Adhyaya 13

Verse 1

श्रीप्रह्लाद उवाच । इति कृष्णवचः श्रुत्वा गोप्यः संहृष्टमानसाः । तस्मिन्मयसरे स्नात्वा विमुक्ताऽशेषबन्धनाः

ஸ்ரீப்ரஹ்லாதன் கூறினான்—கிருஷ்ணனின் வாக்கை கேட்ட கோபியர் மனமகிழ்ந்தனர். அந்த மாயாசரஸில் நீராடி, அவர்கள் எஞ்சிய எல்லாப் பந்தங்களிலிருந்தும் முற்றிலும் விடுபட்டனர்.

Verse 2

कृष्णदर्शनसंजातपरमानन्दसंप्लुताः । ऊचुश्च वचनं गोप्यो मधुरं माधवं प्रति

கிருஷ்ண தரிசனத்தால் எழுந்த பரமானந்தத்தில் மூழ்கிய கோபியர், மாதவனை நோக்கி இனிய சொற்களை உரைத்தனர்.

Verse 3

गोप्य ऊचुः । धन्यः स दैत्यप्रवरो मयो येन कृतं सरः । यस्मिंस्त्वं देवतैः सार्द्धं समेष्यसि जगत्पते

கோபியர் கூறினர்—இந்த ஏரியை உருவாக்கிய தானவர்களில் சிறந்த மாயன் நிச்சயமாக பாக்கியவான். ஓ ஜகத்பதே, இவ்விடத்திலே நீ தேவர்களுடன் கூடிச் சேர்வாய்.

Verse 4

यदि तुष्टोऽसि भगवन्ननुग्राह्या वयं यदि । अस्माकमपि वार्ष्णेय कारयस्व सरोत्तमम्

ஓ பகவான், நீ திருப்தியடைந்திருந்தால், நாங்கள் உன் அருளுக்குத் தகுதியானவர்களாயிருந்தால், ஓ வார்ஷ்ணேயா, எங்களுக்காகவும் ஒரு சிறந்த ஏரியை அமைத்தருள்வாயாக.

Verse 5

कीर्त्तनान्मृत्युलोकेऽस्मिंस्तव संदर्शनेन हि । अहर्निशं तव ध्यानाद्यास्यामः परमां गतिम्

இந்த மரணலோகத்தில் உமது கீர்த்தனத்தாலும், நிச்சயமாக உமது தரிசனத்தாலும், நாம் இரவும் பகலும் உம்மைத் தியானித்து பரமகதியை அடைவோம்.

Verse 6

श्रीकृष्ण उवाच । करिष्ये वः प्रियं साध्व्यो यूयं मम परिग्रहाः । अनुग्राह्या मया नित्यं भक्तिग्राह्योऽस्मि सर्वदा

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—ஹே சாத்வி பெண்களே, உங்களுக்கு இன்பமானதை நான் செய்வேன்; நீங்கள் எனது சொந்தவர்கள். நீங்கள் எப்போதும் என் அருளுக்குரியவர்கள்; ஏனெனில் நான் எந்நாளும் பக்தியாலேயே வெல்லப்படுகிறேன்.

Verse 7

प्रह्लाद उवाच । इत्युक्त्वा भगवान्कृष्णो गोपीनां हितकाम्यया । सरसः सन्निधौ तस्य सरस्त्वन्यच्चकार ह

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—இவ்வாறு சொல்லி, கோபிகளின் நலனை விரும்பிய பகவான் கிருஷ்ணன், அந்த ஏரிக்கருகே இன்னொரு ஏரியை உருவாக்கினார்.

Verse 8

तदगाधं स्वच्छजलं नलिनीदलशोभितम् । हंससारसयुग्मैश्च चक्रवाकैश्च शोभितम्

அந்த ஏரி ஆழமாயிருந்தது; அதன் நீர் தெளிவாயிருந்தது; தாமரை இலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அன்னங்கள், சாரச ஜோடிகள், சக்கரவாகப் பறவைகள் ஆகியவற்றால் அழகுபெற்றது.

Verse 9

कुमुदोत्पलकह्लारपद्मिनीखण्डमण्डितम् । सेवितं द्विजमुख्यैश्च सिद्धविद्याधरैस्तथा

அது குமுதம், உத்பலம், கஹ்லாரம் ஆகிய நீர்தாமரைக் கூட்டங்களாலும், தாமரைத் தோட்டங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது; மேலும் முதன்மைத் த்விஜர்களாலும், அதுபோல சித்தர் மற்றும் வித்யாதரர்களாலும் சேவிக்கப்பட்டது.

