Adhyaya 15

Verse 1

प्रह्लाद उवाच श्रुत्वा तमागतं देवं ब्रह्माणं पितरं स्वकम् । सनकाद्या नमस्कर्त्तुं जग्मुः सर्वे पितामहम्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—தங்கள் தந்தையான தேவன் பிரம்மா வந்தார் என்று கேட்டு, சனக முதலியோர் அனைவரும் பிதாமகனுக்கு வணங்கச் சென்றனர்।

Verse 2

तं दृष्ट्वा लोककर्त्तारं दण्डवत्प्रणताः क्षितौ । ततो दृष्ट्वा स तनयान्संगृह्य परिषस्वजे

உலகங்களைப் படைத்தவரைக் கண்டு அவர்கள் தண்டவத் நமஸ்காரமாக மண்ணில் விழுந்தனர். பின்னர் அவர் தம் புதல்வர்களைக் கண்டு அருகே சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டார்.

Verse 3

पृष्टश्चानामयं तैस्तु पृष्ट्वा तान्समुवाच ह । आराधितो यैर्भगवान्धन्या यूयं वयं तथा

அவர்கள் அவர் நலமா என்று கேட்டனர்; அவர் அவர்களையும் விசாரித்து கூறினார்—“நீங்கள் பகவானை ஆராதித்ததால் நீங்கள் பாக்கியவான்கள்; நாமும் அதுபோல பாக்கியவான்களே.”

Verse 4

संसिद्धिं परमां याता भगवद्दर्शनेन हि । न ज्ञातं पुत्रकाः सम्यगज्ञानाद्बालबुद्धिभिः

“பகவானின் தரிசனத்தாலேயே நீங்கள் பரம சித்தியை அடைந்தீர்கள். ஆனால் பிள்ளைகளே, அறியாமை மற்றும் குழந்தைமனம் காரணமாக இது முறையாக உணரப்படவில்லை.”

Verse 5

येनार्चितो महादेवस्तस्य तुष्यति केशवः । अनर्चिते नीलकण्ठे न गृह्णात्यर्चनं हरिः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूज्यतां नीललोहितः

மகாதேவரை ஆராதித்தவரால் கேசவன் மகிழ்கிறான். நீலகண்டனை அர்ச்சிக்காமல் ஹரி அர்ப்பித்த பூஜையை ஏற்கமாட்டான். ஆகவே எல்லா முயற்சியுடனும் நீலலோஹிதன் (சிவன்) பூஜிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 6

येन संपूर्णतां याति कृष्णपूजा कृता सदा । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्या ब्रह्मपुत्रा ययुस्तदा

“இதனால் எப்போதும் செய்யப்படும் கிருஷ்ண பூஜை நிறைவை அடைகிறது.” அவர் சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்டதும் பிரம்மாவின் புதல்வர்கள் அப்போது புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

Verse 7

देवागाराग्रतो गत्वा योगसिद्धा महर्षयः । लिंगं संस्थापयामासुः शिवभक्तिपुरस्कृता

தேவாலயத்தின் முன்புறம் சென்று யோகசித்த மகரிஷிகள் சிவபக்தியை முன்னிறுத்தி சிவலிங்கத்தை நிறுவினர்.

Verse 8

संस्थाप्य शिवलिंगं ते स्नानार्थं मुनिसत्तमाः । कूपं चक्रुस्ततः सर्व ऋषयः संशितव्रताः

சிவலிங்கத்தை நிறுவிய பின், அந்த முந்திய முனிவர்கள் நீராடுவதற்காகத் தயாரானார்கள்; அப்போது உறுதியான விரதமுடைய எல்லா ரிஷிகளும் ஒரு கிணற்றைத் தோண்டினர்.

Verse 9

दृष्ट्वा तममृतप्रख्यं जलपूर्णं सुनिर्मलम् । संहृष्टा ऋषयः सर्वे साधुसाध्विति चाब्रुवन्

அந்தக் கிணறு அமிர்தம் போன்றதாகவும், நீரால் நிரம்பியதாகவும், மிகத் தூய்மையானதாகவும் இருப்பதைக் கண்டு எல்லா ரிஷிகளும் மகிழ்ந்து “சாது! சாது!” என்று கூறினர்.

Verse 10

स्थापितं शिवलिंगं च दृष्ट्वा लोकपितामहः । उवाच वचनं ब्रह्मा प्रीतः पुत्रांस्तदा द्विजाः

நிறுவப்பட்ட சிவலிங்கத்தைப் பார்த்த உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா மனமகிழ்ந்து, அந்த இருமுறை பிறந்த புதல்வர்களான ரிஷிகளிடம் வார்த்தைகள் கூறினார்.

