Adhyaya 125

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महालिंगं महादेवि सुरप्रियम् । रावणेश्वरवायव्ये धनुषां त्रिंशकेऽन्तरे

ஈஸ்வரன் கூறினார்—பின்னர், ஓ மகாதேவி, தேவர்களுக்கு அருமையான அந்த மகாலிங்கத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது ராவணேஸ்வரத்தின் வாயவ்யத் திசையில் முப்பது தனுஸ் தூரத்தில் அமைந்துள்ளது.

Verse 2

स्थितं कामप्रदं लिंगं सर्वपातकनाशनम् । पौलोमीश्वरनामाढचं पौलोम्या संप्रतिष्ठितम्

அங்கே ஆசைகளை அருளும், எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் லிங்கம் நிலைத்துள்ளது; அது ‘பௌலோமீஸ்வர’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்று, பௌலோமீ (இந்திராணி) அவர்களால் முறையாக பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது.

Verse 3

तारकेण यदा ध्वस्तास्त्रिदशाः संगरे स्थिताः । त्रैलोक्यं विहृतं सर्वं स्वयमिन्द्रत्वमागतः

போரில் தாரகன் முப்பத்து மூன்று தேவர்களையும் நசுக்கி, மூவுலகமெங்கும் அழிவை ஏற்படுத்தியபோது, அவனே தானாக இந்திர பதவியை ஏற்றுக் கொண்டான்.

Verse 4

तदा शक्रः सुदुःखार्तो भयोद्विग्नो ननाश वै । तदा तद्भार्यया देवि इन्द्राण्या शोककर्षया

அப்போது சக்ரன் (இந்திரன்) மிகுந்த துயரால் வாடி, அச்சத்தால் கலங்கி உண்மையிலேயே ஓடினான்; அந்நேரம், ஓ தேவி, அவன் மனைவி இந்திராணி துயரால் இழுக்கப்பட்டவளாய் (அடுத்த செயலில் ஈடுபட்டாள்).

Verse 5

इन्द्रस्य जयमिच्छन्त्या शंभुराराधितस्तया । ततस्तुष्टो महादेवस्तामुवाच शुभेक्षणाम्

இந்திரனின் வெற்றியை விரும்பி அவள் ஶம்புவை ஆராதித்தாள். அதனால் மகிழ்ந்த மகாதேவன் அந்த அழகிய கண்களையுடையவளிடம் உரைத்தான்.

Verse 6

भगवानुवाच । उत्पत्स्यति सुतोऽस्माकं षण्मुखस्तु महाबलः । तारकं दैत्यराजानं स चैनं घातयिष्यति

பகவான் கூறினார்— எங்களுக்கொரு மகன் பிறப்பான்—மிகுந்த வலிமையுடைய ஷண்முகன். அவன் அசுரராஜன் தாரகனை வதம் செய்வான்.

Verse 7

गच्छ त्वं विज्वरा भूत्वा शृणु भूयो वचश्च मे

இப்போது காய்ச்சல் போன்ற துயரத்திலிருந்து விடுபட்டு செல்; மேலும் என் சொற்களை மீண்டும் கேள்.

Verse 8

अत्र स्थितमिदं लिंगं योऽस्माकं पूजयिष्यति । स नूनं मे गणो भूत्वा मत्सकाशमुपेष्यति

இங்கே நிறுவப்பட்டுள்ள எமது லிங்கத்தை யார் வழிபடுவாரோ, அவர் உறுதியாக என் கணனாகி என் சன்னிதிக்கு வருவார்.

Verse 9

एवमुक्ता गता साध्वी देवराड्यत्र संस्थितः । सर्वद्दुःखविनिर्मुक्ता सर्वदैत्यभयोज्झिता

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அந்த சாத்வி புறப்பட்டாள்; தேவராஜனும் அங்கே நிலைபெற்றான்—எல்லாத் துயரிலிருந்தும் விடுபட்டு, அசுரப் பயமெல்லாம் நீங்கியவனாய்.

Verse 125

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पौलोमोश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஷீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தின் ‘பிரபாஸக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்ய’ எனும் முதல் பிரிவில், ‘பௌலோமோஶ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் நூற்று இருபத்தைந்தாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.