Adhyaya 37

Verse 1

श्रीप्रह्लाद उवाच । कृष्णकृष्णेति कृष्णेति श्वपचो जागरन्निशि । जपेदपि कलौ नित्यं कृष्णरूपी भवेद्धि सः

ஸ்ரீ பிரஹ்லாதன் கூறினான்—கலியுகத்தில் ச்வபசன் (சாண்டாளன்) கூட இரவில் விழித்திருந்து தினமும் ‘கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா’ என்று ஜபித்தால், அவன் நிச்சயமாக கிருஷ்ணரூபம் அடைவான்।

Verse 2

कृष्णकृष्णेति कृष्णेति कलौ वदत्यहर्निशम् । नित्यं यज्ञायुतं पुण्यं तीर्थकोटिसमुद्भवम्

கலியுகத்தில் யார் பகலும் இரவும் இடைவிடாது “கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா—கிருஷ்ணா” என்று மீண்டும் மீண்டும் உச்சரிக்கிறாரோ, அவர் எப்போதும் பத்தாயிரம் யாகங்களுக்கு ஒப்பான புண்ணியத்தைப் பெறுகிறார்; அது கோடி தீர்த்தங்களின் புனிதத்திலிருந்து எழுந்தது.

Verse 3

संपूर्णैकादशी भूत्वा द्वादश्यां वर्द्धते यदि । उन्मीलिनीति विख्याता तिथीनामुत्तमा तिथिः

ஏகாதசி முழுமையாக அமைந்தும் துவாதசியில் நீண்டு விரிந்தால், அந்தத் திதி ‘உன்மீலினி’ எனப் புகழப்படும்; திதிகளிலேயே சிறந்த திதி அது.

Verse 4

वंजुलीवासरे ये वै रात्रौ कुर्वंति जागरम् । यज्ञायुतायुतं पुण्यं मुहूर्तार्द्धेन जायते

வஞ்சுலீ-வாசரத்தில் இரவில் விழிப்புடன் ஜாகரணம் செய்பவர்களுக்கு, அரை முஹூர்த்தத்திலேயே பத்தாயிரம் மடங்கு பத்தாயிரம் யாகங்களுக்கு ஒப்பான புண்ணியம் உண்டாகும்.

Verse 5

संपूर्णा द्वादशी भूत्वा वर्द्धते चापरे दिने । त्रयोदश्यां मुनिश्रेष्ठा वंजुली दुर्ल्लभा कलौ

முனிவரே! துவாதசி முழுமையாக இருந்தும் அடுத்த நாளில் நீண்டு திரயோதசி வரை சென்றால், அத்தகைய வஞ்சுலீ-யோகம் கலியுகத்தில் அரிதானது.

Verse 6

उन्मीलिनीमनुप्राप्य ये प्रकुर्वंति जागरम् । निमिषार्द्धेन तत्पुण्यं गवां कोटिफलप्रदम्

உன்மீலினி திதி கிடைத்தபோது ஜாகரணம் செய்பவர்களுக்கு, அரை நிமிஷத்திலேயே கோடி பசுக்கள் தானம் செய்த பலனை அளிக்கும் புண்ணியம் உண்டாகும்.

Verse 7

संपूर्णैकादशी भूत्वा प्रत्यऽहं वर्द्धते यदि । दर्शश्च पौर्णमासी च पक्षवृद्धिस्तथोच्यते

ஏகாதசி முழுமையடைந்து நாள்தோறும் நீள்ந்து கொண்டே போனால், தர்ஶம் (அமாவாசை) மற்றும் பௌர்ணமாசி—இரண்டும் ‘பக்ஷவ்ருத்தி’, அதாவது பக்ஷம் நீளுதல் எனப்படும்.

Verse 8

पक्षवृद्धिकरीं प्राप्य ये प्रकुर्वंति जागरम् । निमिषार्द्धार्द्धमात्रेण गवां कोटिफलप्रदम्

பக்ஷவ்ருத்தியை உண்டாக்கும் திதி வந்தபோது யார் ஜாகரணம் செய்கிறார்களோ, அவர்கள் நிமிஷத்தின் நான்கில் ஒரு பகுதி நேரமட்டும்கூட கோடி பசுதானத்தின் பலனை அளிக்கும் புண்ணியத்தை அடைகிறார்கள்.

