Adhyaya 37

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । नागह्रदं ततो गच्छेत्तीर्थं पापप्रणाशनम् । यत्र नागैस्तपस्तप्तं रम्ये पर्वतरोधसि

புலஸ்த்யர் கூறினார்—பின்னர் பாவநாசகமான நாகஹ்ரத தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கு அழகிய மலைச்சரிவில் நாகர்கள் தவம் செய்தனர்।

Verse 2

कद्रूशापं पुरा श्रुत्वा नागाः सर्वे भयातुराः । पप्रच्छुर्नागराजानं शेषं प्रणतकन्धराः

கத்ரூவின் பழைய சாபத்தை முன்பே கேட்ட நாகர்கள் அனைவரும் அச்சத்தால் கலங்கினர். அவர்கள் கழுத்தைத் தாழ்த்தி பணிந்து நாகராஜன் சேஷனை வினவினர்.

Verse 3

मातृशापेन संतप्ता वयं पन्नगसत्तम । किं कुर्मः क्व च गच्छामः शापमोक्षो भवेत्कथम्

ஓ பன்னகச் சிறந்தவனே! தாயின் சாபத்தால் நாம் துன்புறுகிறோம். நாம் என்ன செய்வது, எங்கே செல்வது, சாபமோட்சம் எவ்வாறு கிடைக்கும்?

Verse 4

शेष उवाच । प्रसादिता मया माता शापमुक्तिकृते पुरा । तयोक्तं ये तपोयुक्ता धर्मात्मानः सुसंयताः

சேஷன் கூறினான்—சாபமோட்சத்திற்காக முன்பு நான் தாயை அருள்பெறச் செய்தேன். அவள் சொன்னாள்—தபஸ்சுடன், தர்மாத்மாவாக, நன்கு கட்டுப்பட்டவர்களுக்கு (நோக்கமிட்ட) விடுதலை உண்டாகும்.

Verse 5

न दहिष्यति तान्वह्निर्यज्ञे पारिक्षितस्य हि । तस्माद्गत्वार्बुदंनाम पर्वतं धरणीतले

பரீக்ஷித்தின் யாகத்தில் அந்த அக்னி அவர்களை எரிக்காது. ஆகவே பூமியில் ‘அர்புத’ எனப்படும் மலைக்குச் செல்லுங்கள்.

Verse 6

तत्र यूयं तपोयुक्ता भवध्वं सुसमाहिताः । यत्रास्ते सा स्वयं देवी चंडिका कामरूपिणी

அங்கே நீங்கள் தபஸ்சில் ஈடுபட்டு மனத்தை நன்கு ஒருமுகப்படுத்துங்கள்; ஏனெனில் அங்கேயே தானே தேவியான சண்டிகை, காமரூபிணி, வாசம் செய்கிறாள்.

Verse 7

यस्याः संकीर्त्तनेनापि नश्यंति विपदो ध्रुवम् । आराधयध्वमनिशं तां देवीं मम वाक्यतः

யாருடைய நாமஸங்கீர்த்தனமட்டுமாலே கூட துன்பங்கள் நிச்சயமாக அழிகின்றனவோ, எனது வாக்கின்படி அந்த தேவியை இடையறாது ஆராதியுங்கள்।

Verse 8

तस्याः प्रसादतः सर्वे भविष्यथ गतज्वराः । एतमेवात्र पश्यामि उपायं नागसत्तमाः । दैवो वा मानुषो वाऽपि नान्यो वो मुक्तिकारकः

அவளுடைய அருளால் நீங்கள் அனைவரும் காய்ச்சல் போன்ற துயரத்திலிருந்து விடுபடுவீர்கள். ஓ நாகசிறந்தவர்களே, இங்கே இதுவே வழி என நான் காண்கிறேன்; தெய்வமாக இருந்தாலும் மனிதமாக இருந்தாலும், உங்களுக்கு விடுதலை அளிப்பவர் வேறு யாருமில்லை।

Verse 9

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्तास्ततो नागा नागराजेन पार्थिव । प्रणम्य तं ततो जग्मुरर्बुदं पर्वतं प्रति

புலஸ்த்யர் கூறினார்—ஓ அரசே, நாகராஜன் இவ்வாறு கூறியபின் அந்த நாகர்கள் அவனை வணங்கி, பின்னர் அர்புத மலை நோக்கி சென்றனர்।

Verse 10

ते भित्त्वा धरणीपृष्ठं पर्वते तदनन्तरम् । निजग्मुर्बिलमार्गेण कृत्वा श्वभ्रे सुविस्तरम्

