Adhyaya 52

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ ईशानीशिखरं महत् । यत्र गौर्या तपस्तप्तं सुपुण्यं लोकविश्रुतम्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அதன்பின், அரசர்களில் சிறந்தவனே, ‘ஈசானீ-சிகரம்’ எனப்படும் மகத்தான சிகரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே கௌரி தவம் செய்தாள்—மிகப் புண்ணியமானது, உலகெங்கும் புகழ்பெற்றது।

Verse 2

यस्य संदर्शनेनापि नरः पापात्प्रमुच्यते । लभते चातिसौभाग्यं सप्तजन्मांतराणि च

அதன் தரிசனமட்டுமே செய்தாலும் மனிதன் பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்; மேலும் தொடர்ந்து ஏழு பிறவிகளிலும் மிகுந்த சௌபாக்கியத்தை அடைகிறான்।

Verse 3

ययातिरुवाच । कस्मिन्काले तपस्तप्तं देव्या तत्र मुनीश्वर । किमर्थं च महत्त्वेतत्कौतुकं वक्तुमर्हसि

யயாதி கூறினார்—முனிவர்களின் தலைவரே, தேவி அங்கே எந்தக் காலத்தில் தவம் செய்தாள்? மேலும் எந்தக் காரணத்தால் இத்தலம் இவ்வளவு மகத்துவம் பெற்றது? இந்த அதிசயத்தை விளக்க அருள்வீர்।

Verse 4

पुलस्त्य उवाच । शृणु राजन्कथां दिव्यामद्भुतां लोकविश्रुताम् । यस्याः संश्रवणादेव मुच्यते सर्वपातकैः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அரசே, உலகெங்கும் புகழ்பெற்ற இந்த தெய்வீகமும் அதிசயமும் ஆன கதையை கேள்; இதைச் செவிமடுத்தாலே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும்।

Verse 6

वीर्यं यदि त्रिनेत्रस्य क्षेत्रे गौर्याः पतिष्यति । अस्माकं पतनं नूनं जगतश्च भविष्यति

மூன்றுகண்ணனான பரமனின் மகாவீரியம் கௌரியின் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் விழுந்தால், நிச்சயமாக எங்களின் வீழ்ச்சியும் உலகின் அழிவும் நிகழும்.

Verse 7

संततेस्तु विनाशाय ततो गच्छामहे वयम्

ஆகையால் சந்ததியின் அழிவைத் தடுக்க நாம் உடனே அங்கே செல்கிறோம்.

Verse 8

एवं संमंत्र्य देवास्ते कैलासं पर्वतं गताः । ततस्तु नंदिना सर्वे निषिद्धाः समयं विना

இவ்வாறு ஆலோசித்து அந்த தேவர்கள் கைலாசப் பர்வதத்திற்குச் சென்றனர். ஆனால் முன் அனுமதி/நியமித்த நேரமின்றி வந்ததால் நந்தி அவர்களையெல்லாம் தடுத்தான்.

Verse 9

पुरा गौर्या समासक्तं ज्ञात्वा देवाः सवासवाः । मंत्रं चक्रुर्भयाविष्टा एकांते समुपाश्रिताः

முன்னொரு காலத்தில், (சிவன்) கௌரியிடம் ஆழ்ந்த பற்றுடன் இருப்பதை அறிந்து, இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் அச்சத்தில் ஆழ்ந்து தனிமையான இடத்தில் ஒதுங்கி ஆலோசனை செய்தனர்.

Verse 10

अथ देवगणाः सर्वे वञ्चयित्वा च तं गणम् । प्रैषयंस्तत्र वायुं च गुप्तमूचुर्वचस्त्विदम्

அப்போது எல்லா தேவகணங்களும் அந்த கணத்தை ஏமாற்றி அங்கே வாயுவை அனுப்பி, மறைவாக இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.

