Adhyaya 118

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि गोप्यादित्यमनुत्तमम् । भूतेशाद्वायवे भागे धनुषां त्रिंशकेन्तरे

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி! அதன் பின் பூதேஷனிலிருந்து வாயவ்ய திசையில் முப்பது தனுஸ் தூரத்தில் உள்ள ஒப்பற்ற கோப்யாதித்யத் தலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

बलातिबलदैत्यघ्न्या दक्षिणाग्नेयसंस्थितम् । धनुषां दशके देवि संस्थितं पापनाशनम्

தேவி! அது தென்–ஆக்னேய திசையில் அமைந்துள்ளது; பத்து தனுஸ் தூரத்தில் உள்ளது; பலாதிபல அசுரர்களை அழித்துப் பாவங்களை நாசம் செய்யும் தலம் ஆகும்.

Verse 3

तस्योत्पत्तिं प्रवक्ष्यामि महापापहरां शुभाम् । यां श्रुत्वा मानवो भक्त्या दुःखशोकैः प्रमुच्यते

அதன் மங்களமான, மகாபாபங்களை அகற்றும் தோற்றக் கதையை நான் கூறுவேன்; அதை பக்தியுடன் கேட்டால் மனிதன் துயரும் சோகமும் நீங்கி விடுபடுவான்.

Verse 4

पुरा कृष्णो महातेजा यदा प्रभासमागतः । सहितो यादवैः सर्वैः षट्पञ्चाशतिकोटिभिः

முன்னொரு காலத்தில், மகாதேஜஸ்வியான ஸ்ரீகிருஷ்ணர் பிரபாஸத்திற்கு வந்தபோது, அவர் எல்லா யாதவர்களுடனும் வந்தார்—அவர்கள் எண்ணிக்கை ஐம்பத்தாறு கோடி.

Verse 5

षोडशैव सहस्राणि गोप्यस्तत्र समागताः । लक्षमेकं तथा षष्टिरेते कृष्णसुताः प्रिये

அங்கே பதினாறு ஆயிரம் கோபியரும் கூடித் திரண்டனர். அன்பே, ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் புதல்வர்கள் ஒரு இலட்சத்து அறுபது பேர் இருந்தனர்.

Verse 6

तत्र प्राभासिके क्षेत्रे संस्थिताः पापनाशने । यादवस्थलमासाद्य यावद्रैवतको गिरि

அங்கே பாபநாசகமான பிராபாசத் திருத்தலத்தில் அவர்கள் தங்கினர். யாதவர்களின் குடியிருப்பை அடைந்து ரைவதக மலைவரை பரவியிருந்தனர்.

Verse 7

तत्र द्वादशवर्षाणि संस्थितास्ते महाबलाः । क्षेत्रं पवित्रमादाय शिवलिंगानि ते पृथक् । स्थापयाञ्चक्रिरे सर्वे ह्यंकितानि स्वनामभिः

அங்கே அந்த மகாபலர்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் தங்கினர். அந்தப் புனிதப் பகுதியை ஏற்று, ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக சிவலிங்கங்களை நிறுவினர்; அவை அனைத்தும் தத்தம் பெயர்களால் பொறிக்கப்பட்டிருந்தன.

Verse 8

एवं समग्रं तत्क्षेत्रं यावद्द्वादशयोजनम् । ध्वजलिंगांकितं चक्रुः सर्वे यादवपुंगवाः

இவ்வாறு பன்னிரண்டு யோஜனை பரப்பளவு கொண்ட அந்த முழுக் க்ஷேத்திரத்தையும் யாதவச் சிறந்தவர்கள் அனைவரும் கொடிகளாலும் சிவலிங்கங்களாலும் குறியிட்டனர்.

Verse 9

हस्तहस्तान्तरे देवि प्रासादाः क्षेत्र मध्यतः । सुवर्णकलशोपेताः पताकाकुलितांबराः । विराजंते तु तत्रस्थाः कीर्तिस्तंभा हरेरिव

தேவி, க்ஷேத்திரத்தின் நடுவில் கை இடைவெளி தோறும் மாளிகை போன்ற ஆலயங்கள் நின்றன—பொன் கலசங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, கொடிகளால் வானம் நிரம்ப; அங்கே அவை ஹரியின் புகழ்த் தூண்களைப் போல ஒளிர்ந்தன.

