Adhyaya 43

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । सावित्रीं च भवानीं च दुर्गां चैव सरस्वतीम् । योऽर्चयेत्तुलसीपत्रैः सर्वकामसमन्वितः

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—துளசி இலைகளால் ஸாவித்ரீ, பவானீ, துர்கா, சரஸ்வதீ ஆகிய தேவிகளை பக்தியுடன் அர்ச்சிப்பவன் எல்லா விரும்பிய பயன்களாலும் நிறைவடைவான்।

Verse 2

गृहीत्वा तुलसीपत्रं भक्त्या विष्णुं समर्चयेत् । अर्चितं तेन सकलं सदेवासुरमानुषम्

துளசி இலையை எடுத்துக் கொண்டு பக்தியுடன் விஷ்ணுவை முறையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும்; அந்த அர்ச்சனையால் தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் உட்பட அனைத்தும் அர்ச்சிக்கப்பட்டதுபோல் ஆகும்।

Verse 3

चतुर्द्दश्यां महेशानं पौर्णमास्यां पितामहम् । येऽर्चयन्ति च सप्तम्यां तुलस्या च गणाधिपम्

சதுர்தசி நாளில் மஹேசானை, பௌர்ணமியில் பிதாமஹன் (பிரம்மா) ஐ, ஏழாம் நாளில் துளசியுடன் கணாதிபன் (கணேசன்) ஐ அர்ச்சிப்போர் பெரும் புண்ணியத்தை அடைவர்।

Verse 4

शंखोदकं तीर्थवराद्वरिष्ठं पादोदकं तीर्थवराद्वरिष्ठम् । नैवेद्यशेषं क्रतुकोटितुल्यं निर्माल्यशेषं व्रतदानतुल्यम्

சங்கநீர் தீர்த்தங்களில் மிகச் சிறந்தது; ஆண்டவனின் பாதோதகம் (திருவடி கழுவிய நீர்) தீர்த்தங்களில் மிகச் சிறந்ததே. நைவேத்யத்தின் மீதம் கோடி யாகங்களுக்கு ஒப்பானது; நிர்மால்யத்தின் மீதம் விரதமும் தானமும் அளிக்கும் புண்ணியத்துக்கு ஒப்பானது।

Verse 5

मुकुन्दाशनशेषं तु यो भुनक्ति दिनेदिने । सिक्थेसिक्थे भवेत्पुण्यं चान्द्रायणशताधिकम्

எவன் நாள்தோறும் முகுந்தனுக்குப் படைத்த நைவேத்யத்தின் மீதியை உண்ணுகிறானோ, அவன் ஒவ்வொரு கவளத்திலும் நூறு சாந்திராயண விரதங்களைக் கடந்த புண்ணியம் பெறுவான்।

Verse 6

नैवेद्यशेषं तुलसीविमिश्रं विशेषतः पादजलेन विष्णोः । योऽश्नाति नित्यं पुरुषो मुरारेः प्राप्नोति यज्ञायुतकोटिपुण्यम्

எவன் தினமும் முராரிக்குப் படைத்த நைவேத்யத்தின் மீதியைத் துளசியுடன் கலந்து, குறிப்பாக விஷ்ணுவின் திருவடிநீரால் நனைத்து உண்ணுகிறானோ—அவன் பத்துமில்லியன் யாகங்களின் புண்ணியத்தை அடைவான்।

Verse 7

यः श्राद्धकाले हरिभुक्तशेषं ददाति भक्त्या पितृदेवतानाम् । तेनैव पिंडात्सुतिलैर्विमिश्रादाकल्पकोटिं पितरः सुतृप्ताः

எவன் சிராத்தக் காலத்தில் ஹரி உண்ட மீதியைப் பக்தியுடன் பித்ரு தேவதைகளுக்கு அளிக்கிறானோ, அந்த நுண்திலம் கலந்த பிண்டத்தினால் அவன் முன்னோர் ஒரு கோடி கல்பங்கள் வரை முழுத் திருப்தியுடன் இருப்பர்।

Verse 8

स्नानार्चनक्रियाकाले घंटावाद्यं करोति यः । पुरतो वासुदेवस्य गवां कोटिफलं लभेत्

எவன் ஸ்நான-அர்ச்சனைச் செயல்களின் போது வாசுதேவனின் முன்னிலையில் மணி ஒலிக்கிறானோ, அவன் ஒரு கோடி பசுதானத்தின் பலனை அடைவான்।

