும் தலம்.

Verse 8

तत्र पाशुपताः श्रेष्ठा मम लिंगार्चने रताः । तेषां चैव निवासार्थं तद्देव्या निर्मितं वनम्

அங்கே சிறந்த பாசுபதர்கள் என் லிங்கார்ச்சனையில் ஈடுபட்டு வாழ்கின்றனர். அவர்களது வாசத்திற்காகவே அந்த வனம் தேவியால் உருவாக்கப்பட்டது.

Verse 9

तस्य मध्ये तु सुश्रोणि लिंगं पूर्वमुखं स्थितम् । तस्मिन्पाशुपताः सिद्धा अघोराद्या महर्षयः । अनेनैव शरीरेण गतास्ते शिवमन्दिरम्

அதன் நடுவில், ஓ சுஷ்ரோணி! கிழக்கு நோக்கிய லிங்கம் ஒன்று நிலைத்துள்ளது. அங்கே அகோரர் முதலிய பாசுபத மகரிஷிகள் சித்தராய், இவ்வுடலுடனேயே சிவமந்திரம்/சிவதாமம் சென்றடைந்தனர்.

Verse 10

तत्र प्राभासिके क्षेत्रे सुरसिद्धनिषेविते । रोचते मे सदा वासस्तस्मिन्नायतने शुभे । सर्वेषामेव स्थानानामतिरम्यमतिप्रियम्

அந்தப் பிராபாசிகப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில், தேவர்கள் சித்தர்கள் சேவிக்கும் அந்தச் சுப ஆலயத்தில் என் வாசம் எப்போதும் எனக்கு இன்பமளிக்கிறது; எல்லா இடங்களிலும் அது மிக அழகும் மிகப் பிரியமும் உடையது.

Verse 11

तत्र पाशुपता देवि मम ध्यानपरायणाः । मम पुत्रास्तु ते सर्वे ब्रह्मचर्येण संयुताः

அங்கே, தேவியே, பாசுபதர்கள் முழுமையாக என் தியானத்தில் ஈடுபட்டுள்ளனர். அவர்கள் அனைவரும் என் புதல்வர்கள் போல், பிரம்மச்சர்ய விரதத்துடன் கூடியவர்கள்.

Verse 12

दान्ताः शांता जितक्रोधा ब्राह्मणास्ते तपस्विनः । तल्लिंगस्य प्रभावेन सिद्धिं ते परमां गताः

அந்தத் தவசீல பிராமணர்கள் தாந்தர், சாந்தர், கோபத்தை வென்றவர்கள்; அந்த லிங்கத்தின் பிரபாவத்தால் அவர்கள் பரம சித்தியை அடைந்தனர்.

Verse 13

तस्मात्तं पूजयेन्नित्यं क्षेत्रवासी द्विजोत्तमः

ஆகையால் அந்தக் க்ஷேத்திரத்தில் வாழும் சிறந்த த்விஜன் அவரை தினமும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 14

देव्युवाच । भगवन्देवदेवेश संसारार्णवतारक । प्रभासे तु महाक्षेत्रे त्वदीयव्रतचारिणाम्

தேவி கூறினாள்—பகவனே, தேவர்களின் தேவாதிபதியே, சம்சாரக் கடலைக் கடத்தும் தாரகனே! பிரபாசத்தின் அந்த மஹாக்ஷேத்திரத்தில், உமது விரதத்தை அனுசரிப்போருக்காக…

Verse 15

स्थानं तेषां महत्पुण्यं योगं पाशुपतं तथा । कथयस्व प्रसादेन लिंगमाहात्म्यमुत्तमम्

அவர்களின் மிகப் புண்ணியமான தலத்தையும், பாசுபத யோகத்தையும் அருளால் எனக்குச் சொல்லுங்கள்; மேலும் அந்த லிங்கத்தின் உத்தம மஹாத்மியத்தை விளக்குங்கள்।

Verse 16

किमादिनाम देवस्य कथं पूज्यो नरोत्तमैः । कथं पाशुपतास्तत्र सदेहाः स्वर्गमागताः

அந்த தேவன் ‘ஆதி’ என்ற பெயரால் ஏன் அறியப்படுகிறார்? சிறந்த மனிதர்கள் அவரை எவ்வாறு வழிபட வேண்டும்? மேலும் அங்கே பாசுபத பக்தர்கள் உடலோடு சொர்க்கத்தை எவ்வாறு அடைந்தனர்?