Verse 10

ततो गोप्यो महादेवि आद्या याः षोडश स्मृताः । तासां नामानि ते वक्ष्ये तानि ह्मेकमनाः शृणु

அதன்பின், ஓ மகாதேவி, நினைவுகூரப்படும் ஆதியாய பதினாறு கோபியரின் பெயர்களை உனக்குச் சொல்கிறேன்; ஒருமுக மனத்துடன் கேள்।

Verse 11

लंबिनी चन्द्रिका कान्ता क्रूरा शान्ता महोदया । भीषणी नन्दिनीऽशोका सुपर्णा विमलाऽक्षया

அவர்கள்—லம்பினீ, சந்திரிகா, காந்தா, க்ரூரா, சாந்தா, மஹோதயா; பீஷணீ, நந்தினீ, அசோகா, சுபர்ணா, விமலா, அக்ஷயா।

Verse 12

शुभदा शोभना पुण्या हंसस्यैताः कलाः स्मृताः । हंस एव मतः कृष्णः परमात्मा जनार्दनः

சுபதா, சோபனா, புண்யா—இவர்கள் ஹம்சத்தின் தெய்வீகக் கலைகளென நினைவுகூரப்படுகின்றனர்; அந்த ஹம்சமே கிருஷ்ணன்—பரமாத்மா ஜனார்தனன்।

Verse 13

तस्यैताः शक्तयो देवि षोडशैव प्रकीर्तिताः । चन्द्ररूपी ततः कृष्णः कलारूपास्तु ताः स्मृताः

தேவி, இப் பதினாறும் அவனுடைய சக்திகளெனப் புகழப்படுகின்றன; ஆகவே கிருஷ்ணன் சந்திர-ஸ்வரூபன், அவர்கள் அதன் கலை-ஸ்வரூபங்களென நினைவுகூரப்படுகின்றனர்।

Verse 14

संपूर्णमण्डला तासां मालिनी षोडशी कला । प्रतिपत्तिथिमारभ्य विचरत्यासु चन्द्रमाः

அவர்களில் ‘மாலினீ’ எனும் பதினாறாம் கலை முழு வட்டமான பூர்ணச் சந்திரனை அமைக்கிறது; பிரதிபத் திதியிலிருந்து சந்திரன் இக் கலைகளில் சஞ்சரிக்கிறான்।

Verse 15

षोडशैव कला यास्ता गोपीरूपा वरानने । एकैकशस्ताः संभिन्नाः सहस्रेण पृथक्पृथक्

அழகிய முகத்தையுடையவளே! அந்த பதினாறு கலைகளே கோபியரின் ரூபமாக உள்ளன. அவற்றில் ஒவ்வொரு கலையும் ஆயிரம் ஆயிரம் வேறுபாடுகளாகத் தனித்தனியாகப் பிரிகின்றது.

Verse 16

एवं ते कथितं देवि रहस्यं ज्ञानसंभवम् । एवं यो वेद पुरुषः स ज्ञेयो वैष्णवो बुधैः

தேவி! உண்மையான ஞானத்திலிருந்து பிறந்த இந்த ரகசியத்தை நான் உனக்கு இவ்வாறு கூறினேன். இதனை இவ்விதமே அறிந்தவன், ஞானிகளால் உண்மையான வைஷ்ணவன் எனக் கருதப்படுவான்.

Verse 17

अथ ताभिः कृताञ्ज्ञात्वा प्रासादान्यादवैः पृथक् । ततो गोप्योऽपि ताः सर्वाः सहस्राणि तु षोडश । कृष्णमाज्ञाप्य भावेन स्थापयांचक्रिरे रविम्

பின்னர் அவர்களுக்கு உரிய மரியாதை செலுத்திய யாதவர்கள் தனித்தனியாக ஆலயங்களை அமைத்தனர். அதன் பின் பதினாறு ஆயிரம் கோபியரும், கிருஷ்ணனின் அனுமதி பெற்று, உள்ளார்ந்த பக்தியுடன் அங்கே ரவி (சூரியதேவன்) ஐ நிறுவினர்.

Verse 18

ऋषिभिर्नारदाद्यैस्तास्तथा क्षेत्रनिवासिभिः । तं प्रतिष्ठापयामासुः प्रतिष्ठाविधिना रविम्

நாரதர் முதலிய முனிவர்களுடனும், அந்தத் திருத்தல வாசிகளுடனும் சேர்ந்து, பிரதிஷ்டா விதிப்படி அவர்கள் அந்த ரவி (சூரியதேவன்) ஐ நிறுவினர்.

Verse 19

प्रतिष्ठिते ततः सूर्ये ददुर्दानानि भूरिशः । ततः क्षेत्रनिवासिभ्यो गोभूहेमांबराणि च

சூரியன் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட பின் அவர்கள் மிகுந்த தானங்களை அளித்தனர். பின்னர் திருத்தல வாசிகளுக்கு பசுக்கள், நிலம், பொன், ஆடைகள் ஆகியவற்றையும் வழங்கினர்.

