Adhyaya 19

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । तच्छ्रुत्वा देवदेवेशश्चिंतयित्वा पुनःपुनः उवाच वचनं तत्र दुर्वाससमकल्मषम्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—இதைக் கேட்ட தேவர்களின் தேவேசன் மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்து, அங்கே துர்வாசரிடம் குற்றமற்ற சொற்களை உரைத்தான்.

Verse 2

श्रीभगवानुवाच । पराधीनोऽस्मि विप्रेन्द्र भक्त्या क्रीतोऽस्मि नान्यथा । बलेरादेशकारी च दैत्येन्द्रवशगो ह्यहम्

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, நான் பக்தர்க்கு அடிமை; பக்தியாலேயே நான் ‘விலைக்குப் பெறப்படுகிறேன்’, வேறல்ல. பலியின் ஆணையை நிறைவேற்றுபவன் நான்; என் விரதத்தால் தைத்யேந்திரனின் வசத்திலே இருக்கிறேன்.

Verse 3

तस्मात्प्रार्थय विप्रेन्द्र दैत्यं वैरोचनिं बलिम् । अस्यादेशात्करिष्यामि यदभीष्टं तवाधुना

ஆகையால், ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே, விரோசனனின் மகனான தைத்யன் பலியிடம் வேண்டிக்கொள். அவன் ஆணையால் இப்போதே உன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 4

तच्छ्रुत्वा वचनं विप्रो बलिं प्रोवाच सत्वरम् । यज्वनां त्वं वरिष्ठश्च दातॄणां त्वं मतोऽधिकः

அச்சொற்களைக் கேட்ட அந்தப் பிராமணன் உடனே பலியிடம் கூறினான்—“யாகம் செய்பவர்களில் நீ முதன்மை; தானம் அளிப்பவர்களில் நீ மிகச் சிறந்தவன் என மதிக்கப்படுகிறாய்.”

Verse 5

पारावारः कृपायाश्च दयां कुरु ममोपरि । प्रेषयस्व महाभाग देवं दैत्यविनिग्रहे

நீ கருணையின் கரையற்ற கடல்—என்மேல் தயை செய். ஓ மகாபாகா, தைத்யரை அடக்க இறைவனை அனுப்புவாயாக.

Verse 6

संपूर्णनियमः स्नातस्त्वत्प्रसादाद्भवाम्यहम् । तच्छुत्वा वचनं दैत्यो नातिहृष्टमनास्तदा । दुर्वाससमुवाचेदं नैतदेवं भविष्यति

“உமது அருளால் நான் எல்லா நியமங்களையும் நிறைவேற்றி முறையாக ஸ்நானம் செய்வேன்.” இதைக் கேட்ட தைத்யன் (பலி) மிக மகிழவில்லை. பின்னர் துர்வாசரிடம்—“இது இவ்விதமாக நடக்காது” என்றான்.

Verse 7

अन्यत्प्रार्थय विप्रेन्द्र यत्ते मनसि वर्त्तते । तद्दास्यामि न सन्देहो यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

“ஓ விப்ரேந்திரா, உன் மனத்தில் இருப்பதிலிருந்து வேறொன்றை வேண்டு. அது மிக அரிதானதாயினும், நான் அதை அளிப்பேன்—சந்தேகம் இல்லை.”

Verse 8

आत्मानमपि दास्यामि नाहं त्यक्ष्ये हरिं द्विज । बहुभिः सुकृतैः प्राप्तं कथं त्यक्ष्यामि केशवम्

“ஓ த்விஜா, என்னையே தானமாக அளிப்பேன்; ஆனால் ஹரியை விடமாட்டேன். பல புண்ணியங்களால் பெற்ற கேசவனை நான் எவ்வாறு துறப்பேன்?”

Verse 9

दुर्वासा उवाच । नातिलुब्धं हि मां विद्धि किमन्यत्प्रार्थयाम्यहम् । रक्ष मे जीवितं दैत्य प्रेषयस्व जनार्द्दनम्

துர்வாசர் கூறினார்—“என்னை மிகப் பேராசையன் என எண்ணாதே; நான் வேறு என்ன வேண்டுவேன்? ஓ தைத்யா, என் உயிரைக் காப்பாற்று; ஜனார்தனனை அனுப்பு.”

