Adhyaya 4

Verse 1

सूत उवाच । स कृत्वा स्वाश्रमं तत्र वसिष्ठो भगवान्मुनिः । तत्र शंभोर्निवासाय तपस्तेपे सुदारुणम्

சூதர் கூறினார்—அங்கே பகவான் முனி வசிஷ்டர் தம் ஆசிரமத்தை அமைத்து வாசம் செய்தார். மேலும் சம்பு அங்கே தங்குவதற்காக அவர் மிகக் கடுமையான தவம் செய்தார்.

Verse 2

स बभूव मुनिः सम्यक्फलाहारसमन्वितः । शीर्ण पर्णाशनः पश्चाद्द्वे शते समपद्यत

அந்த முனி ஒழுங்குடன் பழங்களையே உணவாகக் கொண்டு வாழ்ந்தார். பின்னர் உலர்ந்த இலைகளை உண்டு இருநூறு ஆண்டுகள் அவ்வாறே இருந்தார்.

Verse 3

जलाहारः पञ्चशतवर्षाणि संबभूव ह । वर्षाणां वायुभक्षोऽभूत्ततो दशशतानि च

அவர் ஐந்நூறு ஆண்டுகள் நீரையே உணவாகக் கொண்டு இருந்தார். அதன் பின் மேலும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் காற்றையே (பிராணனையே) ஆதாரமாகக் கொண்டு வாழ்ந்தார்.

Verse 4

पञ्चाग्निसाधको ग्रीष्मे हेमन्ते सलिलाशयः । वर्षास्वाकाशवासी च सहस्रं च ततोऽभवत्

கோடையில் அவர் பஞ்சாக்னி சாதனையை மேற்கொண்டார்; குளிர்காலத்தில் நீரில் தங்கினார்; மழைக்காலத்தில் திறந்த வானின் கீழ் வாழ்ந்தார்—இவ்வாறு மேலும் ஆயிரம் ஆண்டுகள் தொடர்ந்தார்.

Verse 5

ततस्तुष्टो महादेवस्तस्यर्षेः सुमहात्मनः । भित्त्वा तं पर्वतं सद्यस्तत्पुरो लिंगमुत्थितम् । तं दृष्ट्वा विस्मयाविष्टो मुनिः स्तोत्रमुदैरयत्

அப்போது அந்த மகாத்மா ரிஷியின் தவத்தால் மகிழ்ந்த மகாதேவர் உடனே அந்த மலையைப் பிளந்து, அவர்முன் சிவலிங்கத்தை எழச் செய்தார். அதை கண்ட முனி வியப்பில் ஆழ்ந்து ஸ்தோத்திரம் பாடினார்.

Verse 6

नमः शिवाय शुद्धाय सर्वगायाऽमृताय च । कपर्द्दिने नमस्तुभ्यं नमस्तस्मै त्रिमूर्त्तये

தூயனும், எங்கும் நிறைந்தவனும், அமரத்தன்மையுடையவனுமான சிவனுக்கு வணக்கம். ஹே கபர்தினே, உமக்கு வணக்கம்; திரிமூர்த்தி-சொரூபனான அந்த பரமேசனுக்கும் வணக்கம்.

Verse 7

नमः स्थूलाय सूक्ष्माय व्यापकाय महात्मने । निषंगिणे नमस्तुभ्यं त्रिनेत्राय नमोनमः

பெருமையும் நுண்மையும் ஆன, எங்கும் நிறைந்த மகாத்மாவுக்கு வணக்கம். ஆயுதம் தாங்கிய ஆண்டவனே, உமக்கு வணக்கம்; மும்முகக் கண்களுடையவனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

Verse 8

नमश्चन्द्रकलाधार नमो दिग्वसनाय च । पिनाकपाणये तुभ्यमष्टमूर्ते नमोनमः

சந்திரக் கலையைத் தாங்கியவனுக்கு வணக்கம்; திக்குகளை ஆடையாகக் கொண்ட திகம்பரனுக்கு வணக்கம். பினாகம் ஏந்திய கரத்தவனே, உமக்கு வணக்கம்; அஷ்டமூர்த்தி ஆண்டவனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

Verse 9

नमस्ते ज्ञानरूपाय ज्ञानगम्याय ते नमः । नमस्ते ज्ञानदेहाय सर्वज्ञानमयाय च

ஞானமே வடிவான உமக்கு வணக்கம்; உண்மை ஞானத்தால் அடையப்படுபவனே, உமக்கு வணக்கம். ஞானதேகனே, உமக்கு வணக்கம்; அனைத்துஞ் ஞானமும் நிறைந்த ஆண்டவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 10

काशीपते नमस्तुभ्यं गिरिशाय नमोनमः । जगत्कारणरूपाय महादेवाय ते नमः

காசியின் அதிபதியே, உமக்கு வணக்கம்; கிரீசனே, மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். உலகிற்குக் காரணசொரூபனான மகாதேவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 11

गौरीकान्त नम स्तुभ्यं नमस्तुभ्यं शिवात्मने । ब्रह्मविष्णुस्वरूपाय त्रिनेत्राय नमोनमः

கௌரீகாந்தனே! உமக்கு வணக்கம்; சிவாத்மசொரூபனே! உமக்கு வணக்கம். பிரம்மா-விஷ்ணு சொரூபனே, திரிநேத்திரப் பெருமானே! மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.

Verse 12

विश्वरूपाय शुद्धाय नमस्तुभ्यं महात्मने । नमो विश्वस्वरूपाय सर्वदेवमयाय च

விசுவரூபனாகிய தூய பரமாத்மாவே! உமக்கு வணக்கம், மகாத்மாவே. உமது சொரூபமே உலகம்; நீர் எல்லாத் தேவர்களாலும் நிறைந்தவர்—உமக்கு வணக்கம்.

