Adhyaya 100

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तयोरुत्तरसंस्थितम् । तथा वायव्यदिग्भागे ब्रह्मणो बालरूपिणः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மகாதேவி! பின்னர் அவை இரண்டிற்கும் வடக்கில் அமைந்த இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அதுபோல வடமேற்குத் திசையில் குழந்தை வடிவில் உள்ள பிரம்மாவின் ஒரு வெளிப்பாடும் உள்ளது.

Verse 2

सांबादित्यं सुरश्रेष्ठे यः सांबेन प्रतिष्ठितः । स्थानानि त्रीणि देवस्य द्वीपेऽस्मिन्भास्करस्य तु

தேவர்களில் சிறந்தவரே! இங்கு சாம்பனால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட சாம்பாதித்யன் உள்ளான்; இந்தத் தீவில் பாஸ்கர தேவனுக்குத் திருத்தலங்கள் மூன்று உள்ளன.

Verse 3

पूर्वं मित्रवनं नाम तथा मुण्डीरमुच्यते । प्रभासक्षेत्रमास्थाय सांबादित्यस्तृतीयकः

முதலில் ‘மித்ரவனம்’ எனும் தலம்; அதுபோல ‘முண்டீரம்’ எனவும் ஒன்று கூறப்படுகிறது; பிரபாசக்ஷேத்திரத்தில் தங்கிய சாம்பாதித்யன் மூன்றாவதாகும்.

Verse 4

तस्मिन्क्षेत्रे महादेवि पुरं यत्सांबसंज्ञकम् । द्वितीयं शाश्वतं स्थानं तत्र सूर्यस्य नित्यशः

ஏ மகாதேவி, அந்தத் தலத்தில் ‘சாம்ப’ எனப்படும் நகரம் உள்ளது; அங்கே சூரியனின் இரண்டாம் நித்தியமான சாச்வத ஸ்தானம் எப்போதும் விளங்குகிறது।

Verse 5

प्रीत्या सांब स्य तत्रार्को जनस्यानुग्रहाय च । तत्र द्वादशभागेन मित्रो मैत्रेण चक्षुषा

சாம்பரின் மீது அன்பினாலும், மக்களின் நலனுக்காகவும் அங்கே அர்க்கன் (சூரியன்) தங்குகின்றான்; அங்கே அவன் பன்னிரண்டில் ஒரு பங்கான ‘மித்ர’ ரூபத்தில், மைத்ரீ நிறைந்த பார்வையால் உலகை நோக்குகிறான்।

Verse 6

अवलोकयञ्जगत्सर्वं श्रेयोर्थं तिष्ठते सदा । प्रयुक्तां विधिवत्पूजां गृह्णाति भगवान्स्वयम्

முழு உலகையும் நோக்கி, உயர்ந்த நன்மைக்காக அவர் எப்போதும் அங்கே நிலைத்திருக்கிறார்; முறையாகச் செலுத்தப்படும் பூஜையை பகவான் தாமே ஏற்றுக்கொள்கிறார்।

Verse 7

देव्युवाच । कोऽयं सांबः सुतः कस्य यस्य नाम्ना रवेः पुरम् । यस्य वाऽयं सहस्रांशुर्वरदः पुण्यकर्मणः

தேவி கூறினாள்—இந்தச் சாம்பன் யார்? யாருடைய மகன்? அவன் பெயரால் ரவியின் நகரம் புகழ்பெற்றது; மேலும் யாருடைய புண்ணியச் செயலால் இந்த ஆயிரக்கதிர் சூரியன் வரம் அளிப்பவனாகிறான்?

Verse 8

ईश्वर उवाच । य एते द्वादशादित्या विराजन्ते महाबलाः । तेषां यो विष्णुसंज्ञस्तु सर्वलोकेषु विश्रुतः

ஈசுவரன் கூறினார்—ஒளிரும் இந்தப் பன்னிரண்டு வலிமைமிக்க ஆதித்யர்களில், ‘விஷ்ணு’ என்ற நாமத்தால் எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவர் மிகச் சிறப்பாகப் போற்றப்படுகிறார்।

Verse 9

इहासौ वासुदेवत्वमवाप भगवान्विभुः

இங்கேயே அனைத்திலும் வியாபித்திருக்கும் விபுவான பகவான் வாசுதேவத்துவ நிலையும் புகழும் அடைந்தார்।

Verse 10

तस्य सांबः सुतो जज्ञे जांबवत्यां महाबलः । स तु पित्रा भृशं शप्तः कुष्ठरोगमवाप्तवान् । तेन संस्थापितः सूर्यो निजनाम्ना पुरं कृतम्