Verse 17

एतत्कथय देवेश दयां कृत्वा मम प्रभो

தேவேசா, என் பிரபுவே, கருணை செய்து இதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 18

ईश्वर उवाच । यस्त्वया पृछ्यते भद्रे योगः पाशुपतो महान् । तेषां चैव प्रभावो यस्तथा लिंगस्य सुव्रते

ஈசுவரன் கூறினார்—பத்ரே, நீ கேட்ட மகா பாசுபத யோகத்தையும், அந்த பக்தர்களின் பெருமையையும், அந்த லிங்கத்தின் மஹாத்மியத்தையும், சுவ்ரதே, நான் விளக்குவேன்।

Verse 19

अनादीशस्य देवस्य आदिनाम महाप्रभे । तस्मिंल्लिंगे तु ये देवि मदीयव्रतमाश्रिताः

மகாப்ரபே, அந்த தேவன் ஆதியில்லா ஈசுவரனாக இருந்தும் ‘ஆதி’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றவன்; தேவி, அந்த லிங்கத்தைச் சார்ந்து என் விரதத்தை அடைந்தவர்கள்…

Verse 20

चिरं नियोगं सुश्रोणि व्रतं पाशुपतं महत् । धारयंति यथोक्तं तु मम विस्मयकारकम् । तेषामनुग्रहार्थाय मम चित्तं प्रधावति

அழகிய இடுப்புடையவளே! அவர்கள் நீண்ட காலமாக விதிப்படி கடும் ஒழுக்கத்துடன் மகத்தான பாசுபத விரதத்தைப் பேணுகின்றனர்—இது எனக்கு வியப்பை அளிக்கிறது. அவர்களுக்கு அருள் வழங்க என் மனம் விரைந்து அவர்களிடமே செல்கிறது.

Verse 21

सूत उवाच । हरस्य वचनं श्रुत्वा देवी विस्मयमागता । उवाच वचनं विप्राः सर्वलोकपतिं पतिम्

சூதர் கூறினார்—ஹரனின் சொற்களை கேட்டதும் தேவி வியப்புற்றாள். பின்னர், ஓ பிராமணர்களே, எல்லா உலகங்களின் அதிபதியான தன் கணவரிடம் அவள் உரைத்தாள்.

Verse 22

ममापि कौतुकं देव किमकार्षीत्ततो भवान् । तद्ब्रूहि मे महादेव यद्यहं तव वल्लभा

தேவனே! எனக்கும் ஆவல் உள்ளது—அப்போது நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள், ஏன் செய்தீர்கள்? மகாதேவா, நான் உண்மையில் உமக்கு பிரியமானவளானால் அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 23

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा महादेवो जगाद ताम् । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि मम भक्तविचेष्टितम्

அவளின் சொற்களை கேட்ட மகாதேவன் அவளிடம் கூறினான்—தேவி, கேள்; என் பக்தர்களின் செயல்களையும் ஒழுக்கத்தையும் நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 24

दृष्ट्वा चैव तपोनिष्ठां तेषामाद्यः सुरेश्वरः । उवाच वचनं देवः प्रणतान्पार्श्वतः स्थितान्

அவர்களின் தவநிலைத்தன்மையை கண்ட தேவர்களின் ஆதியீசன், அருகில் நின்று வணங்கியவர்களிடம் உரையாடினான்.

Verse 25

ईश्वर उवाच । गच्छ शीघ्रं नन्दिकेश यत्र ते मम पुत्रकाः । चरंति च व्रतं घोरं मदीयं चातिदुष्करम्

ஈசுவரன் கூறினார்—நந்திகேசா! விரைந்து செல்; அங்கே என் புதல்வர்கள்—உன் பொறுப்பில் உள்ளோர்—என் கடுமையான, மிக அரிதாகச் செய்யத்தக்க விரதத்தை அனுஷ்டிக்கின்றனர்।

Verse 26

तत्क्षेत्रस्य प्रभावेन भक्त्या च मम नित्यशः । तेन ते मुनयः सिद्धाः स्वशरीरेण सुव्रताः

அந்தத் தலத்தின் மகிமையாலும், என்மேல் அவர்களின் இடையறா பக்தியாலும், அந்தச் சுவிரத முனிவர்கள் தம் உடலிலேயே சித்தியை அடைந்து நிறைவு பெற்றனர்।

Verse 27

तस्मान्मद्वचनान्नन्दिन्गच्छ प्राभासिकं शुभम् । आमन्त्रय त्वं तान्सर्वान्कैलासं शीघ्रमानय