Verse 9

श्रीप्रह्लाद उवाच । चक्रतीर्थे नरः स्नात्वा मुच्यते सर्व किल्बिषैः । स याति परमं स्थानं दाहप्रलयवर्जितम्

ஸ்ரீ பிரஹ்லாதர் கூறினார்—சக்ரதீர்த்தத்தில் நீராடினால் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, தகனம் மற்றும் பிரளயம் அற்ற பரம பதத்தை அடைகிறான்.

Verse 10

चक्रं प्रक्षालितं यत्र कृष्णेन स्वयमेव हि । तेन वै चक्रतीर्थं हि पुण्यं च परमं हरेः । भवंति तत्र पाषाणाश्चक्रांका मुक्तिदायकाः

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தாமே சக்ரத்தை கழுவிய இடமே ‘சக்ரதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்றது—ஹரியின் பரம புனிதத் தீர்த்தம். அங்கே சக்ரமுத்திரை கொண்ட கற்கள் தோன்றி, முக்தியை அளிக்கின்றன.

Verse 11

तत्रैव यदि लभ्यंते चक्रैर्द्वादशभिः सह । द्वादशात्मा स विज्ञेयो मोक्षदः परिकीर्तितः

அங்கேயே பன்னிரண்டு சக்ரமுத்திரைகளுடன் ஒரு கல் கிடைத்தால், அதை ‘த்வாதசாத்மா’ என அறிய வேண்டும்; அது மோட்சம் அளிப்பதாகப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 12

एकचक्रेण पाषाणो द्वारवत्यां सुशोभनः । सुदर्शनाभिधेयोसौ मोक्षैकफलदायकः

த்வாரவதியில் ஒரே சக்கரச் சின்னம் பொறிக்கப்பட்ட அழகிய கல் ‘சுதர்சனம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; அது ஒரே பயன்—மோட்சம்—அளிக்கிறது.

Verse 13

लक्ष्मीनारायणौ द्वौ तौ भुक्तिमुक्तिफलप्रदौ । त्रिभिश्चैवाच्युतं देवं सदेन्द्रपददायकम्

இருமுறை ஜபித்தால் லக்ஷ்மீ–நாராயணர் அருள்பெறுவர்; அவர் போகமும் மோட்சமும் தருபவர். மும்முறை ஜபித்தால் அச்யுதன் எனும் தேவன் கிடைப்பான்; அவர் இந்திரபதத்தையும் அளிப்பான்.

Verse 14

भूतिदो विघ्नहंता च चतुश्चक्रो जनार्द्दनः । पञ्चभिर्वासुदेवस्तु जन्ममृत्युभयापहः

நான்கு முறை ஜபித்தால் ஜனார்தனன்—சக்கரதாரி, செல்வம் தருபவன், தடைகள் நீக்குபவன்—அருள்பெறுவான்; ஐந்து முறை ஜபித்தால் வாசுதேவன் கிடைப்பான்; பிறப்பு–இறப்பு அச்சத்தை அகற்றுவான்.

Verse 15

प्रद्युम्नः षड्भिरेवासौ लक्ष्मीं कांतिं ददाति च । सप्तभिर्बलदेवस्तु गोत्रकीर्तिविवर्द्धनः

ஆறு முறை ஜபித்தால் அதே ஆண்டவன் பிரத்யும்னனாக அருள்பெற்று, லக்ஷ்மியும் காந்தியும் அளிப்பான்; ஏழு முறை ஜபித்தால் பலதேவன் ஆகி, குலமும் புகழும் வளர்ப்பான்.

Verse 16

वांछितं चाष्टभिर्भक्त्या ददाति पुरुषोत्तमः । सर्वं दद्यान्नवव्यूहो दुर्ल्लभो यः सुरोत्तमैः

பக்தியுடன் எட்டு முறை ஜபித்தால் புருஷோத்தமன் வேண்டிய வரத்தை அளிப்பான்; ஒன்பது-வ்யூஹம் அனைத்தையும் தரும்—அவன் தேவர்களில் சிறந்தோர்க்கும் அரிதானவன்.

