Adhyaya 121

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि रामेश्वरमनुत्तमम् । जामदग्न्येन रामेण स्वयं तत्र प्रतिष्ठितम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி! அதன் பின், ஜாமதக்ன்ய ராமன் தானே அங்கே பிரதிஷ்டை செய்த ஒப்பற்ற ராமேஸ்வரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 2

गोपीश्वराच्च वायव्ये धनुषां त्रिंशकेऽन्तरे । स्थितं महाप्रभावं हि लिंगं पातकनाशनम्

கோபீஸ்வரத்திலிருந்து வடமேற்கு திசையில், முப்பது தனுஸ் அளவு தூரத்தில், மகாப்ரபாவமுடைய பாவநாசக லிங்கம் நிலைத்துள்ளது।

Verse 3

यदा रामेण देवेशि जमदग्निसुतेन वै । कृतो मातृवधो घोरः पितुराज्ञानुवर्तिना

தேவேசி! ஜமதக்னியின் புதல்வன் ராமன், தந்தையின் ஆணையைப் பின்பற்றி, கொடிய தாய்வதத்தைச் செய்தபோது,

Verse 4

तदा मनसि संतापं कृत्वा निर्वेदमागतः । ततः प्रसन्नतां यातो जमदग्निर्महातपाः

அப்போது மனத்தில் துயர்தீயை ஏற்றுக் கொண்டு அவன் மனவெறுப்பும் பச்சாத்தாபமும் அடைந்தான்; பின்னர் மகாதபஸ்வி ஜமதக்னி அமைதியுற்று அருள்முகம் கொண்டார்।

Verse 5

ददौ वरं ततस्तुष्टो रेणुकायाश्च जीवितम् । एवं यद्यपि सा तत्र जीविता वरवर्णिनी

அப்போது மகிழ்ந்து அவர் ரேணுகைக்கு உயிர்வரத்தை அளித்தார். இவ்வாறு அங்கே அந்தச் சிறந்த வர்ணமுடைய தேவி யதாபி மீண்டும் உயிர்பெற்றாள்.

Verse 6

तथापि सघृणो देवि जामदग्न्यो महाप्रभः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य तपश्चक्रे ततोऽद्भुतम्

ஆயினும், தேவி, கருணையுடைய மகாப்ரபு ஜாமதக்ன்யர் பிரபாசக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து அங்கே அற்புதமான தவம் செய்தார்.

Verse 7

प्रतिष्ठाप्य महादेवं शंकरं लोकशंकरम् । दिव्यं वर्षशतं साग्रं ततस्तुष्टो महेश्वरः

உலகங்களுக்கு நன்மை செய்பவனான சங்கர மகாதேவரை நிறுவி, அவர் நூறு தெய்வ ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தவம் செய்தார்; பின்னர் மகேஸ்வரர் மகிழ்ந்தார்.

Verse 8

ददौ तस्येप्सितं सर्वं स्वयं तत्रैव संस्थितः । ततः कृतार्थतां प्राप्तो जामदग्न्यो महाऋषिः

அவர் அவன் விரும்பிய அனைத்தையும் அருளி, தாமும் அங்கேயே தங்கினார். அப்போது மகரிஷி ஜாமதக்ன்யர் கृतார்த்தரானார்.

Verse 9

त्रिःसप्तकृत्वः पृथिवीं जित्वा हत्वा च क्षत्रियान् । कृत्वा पंचनदं तत्र कुरुक्षेत्रे महामनाः

இருபத்தொரு முறை பூமியை வென்று க்ஷத்திரியர்களை வதைத்து, அந்த மகாமனன் குருக்ஷேத்திரத்தில் அங்கே பஞ்சநதத்தை உருவாக்கினான்.

Verse 10

रक्तैः संपूर्णतां नीत्वा क्षत्रियाणां वरानने । आनृण्यं समनु प्राप्तः पितॄणां यो महाबलः

அழகிய முகத்தையுடையவளே! க்ஷத்திரியர்களின் இரத்தத்தால் அதை நிரப்பி, அந்த மகாபலன் பித்ரு-கடனிலிருந்து விடுதலை பெற்றான்.

Verse 11

एवं क्षत्त्रान्तकं कृत्वा दत्त्वा विप्रेषु मेदिनीम् । कृतार्थतामनुप्राप्तस्त्रैलोक्ये ख्यातपौरुषः

இவ்வாறு க்ஷத்திரியர்களை அழித்து, பூமியை விப்ரர்களுக்கு தானமாக அளித்து, அவன் கृतார்த்தனானான்; அவன் வீரப்புகழ் மூவுலகிலும் பரவியது.

Verse 12

तेन तत्स्थापितं लिंगं क्षेत्रे प्राभासिके शुभे । यस्तं पूजयते भक्त्या पापयुक्तोऽपि मानवः । स मुक्तः पातकैः सर्वैर्याति लोकमुमापतेः

அவன் புனிதமான பிராபாசக் க்ஷேத்திரத்தில் அந்த லிங்கத்தை நிறுவினான். பாவத்தால் கட்டுண்ட மனிதனும் பக்தியுடன் அதை வழிபட்டால், எல்லாப் பாபங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு உமாபதியின் லோகத்தை அடைவான்.

Verse 13

ज्येष्ठकृष्णचतुर्दश्यां जागृयात्तत्र यो नरः । सोऽश्वमेधफलं प्राप्य मोदते दिवि देववत्

ஜ்யேஷ்ட மாதத்தின் கிருஷ்ண பக்ஷ சதுர்தசியன்று அங்கே யார் ஜாகரணம் செய்கிறாரோ, அவர் அச்வமேத யாகத்தின் பலனைப் பெற்று, விண்ணுலகில் தேவரைப் போல மகிழ்வார்.

Verse 121

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये जामदग्न्येश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு, ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிராபாசக் காண்டத்தில், முதல் பிராபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில், ‘ஜாமதக்ன்யேஸ்வர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் நூற்று இருபத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.