Verse 13

सूत उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । परितुष्टोऽस्मि ते भद्रं वरं वरय सुव्रत

சூதர் கூறினார்—அதே நேரத்தில் உடலற்ற ஒரு வாக்கு ஒலித்தது: “அருளாளனே! நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன். நல்ல விரதத்தையுடையவனே! ஒரு வரம் வேண்டு.”

Verse 14

इत्युक्त्वा पर्वतं भित्त्वा तत्पुरो लिंगमुत्थितम्

இவ்வாறு கூறியதும் மலை பிளந்து, அவன் முன்னே சிவலிங்கம் எழுந்து தோன்றியது.

Verse 15

वसिष्ठ उवाच । लिंगेऽस्मिंस्तव सांनिध्यं सदा भवतु शंकर । मया पूर्वं प्रतिज्ञातं नगस्येह महात्मने । सत्यं कुरु वचो मे त्वं यदि तुष्टोऽसि शंकर

வசிஷ்டர் கூறினார்—“சங்கரனே! இந்த லிங்கத்தில் உமது சாந்நித்யம் எப்போதும் நிலைத்திருக்கட்டும். இங்கு இந்த மகத்தான மலைக்குச் நான் முன்பே ஒரு பிரதிஞ்ஞை செய்தேன். சங்கரனே, நீர் மகிழ்ந்திருந்தால் என் சொல்லை உண்மையாக்குங்கள்.”

Verse 16

श्रीभगवानुवाच । अद्यप्रभृति लिंगेऽस्मिन्सांनिध्यं मे भविष्यति । त्वद्वाक्याद्ब्राह्मणश्रेष्ठ सर्वं सत्यं भविष्यति

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—இன்றுமுதல் இந்த லிங்கத்தில் என் சாந்நித்யம் நிலைத்திருக்கும். ஓ பிராமணசிரேஷ்டா, உன் வாக்கினால் அனைத்தும் நிச்சயமாகச் சத்தியமாகும்.

Verse 17

स्तोत्रेणानेन यो मर्त्यो मां स्तविष्यति भक्तितः । कृष्णपक्षे चतुर्दश्यामाश्विने मुनिसत्तम

ஓ முனிசத்தமா, ஆஸ்வின மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்தசியன்று யார் பக்தியுடன் இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் என்னைத் துதிப்பாரோ.

Verse 18

मत्प्रियार्थं तु शक्रेण प्रेषिता मुनिसत्तम । मन्दाकिनीति विख्याता नदी त्रैलोक्यपाविनी

ஓ முனிசத்தமா, எனக்கு பிரியமானதற்காக சக்ரன் (இந்திரன்) ‘மந்தாகினி’ எனப் புகழ்பெற்ற, மூவுலகையும் புனிதப்படுத்தும் ஒரு நதியை அனுப்பினான்.

Verse 19

देवस्योत्तरदिग्भागे कुंडं तिष्ठति नित्यशः । तस्यां स्नात्वा मुनिश्रेष्ठ लिंगं मे पश्यते तु यः । स याति परमं स्थानं जरामरणवर्जितम्

தேவாலயத்தின் வடதிசைப் பகுதியில் ஒரு குண்டம் எப்போதும் உள்ளது. ஓ முனிசிரேஷ்டா, அதில் நீராடி என் லிங்கத்தை தரிசிப்பவன் முதுமை-மரணம் அற்ற பரம பதத்தை அடைவான்.

Verse 20

अचलं भेदयित्वा तु यस्मान्मे लिंगमुद्गतम् । अचलेश्वरनाम्नैव लोके ख्यातिं गमिष्यति

அசல மலை பிளந்து என் லிங்கம் வெளிப்பட்டதனால், அது உலகில் ‘அசலேஸ்வரர்’ என்ற பெயராலேயே புகழ்பெறும்.

Verse 21

अस्य लिंगस्य माहात्म्यान्न कदाचिच्चलिष्यति । सर्वथा म इदं लिंगं प्रलयान्ते न चाल्यते

இந்த லிங்கத்தின் மஹிமையால் இது ஒருபோதும் அசையாது. எவ்விதத்திலும் என் இந்த லிங்கம் பிரளய முடிவிலும் அசையாது.

Verse 22

सूत उवाच । एतावदुक्त्वा वचनं विरराम महेश्वरः । वसिष्ठोऽपि सुहृष्टात्मा गौतमाद्या मुनीश्वराः

சூதர் கூறினார்: இவ்வளவு சொல்லி மகேஸ்வரர் மௌனமானார். வசிஷ்டரும் உள்ளம் மகிழ்ந்து, கௌதமர் முதலிய முனிவர்தலைவர்களும் ஆனந்தித்தனர்.

Verse 23

शक्रादयस्ततो देवास्तीर्थान्यायतनानि च । आनयामास ब्रह्मर्षिस्तपसा पर्वतोत्तमे

அப்போது சக்ரர் முதலிய தேவர்கள் தீர்த்தங்களையும் புனித ஆலயங்களையும் அங்கே கொண்டு வந்தனர்; பிரம்மரிஷி தன் தவவலிமையால் அவற்றை அந்த உத்தமமான மலையில் வரவழைத்தார்.

Verse 24

ततस्तुष्टः सुरश्रेष्ठस्तत्र वासमथाकरोत्

பின்னர் மகிழ்ந்த தேவர்களில் முதன்மையானவர் அங்கேயே வாசம் செய்தார்.