Adhyaya 9

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । ततो गच्छेद्द्विजश्रेष्ठाः सप्तकुण्डान्सुविश्रुतान् । सर्वपापप्रशमनानृद्धिबुद्धिविवर्द्धनान्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—அதன்பின், ஓ த்விஜச்ரேஷ்டர்களே! மிகப் புகழ்பெற்ற அந்த ஏழு குண்டங்களுக்கு செல்ல வேண்டும்; அவை எல்லாப் பாவங்களையும் தணித்து, செல்வமும் நல்லறிவும் வளரச் செய்கின்றன।

Verse 2

आराधितः स च यदा हरिराविर्बभूव ह । संस्तूयमानो मुनिभिर्लक्ष्म्या सह जगत्पतिः

ஹரியை முறையாக ஆராதித்தபோது, அவர் சாட்சாத் வெளிப்பட்டார். முனிவர்கள் போற்ற, லக்ஷ்மியுடன் கூடிய உலகநாதன் தோன்றினார்.

Verse 3

अर्हणं च तदा चक्रुर्हरये सुरगङ्गया । वामपार्श्वे स्थितां पद्मामभिषेक्तुं समुद्यताम्

அப்போது அவர்கள் தேவகங்கையின் நீரால் ஹரிக்கு உரிய பூஜையைச் செய்தனர். மேலும் அவர் இடப்புறத்தில் நின்ற பத்மா (லக்ஷ்மி) அபிஷேகம் செய்ய எழுந்ததை கண்டனர்.

Verse 4

सनकाद्या ब्रह्मसुताः सप्तैते मनसा द्विजाः । पृथक्पृथग्घ्रदान्कृत्वा सिषिचुः सागरोद्भवाम्

சனக முதலிய பிரம்மாவின் ஏழு மனப்புதல்வர்கள்—அந்த இருபிறப்புச் சான்றோர்—தனித்தனியாக புனிதக் குளங்களை அமைத்து, கடலிலிருந்து தோன்றிய தேவி (லக்ஷ்மி)யால் அவற்றைத் தெளித்தனர்.

Verse 5

ततो लक्ष्मीह्रदाः प्रोक्ता देव्या नात्रैव संज्ञिताः । प्राप्ते तु द्वापरस्यांते रुक्मिणीसंश्रयेण तु

ஆகவே அவை ‘லக்ஷ்மீ-ஹ்ரதங்கள்’ என்று கூறப்பட்டன; இங்கு தேவிக்கு வேறு பெயர் வழங்கப்படவில்லை. ஆனால் த்வாபர யுகத்தின் முடிவில், ருக்மிணியின் சார்பினால் அவை அவளுடன் இணைந்தன.

Verse 6

रुक्मिणीह्रदमित्येवं कलौ ख्यातिं गताः पुनः । भृगुणा सेवितं यस्माद्भृगुतीर्थमिति स्मृतम्

இவ்வாறு கலியுகத்தில் அவை மீண்டும் ‘ருக்மிணீ-ஹ்ரதம்’ என்று புகழ்பெற்றன. மேலும் ப்ருகு முனிவர் அங்கு வழிபட்டதால் அது ‘ப்ருகு-தீர்த்தம்’ என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 7

तस्मिन्गत्वा महाभागाः प्रक्षाल्य चरणौ मृदा । आचम्य च कुशान्गृह्य प्राङ्मुखो नियतः शुचिः

அங்கே சென்று மகாபாக்யர்கள் மண் (மற்றும் நீர்) கொண்டு பாதங்களைத் துவைத்து, பின்னர் ஆசமனம் செய்து, குசையை எடுத்துக் கொண்டு, கிழக்குமுகமாக நியமத்துடன் தூய்மையாய் விதியைத் தொடங்க வேண்டும்।

Verse 8

संपूर्णं चार्घ्यमादाय फलपुष्पाक्षतादिभिः । रजतं च शिरे कृत्वा मन्त्रमेतमुदीरयेत्

பழம், மலர், அக்ஷதை முதலியவற்றுடன் கூடிய முழுமையான அர்க்யத்தை எடுத்துக் கொண்டு, தலையில் வெள்ளியை வைத்து, இந்த மந்திரத்தை ஓத வேண்டும்।

Verse 9

भक्त्या चार्घ्यं प्रदास्यामि ह्रदे रुक्मिणिसंज्ञिते । सर्वपापविनाशाय रुक्मिण्याः प्रीणनाय च

‘ருக்மிணி என அழைக்கப்படும் குளத்தில் நான் பக்தியுடன் அர்க்யம் செலுத்துவேன்—அனைத்துப் பாவங்களும் அழியவும், ருக்மிணி மகிழவும்.’