Verse 20

ततस्त ऋषयः सर्वे संतुष्टा हृष्टमानसाः । चक्रुर्नाम रवेस्तत्र गोप्यादित्येति विश्रुतम् । सर्वपाप हरं देवं महासौभाग्यदायकम्

அப்போது எல்லா ரிஷிகளும் திருப்தியடைந்து மகிழ்ந்த மனத்துடன் அங்கே சூரியனுக்கு ‘கோப்யாதித்யன்’ என்ற நாமத்தை அளித்து புகழ்பெறச் செய்தனர். அந்த தேவன் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கி மகா சௌபாக்கியத்தை அருள்வான்.

Verse 21

एवं कृते कृतार्थास्ताः संप्राप्यातिमहद्यशः । जग्मुर्यथागतं सर्वा द्वारकां कृष्णसंयुताः

இவ்வாறு அனைத்தும் நிறைவேறியபின், அந்தப் பெண்கள் தங்கள் நோக்கம் நிறைவேறி மிகுந்த புகழ் பெற்றவர்களாய், கிருஷ்ணனுடன் சேர்ந்து வந்தபடியே துவாரகைக்கு மீண்டும் சென்றனர்.

Verse 22

पुनः कालान्तरे देवि शापाद्दुर्वाससः प्रिये । यादवस्थलतां प्राप्ताः प्रभासे पापनाशने

மீண்டும் சில காலத்திற்குப் பின், தேவியே, பிரியமே, துர்வாசரின் சாபத்தால் அவர்கள் பாவநாசகமான பிரபாசத்தில் யாதவர்களின் குடியிருப்பிடத்தை அடைந்தனர்.

Verse 23

एवं ते कथितो देवि गोप्यादित्यसमुद्भवः । माहात्म्यं तस्य ते वच्मि पूजावन्दनजं क्रमात्

தேவியே, இவ்வாறு கோப்யாதித்யனின் தோற்றத்தை உனக்குச் சொன்னேன். இனி முறையாக, அவனுக்குச் செய்யும் பூஜை மற்றும் வணக்கத்தால் விளையும் மகிமையை உரைக்கிறேன்.

Verse 24

अस्मिन्मित्रवने देवि यो गोपीभिः प्रतिष्ठितः । तस्य दर्शनमात्रेण दुःखशोकैः प्रमुच्यते

தேவியே, இந்த மித்ரவனத்தில் கோபியர் நிறுவிய அந்த தேவனை வெறும் தரிசனம் செய்தாலே துயரும் சோகமும் நீங்கிவிடும்.

Verse 25

सुतप्तेनेह तपसा यज्ञैर्वा बहुदक्षिणैः । तां गतिं ते नरा यान्ति ये गोपीरविमाश्रिताः

இங்கே கடுந்தவத்தாலோ, மிகுந்த தக்ஷிணையுடன் செய்யும் யாகங்களாலோ அடையும் உயர்ந்த கதியை, கோபீ-ரவி (கோப்யாதித்ய) சரணடைந்தோர் அதே பரம கதியாகவே அடைகின்றனர்।

Verse 26

येन सर्वात्मना भावो गोप्यादित्ये निवेशितः । महेश्वरि कृतार्थत्वात्स श्लाघ्यो धन्य एव सः

மகேஸ்வரியே! யார் தமது முழு ஆத்மாவோடு கோப்யாதித்யனில் பக்தி-பாவத்தை நிலைநிறுத்தினாரோ, அவர் கൃതார்த்தனாய் நிறைவடைந்து, நிச்சயம் போற்றத்தக்க பாக்கியவான் ஆவார்।

Verse 27

अपि नः स कुले धन्यो जायते कुलपावनः । भाग्यवान्भक्तिभावेन येन भानुरुपासितः

எங்கள் குலத்தில் பக்தி-பாவத்துடன் பானு (சூரியன்) வழிபட்டவனே உண்மையில் பாக்கியவன்; அவனே குலத்தைப் புனிதப்படுத்தும் குலபாவனனாய் பிறக்கிறான்।

Verse 28

सप्तम्यां पूजयेद्यस्तु माघे मास्युषसि प्रिये । सप्तावरान्सप्त पूर्वान्पितॄन्सोप्युद्धरेन्नरः

அன்பே! மாக மாதத்தில் சப்தமி நாளின் விடியற்காலையில் யார் பூஜை செய்கிறாரோ, அவர் ஏழு முன்னோர்களையும் ஏழு பின்வருவோரையும்—பித்ருக்களையும்—உயர்த்தி விடுவிக்கிறார்।

Verse 29

छिनत्ति रोगान्दुश्चेष्टान्दुर्जयाञ्जयति ह्यरीन्

இது நோய்களையும் தீயச் செயல்போக்குகளையும் அறுத்தெறிகிறது; வெல்லக் கடினமான பகைவர்களையும் வென்றிடச் செய்கிறது।

Verse 30

न सप्तम्यां स्पृशेत्तैलं नीलवस्त्रं न धारयेत् । न चाप्यामलकैः स्नानं न कुर्यात्कलहं क्वचित्

சப்தமி நாளில் எண்ணெயைத் தொடக்கூடாது; நீல ஆடை அணியக்கூடாது. ஆமலகத்தால் (நெல்லிக்காய்) நீராடக் கூடாது; எங்கும் சண்டை செய்யக் கூடாது.