Verse 10

बलिरुवाच । जानासि त्वं यथा विप्र हिरण्याक्षं निपातितम् । भूत्वा यज्ञवराहस्तु दधारोर्वीं बलाद्दिवि

பலி கூறினான்—ஓ விப்ரரே! ஹிரண்யாக்ஷன் எவ்வாறு வீழ்த்தப்பட்டான் என்பதை நீ அறிவாய்; யஜ்ஞவராஹராகி அவர் வலத்தால் பூமியை உயர்த்தி விண்ணில் தாங்கினார்.

Verse 11

यथा च दैत्यप्रवरमवध्यं दैत्यदानवैः । हतवान्हिरण्यकशिपुं नृसिंहः सर्वगः प्रभुः

அதேபோல், தைத்திய-தானவர்களிடையிலும் அவத்யன் எனக் கருதப்பட்ட தைத்தியச் சிறந்தவன் ஹிரண்யகசிபுவை, எங்கும் நிறைந்த प्रभு நரசிம்மன் வதைத்தான்.

Verse 12

तथैव वृत्रं नमुचिं रक्षो लंकेश संज्ञकम् । जघान मायया विष्णुः सुरार्थं सुरसत्तमः

அதேபோல் தேவர்களின் நலனுக்காக, தேவர்களில் சிறந்த விஷ்ணு தமது தெய்வ மாயை-உபாயத்தால் வ்ருத்ரன், நமுசி மற்றும் ‘லங்கேசன்’ எனப்படும் ராக்ஷசனை வென்று வதைத்தார்.

Verse 13

प्रथमं वामनो भूत्वा ह्ययाचत पदत्रयम् । पुनस्त्रिविक्रमो भूत्वा भुवनानि जहार मे

முதலில் வாமனராகி மூன்று அடிகள் நிலத்தை யாசித்தார்; பின்னர் திரிவிக்ரமராகி என் உலகங்களைப் பறித்தார்.

Verse 14

मया पुण्यवशाद्विष्णुर्यदि प्राप्तः कथञ्चन । नाहं त्यक्ष्ये जगन्नाथं मायावामनकं प्रभुम्

என் புண்ணியத்தின் வலத்தால் எப்படியோ விஷ்ணுவை நான் அடைந்திருந்தால், மாயாவாமனராகத் தோன்றிய உலகநாதப் பிரபுவை நான் ஒருபோதும் கைவிடமாட்டேன்.

Verse 15

दुर्वासा उवाच । नाहं भोक्ष्ये विना स्नानं गोमत्युदधिसंगमे । यदि न प्रेष्यसि हरिं ततस्त्यक्ष्ये कलेवरम्

துர்வாசர் கூறினார்—கோமதி நதி கடலுடன் சங்கமிக்கும் இடத்தில் நீராடாமல் நான் உணவு உண்ணமாட்டேன். நீ ஹரியை அனுப்பாவிட்டால், நான் இந்த உடலைத் துறப்பேன்.

Verse 16

बलिरुवाच । यद्भाव्यं तद्भवतु ते यज्जानासि तथा कुरु । ब्रह्मरुद्रेन्द्रनमितं नाहं त्यक्ष्ये पदद्वयम्

பலி கூறினார்—உனக்காக விதியில் இருப்பது நிகழட்டும்; நீ அறிந்தபடி செய். ஆனால் பிரம்மா, ருத்ரன், இந்திரன் வணங்கும் அந்த இரு திருவடிகளை நான் ஒருபோதும் விடமாட்டேன்.