Verse 10

सेवितं यदुनारीभिस्तथा यदुकुमारकैः । दिवारात्रौ सुसंपूर्णं सर्वैर्जानपदैर्जनैः

அவ்விடம் யாதவப் பெண்களாலும் யாதவ இளைஞர்களாலும் இடையறாது சேவிக்கப்பட்டது; பகலும் இரவும் எல்லா நாட்டுப்புற மக்களாலும் அது நிரம்பி இருந்தது.

Verse 11

तं दृष्ट्वा जलकल्लोलैः सुसंपूर्णं जलाशयम् । हर्षाद्गोपीजनं कृष्णः प्रोवाच वचनं तदा

அலைகளால் நிரம்பிய அந்த நீர்த்தேக்கத்தைப் பார்த்து, மகிழ்ச்சியுற்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அப்போது கோபியர்க் குழுவினரிடம் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 12

पश्यध्वं गोपिकाः शुभ्रं सरः सरं समीपतः । स्वच्छमिष्टजलापूर्णं सज्जनानां यथा मनः

“கோபிகைகளே! அருகிலேயே உள்ள இந்த ஒளிமிகு ஏரியைப் பாருங்கள்; இது தெளிவானது, இனிய விருப்பமான நீரால் நிரம்பியது—நல்லோரின் மனம்போல்.”

Verse 13

कारणाद्भवतीनां च यस्मात्कृतमिदं सरः । भवतीनां तथा नाम्ना ख्यातमेतद्भविष्यति

“உங்களாலேயே இந்த ஏரி உருவாக்கப்பட்டது; ஆகவே இது உங்கள் பெயராலேயே உலகில் புகழ்பெறும்.”

Verse 14

गोर्वाचावाचकः शब्दो भवतीभिर्मया सह । गोप्रचारेति वै नाम्नां ख्यातिं लोके गमिष्यति

“‘கோ’ என்ற சொல் வாக்கை (பேச்சை) குறிக்கும்; மேலும் உங்களோடு என்னாலே இந்த இடம் ‘கோப்ரசார’ என்ற நாமத்தால் உலகில் புகழ்பெறும்.”

Verse 15

युष्माकं प्रियकामार्थं यस्मात्कृतमिदं सरः । तस्माद्गोपीसर इति ख्यातिं लोके गमिष्यति

உங்களுக்குப் பிரியமானவும் விரும்பியவும் உள்ள ஆசைகள் நிறைவேறுவதற்காகவே இந்தச் சரோவரம் அமைக்கப்பட்டது; ஆகையால் இது உலகில் ‘கோபீ-சரம்’ எனப் புகழ்பெறும்.

Verse 16

गोप्य ऊचुः । अनुग्राह्या यदि वयमस्मन्नाम्ना कृतं सरः । अन्यत्किमपि वार्ष्णेय प्रार्थयामो वदस्व नः

கோபியர் கூறினர்—நாங்கள் உண்மையிலே உங்கள் அருளுக்குப் பாத்திரர்களாகவும், எங்கள் பெயரால் இந்தச் சரோவரம் அமைக்கப்பட்டதாகவும் இருந்தால், ஓ வார்ஷ்ணேயா! இன்னொரு வரம் வேண்டுகிறோம்—அதை அளிப்பீர்கள் என்று எங்களிடம் சொல்லுங்கள்.

Verse 17

श्रीकृष्ण उवाच । प्रार्थ्यतां यदभिप्रेतं यद्वो मनसि वर्तते । भक्त्या समागता यूयं नास्त्यदेयं ततो मया

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—உங்களுக்கு விருப்பமானது, உங்கள் மனத்தில் இருப்பது எதுவோ அதையே வேண்டுங்கள். நீங்கள் பக்தியுடன் வந்துள்ளீர்கள்; ஆகவே உங்களுக்காக நான் மறுப்பதற்கு எதுவும் இல்லை.

Verse 18

गोप्य ऊचुः । यदि तुष्टोऽसि भगवन्यदि देयो वरो हि नः । तस्मात्त्वया सदा कृष्ण नरयानेन माधव

கோபியர் கூறினர்—எம்பெருமானே, நீங்கள் திருப்தியடைந்திருந்தால், எங்களுக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், ஓ கிருஷ்ணா, ஓ மாதவா! நீங்கள் எப்போதும் மனித (காணத்தக்க) ரூபத்தில் இங்கு வருக.