அவர்கள் மலையில் பூமியின் மேற்பரப்பை பிளந்து, மிக விரிந்த குகை வாயிலை உருவாக்கி, பின்னர் பில வழியாக உள்ளே சென்றனர்।

Verse 11

ततो धृतव्रताः सर्वे देवी भक्तिपरायणाः । वसंति भक्तिसंयुक्ताश्चण्डिकाराधनाय ते

பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் உறுதியான விரதத்துடன், தேவீபக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, பக்தியுடன் சண்டிகையின் ஆராதனைக்காக அங்கே தங்கினர்।

Verse 12

तस्थुस्तत्र सदा होमं कुर्वन्तो जाप्यमुत्तमम् । एकाहारा निराहारा वायुभक्षास्तथा परे

அவர்கள் அங்கே எப்போதும் ஹோமம் செய்து, சிறந்த ஜபத்தில் ஈடுபட்டு இருந்தனர். சிலர் ஒருவேளை உண்போர்; சிலர் நிராஹாரர்; மற்றோர் சிலர் வாயுவையே உணவாகக் கொண்டோர்.

Verse 13

दन्तोलूखलिनः केचिदश्मकुट्टास्तथा परे । पञ्चाग्निसाधकाश्चान्ये सद्यः प्रक्षालकास्तथा

சிலர் பற்களையே உலக்கையாகக் கொண்டு (பற்களால்) அரைக்கும் தவம் செய்தனர்; சிலர் கல்லை இடித்தனர். சிலர் பஞ்சாக்னி சாதனை செய்தனர்; சிலர் உடனடி சுத்தி-ஸ்நானப் பிரக்ஷாலனத்தில் ஈடுபட்டனர்—இவ்வாறு கடுந்தபஸில் இருந்தனர்.

Verse 14

गीतं वाद्यं तथा चक्रुरन्ये देवाः पुरस्तदा । अनन्यश्रदयोपेतांस्तान्दृष्ट्वा पन्नगोत्तमान्

அப்போது அவர்களின் முன்னிலையில் மற்ற தேவர்கள் பாடலும் வாத்தியமும் தொடங்கினர். ஒருமுக பக்தியுடன் கூடிய அந்த முதன்மை நாகர்களைக் கண்டு தேவர்கள் மகிழ்ந்து அவர்களை விழாவாகப் போற்றினர்.

Verse 15

ततो देवी सुसन्तुष्टा वाक्यमेतदुवाच ह

அதன்பின் தேவி மிகுந்த திருப்தியுடன் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தாள்.

Verse 16

देव्युवाच । परितुष्टास्मि वो वत्साः किमर्थं तप्यते तपः । वरयध्वं वरं मत्तो यः स्थितो भवतां हृदि

தேவி கூறினாள்—என் பிள்ளைகளே, நான் உங்களால் மிகுந்த திருப்தியடைந்தேன். இந்தத் தவம் எதற்காகச் செய்யப்படுகிறது? உங்கள் இதயத்தில் நிலைத்திருக்கும் வரத்தை என்னிடமிருந்து வேண்டிக் கொள்ளுங்கள்.

Verse 17

नागा ऊचुः । मातृशापेन संतप्ता वयं देवि निराश्रयाः । नागराजसमादेशाच्छरणं त्वां समागताः

நாகர்கள் கூறினர்—அம்மையின் சாபத்தால் எரிந்த நாங்கள், தேவி, ஆதரவற்றவர்களாயினோம். நாகராஜனின் ஆணையால் உன் சரணத்தை நாடி வந்தோம்.

Verse 18

सा त्वं रक्ष भयात्तस्माच्छापवह्निसमुद्भवात् । वयं मात्रा पुरा शप्ताः कस्मिंश्चित्कारणान्तरे । पारिक्षितस्य यज्ञे वः पावको भक्षयिष्यति

ஆகவே சாபத்தின் தீயிலிருந்து எழும் அந்த அச்சத்திலிருந்து எங்களை காத்தருள்வாய். ஏதோ காரணத்தால் முன்பு எங்கள் தாய் எங்களைச் சபித்தாள்—பரீக்ஷித்தின் யாகத்தில் அக்னி உங்களை (பாம்புகளை) விழுங்கும் என்று.