Verse 31

नीलरक्तेन वस्त्रेण यत्कर्म कुरुते द्विजः । स्नानं दानं जपो होमः स्वाध्यायः पितृतर्पणम् । वृथा तस्य महायज्ञा नीलसूत्रस्य धारणात्

நீலம் அல்லது சிவப்பு ஆடை அணிந்து இருமுறை பிறந்தவன் செய்யும் எந்தக் கர்மமும்—நீராடல், தானம், ஜபம், ஹோமம், ஸ்வாத்யாயம், பித்ருத் தர்ப்பணம்—அவனுக்கு பலனற்றதாகும்; நீலசூத்திரம் அணிவதால் அவனுடைய மகாயாகங்களும் வீணாகும்.

Verse 32

नीलीरक्तं यदा वस्त्रं विप्रस्त्वंगेषु धारयेत् । अहोरात्रोषितो भूत्वा पञ्चगव्येन शुद्ध्यति

ஒரு பிராமணன் தன் உடலில் நீல-சிவப்பு ஆடை அணிந்தால், ஒரு நாள் ஒரு இரவு விரதம்/நியமம் இருந்து பஞ்சகவ்யத்தால் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 33

रोमकूपे यदा गच्छेद्रसं नीलस्य कस्यचित् । पतितस्तु भवेद्विप्रस्त्रिभिः कृच्छ्रैर्व्यपोहति

ஏதாவது நீலப் பொருள்/நிறத்தின் சாறு முடிக்குழியில் புகுந்தால், அந்தப் பிராமணன் பதிதன் எனக் கருதப்படுவான்; மூன்று க்ருச்ச்ர விரதங்களால் அந்தக் குற்றத்தை நீக்குவான்.

Verse 34

नीलमध्यं यदा गच्छेत्प्रमादाद्ब्राह्मणः क्वचित् । अहोरात्रोषितो भूत्वा पञ्चगव्येन शुद्ध्यति

கவனக்குறைவால் ஒரு பிராமணன் எங்காவது ‘நீலம்’ எனப்படும் இடத்தின்/பொருளின் நடுவில் சென்றால், ஒரு நாள் ஒரு இரவு விரதம்/நியமம் இருந்து பஞ்சகவ்யத்தால் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 35

नीलदारु यदा भिद्येद्ब्राह्मणानां शरीरके । शोणितं दृश्यते तत्र द्विजश्चान्द्रायणं चरेत्

நீல-தாரு ஒரு பிராமணனின் உடலைத் துளைத்து அங்கே இரத்தம் காணப்பட்டால், அந்தத் த்விஜன் சாந்திராயணப் பிராயச்சித்தத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 36

कुर्यादज्ञानतो यस्तु नीलं वै दन्तधावनम् । कृत्वा कृच्छ्रद्वयं तस्य शुद्धिरुक्ता मनीषिभिः

அறியாமையால் யார் நீலப் பொருளால் பல் துலக்குகிறாரோ, அவர் இருமுறை க்ருச்சிரப் பிராயச்சித்தம் செய்தால் சுத்தி உண்டென்று ஞானிகள் கூறுகின்றனர்.

Verse 37

इत्येतत्कथितं देवि गोप्यादित्यमहोदय । पापघ्नं सर्वजन्तूनां श्रुतं सर्वार्थसाधकम्

தேவி! இவ்வாறு கோப்யாதித்யனின் மகோदयமான எழுச்சி கூறப்பட்டது—அது எல்லா உயிர்களின் பாவங்களை அழிப்பது; அதைச் செவிமடுத்தால் எல்லா நற்காரியங்களும் நிறைவேறும்.

Verse 38

गवां शतसहस्रैस्तु दत्तैर्यत्कुरुजांगले । पुण्यं भवति देवेशि तद्गोप्यादित्यदर्शने

தேவேசி! குருஜாங்கலத்தில் ஒரு இலட்சம் பசுக்களைத் தானம் செய்தால் உண்டாகும் புண்ணியம், கோப்யாதித்யனின் தரிசனமட்டுமே அதே புண்ணியத்தை அளிக்கும்.

Verse 118

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गोप्यादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टादशोत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாசீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் முதல் பிரபாசக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘கோப்யாதித்யமாஹாத்ம்யவர்ணனம்’ எனும் நூற்றுப் பதினெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.