Verse 19

अत्रागत्य नभस्येऽस्मिन्स्नातव्यं नियमेन हि । यत्र त्वं तत्र देवाश्च यज्ञास्तीर्थानि केशव

இந்த நபஸ்ய மாதத்தில் இங்கு வந்து விதிப்படி நீராட வேண்டும். ஓ கேசவா! நீங்கள் எங்கு இருப்பீரோ அங்கேயே தேவர்கள், யாகங்கள், தீர்த்தங்களும் உள்ளன.

Verse 20

यत्र त्वं तत्र दानानि व्रतानि नियमाश्च ये । ओंकारश्च वषट्कारः स्वाहाकारः स्वधा तथा

நீ எங்கு இருக்கிறாயோ அங்கேயே தானங்கள், விரதங்கள், எல்லா நியமங்களும் உள்ளன; அங்கேயே ஓங்காரம், வஷட்காரம், ஸ்வாஹா மற்றும் ஸ்வதா என்ற உச்சாரங்களும் உள்ளன।

Verse 21

भूर्भुवःस्वर्महर्ल्लोको जनः सत्यं तपस्तथा । त्वन्मयं हि जगत्सर्वं सदेवासुरमानुषम्

பூः, புவः, ஸ்வः, மஹர்லோகம், ஜனலோகம், ஸத்யலோகம், தபோலோகம்—எல்லா லோகங்களும் நீயே நிறைந்துள்ளாய்; தேவர், அசுரர், மனிதர் உட்பட இந்த முழு உலகமும் உன் சுவைரூபமே।

Verse 22

तस्मात्त्वयि जगन्नाथे ह्यत्र स्नाते जनार्दने । स्नातमत्र त्रिभुवनं भविष्यति न संशयः

ஆகையால், ஹே ஜகந்நாத ஜனார்தன! நீ இங்கே ஸ்நானம் செய்தால், இவ்விடத்திலேயே திரிபுவனமும் ஸ்நானம் செய்ததுபோல் ஆகும்—சந்தேகம் இல்லை।

Verse 23

त्रैलोक्यपावनी गंगा तव पादजलं हि तत् । लक्ष्मीर्वक्षःस्थलस्थाने मुखे देवी सरस्वती

மூன்று உலகங்களையும் புனிதப்படுத்தும் கங்கை, உண்மையில் உன் திருப்பாதம் கழுவிய நீரே; உன் மார்பிடத்தில் லக்ஷ்மி தங்குகிறாள், உன் முகத்தில் தேவீ சரஸ்வதி (தெய்வ வாக்கு) உறைகிறாள்।

Verse 24

सर्वभूतमयश्चात्र ततस्त्वं जगदीश्वर । यद्ददासि मनुष्याणां भविष्याणां कलौ युगे । तद्वदस्व महाबाहो कृपां कृत्वा जगत्पते

இங்கே நீ எல்லா உயிர்களின் சாரமாய் இருப்பதால், ஹே ஜகதீஸ்வரா—ஹே மகாபாஹோ ஜகத்பதே! கருணை செய்து கூறுவாயாக: கலியுகத்தில் வருங்கால மனிதர்களுக்கு நீ என்ன அருள்வாய்?

Verse 25

यात्रायामागतानां च अथ षण्मासवासिनाम् । सदैवात्र स्थितानां च यत्फलं तद्वदस्व नः

இங்கு யாத்திரையாக வந்தவர்களுக்கும், ஆறு மாதம் இங்கு தங்கியவர்களுக்கும், எப்போதும் இங்கே நிலைத்திருப்பவர்களுக்கும் கிடைக்கும் புண்ணியப் பலனை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 26

श्रीकृष्ण उवाच । यत्फलं हि मनुष्याणां स्नातानां गोपिकासरे । तच्छृणुध्वमसंदिग्धं प्रसन्ने मयि गोपिकाः

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—ஓ கோபிகைகளே! நான் அருள்புரிந்து प्रसன்னமாக இருக்கும் போது, கோபிகாசரத்தில் நீராடும் மனிதர்களுக்குக் கிடைக்கும் பலனை ஐயமின்றி கேளுங்கள்।