ஆகையால், நந்தினே! என் ஆணையின்படி புனிதமான பிராபாசப் பகுதியில் செல்; அந்த முனிவர் அனைவரையும் அழைத்து விரைவில் கைலாசத்திற்குக் கொண்டு வா।

Verse 28

इदं पद्मं गृहाण त्वं सनालं कलिकोज्ज्वलम् । लिंगस्य मूर्ध्नि दत्त्वेदं पद्मनालमिहानय

காம்புடன் கூடிய, புதிய மொட்டுகளால் ஒளிரும் இந்தத் தாமரையை நீ எடுத்துக் கொள்; லிங்கத்தின் உச்சியில் வைத்து, பின்னர் அந்தத் தாமரைக் காம்பை இங்கே கொண்டு வா।

Verse 29

मुक्तस्तदा स वै नन्दी देवदेवेन शंभुना । कैलासनिलयात्तस्मात्प्रभासं क्षेत्रमागतः

அப்போது தேவர்களின் தேவனான சம்புவால் அனுப்பப்பட்ட நந்தி, கைலாச வாசஸ்தலத்திலிருந்து புறப்பட்டு புனிதமான பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்தான்।

Verse 30

दृष्ट्वा चैव पुनर्लिङ्गं देवदेवस्य शूलिनः । दृष्ट्वा तांश्चैव योगीन्द्रान्परं विस्मयमागतः

திரிசூலதாரியான தேவர்களின் தேவனுடைய லிங்கத்தை மீண்டும் கண்டு, அந்த உயர்ந்த யோகீந்திரர்களையும் பார்த்த நந்தி பேர்வியப்பில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 31

केचिद्ध्यानरतास्तत्र केचिद्योगं समाश्रिताः । केचिद्व्याख्यां प्रकुर्वन्ति विचारमपि चापरे

அங்கே சிலர் தியானத்தில் மூழ்கியிருந்தனர்; சிலர் யோக ஒழுக்கத்தைச் சார்ந்திருந்தனர். சிலர் உபதேசமும் விளக்கமும் கூறினர்; மற்றவர்கள் நுண்ணிய விசாரணை-சிந்தனையில் ஈடுபட்டிருந்தனர்।

Verse 32

कुर्वन्त्यन्ये लिंगपूजां प्रणामं च तथाऽपरे । प्रदक्षिणं प्रकुर्वन्ति साष्टांगं प्रणमन्ति च

மற்றவர்கள் லிங்கப் பூஜை செய்தனர்; சிலர் பக்தியுடன் வணங்கினர். அவர்கள் பிரதட்சிணம் செய்து, சாஷ்டாங்கமாக முழுமையாகத் தாழ்ந்து நமஸ்கரித்தனர்।

Verse 33

केचित्स्तुतिं प्रकुर्वन्ति भावयज्ञैस्तथा परे । केचित्पूजां च कुर्वन्ति अहिंसाकुसुमैः शुभैः

சிலர் ஸ்துதி பாடினர்; சிலர் பக்தி-பாவத்தை யாகமாகக் கொண்டு உள்ளார்ந்த பூஜை செய்தனர். சிலர் அஹிம்சை எனும் மங்கள ‘குசுமங்கள்’—தீங்கற்ற நற்கிரியைகள்—மூலம் வழிபட்டனர்।

Verse 34

भस्मस्नानं प्रकुर्वंति गण्डुकैः स्नापयन्ति च । एवं व्याकुलतां यातं तपस्विगणमण्डलम्

அவர்கள் பஸ்மஸ்நானம் செய்து, கண்டு்கம் (நீர்பாத்திரம்) கொண்டு ஸ்நாபனமும் செய்தனர். இவ்வாறு தவஸ்விகளின் கூட்டம் தீவிரச் செயற்பாட்டால் பரபரப்புற்றது।

Verse 35

तत्तादृशमथालोक्य नन्दी विस्मयमागतः । चिन्तयामास मनसा सर्वं तेषां निरीक्ष्य च

அவர்கள் அத்தகைய செயலில் ஈடுபட்டிருப்பதைப் பார்த்த நந்தி வியப்புற்றான். அவர்கள் செய்த அனைத்தையும் கவனித்து மனத்துள் ஆழ்ந்து சிந்தித்தான்.

Verse 36

आगतोऽहमिमं देशं न कश्चिन्मां निरीक्षते । न केनचिदहं पृष्टोऽभ्यागतः कुत्र कस्य च

நான் இந்நாட்டிற்கு வந்தேன்; ஆனால் யாரும் என்னைப் பார்க்கவே இல்லை. யாரும் என்னிடம் ‘எங்கிருந்து வந்தாய்? யாருடையவன்?’ என்று கேட்கவும் இல்லை.

