Adhyaya 1

Verse 1

व्यास उवाच । यश्चाद्यः पुरुषः पुराण इति यः संस्तूयते सर्वतः सोमेशः सुरसंयुतः क्षितितले यैर्वीक्षितो हीक्षणैः । ते तीर्त्वा विततांतरं भवभयं भूत्याऽभिसंभूषिताः स्वर्गं यानवरैःप्रयान्ति सुकृतैर्यज्ञै यथा यज्विनः

வ்யாசர் கூறினார்—எங்கும் ‘ஆதி புருஷன், புராதனன்’ என்று போற்றப்படுபவன், தேவர்களுடன் கூடிய சோமேசன்; பூமியில் பக்தியுடன் புனிதக் கண்களால் மக்கள் தரிசிப்பவன். அவர்கள் சம்சாரப் பயத்தின் விரிந்த இடைவெளியைத் தாண்டி, தெய்வீக செல்வத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, புண்ணியச் செயல்களாலும் யாகங்களாலும், யஜ்வினரைப் போல உயர்ந்த தெய்வ வாகனங்களில் ஸ்வர்க்கத்திற்குச் செல்கின்றனர்।

Verse 2

प्रसरद्बिन्दुनादाय शुद्धामृतमयात्मने । षड्त्रिंशत्तत्त्वदेहाय नमश्चिन्मात्रमूर्तये

எப்போதும் பரவும் பிந்து-நாதமாக ஒலிப்பவனும், தூய அமிர்தமய ஆத்மாவும், முப்பத்தாறு தத்துவங்களால் அமைந்த தேகமுடையவனும், சின்மாத்திர மூர்த்தியுமான பரமேசனுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 3

अमृतेनोदरस्थेन म्रियन्ते सर्वदेवताः । कंठस्थित विषेणापि यो जीवति स पातुः वः

அமிர்தம் வயிற்றிலேயே அடங்கிக் கிடந்தால் எல்லாத் தேவர்களும் அழிந்துவிடுவர்; ஆனால் தொண்டையில் விஷம் இருந்தும் உயிர்வாழ்பவன்—அந்த இறைவன் உங்களைப் பாதுகாப்பானாக।

Verse 4

सत्रान्ते सूतमनघं नैमिषेया महर्षयः । पुराणसंहितां पुण्यां पप्रच्छू रोमहर्षणम्

சத்திரம் முடிவுற்றபோது நைமிஷாரண்ய மகரிஷிகள் பாவமற்ற சூதர் ரோமஹர்ஷணரைப் புனித புராண-ஸம்ஹிதை குறித்து வினவினர்।

Verse 5

त्वया सूत महा बुद्धे भगवान्ब्रह्मवित्तमः । इतिहासपुराणार्थे व्यासः सम्यगुपासितः

மிகுந்த புத்தியுடைய சூதரே! இதிகாச–புராணங்களின் பொருள்-தாத்பரியத்தில் பிரம்மவித்தமனான பகவான் வ்யாசரை நீர் முறையாகச் சேவித்து உபாசித்தீர்।

Verse 6

तस्य ते सर्वरोमाणि वचसा हर्षितानि यत् । द्वैपायनस्यानुभावात्ततोऽभू रोमहर्षणः

அவரது வாக்கினால் உமது உடலெங்கும் ரோமாஞ்சம் எழுந்தது; ஆகவே த்வைபாயனன் (வ்யாசன்) அருள்பலத்தால் நீர் ‘ரோமஹர்ஷணன்’ எனப் புகழ்பெற்றீர்।

Verse 7

भवन्तमेव प्रथमं व्याजहार स्वयं प्रभुः । मुनीनां संहितां वक्तुं व्यासः पौराणिकीं कथाम्

ஆண்டவன்சாயல் கொண்ட முனிவர் வ்யாசர் தாமே முதலில் உம்மையே அழைத்து—முனிவர்களுக்குச் சங்கிதையையும் புராணப் புனிதக் கதையையும் உரைக்குமாறு கூறினார்।

Verse 8

त्वं हि स्वायंभुवे यज्ञे सुत्याहे वितते हरिः । संभूतः संहितां वक्तुं स्वांशेन पुरुषोत्तमः

ஸ்வாயம்புவ யாகத்தின் விரிந்த சோம-சுத்யா நாளில், சங்கிதையை விளக்குவதற்காக நீர் தம் அಂசத்தால் தாமே புருஷோத்தமன் ஹரியாகப் பிறந்தீர்।

Verse 9

तस्माद्भवन्तं पृच्छामः पुराणे स्कन्दकीर्तिते । प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ब्राह्मी यात्रा श्रुता पुरा

ஆகவே ஸ்கந்தன் புகழ்ந்து உரைத்த இந்தப் புராணத்தில், பிரபாசக்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில் முன்பு கேட்ட ‘பிராஹ்மீ யாத்திரை’ குறித்து உம்மை நாம் வினவுகிறோம்।

Verse 10

अधुना वैष्णवीं रौद्रीं यात्रां सर्वार्थसंयुताम् । वक्तुमर्हसि चास्माकं पुराणार्थविशारद