Verse 27

सोपस्करां सवत्सां च वस्त्रालंकारभूषिताम् । यथोक्तदक्षिणोपेतां ब्राह्मणाय कुटुंबिने

தேவையான உபகரணங்களுடன், கன்றுடன் கூடிய, ஆடை மற்றும் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, சாஸ்திரோक्त தக்ஷிணையுடன் கூடிய பசுவை இல்லறப் பிராமணருக்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 28

सदाचाराय शुद्धाय दरिद्रायानुकारिणे । गां दत्त्वा फलमाप्नोति स्नानमात्रेण तत्फलम्

நல்லொழுக்கமும் தூய்மையும் உடைய, ஏழைகளுக்கு இரக்கம் காட்டுபவருக்கு பசுதானம் செய்தால் கிடைக்கும் பலன்—இந்த தீர்த்தத்தில் வெறும் நீராடுதலாலேயே அதே பலன் கிடைக்கிறது।

Verse 29

यावत्पदानि मनुजः कृष्णेन सह गच्छति । कुलानि देव्यस्तावंति वसंति हरिमन्दिरे

தேவி! மனிதன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன் சேர்ந்து எத்தனை அடிகள் நடக்கிறானோ, அத்தனை தலைமுறைகள் அவனுடைய குலங்கள் ஹரியின் திவ்ய மாளிகையில் (தாமத்தில்) வாசம் செய்கின்றன।

Verse 30

कृष्णेन सह गच्छन्ति गीतवादित्रनिस्वनैः । स्तुवन्तो विविधैः स्तोत्रैर्गोविंदं गोपिकासरे

அவர்கள் பாடல்களும் வாத்தியங்களும் ஒலிக்க, ஸ்ரீகிருஷ்ணனுடன் சேர்ந்து சென்று, கோபிகாசரத்தில் பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் கோவிந்தனைப் போற்றுகின்றனர்।

Verse 31

न मातुर्जठरे तेषां यातना जायते नृणाम् । सर्वान्कामानवाप्यांते वैष्णवं लोकमाप्नुयुः

அவர்களுக்கு தாயின் கருவிலும் எந்தத் துன்பமும் உண்டாகாது. எல்லா விருப்பங்களையும் அடைந்து, அவர்கள் வைஷ்ணவ லோகம்—விஷ்ணுவின் தாமம்—அடைகின்றனர்।

Verse 32

अर्घ्यं दत्त्वा विधानेन स्नानं कुर्याद्विचक्षणः । मंत्रेणानेन वै साध्व्यः श्रद्धया परया युतः

விதிப்படி அர்க்யம் அளித்து, விவேகமுள்ள பக்தன் இம்மந்திரத்தினாலேயே பரம நம்பிக்கையுடன் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 33

नमस्ते गोपरूपाय विष्णवे परमात्मने । गोप्रचारे जगन्नाथ गृहाणार्घ्यं नमोऽस्तु ते

கோபரூபம் கொண்ட பரமாத்மா விஷ்ணுவே, உமக்கு நமஸ்காரம். மேய்ச்சல் நிலங்களில் உலாவும் ஜகந்நாதா, இந்த அர்க்யத்தை ஏற்றருள்வாயாக; மீண்டும் உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 34

अर्घ्यं दत्त्वा विधानेन मृदमालिप्य पाणिना । स्नायाच्छ्रद्धासमायुक्तस्तर्पयेत्पितृदेवताः

விதிப்படி அர்க்யம் அளித்து, கையால் புனித மண்ணை உடலில் பூசி, நம்பிக்கையுடன் ஸ்நானம் செய்து, பித்ரு தேவதைகளுக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 35

श्राद्धं कुर्य्यात्ततो भक्त्या एकचित्तः समाहितः । यथोक्तदक्षिणा दद्याद्रजतं रुक्ममेव च

அதன்பின் பக்தியுடன் ஒருமனத்துடன் அமைதியடைந்து ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்; விதிப்படி தக்ஷிணையாக வெள்ளியும் பொன்னும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 36

विशेषतः प्रदातव्यं तांबूलं कज्जलं तथा । दुकूलानि च देयानि तथा कौसुंभकानि च

சிறப்பாக தாம்பூலம் மற்றும் காஜலம் (கண் மை) அளிக்க வேண்டும்; நுண்மையான துகூல ஆடைகளும், கௌசும்பக (குசும்ப நிற) ஆடைகளும் தர வேண்டும்.