Verse 37

अहंकारावृताः सर्वे न वदन्ति च मां क्वचित् । एवं मनसि संधाय लिंगपार्श्वमुपागतः

அனைவரும் அகங்காரத்தால் மூடப்பட்டுள்ளனர்; எங்கும் என்னிடம் பேசுவதில்லை. இவ்வாறு மனத்தில் எண்ணி நான் லிங்கத்தின் அருகே சென்றேன்.

Verse 38

दत्तं लिंगस्य तत्पद्मनालं छित्त्वा तु नन्दिना । अर्चयित्वा तु तन्नन्दी लिंगं पाशुपतेश्वरम् । नालं गृहीत्वा यत्नेन ऋषीन्वचनमब्रवीत्

லிங்கத்தின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த தாமரைத் தண்டை நந்தி வெட்டி எடுத்தான். பின்னர் பாசுபதேஸ்வர லிங்கத்தை வழிபட்டு, தண்டை கவனமாகக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு முனிவர்களிடம் உரைத்தான்.

Verse 39

नन्दिकेश्वर उवाच । शासनाद्देवदेवस्य भवतां पार्श्वमागतः । आज्ञापयति देवेशस्तपस्विगणमण्डलम्

நந்திகேஸ்வரர் கூறினார்—தேவர்களின் தேவனின் ஆணையால் நான் உங்கள் அருகே வந்தேன். தேவேசன் இந்தத் தவசிகளின் கூட்டத்திற்குக் கட்டளையிடுகிறார்.

Verse 40

युष्माभिस्तत्र गन्तव्यं यत्र देवः सनातनः । युष्मान्सर्वान्समादाय गमिष्यामि भवालयम्

நீங்கள் அங்கேயே செல்ல வேண்டும்—எங்கே சனாதன தேவன் இருப்பாரோ. உங்களை எல்லாரையும் ஒன்றாக அழைத்து, பவனின் (சிவனின்) திருவாசலுக்கு நான் அழைத்துச் செல்வேன்.

Verse 41

उत्तिष्ठताशु गच्छामः कैलासं पर्वतोत्तमम् । तूष्णींभूतास्ततः सर्वे प्रोचुस्ते संज्ञया द्विजाः । गम्यतामग्रतो नन्दिन्पश्चादेष्यामहे वयम्

விரைவாக எழுங்கள்; மலைகளில் சிறந்த கைலாசத்திற்குச் செல்வோம். அப்போது அந்த இருபிறப்பினர் முனிவர்கள் மௌனமாய் இருந்து சைகையால் கூறினர்—“நந்தினே, நீ முன்னே செல்; நாங்கள் பின்னால் வருவோம்.”

Verse 42

एवमुक्तस्तु मुनिभिर्नन्दी शीघ्रतरं गतः । कथयामास तत्सर्वं कुपितेनान्तरात्मना

முனிவர்கள் இவ்வாறு கூறியதும் நந்தி இன்னும் விரைவாகச் சென்றான். உள்ளத்தில் கோபம் கொண்டு, அந்த அனைத்தையும் (தன் ஆண்டவரிடம்) அறிவித்தான்.

Verse 43

नन्दिकेश्वर उवाच । देव तत्र गतोऽहं वै यत्र ते योगिनः स्थिताः । सन्तोषितो न चैवाहं केनचित्तत्र संस्थितः

நந்திகேஸ்வரர் கூறினார்—தேவா! உமது யோகிகள் தங்கியுள்ள இடத்திற்கே நான் சென்றேன். ஆனால் அங்கே இருந்த யாராலும் என் மனம் சிறிதும் திருப்தியடையவில்லை.

Verse 44

न मां देव निरीक्षन्ते नालपंति कथंचन । पद्मं तत्र मया देव स्थापितं लिंग मूर्धनि

தேவா! அவர்கள் என்னை நோக்கியும் பார்க்கவில்லை; எவ்விதத்திலும் என்னுடன் பேசவும் இல்லை. அங்கே, தேவா, லிங்கத்தின் உச்சியில் நான் ஒரு பத்மத்தை (தாமரையை) வைத்தேன்.