Verse 17

राज्यप्रदो दशभिस्तु दशावतार एव च । एकादशभिरैश्वर्य्यमनिरुद्धः प्रयच्छति

பத்து ஜபங்களால் அவர் அரசாட்சி அளிப்பவர்—தசாவதாரங்களின் ஆண்டவன். பதினொன்று ஜபங்களால் அனிருத்தப் பெருமான் ஐஸ்வர்யமும் தெய்வீகச் செல்வமும் அருள்வான்.

Verse 18

निर्वाणं द्वादशात्मा तु चक्रैर्द्वादशभिः स्मृतम् । अत ऊर्ध्वमनंतोऽसौ सौख्यमोक्षप्रदायकः

நிர்வாணம் பன்னிரண்டு-ஸ்வரூபம் எனக் கூறப்படுகிறது; பன்னிரண்டு சக்கரங்களால் அது நினைவுகூரப்படுகிறது. அதற்கு அப்பால் அனந்தன் ஆன்மிக இன்பமும் மோட்சமும் அருள்வான்.

Verse 19

ये केचित्तत्र पाषाणाः कृष्णचक्रेण मुद्रिताः । तेषां स्पर्शनमात्रेण मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

அங்கே உள்ள எந்தக் கற்களும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் சக்கரமுத்திரையால் குறியிடப்பட்டிருந்தால், அவற்றைத் தொடுவதாலேயே எல்லாப் பாவக் கல்மஷங்களிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும்.

Verse 20

ब्रह्महत्यादिकं पापं मनोवाक्कायकर्मजम् । तत्सर्वं विलयं याति चक्रांकितप्रपूजनात्

பிரம்மஹத்தி முதலான பாவங்களும், மனம்-வாக்கு-உடல் செயல்களால் உண்டான எல்லாத் தோஷங்களும்—சக்கரமுத்திரை கொண்டதனை பக்தியுடன் வழிபட்டால் அனைத்தும் கரைந்து போகும்.

Verse 21

म्लेच्छदेशे शुभे वाऽपि चक्रांको यत्र तिष्ठति । योजनानि दश द्वे च मम क्षेत्रं च सुन्दरि

அந்நிய தேசமாக இருந்தாலும் புனிதப் பிரதேசமாக இருந்தாலும்—எங்கே சக்கரச் சின்னம் நிலைத்திருக்கிறதோ, அழகியே, அதனைச் சுற்றி பன்னிரண்டு யோஜனை வரை என் புனிதக் க்ஷேத்திரமே.

Verse 22

मृत्युकाले च संप्राप्ते हृदये यस्तु धारयेत् । चक्राकं पापदलनं स याति परमां गतिम्

மரணவேளை வந்தபோது, பாவத்தை நசைக்கும் சக்கரச் சின்னத்தை இதயத்தில் தாங்கி நினைப்பவன் பரமகதியை அடைவான்.

Verse 23

गोमतीसंगमे स्नात्वा भृगुतीर्थे तथैव च । न मातुर्वसते कुक्षौ यद्यपि स्यात्स पातकी

கோமதியின் சங்கமத்திலும் அதுபோல ப்ருகு தீர்த்தத்திலும் நீராடினால், பாவியாயினும் அவன் மீண்டும் தாயின் கருவில் வாசம் செய்யான்.

Verse 24

तामसं राजसं वापि यत्कृतं विष्णुपूजनम् । तत्सात्त्विकत्वमभ्येति निम्नगांभो यथार्णवे

தாமஸமாகவோ ராஜஸமாகவோ செய்யப்பட்ட விஷ்ணு பூஜையும் சாத்த்விகப் பயனாக மாறும்; நதிநீர் கடலை அடைந்து கடலின் இயல்பை பெறுவது போல.

Verse 37

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे चतुर्थे द्वारकामाहात्म्ये द्वारकाक्षेत्रस्थसुदर्शनप्रमुखानन्तान्तचक्रचिह्नांकित पाषाणमाहात्म्यवर्णनपूर्वकतत्पूजनफलादिकथनंनाम सप्तत्रिंशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தில், நான்காம் த்வாரகா மாஹாத்ம்யத்தில் ‘த்வாரகா க்ஷேத்திரத்தில் ஸுதர்ஷன முதலாக அனந்தன் வரை சக்கரச் சின்னம் பொறிக்கப்பட்ட கற்களின் மகிமை, அவற்றின் பூஜை பலன் முதலியவற்றின் விளக்கம்’ எனும் முப்பத்தேழாம் அதிகாரம் நிறைவு பெற்றது।