Verse 37

दंपत्योर्वाससी चैव भूषणानि स्वशक्तितः । गावो देया द्विजातिभ्यो वृषभाश्च धुरंधराः । दीनांधकृपणानां च दानं देयं स्वशक्तितः

தன் ஆற்றலுக்கேற்ப கணவன்-மனைவிக்கான ஆடைகளும் ஆபரணங்களும் அளிக்க வேண்டும்; இருபிறப்போர்க்கு பசுக்களையும், சுமை தாங்கும் வலிய காளைகளையும் தர வேண்டும்; மேலும் தன் வசதிக்கேற்ப ஏழை, குருடர், வறியோர்க்கும் தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 38

एवं कृत्वा नरः सम्यगुत्तमां गतिमाप्नुयात् । प्रयांति परमं लोकं पितरस्त्रिकुलोद्भवाः

இவ்வாறு முறையாகச் செய்தால் மனிதன் உயர்ந்த கதியை அடைவான்; மூன்று குலங்களில் தோன்றிய பித்ருக்கள் பரம லோகத்தை அடைவார்கள்.

Verse 39

लभते पुत्रकामस्तु पुत्रानिष्टान्मनोरमान्

மகன் வேண்டுபவன் மனதிற்கு இனிய, விரும்பத்தக்க மகன்களைப் பெறுவான்.

Verse 40

यं यं कामयते कामं स्वर्गमोक्षादिकं नरः । तत्सर्वं समवाप्नोति यः स्नाति गोपिकासरे

மனிதன் எத்தகைய விருப்பத்தை நாடினாலும்—சுவர்க்கம், மோட்சம் முதலியவை—கோபிகாசரம் (கோபிகளின் புனித ஏரி) இல் நீராடுபவன் அவை அனைத்தையும் பெறுவான்.

Verse 41

यावल्लोका भविष्यंति तावत्स्थास्यति वै सरः । यावत्सरो यशस्तावद्भवतीनां भविष्यति

உலகங்கள் நிலைத்திருக்கும் வரையில் இந்தச் சரோவரம் நிச்சயமாக நிலைக்கும்; இந்தச் சரோவரம் நிலைக்கும் வரையில் உங்கள் புகழும் நிலைத்திருக்கும்.

Verse 42

यावत्कीर्तिर्मनुष्येषु तावत्स्वर्गे महीयते । विमुक्ताः सकलात्पापाद्यास्यंति परमां गतिम्

மனிதர்களிடையே உங்கள் கீர்த்தி சொல்லப்படும் வரையில், சுவர்க்கத்தில் நீங்கள் பெருமைப்படுத்தப்படுவீர்கள். எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பரமகதியை அடைவீர்கள்.

Verse 43

तत्पुण्यं गोपीसर इदं जलैः पूर्णं सदैव हि । अवगाह्यं मया गोप्यो नभस्ये नियमेन हि

இந்தப் புண்ணியமான கோபீசரம் எப்போதும் நீரால் நிறைந்ததே. கோபிகளே, என் வாக்கின்படி நபஸ்ய (பாத்ரபத) மாதத்தில் விதிமுறையுடன் இதில் அவகாஹனம் (நீராடல்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 44

भवत्यः पतिभावेन ब्रह्मभावेन वा पुनः । चिंतयंत्यः परं मां हि परागतिमवाप्स्यथ

நீங்கள் என்னை கணவன்-பாவத்தாலோ, அல்லது பிரம்ம-பாவத்தாலோ (பரப்ரம்மமாக) தியானியுங்கள்; என்னை பரமன் எனக் கருதி தியானித்தால் பரமநிலையை அடைவீர்கள்.

Verse 45

प्रह्लाद उवाच । अनुज्ञाता भगवता ततस्ता गोपकन्यकाः । नमस्कृत्य च गोविंदं ययुः सर्वा यथागता

பிரஹ்லாதன் கூறினான்—அப்போது பகவானின் அனுமதி பெற்ற கோபகன்னியர் கோவிந்தனை வணங்கி, வந்ததுபோலவே அனைவரும் திரும்பிச் சென்றனர்।

Verse 46

भगवानपि गोविंद उद्धवेन समन्वितः । विसृज्य गोपिकाः कृष्णः स्वकं मंदिरमाविशत्

பகவான் கோவிந்தனும் உத்தவருடன் இருந்தார்; கோபியரை விடைபெறச் செய்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தமது சொந்த மாளிகையில் புகுந்தார்।