Verse 45

उक्तं देव मया तेषां योगीन्द्राणां महेश्वर । आज्ञप्ता देवदेवेन इहागच्छत मा चिरम्

ஓ தேவா, ஓ மகேஸ்வரா! அந்த யோகீந்திரர்களிடம் நான் கூறினேன்—‘தேவர்களின் தேவன் ஆணையிட்டான்; இங்கே வாருங்கள், தாமதிக்காதீர்।’

Verse 46

एतच्छ्रुत्वा वचः स्वामिन्सर्वे तत्र महर्षयः । आगमिष्याम इति वै पृष्ठतो गच्छ मा चिरम्

ஓ ஸ்வாமி! இவ்வசனங்களை கேட்ட அங்கிருந்த எல்லா மகரிஷிகளும்—‘நாங்கள் உடனே வருகிறோம்’ என்றனர்; மேலும்—‘நீ முன்னே செல், தாமதிக்காதே’ என்றனர்.

Verse 47

इत्युक्ते तैस्तथा देव अहं शीघ्रमिहागतः । शृणु चेमं गृहाण त्वं यथेष्टं कुरु मे प्रभो

ஓ தேவா! அவர்கள் அப்படிச் சொன்னவுடன் நான் விரைவாக இங்கே வந்தேன். இப்போது இதைக் கேட்டு ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; ஓ பிரபுவே, உமக்கு விருப்பமானபடி செய்யுங்கள்.

Verse 48

एकं मे संशयं देव च्छेत्तुमर्हसि सांप्रतम् । मया विना महादेव आगमिष्यंति ते कथम् । संशयो मे महादेव कथयस्व महेश्वर

ஓ தேவா! என் ஒரு ஐயத்தை இப்போதே நீக்க வேண்டும். ஓ மகாதேவா, என்னை இன்றி அவர்கள் எவ்வாறு வருவார்கள்? இதுவே என் சந்தேகம்—ஓ மகேஸ்வரா, கூறுங்கள்.

Verse 49

ईश्वर उवाच । शृणु नंदिन्यथाश्चर्यं तेषां वै भावितात्मनाम् । न दृश्यन्त इमे सिद्धा मां मुक्त्वाऽन्यैः सुरैरपि

ஈஸ்வரன் கூறினான்—ஓ நந்தி, அந்த பாவிதாத்மா சித்தர்களின் அதிசயத்தை கேள். என்னைத் தவிர மற்ற தேவர்களுக்கும் இச்சித்தர்கள் காணப்படார்.

Verse 50

मद्भावभावितास्ते वै योगं विंदंति शांकरम् । पश्यैतत्कौतुकं नंदिन्दर्शयामि तवाधुना

என் இயல்பில் ஒன்றியவர்களாகிய அவர்கள் நிச்சயமாக சங்கரரின் யோகத்தை அடைகின்றனர். ஓ நந்தின், இந்த அதிசயக் கௌதுகத்தைப் பார்—இப்போதே உனக்குக் காட்டுகிறேன்.

Verse 51

आनीतं यत्त्वया नालं तस्मिन्नाले तु सूक्ष्मवत् । प्रविश्य चागताः सर्वे योगैश्वर्यबलेन च

நீ கொண்டு வந்த அந்த நாணல் தண்டிலேயே அவர்கள் நுண்ணுருவாய் புகுந்து, யோக ஐஸ்வர்யமும் பலமும் கொண்டு அனைவரும் இங்கு வந்தடைந்தனர்.

Verse 52

एवमुक्तस्तदा नंदी विस्मयोत्फुल्ललोचनः । अपश्यन्नालमध्यस्थान्महर्षीन्परमाणुवत्

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், வியப்பால் விரிந்த கண்களையுடைய நந்தி, நாணலின் நடுவில் இருப்ப மகரிஷிகளை அணுக்கள்போல் கண்டான்.

Verse 53

यथार्करश्मिमध्यस्था दृश्यन्ते परमाणवः । एवं तन्नालमध्यस्था दृश्यंत ऋषयः पृथक्

சூரியக் கதிர்களின் நடுவில் மிதக்கும் அணுக்கள் தெரிகின்றதுபோல், அந்த நாணலின் நடுவில் இருந்த ரிஷிகள் ஒவ்வொருவராகத் தனித்தனியாகத் தென்பட்டனர்.

Verse 54

एवं दृष्ट्वा तदा नंदी विस्मयोत्फुल्ललोचनः । आश्चर्यं परमं गत्वा किञ्चिन्नेवाब्रवीत्पुनः

இதைக் கண்ட நந்தி, வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன், உச்சமான ஆச்சரியத்தில் மூழ்கி, பின்னர் மீண்டும் சிறிதளவே பேசினான்.