Verse 10

स्नानं कुर्य्यात्ततो विप्राः कृत्वा शिरसि तारकम् । देवान्मनुप्यान्सन्तर्प्य पितॄनथ विशेषतः

பின்னர், ஓ விப்ரர்களே, ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்; தலையில் ‘தாரக’த்தை வைத்து, தேவர்களுக்கும் மனிதர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்து, அதன் பின் சிறப்பாக பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 11

श्राद्धं ततः प्रकुर्वीत विप्रानाहूय भक्तितः । दक्षिणां च ततो दद्याद्रजतं रुक्ममेव च

அதன் பின் ஸ்ராத்தம் செய்து, பக்தியுடன் விப்ரர்களை அழைக்க வேண்டும்; பின்னர் தக்ஷிணையாக வெள்ளியும் பொன்னும் வழங்க வேண்டும்।

Verse 12

विशेषतः प्रदेयानि फलानि रसवन्ति च । दम्पत्योर्भोजनं दद्यान्मिष्टान्नेन द्विजोत्तमाः

சிறப்பாகச் சாறும் இனிமையும் நிறைந்த பழங்களைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; மேலும், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, தம்பதியருக்கு இனியவும் தேர்ந்த உணவுகளாலும் போஜனம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 13

विप्रपत्न्यस्तु संपूज्याः स्त्रियश्चान्याः स्वशक्तितः । कञ्चुकै रक्तवस्त्रैश्च रुक्मिणी प्रीयतामिति

பிராமணப் பெண்களை முறையாகப் போற்றி வணங்க வேண்டும்; பிற பெண்களையும் தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப மதிக்க வேண்டும்; கஞ்சுகமும் சிவப்பு ஆடைகளும் அளித்து—“ருக்மிணீ திருப்தியடையட்டும்” என்று வேண்ட வேண்டும்।

Verse 14

एवं कृते द्विजश्रेष्ठाः कृतकृत्यो भवेन्नरः । सर्वान्कामानवाप्नोति विष्णुलोकं स गच्छति

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, இவ்வாறு செய்தால் மனிதன் கடமை நிறைவேற்றியவனாகிறான்; எல்லா விருப்பங்களையும் அடைந்து விஷ்ணுலோகத்திற்குச் செல்கிறான்।

Verse 15

वसते च सदा गेहे लक्ष्मीस्तस्य न संशयः । आरोग्यं मनसस्तुष्टिर्न चोद्वेगः कदाचन

அவனுடைய இல்லத்தில் லக்ஷ்மி எப்போதும் வாசம் செய்கிறாள்—இதில் ஐயமில்லை; உடல்நலம், மன நிறைவு உண்டாகும்; ஒருபோதும் கலக்கம் இல்லை।

Verse 16

पितॄणामक्षया तृप्तिः प्रजा भवति निश्चला । हीनसत्त्वो नैव भवेद्दीर्घायुश्च भवेन्नरः

அவனுடைய பித்ருக்கள் அழியாத திருப்தி அடைகிறார்கள்; அவன் சந்ததி நிலைத்தும் பாதுகாப்புடனும் இருக்கும். அவன் மனவலிமை குன்றான்; மனிதன் நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவான்।

Verse 17

आढ्यो भवति सर्वत्र यः स्नातो रुक्मिणी ह्रदे । न लक्ष्म्या मुच्यते विप्रा नालक्ष्म्या व्रियते नरः

ருக்மிணீ ஹ்ரதத்தில் நீராடியவன் எங்கும் செல்வம் பெறுவான். ஓ பிராமணர்களே, அவன் லக்ஷ்மியிலிருந்து ஒருபோதும் பிரியான்; அலக்ஷ்மி (துரதிர்ஷ்டம்) அவனை ஒருபோதும் ஆட்கொள்ளாது।

Verse 18

न वैरं कलहस्तस्य यः स्नातो रुक्मिणीह्रदे । गमनागमनं न स्यात्संसारभ्रमणं तथा

ருக்மிணீ ஹ்ரதத்தில் நீராடியவனுக்கு பகை இல்லை, சண்டை இல்லை. அவனுக்கு இனி ‘செல்வதும் திரும்புவதும்’ இல்லை; அதாவது சம்சார அலைச்சல் முடிவடைகிறது।

Verse 19

दुःखशोकौ कुतस्तस्य यः स्नातो रुक्मिणीह्रदे । सर्वपापविनिर्मुक्तो महाभयविवर्जितः

ருக்மிணீ ஹ்ரதத்தில் நீராடியவனுக்கு துயரும் சோகமும் எங்கிருந்து வரும்? அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, பெரும் அச்சமின்றி இருப்பான்।

Verse 20

सर्वान्कामानिह प्राप्य याति विष्णुपदं नरः

இவ்வுலகில் எல்லா விருப்பங்களையும் பெற்ற பின் மனிதன் விஷ்ணுவின் பரம பதத்தை அடைகிறான்।