அவருக்கு ஜாம்பவதியின் கருவில் மகாபலன் சாம்பன் என்ற மகன் பிறந்தான். ஆனால் தந்தையின் கடும் சாபத்தால் அவன் குஷ்டநோயால் பீடிக்கப்பட்டான். பின்னர் அவன் சூரியதேவனை பிரதிஷ்டை செய்து, தன் பெயராலேயே ஒரு நகரை நிறுவினான்।

Verse 11

देव्युवाच । शप्तः कस्मिन्निमित्तेऽसौ पित्रा पुत्रः स्वयं पुनः । नाल्पं स्यात्कारणं देव येनासौ शप्तवान्सुतम्

தேவி கூறினாள்—ஓ தேவா! அந்த மகனைத் தந்தை எந்த காரணத்தால் சபித்தார்? தன் சொந்த மகனைச் சபித்ததனால் காரணம் சிறிதல்ல என்பது உறுதி।

Verse 12

ईश्वर उवाच । शृणुष्वावहिता भूत्वा तस्य यच्छापकारणम् । दुर्वासानाम भगवान्ममैवांशसमुद्भवः

ஈசுவரன் கூறினார்—கவனமாகக் கேள்; அந்த சாபத்தின் காரணத்தை நான் சொல்கிறேன். துர்வாசா எனும் பகவான் ரிஷி என் அंशத்திலிருந்து தோன்றியவர்।

Verse 13

अटमानः स भगवांस्त्रींल्लोकान्प्रचचार ह । अथ प्राप्तो द्वारवतीं लोकाः संजज्ञिरे पुरः

அந்த பகவான் ரிஷி அலைந்து திரிந்து மூன்று உலகங்களிலும் சுற்றினார். பின்னர் த்வாரவதியை அடைந்தபோது, மக்களின் முன் அதிசயமான அறிகுறிகளும் சகுனங்களும் தோன்றின।

Verse 14

तमागतमृषिं दृष्ट्वा सांबो रूपेण गर्वितः । पिंगाक्षं जटिलं रूक्षं विस्वरूपं कृशं तथा

வந்திருந்த அந்த முனிவரைப் பார்த்து, தன் அழகில் அகந்தை கொண்ட சாம்பன், அவரை மஞ்சள் கண்கள் உடையவர், சடையுடையவர், கடினமானவர், விகார உருவம் கொண்டவர், மெலிந்தவர் எனக் கண்டான்।

Verse 15

अवमानं चकारासौ दर्शनात्स्पर्शनात्तथा । दृष्ट्वा तस्य मुखं मंदो वक्त्रं चक्रे तथात्मनः । चक्रे यदुकुलश्रेष्ठो गर्वितो यौवनेन तु

அவன் பார்வையாலும் அணுகும் முறையாலும் தொடுதலாலும் அவமதித்தான். அந்த முனிவரின் முகத்தைப் பார்த்து, அந்த மூடன் தன் முகத்தையும் அதுபோல் செய்து கேலி செய்து நகலெடுத்தான். இளமையின் அகந்தையில் மயங்கிய யது குலத் தலைவன் இப்படியே நடந்தான்।

Verse 16

अथ क्रुद्धो महातेजा दुर्वासा ऋषिसत्तमः । सांबं प्रोवाच भगवान्विधुन्वन्मुखमात्म नः

அப்போது பேரொளி கொண்ட முனிவர்களில் சிறந்த துர்வாசர் கோபமுற்றார். அந்தப் பகவான், வெறுப்பால் தன் முகத்தை அசைத்தபடி சாம்பனை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 17

यस्माद्विरूपं मां दृष्ट्वा आत्मरूपेण गर्वितः । गमने दर्शने मह्यमहंकारः कृतो यतः । तस्मात्त्वं कुष्ठरोगेण न चिरेण ग्रसिष्यसे

‘என்னை விகார நிலையில் பார்த்து நீ உன் உருவில் அகந்தை கொண்டாய்; எனக்கு அருகே வந்ததிலும் என்னை நோக்கிய பார்வையிலும் அகம்பாவம் காட்டினாய். ஆகவே நீ விரைவில் குஷ்ட நோயால் பிடிக்கப்படுவாய்.’

Verse 100

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मध्ययात्रायां सांबादित्यमाहात्म्योपक्रमे सांबाय दुर्वाससा शापप्रदानवर्णनंनाम शततमोऽध्यायः

இவ்வாறு, ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட சம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசக் கண்டத்தில், முதல் பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தின் ‘மத்திய யாத்திரை’ நிகழ்வில், சாம்பாதித்ய மாஹாத்ம்யத்தின் தொடக்கமாக அமைந்த ‘சாம்பனுக்கு துர்வாசர் சாபம் அளித்ததின் வருணனை’ எனும் நூறாவது அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।