இப்போது, புராணார்த்தத்தில் நிபுணரே! எல்லாப் புனிதப் பயன்களும் நிறைந்த வைஷ்ணவீ மற்றும் ரௌத்ரீ யாத்திரைகளை எங்களுக்குச் சொல்லத் தகுதியுடையீர்।

Verse 11

मुनीना वचनं श्रुत्वा सूतः पौराणिकोत्तमः । प्रणम्य शिरसा प्राह व्यासं सत्यवतीसुतम्

முனிவர்களின் சொற்களை கேட்டுப் புராணவுரையாளர்களில் சிறந்த சூதர் தலைவணங்கி, சத்தியவதியின் புதல்வன் வியாசரிடம் கூறினார்।

Verse 12

रोमहर्षण उवाच । श्रीवत्सांकं जगद्योनिं हरिमोंकाररूपिणम् । अप्रमेयं गुरुं देवं निर्मलं निर्मलाश्रयम्

ரோமஹர்ஷணர் கூறினார்—ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் கொண்ட, உலகின் மூலக்கருவான, ஓங்கார வடிவான ஹரியை நான் வணங்குகிறேன்; அளவிடமுடியாத தெய்வீக குரு, மாசற்றவர், மாசற்றோரின் அடைக்கலம் அவர்।

Verse 13

हंसं शुचिषदं व्योम व्यापकं सर्वदं शिवम् । उदासीनं निरायासं निष्प्रपञ्चं निरञ्जनम्

நான் அவரை வணங்குகிறேன்—ஹம்ஸ ரூபம் கொண்டவர், தூய்மையின் இருப்பிடத்தில் உறைவோர், ஆகாயம்போல் எங்கும் நிறைந்தவர், அனைத்தையும் அருள்வோர், சிவமயமானவர், பற்றற்றவர், முயற்சியற்றவர்; ப்ரபஞ்சத்தைக் கடந்தவர், மாசற்றவர்।

Verse 14

शून्यं बिंदुस्वरूपं तु ध्येयं ध्यानविवर्जितम् । अस्ति नास्तीति यं प्राहुः सुदूरे चान्तिके च यत्

நான் அந்தத் தத்துவத்தை வணங்குகிறேன்—அது சூன்யம் போலும், ஆனால் பிந்து-சொரூபம்; அறிய வேண்டிய இலக்கு, ஆனால் (சாதாரண) தியானத்திற்கும் அப்பாற்பட்டது; ‘உண்டு’ ‘இல்லை’ எனச் சொல்லப்படுவது; மிகத் தொலைவிலும் மிக அருகிலும் இருப்பது।

Verse 15

मनोग्राह्यं परं धाम पुरुषाख्यं जगन्मयम् । हृत्पंकजसमासीनं तेजोरूपं निरिन्द्रियम्

(நான்) அவரை வணங்குகிறேன்—தூய மனத்தால் அறியப்படுபவர், பரம தாமம், ‘புருஷன்’ எனப் புகழ்பெற்றவர், உலகமெங்கும் நிறைந்தவர்; இதயத் தாமரையில் அமர்ந்தவர், ஒளிவடிவானவர், இந்திரியங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர்।

Verse 16

एवंविधं नमस्कृत्य परमात्मानमीश्वरम् । कथां वदिष्ये द्विविधां द्विशरीरां तथैव तु

இவ்வாறு பரமாத்மனாகிய ஈசுவரனை வணங்கி, இப்போது அந்தப் புனிதக் கதையை நான் உரைப்பேன்—அது முறையில் இருவகை, வடிவிலும் ‘இரு-உடல்’ (இரு அம்ச) தன்மை உடையது।

Verse 17

दिव्यभाषासमोपेतां वेदाधिष्ठानसंयुताम् । पञ्चसंधिसमायुक्तां षडलंकारभूषिताम्

(இந்தக் கதை) தெய்வீக மொழியால் நிறைந்தது, வேத ஆதாரத்தில் நிலைபெற்றது; ஐந்து ‘சந்தி’களால் இணைக்கப்பட்டு, ஆறு அலங்காரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 18

सप्तसाधनसंयुक्तां रसाष्टगुणरंजिताम् । गुणैर्नवभिराकीर्णां दशदोषविवर्जिताम्

(இது) ஏழு சாதனங்களால் கூடியது, எட்டு ரசங்களின் குணங்களால் இனிமை பெற்றது; ஒன்பது நற்குணங்களால் நிறைந்தது, பத்து குற்றங்களும் அற்றது।

Verse 19

विभाषाभूषितां तद्वदेकायत्तां मनोहराम् । पञ्चकारणसंयुक्तां चतुष्करणसम्मताम्

(இந்தக் கதை) பலவகை மொழிநடைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டாலும் ஒருமைப்பாட்டுடன் இனிமையானது; ஐந்து காரணங்களால் இணைந்தது, நான்கு ‘கரணம்’களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது।

Verse 20

पुनश्च द्विविधां तद्वज्ज्ञानसंदोहदायिनीम् । व्यासेन कथितां पुण्यां शृणुध्वं पापनाशिनीम्

மீண்டும் அதே இருவகைப் புண்ணியக் கதையைச் செவிமடுங்கள்; ஞானநிதியை அளிப்பதாய், வியாசர் உரைத்த இக்கதை புண்ணியதாயும் பாபநாசினியுமாம்.