Verse 11

गत्वा वायो भवं ब्रूहि न कार्या संततिस्त्वया । एवं देवगणा देव प्रार्थयंति भयातुराः

ஏ வாயுவே, சென்று பவனை (சிவனை) நோக்கி—‘நீ சாந்ததி உண்டாக்கக் கூடாது’ என்று சொல். அச்சத்தால் துயருற்ற தேவர்கள், ஓ தேவா, இவ்வாறு உன்னை வேண்டுகின்றனர்.

Verse 12

ततो वायुर्द्रुतं गत्वा स्थितो यत्र महेश्वरः । उच्चैर्जगाद तद्वाक्यं यदुक्तं त्रिदशालयैः

பின்பு வாயு விரைந்து சென்று மகேஸ்வரர் நின்ற இடத்தில் நின்றான். வானுலகத் தேவர்கள் கூறிய அதே செய்தியை உரத்த குரலில் அவரிடம் அறிவித்தான்.

Verse 13

ततस्तु भगवाञ्छर्वो व्रीडया परया युतः । गौरीं त्यक्त्वा समुत्तस्थौ बाढमित्येव चाब्रवीत्

அப்போது பேர்லஜ்ஜையால் நிறைந்த பகவான் சர்வன் (சிவன்) கௌரியை விட்டு எழுந்து நின்று, ‘பாடம்—அப்படியே ஆகுக’ என்று மட்டும் கூறினார்.

Verse 14

ततो गौरी सुदुःखार्ता शशाप त्रिदशालयान्

பின்பு மிகுந்த துயரால் வாடிய கௌரி வானுலகத் தேவர்களைச் சபித்தாள்.

Verse 15

गौर्युवाच । यस्मादहं कृता देवैः पुत्रहीना समागतैः । तस्मात्तेऽपि भविष्यन्ति सन्तानेन विवर्ज्जिताः

கௌரி கூறினாள்—“கூடி வந்த தேவர்கள் என்னை பிள்ளையற்றவளாக்கினார்கள்; ஆகவே அவர்களும் சந்ததியின்றி வஞ்சிக்கப்படுவர்.”

Verse 16

यस्माद्वायो समायातः स्थानेऽस्मिञ्जनवर्जिते । तस्मात्कायविनिर्मुक्तस्त्वं भविष्यसि सर्वदा

ஓ வாயுவே! நீ மனிதர் அற்ற இந்தத் தனிமையான இடத்துக்கு வந்ததனால், நீ எப்போதும் உடலிலிருந்து விடுபட்டு உடலற்றவனாய் இருப்பாய்।

Verse 17

एवमुक्त्वा ततो दीर्घं भर्तुः कोपपरायणा । त्यक्त्वा पार्श्वं गता राजन्नर्बुदं नगसत्तमम्

இவ்வாறு கூறி, கணவர்மீது நீண்ட நேரம் கோபத்தில் உறைந்தவளாய் இருந்து, அவன் அருகை விட்டு, அரசே, மலைச்சிறந்த அர்புதத்திற்குச் சென்றாள்।

Verse 19

इन्द्राद्यैर्विबुधैः सार्द्धं तदंतिकमुपागमत् । अथ शक्रो विनीतात्मा देवीं ता प्रत्यभाषत

இந்திரன் முதலிய தேவர்களுடன் அவர் அவளருகே வந்தார். அப்போது பணிவுள்ள மனத்துடன் சக்ரன் (இந்திரன்) அந்த தேவியை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 20

एष देवः शिवः प्राप्तस्तव पार्श्वं स्वलज्जया । नायाति तत्प्रसादोऽस्य क्रियता महती भव

இந்தத் தேவன் சிவன் தன் நாணத்தால் ஒடுங்கி உன் அருகே வந்துள்ளார்; ஆனால் முன்னே வரவில்லை. ஓ மகாதேவி! அவர்மேல் உன் பேரருளை வழங்குவாயாக।

Verse 21

देव्युवाच । त्यक्ताऽहं तव वाक्येन पतिना समयान्विता । पुत्रं लब्ध्वा प्रयास्यामि तस्य पार्श्वे सुरेश्वर