Verse 11

ब्रह्मोवाच । भवद्भिर्योगसंसिद्धैर्यस्मात्संस्थापितः शिवः । तस्मात्सिद्धेश्वर इति ख्यातिं लोके गमिष्यति

பிரம்மா கூறினார்—“யோகத்தில் நிறைவு பெற்ற நீங்கள் சிவனை நிறுவியதால், அவர் உலகில் ‘சித்தேஸ்வரன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறுவார்.”

Verse 12

समीपे शितिकण्ठस्य कूपोयमृषिभिः कृतः । ऋषितीर्थमिति ख्यातं तस्माल्लोके भविष्यति

சிதிகண்டன் (சிவன்) அருகில் இந்தக் கிணறு ரிஷிகளால் அமைக்கப்பட்டது; ஆகையால் இது உலகில் ‘ரிஷிதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெறும்.

Verse 13

विना श्राद्धेन विप्रेन्द्रा दानेन पितृतर्पणात् । भक्तितः स्नानमात्रेण पितृभिः सह मुच्यते

ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே! சிராத்தம், தானம், பித்ருத் தர்ப்பணம் இவையின்றியும்—பக்தியுடன் வெறும் ஸ்நானம் செய்தாலே மனிதன் பித்ருக்களுடன் விடுதலை பெறுவான்.

Verse 14

असत्यवादिनो ये च परनिन्दा परायणाः । स्नानमात्रेण शुध्यन्ति ऋषितीर्थे न संशयः

பொய் பேசுவோரும் பிறரை நிந்திப்பதில் ஈடுபடுவோரும் கூட, ரிஷிதீர்த்தத்தில் வெறும் ஸ்நானம் செய்தாலே தூய்மையடைவார்கள்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 15

स्नानं प्रशस्तं विषुवे मन्वादिषु तथैव च । तथा कृतयुगाद्यायां माघस्य द्विजसत्तमाः

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தோரே! விஷுவ காலங்களில், மன்வாதி புண்ய நாட்களில், க்ருதயுகத் தொடக்கத்தில், மேலும் மாக மாதத்தில் ஸ்நானம் மிகப் புகழப்படுகிறது.

Verse 16

शिवरात्रौ वसेद्यस्तु लिंगे सिद्धेशसंज्ञिते । स्नात्वा ऋषिकृते तीर्थे किं तस्यान्येन वै द्विजाः । गत्वा तत्र महाभागा गृहीत्वा फलमुत्तमम्

ஓ பிராமணர்களே! சிவராத்திரியில் ‘சித்தேச’ எனப்படும் லிங்கத்தின் அருகில் இரவு தங்கி (ஜாகரணம் செய்து), ரிஷிகள் அமைத்த தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்பவனுக்கு—வேறு எந்தப் புண்ணியச் செயலும் என்ன தேவை? அங்கே சென்று, ஓ பாக்கியவான்களே, அவன் உத்தம பலனை அடைவான்.

Verse 17

अर्घ्यं दत्त्वा विधानेन कृत्वा च करयोः कुशान् । गृह्णंत्वर्घ्यमिमं देवा योगसिद्धा महर्षयः

விதிப்படி அர்க்கியம் அளித்து, கைகளில் குசையைத் தாங்கி இவ்வாறு வேண்டுக— “யோகசித்த மகரிஷிகளும் தேவர்களும் என் இந்த அர்க்கியத்தை ஏற்றருள்க।”

Verse 18

ऋषितीर्थे च पापघ्ने सिद्धेश्वरसमन्विते । दत्त्वार्घ्यं मृदमालभ्य स्नानं कुर्यात्समाहितः

பாவநாசகமான, சித்தேஸ்வரர் தொடர்புடைய ரிஷிதீர்த்தத்தில் முதலில் அர்க்கியம் அளித்து, பின்னர் புனித மண்ணைத் தடவி, ஒருமனத்துடன் நீராட வேண்டும்।

Verse 19

तर्पयेच्च पितॄन्देवान्मनुष्यांश्च यथाक्रमम् । ततः श्राद्धं प्रकुर्वीत पितॄणां श्रद्धयाऽन्वितः

பின்னர் முறையின்படி பித்ருக்கள், தேவர்கள், மனிதர்கள் ஆகியோருக்கு தர்ப்பணம் அளிக்க வேண்டும்; அதன் பின் பக்திச் சிரத்தையுடன் பித்ருக்களுக்குச் சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 20