Verse 21

यां श्रुत्वा पापकर्मापि गच्छेद्धि परमां गतिम् । दुःखत्रयविनिर्मुक्तः सर्वातङ्कविवर्जितः

இப்புனிதக் கதையைச் செவிமடுத்தால் பாபச் செயல்களில் ஈடுபட்டவனும் பரமகதியை அடைவான்; மூவகைத் துயரிலிருந்து விடுபட்டு, எல்லா இடர்களும் அற்றவனாவான்.

Verse 22

न नास्तिके कथां पुण्यामिमां ब्रूयात्कदाचन । श्रद्दधानाय शान्ताय कीर्तनीया द्विजातये

இப்புண்ணியக் கதையை நாத்திகனிடம் எப்போதும் சொல்லக்கூடாது; நம்பிக்கையுள்ள, அமைதியான ஒழுக்கமுடைய, த்விஜனாகிய தகுதியான கேட்பவர்க்கே இதை உரைத்து கீர்த்திக்க வேண்டும்.

Verse 23

निषेकादिः श्मशानान्तो मन्त्रैर्यस्योदितो विधिः । तस्य शास्त्रेऽधिकारोऽस्ति ज्ञेयो नान्यस्य कस्यचित्

கர்ப்பாதானம் முதலியன முதல் சுடுகாடு வரை மந்திரங்களுடன் விதியாகக் கூறப்பட்ட சடங்குகள் யாருக்குள்ளனவோ, அவருக்கே இச்சாஸ்திரத்தில் அதிகாரம் உண்டு; வேறெவருக்கும் இல்லை.

Verse 24

चतुःपक्षावदातस्य विशुद्धिर्ब्राह्मणस्य च । सद्वृत्तस्याधिकारोऽस्ति शास्त्रेऽस्मिन्वेदसम्मते

நான்கு வேதங்களிலும் நன்கு நிலைபெற்று ஒளிரும் பிராமணனுக்கே இங்கு தூய்மை உண்டு; நல்லொழுக்கமுடையவனுக்கே வேதசம்மதமான இச்சாஸ்திரத்தில் அதிகாரம் உண்டு.

Verse 25

यथा सुराणां प्रवरो देवदेवो महेश्वरः । नदीनां च यथा गंगा वर्णानां ब्राह्मणो यथा

தேவர்களில் தேவதேவன் மகேஸ்வரன் எவ்வாறு முதன்மையோ, நதிகளில் கங்கை எவ்வாறு முதன்மையோ, அதுபோல வர்ணங்களில் பிராமணன் முதன்மை உடையவன் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 26

अक्षराणां तु सर्वेषामोंकारः प्रथमो यथा । पूज्यानां तु यथा माता गुरूणां च यथा पिता । तथैव सर्वशास्त्राणां प्रधानं स्कन्दकीर्तितम्

எல்லா எழுத்துகளிலும் ஓங்காரம் எவ்வாறு முதன்மையோ, வணங்கத்தக்கவர்களில் தாய் எவ்வாறு முதன்மையோ, குருமார்களில் தந்தை எவ்வாறு முதன்மையோ; அதுபோல எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் ஸ்கந்தபுராணம் முதன்மை எனப் போற்றப்படுகிறது।

Verse 27

पुरा कैलासशिखरे ब्रह्मादीनां च सन्निधौ । स्कान्दं पुराणं कथितं पार्वत्यग्रे पिनाकिना

முன்னொரு காலத்தில் கைலாச சிகரத்தில் பிரம்மா முதலிய தேவர்களின் முன்னிலையில், பார்வதியின் முன் பினாகம் தாங்கிய சிவன் ஸ்கந்தபுராணத்தை உரைத்தான்।

Verse 28

पार्वत्या षण्मुखस्याग्रे तेन नन्दिगणाय वै । नन्दिना तु कुमाराय तेन व्यासाय धीमते

பார்வதி ஷண்முகனின் முன்னிலையில் இதை உரைத்தாள்; அவர் நந்திகணனுக்கு அளித்தார். நந்தி குமாரனுக்கு, குமாரன் ஞானமிகு வியாசருக்கு வழங்கினார்।

Verse 29

व्यासेन मे समाख्यातं भवद्भ्योऽहं प्रकीर्तये

வியாசர் எனக்கு தெளிவாக எடுத்துரைத்ததை, அதையே நான் இப்போது உங்களுக்குப் பிரகடனமாகப் போற்றிக் கூறுகிறேன்।

Verse 30

यूयं सद्भावसंयुक्ता यतः सर्वे महर्षयः । तेन मे भाषितुं श्रद्धा भवतां स्कन्दसंहिताम्

நீங்கள் அனைவரும் சத்பாவம் உடைய மகரிஷிகள்; ஆகையால் உங்களிடம் இந்த ஸ்கந்த-ஸம்ஹிதையை உரைக்க எனக்கு பக்திச் சிரத்தையும் உறுதியும் உண்டாயிற்று।