தேவி கூறினாள்—உன் சொல்லினால், நம் பரஸ்பர உடன்பாட்டால் கட்டுப்பட்ட என்னை என் கணவன் கைவிட்டான். ஓ தேவர்களின் தலைவா! மகனைப் பெற்ற பின்பே நான் அவன் அருகே திரும்புவேன்।

Verse 22

तस्यास्तं निश्चयं ज्ञात्वा स्वयं देवः समाययौ । अब्रवीत्प्रहसन्वाक्यं प्रसादः क्रियतामिति

அவளது உறுதியான முடிவை அறிந்து, இறைவனே நேரில் வந்து, புன்னகையுடன் "அருள் புரிவாயாக, அமைதி கொள்வாயாக" என்று கூறினார்.

Verse 23

दृष्टिदानेन देवेशि भाषणेन वरानने । मया देवहितं कार्यं सर्वावस्थासु पार्वति

தேவர்களின் தலைவியே! அழகிய முகத்தாளே! பார்வதியே! பார்வையாலும் பேச்சாலும் எல்லா நிலைகளிலும் நான் தேவர்களின் நன்மையைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 24

अकाले तेन मुक्ताऽसि निवृत्तिः सुरते कृता । पुत्रार्थं ते समारंभो यतश्चासीत्सुरेश्वरि

தேவர்களின் தலைவியே! அகாலத்தில் நீ அவனால் விடுவிக்கப்பட்டாய், இன்பத் துறவு மேற்கொள்ளப்பட்டது; ஏனெனில் உனது முயற்சி புத்திரப் பேற்றிற்காகவே இருந்தது.

Verse 25

तस्मात्ते भविता पुत्रो निजदेहसमुद्भवः । मत्प्रसादादसंदिग्धं चतुर्थे दिवसे प्रिये

ஆதலால் அன்பே! எனது அருளால் சந்தேகமின்றி நான்காம் நாளில் உன் சொந்த உடலில் இருந்து ஒரு மகன் தோன்றுவான்.

Verse 26

निजांगमलमादाय यादृग्रूपं सुरेश्वरि । करिष्यसि न सन्देहस्तादृगेव भविष्यति

தேவர்களின் தலைவியே! உன் உடல் அழுக்கை எடுத்து எத்தகைய உருவத்தை நீ செய்வாயோ, சந்தேகமின்றி அது அத்தகையதாகவே ஆகும்.

Verse 27

सद्यो देवगणानां च दैत्यानां च विशेषतः । तथा वै सर्वमर्त्त्यानां सिद्धिदो बहुरूपधृक्

அவர் உடனே தேவர்களின் கணங்களுக்கும்—சிறப்பாக தைத்யர்களுக்கும்—அதேபோல் எல்லா மானிடர்களுக்கும், பல வடிவம் தாங்கி சித்தி அளிப்பவராகிறார்।

Verse 28

एवमुक्ता त्रिनेत्रेण परितुष्टा सुरेश्वरी । आलापं पतिना चक्रे सार्द्धं हर्षसमन्विता

மூன்றுகண் உடைய இறைவன் இவ்வாறு கூறியபோது சுரேஸ்வரி மிக மகிழ்ந்து, ஆனந்தம் நிறைந்து தன் கணவருடன் உரையாடினாள்।

Verse 29

चतुर्थे दिवसे प्राप्ते ततः स्नात्वा शिवा नृप । तदोद्वर्त्तनजं लेपं गृहीत्वा कौतुकात्किल । चतुर्भुजं चकाराऽथ हरवाक्याद्विनायकम्

நான்காம் நாள் வந்தபோது, அரசே! சிவை நீராடினாள்; பின்னர் ஆர்வத்தால் உடல் தேய்த்தலில் உண்டான லேபத்தை எடுத்துக் கொண்டு, ஹரனின் சொல்லின்படி விநாயகரை நான்கு கரங்களுடன் உருவாக்கினாள்।

Verse 30

ततः सजीवतां प्राप्य हरवाक्येन तं तदा । विशेषेण महाराज नायकोऽसौ कृतः क्षितौ । सर्वेषां चैव मर्त्यानां ततः ख्यातो बभूव ह