Verse 55

एवं तत्कौतुकं दृष्ट्वा देवी वचनमब्रवीत् । किं दृश्यते महादेव हृष्टः कस्मान्महेश्वर

அந்த அதிசயக் கௌதுகத்தைப் பார்த்து தேவி கூறினாள்— “ஓ மகாதேவா, என்ன காணப்படுகிறது? ஓ மகேஸ்வரா, எதனால் நீங்கள் மகிழ்கிறீர்?”

Verse 56

इत्युक्ते वचने देव्या प्रोवाचेदं महेश्वरः

தேவி இவ்வாறு சொன்னபோது மகேஸ்வரன் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 57

ईश्वर उवाच । योगयुक्ता महात्मानो योगे पाशुपते स्थिताः । एते मां च समाराध्य प्रभासक्षेत्रवासिनम् । ईदृशीं सिद्धिमापन्नाः स्वच्छंदगतिचारिणः

ஈஸ்வரன் கூறினான்— “இம்மகாத்மாக்கள் யோகத்துடன் இணைந்தவர்கள்; பாசுபத யோகத்தில் நிலைபெற்றவர்கள். பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தில் வாசிக்கும் என்னை முறையாக ஆராதித்து, இத்தகைய சித்தியை அடைந்துள்ளனர்— தம் விருப்பம்போல் சுதந்திரமாகச் செல்பவர்கள்.”

Verse 58

इत्युक्तवति देवेश ऋषयस्ते महाप्रभाः । पद्मनालाद्विनिःसृत्य सर्वे वै योगमायया । प्रदक्षिणां प्रकुर्वंति देवं देव्या बहिष्कृतम्

தேவேசன் இவ்வாறு கூறியதும், மகாப்ரபை உடைய அந்த ரிஷிகள் யோகமாயையின் வல்லமையால் தாமரைத் தண்டிலிருந்து வெளிப்பட்டு, தேவிக்கு மறைந்தவர்களாய் இருந்து, தேவனைப் பிரதட்சிணம் செய்யத் தொடங்கினர்.

Verse 59

देव्युवाच । किमर्थं मां न पश्यंति दुराचारा इमे द्विजाः । विस्मयोऽयं महादेव कथयस्व प्रसादतः

தேவி கூறினாள்— “இந்த துராசார இருபிறப்பினர் என்னை ஏன் காணவில்லை? ஓ மகாதேவா, இது வியப்பு; அருள்கூர்ந்து சொல்லுங்கள்.”

Verse 60

ईश्वर उवाच । प्रकृतित्वान्न पश्यंति सिद्धा ह्येते महातपाः । एवमुक्ता तु गिरिजा देवेदेवेन शूलिना

ஈசுவரன் கூறினான்—நீ இயல்பான வெளிப்பட்ட ரூபத்தில் இருப்பதால் இவர்கள் உன்னைப் பார்க்கவில்லை; இவர்கள் மகாதபஸ்விகள், சித்தர்களே. இவ்வாறு தேவாதிதேவன் திரிசூலதாரி கிரிஜையை உரைத்தான்.

Verse 61

चुकोप तेषां सुश्रोणी शशाप क्रोधितानना । स्त्रीलौल्येन दुराचारा नाशमेष्यथ गर्विणः

அப்போது சுஷ்ரோணி தேவி அவர்கள்மேல் கோபமுற்றாள்; கோபத்தால் சிவந்த முகத்துடன் சபித்தாள்—“பெண்மோகத்தால், துராசாரிகளும் அகந்தையுள்ளவர்களும் ஆகிய நீங்கள் அழிவை அடைவீர்கள்.”

Verse 62

राजप्रतिग्रहासक्ता वृत्त्या देवार्चने रताः । भविष्यथ कलौ प्राप्ते लिंगद्रव्योपजीविनः

அரசர்களிடமிருந்து தானம் பெறுவதில் ஆசை கொண்டு, வாழ்வாதாரத்திற்காக தேவாராதனையில் ஈடுபட்டு, கலியுகம் வந்தபோது நீங்கள் லிங்கத் திரவியம் (கோவில் சொத்து) மீது வாழ்பவர்களாக ஆகுவீர்கள்.

Verse 63

वेश्यासक्ताश्च संभ्रांता सर्वलोकबहिष्कृताः । देवद्रव्यविनाशाय भविष्यथ कलौ युगे

விலைமகளிர் ஆசையில் சிக்கி மயங்கியவர்களாய், எல்லோராலும் புறக்கணிக்கப்படுவீர்கள்; கலியுகத்தில் தேவத் திரவியத்தின் அழிவுக்குக் காரணமாக இருப்பீர்கள்.

