Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 4
तदा शक्रः सुदुःखार्तो भयोद्विग्नो ननाश वै । तदा तद्भार्यया देवि इन्द्राण्या शोककर्षया
tadā śakraḥ suduḥkhārto bhayodvigno nanāśa vai | tadā tadbhāryayā devi indrāṇyā śokakarṣayā
அப்போது சக்ரன் (இந்திரன்) மிகுந்த துயரால் வாடி, அச்சத்தால் கலங்கி உண்மையிலேயே ஓடினான்; அந்நேரம், ஓ தேவி, அவன் மனைவி இந்திராணி துயரால் இழுக்கப்பட்டவளாய் (அடுத்த செயலில் ஈடுபட்டாள்).
Īśvara (Śiva) (contextual continuation)
Listener: Mahādevī (Pārvatī)
Scene: Indra, shaken, retreats from the battlefield; Indrāṇī stands behind him, eyes tearful yet resolute, turning toward a distant liṅga-shrine vision—foreshadowing her consecration act.
FAQs
Even divine power is vulnerable; in crisis, humility and turning toward dharma and worship become the refuge.
Indirectly Prabhāsa-kṣetra, as the stage where Indrāṇī’s devotion leads to the liṅga’s renown.
None explicitly; it introduces Indrāṇī’s grief that motivates subsequent worship.