Verse 17

तदा विवदमानौ तौ दृष्ट्वा स जगदीश्वरः । ब्रह्मण्यदेवः कृपया ब्राह्मणं तमुवाच ह

அவர்கள் இருவரும் வாதிடுவதைப் பார்த்த ஜகதீஸ்வரன், பிராமணர்களைக் காக்கும் தேவன், கருணையுடன் அந்தப் பிராமணனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 18

स्वस्थो भव द्विजश्रेष्ठ स्नापयिष्ये न संशयः । हत्वा दैत्यगणान्सर्वान्गोमत्युदधिसंगमे

ஓ த்விஜசிரேஷ்டா, அமைதியாய் இரு; ஐயமில்லை, நான் உன்னை நீராடச் செய்வேன்—கோமதி-கடல் சங்கமத்தில் எல்லா தைத்யக் கூட்டத்தையும் வதைத்து முடித்த பின்.

Verse 19

प्रह्लाद उवाच । श्रुत्वा भगवतो वाक्यं ब्राह्मणं प्रति दैत्यराट् । दृढं जग्राह चरणौ पतित्वा पादयोस्तदा

பிரஹ்லாதன் கூறினார்—பிராமணனை நோக்கி பகவான் சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்ட தைத்யராஜன் அப்போது அவன் திருவடிகளில் விழுந்து, அந்த இரு பாதங்களையும் உறுதியாகப் பற்றிக் கொண்டான்.

Verse 20

ततः समृद्धिमगमत्पादौ दत्त्वा बलेः प्रभुः । शंखचक्रगदापाणिर्विष्णुर्दुर्वाससाऽन्वितः

அப்போது ஆண்டவன் பலிக்குத் தம் திருவடிகளை அளித்து அந்தச் செயலில் செழிப்பை அடைந்தான். சங்கு‑சக்கரம்‑கதை ஏந்திய விஷ்ணு துர்வாச முனிவருடன் புறப்பட்டான்.

Verse 21

प्रस्थितौ तौ तदा दृष्ट्वा दुर्वाससजनार्द्दनौ । अनन्तः पुरुषो ऽगच्छन्मुशली च हलायुधः

துர்வாசரும் ஜனார்தனரும் புறப்படுவதைக் கண்டதும், அனந்தப் புருஷனும் சென்றான்; அதுபோல உழவாயுதம் ஏந்திய, கதைதாரியான முஷலி (பலராமன்)வும் சென்றான்.

Verse 22

मुशली चाग्रतोऽगच्छत्ततो विष्णुस्त्रिविक्रमः । तयोरन्वगमद्विप्रा दुर्वासा भूतलाद्बहिः

முஷலி முன்னே சென்றான்; பின்னர் திரிவிக்ரம விஷ்ணு சென்றான். அவர்களைத் தொடர்ந்து பிராமணர் துர்வாசர், பூமித்தளத்தைத் தாண்டிச் செல்பவர் போல நடந்தார்.

Verse 23

भित्त्वा रसातलं सर्वे समुत्तस्थुस्त्वरान्विताः । आविर्बभूवुस्तत्रैव गोमत्युदधिसंगमे

ரசாதலத்தைப் பிளந்து அவர்கள் அனைவரும் விரைந்து மேலெழுந்து, அங்கேயே கோமதி‑கடல் சங்கமத்தில் வெளிப்பட்டனர்.

Verse 24

सन्नद्धौ दृढधन्वानौ संकर्षणजनार्दनौ । ऊचतुस्तौ तदा विप्रं कुरु स्नानं यदृच्छया

அப்போது ஆயத்தமாய் உறுதியான வில்லுடன் இருந்த சங்கர்ஷணனும் ஜனார்தனனும் அந்தப் பிராமணரிடம், “உமக்குப் பிடித்தபடி நீராடுக” என்று கூறினர்.

Verse 25

तयोस्तु वचनं श्रुत्वा स्नानं चक्रे त्वरान्वितः । स्नात्वा चावश्यकं कर्म कर्तुमारभत द्विजः

அவர்களின் சொற்களைச் செவிமடுத்து அவர் விரைவாக ஸ்நானம் செய்தார். ஸ்நானம் முடித்து அந்தத் த்விஜன் நித்திய அவசியக் கர்மங்களைச் செய்யத் தொடங்கினான்.