பின்னர் ஹரனின் வாக்கால் அவன் உயிர் பெற்றான்; மகாராஜா! அச்சமயமே பூமியில் அவன் சிறப்பாக ‘நாயகன்’ என நிறுவப்பட்டான்; அதன் பின் எல்லா மானிடர்களிடமும் புகழ்பெற்றான்।

Verse 31

विनायक इति श्रीमान्पूज्यस्त्रैलोक्यवासिनाम् । सर्वेषां देवमुख्यानां बभूव हि विनायकः

அவர் ‘விநாயகன்’ எனும் திருநாமத்தால் புகழ்பெற்று, மூவுலக வாசிகளால் வணங்கத்தக்கவரானார்; மேலும் எல்லா முதன்மை தேவர்களிலும் விநாயகனே தலைசிறந்தவனானான்।

Verse 32

ततो देवगणाः सर्वे देवीप्रियहिते रताः । तस्मै ददुर्वरान्दिव्यान्प्रोचुर्देवीं च पार्थिव

அப்போது தேவிக்கு இன்பமும் நன்மையும் விளையச் செய்வதில் ஈடுபட்ட எல்லா தேவர்களும் அவனுக்கு திவ்ய வரங்களை அளித்து, அரசே, தேவியையும் நோக்கி உரைத்தனர்।

Verse 33

देवा ऊचुः । तवायं तनयो देवि सर्वेषां नः पुरःसरः । प्रथमं पूजिते चास्मिन्पूजा ग्राह्या ततः सुरैः

தேவர்கள் கூறினர்—தேவி, உமது இக்குமாரன் எங்களெல்லோருக்கும் முன்னணித் தலைவன். முதலில் இவரை வழிபட்ட பின்பே தேவர்கள் வழிபாட்டை ஏற்றுக்கொள்வர்।

Verse 34

एतच्छृंगं गिरे रम्यं तव संसेवनाच्छुभे । सर्वपापहरं नृणां दर्शनाच्च भविष्यति

அருள்மிகு நல்வளமே, உமது சேவையும் திருநிலையும் காரணமாக இவ்வழகிய மலைச்சிகரம் மனிதர்க்கு காண்பதாலேயே எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றுவதாகும்।

Verse 35

येऽत्र स्नानं करिष्यन्ति सुपुण्ये सलिलाश्रये । ते यांस्यंति परं स्थानं जरामरणवर्जितम्

இங்கே இம்மிகப் புண்ணியமான நீர்த் தலத்தில் நீராடுவோர் முதுமையும் மரணமும் அற்ற பரம பதத்தை அடைவர்।

Verse 36

माघमासे तृतीयायां शुक्लायां ये समाहिताः । सप्तजन्मांतराण्येव भविष्यन्ति सुखान्विताः

மாசி (மா஘) மாதத்தின் வளர்பிறை மூன்றாம் திதியில் மனம் ஒருமித்து இருப்போர் ஏழு பிறவிகளிலும் நலமுடன் வாழ்வர்।

Verse 37

एवमुक्त्वा सुराः सर्वे स्वस्थानं तु ततो गताः । देवोऽपि सहितो देव्या कैलासं पर्वतं गतः

இவ்வாறு கூறி எல்லா தேவர்களும் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு சென்றனர். தேவியும் உடன், பரமன் கைலாச மலைக்கு சென்றான்.

Verse 52

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखण्ड ईशानीशिखरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विपञ्चाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் மூன்றாம் அர்புதகண்டத்தில் ‘ஈசானீ-சிகர மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் ஐம்பத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 918

सुतार्थं सा तपस्तेपे यतवाक्कायमानसा । ततो वर्षसहस्रान्ते देवदेवो महेश्वरः

மகன் வேண்டி அவள் வாக்கு, உடல், மனம் ஆகியவற்றை அடக்கி தவம் செய்தாள். பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிவில் தேவர்களின் தேவன் மகேசுவரன் (தோன்றினான்).