Adhyaya 114

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि विष्णुं पापप्रणाशनम् । वामनस्वामिनामानं सर्वपातकनाशनम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி! அதன் பின் பாவங்களை அழிக்கும் விஷ்ணுவிடம் செல்ல வேண்டும்; அவர் ‘வாமனஸ்வாமி’ எனப் பெயர்பெற்றவர், எல்லாப் பாதகங்களையும் நாசம் செய்பவர்.

Verse 2

पुष्करान्नैरृते भागे धनुर्विशतिभिः स्मृतम् । यदा बद्धो बलिर्देवि विष्णुना प्रभविष्णुना

புஷ்கரத்தின் நைருதி (தென்-மேற்கு) பகுதியில் இருபது தனுசு தூரத்தில் அந்த இடம் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. தேவி, அங்கேயே எல்லாம் வல்ல, எங்கும் நிறைந்த விஷ்ணு பலியை கட்டிப் பிணைத்தார்.

Verse 3

तदा तत्र पदं न्यस्तं दक्षिणं विश्वरूपिणा । द्वितीयं मेरुशृंगे तु तृतीयं गगने प्रिये

அப்போது விசுவரூபனான (வாமன/விஷ்ணு) ஆண்டவன் அங்கே தன் வலது பாதத்தை வைத்தான். இரண்டாம் அடியடி மேரு சிகரத்தில்; மூன்றாம் அடியடி, பிரியே, ஆகாயத்தில் இருந்தது.

Verse 4

यावदूर्ध्वं चोत्क्षिपति तावद्भिन्नं सुदूरतः । पादाग्रेण तु ब्रह्माण्डं निष्क्रान्तं सलिलं ततः

அவர் எவ்வளவு உயரம் தூக்கினாரோ, அவ்வளவு தூரம் அது பிளந்து விலகியது. மேலும் அவரது பாதத்தின் முனையால் பிரபஞ்சக் கோளம் துளைக்கப்பட்டு, அங்கிருந்து நீர் வெளியே பெருகியது.

Verse 5

ततः स्वजानुमात्रेण संप्राप्तं पृथिवीतले । ततो विष्णुपदी गंगा प्रसिद्धिमगमत्क्षितौ

பின்னர் அவர் தம் முழங்கால் அளவிற்குள் இறங்கி, பூமித்தளத்தை அடைந்தது. அதனால் கங்கை பூமியில் ‘விஷ்ணுபதி’—விஷ்ணுவின் பாதத்தில் பிறந்த நதி—என்று புகழ்பெற்றது.

Verse 6

पूर्वं सा पुष्करे प्राप्ता पुष्करात्सा महानदी । पुष्करं कथ्यते व्योम पुष्करं कथ्यते जलम् । तेन तत्पुष्करं ख्यातं संनिधानं प्रजापतेः

முதலில் அவள் புஷ்கரத்தை அடைந்தாள்; புஷ்கரத்திலிருந்து அந்த மகாநதி தொடர்ந்து ஓடியது. ‘புஷ்கர’ என்பது ஆகாயம் என்றும், ‘புஷ்கர’ என்பது நீர் என்றும் கூறப்படுகிறது; ஆகவே அந்த புஷ்கரம் பிரஜாபதியின் புனித சன்னிதானத் தலமாகப் புகழப்படுகிறது.

Verse 7

तत्र स्नानं नरः कृत्वा यः पश्यति हरेः पदम् । स याति परमं स्थानं यत्र देवो हरिः स्वयम्

அங்கே நீராடி ஹரியின் பாதச்சின்னத்தை தரிசிப்பவன், தாமே தேவன் ஹரி வாசிக்கும் பரம தாமத்தை அடைவான்।

Verse 8

तत्र पिंडप्रदानेन तृप्तिः स्यात्कोटिवार्षिकी । पितॄणां च वरारोहे ह्येतदाह हरिः स्वयम्

அழகிய இடுப்புடையவளே! அங்கே பிண்டதானம் செய்தால் பித்ருக்களுக்கு கோடி ஆண்டுகள் திருப்தி உண்டாகும்—என்று ஹரி தாமே உரைக்கிறார்।

Verse 9

अत्र गाथा पुरा गीता वसिष्ठेन महर्षिणा । वामनस्वामिनं दृष्ट्वा तां शृणुष्व समाहिता

இவ்விஷயத்தில் முன்பு மகரிஷி வசிஷ்டர், வாமனஸ்வாமியை தரிசித்து ஒரு பழம்பாடலைப் பாடினார்; அதை மனம் ஒருமித்து கேள்।

Verse 10

स्नात्वा तु पुष्करे तीर्थे दृष्ट्वा विष्णुपदं ततः । अपि कृत्वा महत्पापं किमतः परितप्यते

புஷ்கர தீர்த்தத்தில் நீராடி, பின்னர் விஷ்ணுவின் பாதச்சின்னத்தை தரிசித்தால், பெரிய பாவம் செய்திருந்தாலும்—அதன்பின் ஏன் வருந்த வேண்டும்?

Verse 11

यस्तत्रोपानहौ दद्याद्ब्राह्मणाय यतव्रतः । स यानवरमारूढो विष्णुलोके महीयते

அங்கே விரதநிஷ்டையுடன், தன்னடக்கத்துடன், ஒரு பிராமணருக்கு ஒரு ஜோடி பாதுகைகளை தானம் செய்பவன், விஷ்ணுலோகத்தில் சிறந்த வாகனத்தில் ஏறியவன் போல் போற்றப்படுவான்।

Verse 114

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्र माहात्म्ये वामनस्वामिमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुर्दशोत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தின் முதல் பிரபாஸக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில் ‘வாமனஸ்வாமி மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் நூற்று பதினான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।