Verse 19

देव्युवाच । यावत्तस्य भवेद्यज्ञ स्तावद्यूयं ममान्तिके । संतिष्ठत विना भीत्या भोगान्भुङ्ध्वं सुपुष्कलान्

தேவி கூறினாள்—அவனுடைய யாகம் நடைபெறும் வரை நீங்கள் என் அருகிலேயே இருங்கள். அச்சமின்றி தங்கி, மிகுந்த போகசுகங்களை அனுபவியுங்கள்.

Verse 20

समाप्ते च क्रतौ भूयो गंतारः स्वं निकेतनम् । युष्माभिर्भेदितं यस्मादेतत्पर्वतकन्दरम्

அந்த கிரது (யாகம்) முடிந்தபின் நீங்கள் மீண்டும் உங்கள் இல்லத்திற்குச் செல்வீர்கள்; ஏனெனில் இந்த மலைக் குகையை நீங்கள் துளைத்து வழியாக்கியுள்ளீர்கள்.

Verse 21

नागह्रदं तु तत्तीर्थमेतद्भावि धरातले । अत्र यः श्रावणे मासि पञ्चम्यां भक्तितत्परः

இந்தத் தீர்த்தம் பூமியில் இனி ‘நாகஹ்ரதம்’ எனப் புகழ்பெறும். சிராவண மாதத்தின் பஞ்சமியில் இங்கு பக்தியுடன் (வருபவர்)…

Verse 22

करिष्यति नरः स्नानं तस्य नाहिकृतं भयम् । भविष्यति पुनः श्राद्धात्पितॄन्संतारयिष्यति

இங்கு ஸ்நானம் செய்பவன் பாம்பால் உண்டாகும் அச்சமின்றி இருப்பான். மேலும் ஸ்ராத்தம் செய்தால் பித்ருக்களை நல்வழிக்குக் கடத்தி உய்விப்பான்.

Verse 23

ये भोगा भूतले ख्याता ये दिव्या ये च मानुषाः । नरो नित्यं लभिष्यति न संशयः

பூமியில் புகழ்பெற்ற எல்லா போகங்களும்—தெய்வீகமாயினும் மனிதமாயினும்—அவற்றை மனிதன் எப்போதும் பெறுவான்; ஐயமில்லை.

Verse 24

पुलस्त्य उवाच । ततो हृष्टा बभूवुस्ते मुक्त्वा तद्दारुणं भयम् । देव्याः शरणमापन्नास्तस्थुस्तत्र नगोत्तमे

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அப்போது அவர்கள் அந்தக் கொடிய அச்சத்தை விட்டு மகிழ்ந்தனர். தேவியின் சரணடைந்து, அந்தச் சிறந்த மலையில் அங்கேயே தங்கினர்.

Verse 25

ततः कालेन महता सत्रे पारिक्षितस्य च । निर्वृत्ते ते तदा जग्मुः सुनिर्वृत्ता रसातलम्

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின், பரீக்ஷித்தின் சத்திர யாகம் நிறைவுற்றபோது, அவர்கள் முழுத் திருப்தியுடன் அப்போது ரசாதலத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 26

देव्या चैवाभ्यनुज्ञाताः प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः । कृच्छ्रात्पार्थिवशार्दूल तद्भक्त्या निश्चलीकृताः

தேவியின் அனுமதி பெற்று, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, அரசசிங்கமே! அவர்கள் துன்பத்திற்குப் பின் அந்த பக்தியால் நிலைபெற்ற மனத்துடன் ஆனார்கள்.

Verse 27

अद्यापि कृष्णपंचम्यां श्रावणे मासि पार्थिव । सान्निध्यं तत्र कुर्वंति देवीदर्शनलालसाः

அரசே, இன்றும் ஸ்ராவண மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷ பஞ்சமியில் தேவியின் தரிசனத்திற்காக ஏங்கும் பக்தர்கள் அங்கே விழித்திருந்து புனித சாந்நித்யத்தை நிலைநிறுத்துகின்றனர்।

Verse 28

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन श्राद्धं तत्र समाचरेत् । स्नानं च पार्थिवश्रेष्ठ य इच्छेच्छ्रेय आत्मनः

ஆகையால், அரசர்களில் சிறந்தவரே, தன் பரம நன்மையை நாடுபவன் அங்கே முழு முயற்சியுடன் ஸ்ராத்தமும் ஸ்நானமும் முறையாகச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 37

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे नागोद्भवतीर्थमाहात्म्य वर्णनंनाम सप्तत्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாசீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் மூன்றாம் அர்புதகண்டத்தில் ‘நாகோத்பவ தீர்த்த மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் முப்பத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।