Verse 64

इति दत्ते तदा शाप ऋषीणां च महात्मनाम् । गौरीं प्रसादयामासुस्ते च सर्वे सुरेश्वराः

இவ்வாறு மகாத்மா ரிஷிகள்மேல் சாபம் விதிக்கப்பட்டபோது, அந்த எல்லா தேவேஸ்வரரும் கௌரியைப் பிரசன்னப்படுத்த முயன்றனர்.

Verse 65

देवदेवस्य वचनात्प्रसन्ना साऽभवत्पुनः । नालं देवोऽपि संगृह्य दक्षिणाशां समाक्षिपत्

தேவர்களின் தேவனின் சொல்லால் அவள் மீண்டும் அருள்முகம் கொண்டாள். அப்போது தேவனும் நாலம் (தாமரைத் தண்டு) பிடித்து தென் திசை நோக்கி எறிந்தான்.

Verse 66

पतितं तच्च वै नालं प्रभासक्षेत्रमध्यतः । तदेव लिंगं संजातं महानालेति विश्रुतम्

அந்த நாலம் பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தின் நடுவில் விழுந்தது. அதிலிருந்தே ஒரு லிங்கம் தோன்றி, பின்னர் ‘மகாநால’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 67

कलौ युगे च संप्राप्ते तद्ध्रुवेश्वरसंज्ञितम् । संस्थितं चोत्तरेशाने तस्मात्पाशुपतेश्वरात्

கலியுகம் வந்தபோது அந்த லிங்கம் ‘த்ருவேஸ்வர’ என அழைக்கப்படும்; அது பாசுபதேஸ்வரத்திற்குப் வடகிழக்குத் திசையில் நிலைபெற்றிருக்கும்.

Verse 68

पुराऽनादीशनामेति पश्चात्पाशुपतेश्वरः । प्रभासे तु महाक्षेत्रे स्थितः पातकनाशनः

முன்னொரு காலத்தில் அவர் ‘அநாதீச’ என அழைக்கப்பட்டார்; பின்னர் ‘பாசுபதேஸ்வர’ எனப் பெயர் பெற்றார். பிரபாசத்தின் மகாக்ஷேத்திரத்தில் அவர் பாவநாசகராய் நிலைகொண்டுள்ளார்.

Verse 69

इदं स्थानं परं श्रेष्ठं मम व्रतनिषेवणम् । इदं लिंगं परं ब्रह्म अनादीशेति संज्ञितम्

இந்த இடம் மிகச் சிறந்தது—இங்கேயே என் விரதம் முறையாக நிறைவேறுகிறது. இந்த லிங்கமே பரப்ரஹ்மம்; அது ‘அநாதீச’ எனப் பெயர்பெற்றது.

Verse 70

अत्र सिद्धिश्च मुक्तिश्च ब्राह्मणानां न संशयः । अनेनैव शरीरेण षड्भिर्मासस्तु सिद्ध्यति

இங்கே பிராமணர்களுக்கு சித்தியும் முக்தியும்—இரண்டும் ஐயமின்றி உண்டு. இதே உடலோடு ஆறு மாதங்களில் சித்தி நிறைவேறும்.

Verse 71

संसारस्य विमोक्षार्थमिदं लिंगं तु दृश्यताम् । दुर्लभं सर्वलोकानामिदं मोक्षप्रदं परम् । इदं पाशुपतं ज्ञानमस्मिंल्लिंगे प्रतिष्ठितम्

சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலைக்காக இந்த லிங்கத்தை தரிசியுங்கள். இது எல்லா உலகங்களுக்கும் அரிது; பரமமாக மோட்சம் அளிப்பது. இந்த லிங்கத்திலேயே பாசுபத ஞானம் நிறுவப்பட்டுள்ளது.

Verse 72

यश्चैनं पूजयेद्भक्त्या माघे मासि निरंतरम् । सर्वेषां वै क्रतूनां च दानानां लभते फलम्

மாசி (மாஹ) மாதத்தில் இடையறாது பக்தியுடன் அவரை வழிபடுபவன், எல்லா யாகங்களின் மற்றும் எல்லா தானங்களின் பலனையும் பெறுவான்.

Verse 73

हिरण्यं तत्र दातव्यं सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

யாத்திரையின் முழுப் பலனை விரும்புவோர் அங்கே விதிப்படி பொன்னைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 74

इत्येतत्कथितं देवि माहात्म्यं पापनाशनम् । पशुपाशविमोक्षार्थं सम्यक्पाशुपतेश्वरम्

இவ்வாறு, தேவியே, பாவநாசகமான மஹாத்மியம் கூறப்பட்டது; உயிர்களை பந்தப் பாசத்திலிருந்து விடுவிக்கப் பாசுபதேஸ்வரரின் மஹிமை முறையாக விளக்கப்பட்டது.