तथा च दक्षिणां दद्याद्वित्तशाठ्यविवर्जितः । विशेषतः प्रदेयानि फलानि रसवंति च

அதேபோல் செல்வத்தில் கஞ்சத்தனமின்றி தக்ஷிணை அளிக்க வேண்டும்; குறிப்பாக சாறுமிக்க சிறந்த கனிகளைத் தானமாக வழங்க வேண்டும்।

Verse 21

दद्याच्छयामाकनीवारान्विद्रुमं चाजिनानि च । सप्तधान्यानि शालींश्च सक्तूंश्च गुडसंयुतान्

சியாமாகம், நீவார தானியங்கள், வித்ருமம் (பவளம்) மற்றும் அஜினம் (தோல்) ஆகியவற்றைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; மேலும் ஏழு வகை தானியங்கள், சாலி அரிசி, வெல்லம் கலந்த சத்து மாவும் வழங்க வேண்டும்।

Verse 22

गंधमाल्यानि तांबूलं वस्त्राणि च तथा पयः । एवं कृत्वा समग्रं च कृतकृत्यो भवेन्नरः

நறுமணம், மாலைகள், தாம்பூலம், ஆடைகள் மற்றும் பாலும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். இவ்வாறு அனைத்தையும் நிறைவேற்றினால் மனிதன் க்ருதக்ருத்யன் ஆவான்.

Verse 23

पूजयित्वा महादेवं सिद्धेश्वरमुमापतिम् । सफलं जन्म मर्त्यस्य जीवितं च सुजीवितम्

மகாதேவன்—சித்தேஸ்வரன், உமாபதி—அவரை வழிபட்டால் மனிதப் பிறவி பயனுடையதாகும்; வாழ்வும் உண்மையில் சுஜீவிதமாகும்.

Verse 24

यः स्नात्वा ऋषितीर्थे तु पश्येत्सिद्धेश्वरं शिवम् । पितरस्तस्य तुष्यन्ति तुष्यन्ति च पितामहाः

யார் ரிஷிதீர்த்தத்தில் நீராடி சித்தேஸ்வர சிவனை தரிசிக்கிறாரோ, அவருடைய பித்ருக்கள் திருப்தியடைவார்கள்; பிதாமகர்களும் திருப்தியடைவார்கள்.

Verse 25

अपुत्रा पुत्रिणः स्युस्ते पुत्रिणश्चापि पौत्रिणः । निर्धना धनवंतश्च सिद्धेश्वररता नराः

சித்தேஸ்வரனில் பக்தியுடன் ஈடுபட்ட மனிதர்களுக்கு—மகன் இல்லாதோர் மகன் பெறுவர்; மகன் உள்ளோர் பேரன் பெறுவர்; ஏழைகள் செல்வந்தராவர்.

Verse 26

दुष्कृतं याति विलयं सुकृतं च विवर्द्धते । भवेन्मनोरथावाप्तिः प्रणते सिद्धनायके

சித்தநாயகனுக்கு வணங்கும் பக்தனின் பாவச் செயல்கள் அழியும்; புண்ணியம் பெருகும்; மனோரதம் நிறைவேறும் பலன் உண்டாகும்.

Verse 27

ऋषितीर्थे नरः स्नात्वा दृष्ट्वा सिद्धेश्वरं हरम् । सर्वान्कामानवाप्नोति नात्र कार्या विचारणा

ரிஷிதீர்த்தத்தில் நீராடி, சித்தேஸ்வர ஹரனை தரிசித்தால் மனிதன் எல்லா விருப்பங்களையும் பெறுவான்; இதில் சந்தேகம் அல்லது ஆராய்ச்சி தேவையில்லை.

Verse 28

शिवरात्र्यां विशेषेण सिद्धेशः संप्रपूजितः । यंयं कामयते कामं तं ददाति न संशयः । चिन्तामणिसमः स्वामी ह्यथवा चाक्षयो निधिः

சிவராத்திரியில் சிறப்பாக சித்தேசனை முறையாகப் பூஜித்தால், பக்தன் எதை எதை விரும்பினாலும் அதை அவர் ஐயமின்றி அளிப்பார். அந்த ஸ்வாமி சிந்தாமணி போன்றவர்; அல்லது அழியாத நிதி போன்றவர்.

Verse 29

श्रुत्वाध्यायमिमं पुण्यं सर्वाघहरणं परम् । प्रयाति परमं स्थानं मानवः श्रद्धयान्वितः

எல்லாப் பாவங்களையும் உன்னதமாக நீக்கும் இந்தப் புனித அத்தியாயத்தை நம்பிக்கையுடன் கேட்ட மனிதன் பரம பதத்தை அடைவான்.