Verse 9

सर्ववाद्यमयी घंटा केशवस्य सदा प्रिया । वादनाल्लभते पुण्यं यज्ञकोटिफलं नरः

அனைத்து வாத்தியங்களின் சாரமாய் விளங்கும் மணி கேசவனுக்கு எப்போதும் பிரியம்; அதை ஒலிக்கச் செய்தால் மனிதன் ஒரு கோடி யாகங்களின் பலனுக்கு ஒப்பான புண்ணியம் பெறுவான்।

Verse 10

वादित्राणामभावे तु पूजाकाले च सर्वदा । घंटावाद्यं नरैः कार्य्यं सर्ववाद्यमयी यतः

மற்ற வாத்தியங்கள் இல்லாவிட்டாலும், பூஜைக்காலத்தில் எப்போதும் மனிதர்கள் மணி ஒலிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் அது எல்லா வாத்தியங்களின் அர்ப்பணத் தன்மையைக் கொண்டது.

Verse 11

तुलसीकाष्ठसंभूतं चन्दनं यच्छते हरेः । निर्द्दहेत्पातकं सर्वं पूर्वजन्मशतार्जितम्

துளசி மரத்திலிருந்து உண்டான சந்தனத்தை ஹரிக்குத் தருபவன், நூறு நூறு முன்ஜென்மங்களில் சேர்த்த எல்லாப் பாவங்களையும் எரித்தழிக்கிறான்.

Verse 12

ददाति पितृ पिंडेषु तुलसीकाष्ठचन्दनम् । पितॄणां जायते तृप्तिर्गयाश्राद्धेन वै तथा

பித்ரு பிண்டங்களில் துளசி மரச் சந்தனத்தை இடுபவனால், பித்ருக்கள் கயாவில் செய்த சிராத்தத்துக்கு இணையான திருப்தியை அடைகிறார்கள்.

Verse 13

सर्वेषामेव देवानां तुलसीकाष्ठचन्दनम् । पितॄणां च विशेषेण सदाऽभीष्टं हरेः कलौ

துளசி மரச் சந்தனம் எல்லா தேவர்களுக்கும் இனியது; குறிப்பாக பித்ருக்களுக்கு. கலியுகத்தில் இது ஹரிக்குச் சதா மிக விருப்பமானது.

Verse 14

हरेर्भागवता भूत्वा तुलसीकाष्ठचन्दनम् । नार्पयति सदा विष्णोर्न ते भागवताः कलौ

ஹரியின் பக்தன் எனத் தன்னைச் சொல்லிக்கொண்டாலும், விஷ்ணுவுக்கு துளசி மரச் சந்தனத்தை தினமும் அர்ப்பணிக்காதவன் கலியுகத்தில் உண்மையான பாகவதன் அல்லன்.

Verse 15

शरीरं दह्यते यस्य तुलसीकाष्ठवह्निना । नीयमानो यमेनापि विष्णुलोकं स गच्छति

துளசிக் கட்டையின் நெருப்பால் யாருடைய உடல் தகனம் செய்யப்படுகிறதோ, அவன் யமனால் அழைத்துச் செல்லப்பட்டாலும் விஷ்ணுலோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 16

यद्येकं तुलसीकाष्ठं मध्ये काष्ठस्य यस्य हि । दाहकाले भवेन्मुक्तः पापकोटिशतायुतैः

தகன நேரத்தில் மற்ற கட்டைகளின் நடுவே அவனுக்காக துளசிக் கட்டையின் ஒரு துண்டு கூட வைக்கப்பட்டால், அவன் கோடிக்கணக்கான பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு முக்தி பெறுகிறான்.

Verse 17

दह्यमानं नरं दृष्ट्वा तुलसीकाष्ठवह्निना । जन्मकोटिसहस्रैस्तु तोषितस्तैर्जनार्दनः

துளசிக் கட்டை நெருப்பால் தகனம் செய்யப்படும் மனிதனைப் பார்த்து ஜனார்தனன், ஆயிரக்கணக்கான கோடி பிறவிகளின் புண்ணியத்தால் திருப்தியடைந்ததுபோல் மகிழ்கிறான்.

Verse 18

दह्यमानं नरं सर्वे तुलसीकाष्ठवह्निना । विमानस्थाः सुरगणाः क्षिपंति कुसुमांजलीन्

துளசிக் கட்டை நெருப்பால் ஒருவர் தகனம் செய்யப்படும்போது, விமானங்களில் அமர்ந்த தேவர்கள் விரைவாக அவன் மீது மலரஞ்சலிகளைப் பொழிகின்றனர்.

Verse 19

नृत्यंत्योऽप्सरसो हृष्टा गीतं गायन्ति सुस्वरम् । ज्वलते यत्र दैत्येन्द्र तुलसीकाष्ठपावकः

ஹே தைத்யேந்திரா! எங்கே துளசிக் கட்டையின் பாவக நெருப்பு ஜ்வலிக்கிறதோ, அங்கே மகிழ்ந்த அப்சரஸ்கள் நடனம் செய்து இனிய குரலில் பாடல்கள் பாடுகின்றனர்.