Verse 75

चतुर्णामपि वर्णानां पूज्यो ब्राह्मण उच्यते । तस्य चैवाधिकारोऽस्ति चास्मिन्पाशुपतेश्वरे

நான்கு வர்ணங்களிலும் பிராமணன் வணக்கத்திற்குரியவன் எனக் கூறப்படுகின்றான்; இப்பாசுபதேஸ்வர வழிபாட்டில் அவனுக்கே உரிமை உண்டு.

Verse 76

यद्देवतानां प्रथमं पवित्रं विश्वव्रतं पाशुपतं बभूव । अयं पन्था नैष्ठिको वै मयोक्तो येन देवा यांति भुवनानि विश्वा

தேவர்களிடையே முதன்மையான பரிசுத்திகரமாகவும் உலகளாவிய விரதமாகவும் ஆன பாசுபத விரதமே—நான் உரைத்த இந்த உறுதியான மார்க்கம்; இதனால் தேவர்கள் எல்லா உலகங்களையும் அடைகின்றனர்.

Verse 77

सुरां पीत्वा गुरुदारांश्च गत्वा स्तेयं कृत्वा ब्राह्मणं चापि हत्वा । भस्मच्छन्नो भस्मशय्याशयानो रुद्राध्यायी मुच्यते पातकेभ्यः

மதுவை அருந்தி, குருவின் மனைவியிடம் சென்று, திருடி, பிராமணனைக் கொன்றிருந்தாலும்—திருநீற்றால் மூடப்பட்டு, நீற்றுப் படுக்கையில் படுத்து, ருத்ராத்யாயம்/ஜபம் செய்பவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 78

अग्निरित्यादिना भस्म गृहीत्वांगानि संस्पृशेत् । गृह्णीयात्संयते चाग्नौ भस्म तद्गृहवासिनाम्

‘அக்னி…’ முதலான மந்திரத்துடன் திருநீற்றை எடுத்துக் கொண்டு உடல் உறுப்புகளைத் தொட வேண்டும்; மேலும் நன்கு பராமரிக்கப்பட்ட புனித அக்னியிலிருந்து இல்லத்தாருக்காக அந்த நீற்றை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 79

अग्निरिति भस्म वायुरिति भस्म जलमिति भस्म स्थलमिति भस्म सर्वं ह वा इदं भस्माभवत् । एतानि चक्षूंषि नादीक्षितः संस्पृशेत्

‘அக்னி நீறு; வாயு நீறு; நீர் நீறு; நிலம்/பூமி நீறு—உண்மையில் இதெல்லாம் நீறாயிற்று.’ இவை ‘கண்கள்’ எனப்படும் மந்திரத் தத்துவங்கள்; தீட்சை பெறாதவன் இவற்றைத் தொடவோ பயன்படுத்தவோ கூடாது.

Verse 80

ब्राह्मणैश्च समादेयं न तु शूद्रैः कदाचन । नाधिकारोऽस्ति शूद्रस्य व्रते पाशुपते सदा

இந்த விரதத்தைப் பிராமணர்களே ஏற்க வேண்டும்; சூத்ரர்கள் எப்போதும் அல்ல. சூத்ரருக்கு பாசுபத விரதத்தில் எந்நாளும் அதிகாரம் இல்லை.

Verse 81

ब्राह्मणेष्वधिकारोऽस्ति व्रते पाशुपते शुभे । ब्राह्मणीं तनुमास्थाय संभवामि युगेयुगे

மங்களமான பாசுபத விரதத்தில் அதிகாரம் பிராமணர்களுக்கே உண்டு. பிராமணிப் பெண் உடலை ஏற்று நான் யுகம் யுகமாக வெளிப்படுகிறேன்.

Verse 82

चण्डालवेश्मन्यथ वा स्मशाने राज्ञश्च मार्गेश्वथ वर्त्ममध्ये । करीषमध्ये निःसृता नराधमाः शैवं पदं यांति न संशयोऽत्र

சண்டாளன் இல்லத்திலோ, சுடுகாட்டிலோ, அரசன் பாதைகளிலோ, பெருவழியின் நடுவிலோ—சாணக் குவியலிலிருந்தே வெளிவந்த தாழ்ந்தவர்களும் சிவபதத்தை அடைகிறார்கள்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 130

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशी तिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पाशुपतेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिंशदुत्तरशततमोध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஷீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில் ‘பாசுபதேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் நூற்று முப்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.