Verse 20

कुरुते वीक्षणं विष्णुः सन्तुष्टः सह शंभुना

திருப்தியுற்ற விஷ்ணு, சம்பு (சிவன்) உடன் சேர்ந்து அந்தச் சடங்கின்மேலும் மறைந்தவர்மேலும் அருள்நோக்கை செலுத்துகிறார்।

Verse 21

गृहीत्वा तं करे शौरिः पुरुषं स्वयमग्रतः । मार्जते तस्य पापानि पश्यतां त्रिदिवौकसाम् । महोत्सवं च कृत्वा तु जयशब्दपुरःसरम्

சௌரி (கிருஷ்ணன்) தாமே அவனை கைப்பிடித்து முன்னே அழைத்துச் செல்கிறார்; தேவருலக வாசிகள் கண்முன்னே அவன் பாவங்களைத் துடைத்தழிக்கிறார்; பின்னர் ‘ஜெய’ முழக்கத்துடன் மாபெரும் உற்சவம் நடத்துகிறார்।

Verse 22

सूत उवाच । प्रह्लादेनोदितं श्रुत्वा माहात्म्यं द्वारकाभवम् । प्रहृष्टा ऋषयः सर्वे तथा दैत्येश्वरो बलिः

சூதர் கூறினார்—பிரஹ்லாதன் உரைத்த த்வாரகா மஹாத்மியத்தை கேட்டவுடன் எல்லா ரிஷிகளும் மகிழ்ந்தனர்; தைத்தியர்களின் அரசன் பலியும் மகிழ்ந்தான்।

Verse 23

ततः सर्वेऽभिनन्द्यैनं प्रह्लादं दैत्यपुङ्गवम् । उद्युक्ता द्वारकां गत्वा द्रष्टुं कृष्णमुखाम्बुजम्

பின்னர் அனைவரும் தைத்தியர்களில் முதன்மையான பிரஹ்லாதனைப் புகழ்ந்து, கிருஷ்ணனின் தாமரைமுக தரிசனத்திற்காக த்வாரகைக்கு செல்லத் தயாரானார்கள்।

Verse 24

ततस्ते बलिना सार्धं मुनयः संशितव्रताः । आगत्य द्वारकां स्नात्वा गोमत्यां विधिपूर्वकम्

அதன்பின் உறுதியான விரதமுடைய முனிவர்கள் பலியுடன் த்வாரகையை அடைந்து, கோமதியில் விதிப்படி நீராடினர்।

Verse 25

कृष्णं दृष्ट्वा समभ्यर्च्य कृत्वा यात्रां यथाविधि । दत्त्वा दानानि बहुशः कृतकृत्यास्ततोऽभवन्

திருக்கிருஷ்ணனைத் தரிசித்து, முறையாக வழிபட்டு, விதிப்படி யாத்திரையை நிறைவேற்றி, அவர்கள் பலமுறை பல தானங்களை அளித்தனர்; பின்னர் அவர்கள் கृतகೃತ்யராயினர்।

Verse 26

जग्मुः स्वीयानि स्थानानि बलिः पातालमाययौ । प्रह्लादं च प्रणम्याशु मेने स्वस्य कृतार्थताम्

பின்னர் அனைவரும் தத்தம் இடங்களுக்கு சென்றனர். பலி பாதாளத்திற்குச் சென்றான்; பிரஹ்லாதனை விரைவில் வணங்கி, தன் நோக்கம் நிறைவேறியதாக எண்ணினான்।

Verse 43

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे चतुर्थे द्वारकामाहात्म्ये द्वारकामाहात्म्यश्रवणादिफलश्रुतिवर्णनपुरःसरतुलसीपत्रकाष्ठमहिमवर्णनपूर्वकं प्रह्लादद्विजसंवाद समाप्त्यनंतरं बलिना सह द्विजकृतद्वारकायात्राविधिवर्णनंनाम त्रिचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு, திருஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் நான்காம் த்வாரகா-மாஹாத்ம்யப் பகுதியில், த்வாரகா-மாஹாத்ம்யத்தைச் செவிமடுத்தலின் பலன் முதலியவற்றை விளக்கி, முன்னதாக துளசி இலை மற்றும் மரக்கட்டையின் மகிமையை உரைத்து, பிரஹ்லாத–பிராமண உரையாடல் முடிந்த பின் பலியுடன் பிராமணன் செய்த த்வாரகா யாத்திரை விதியை விவரிக்கும் நாற்பத்துமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।