Adhyaya 32
இந்த அதிகாரத்தில் புலஸ்தியர், யயாதி அரசனுக்கு மகாவிநாயகரின் தரிசன மகிமையும் வழிபாட்டு முறையும் உரைக்கிறார். மகாவிநாயகரை தரிசித்த மாத்திரத்தில் உடனே ‘நிர்விக்நத்வம்’ (தடையின்மை) உண்டாகும் எனக் கூறி, அங்கு சென்று தரிசிக்கச் சொல்கிறார். யயாதி அவரது பெருமை எவ்வாறு ஏற்பட்டது என வினவ, புலஸ்தியர் தோற்றக் கதையைச் சொல்கிறார்—பார்வதி தன் உடலிலிருந்த லேபத்தால் ஒரு குழந்தை உருவத்தைச் செய்தாள்; பொருள் குறைவால் அது முதலில் தலைஇல்லாததாக இருந்தது. பின்னர் ஸ்கந்தனைத் தலை கொண்டு வரச் சொல்ல, நிகழ்வினால் மிக வலிமையான யானைத் தலை கிடைத்து பொருத்தப்பட்டது. கௌரி தன் சக்தியால் உயிரூட்டி சிவனிடம் அர்ப்பணித்தாள். சிவன் யானைமுகமே அவன் ‘மகத்துவ’த்தின் ஆதாரம் என அறிவித்து ‘மகாவிநாயக’ என்ற நாமம் அளித்து, கணங்களின் தலைமை வழங்கி, எல்லா காரியங்களின் தொடக்கத்திலும் முதலில் நினைக்கப்பட வேண்டியவன் என விதித்தார்—அப்பொழுது எந்தச் செயலும் வீணாகாது, தடைகள் அணுகாது. பின்னர் அவனுடைய அடையாளங்களும் உபகரணங்களும் கூறப்படுகின்றன—ஸ்கந்தன் விளையாட்டு ஆயுதமாகப் பிரியமான குத்தாரத்தைத் தந்தான்; கௌரி மோதகப் பாத்திரத்தைத் தந்தாள்; ஒரு மூஷிகம் தோன்றி அவனுடைய வாகனமாகியது. பலன் கூறலில், மாக சுக்ல சதுர்த்தியில் உபவாசத்துடன் தரிசனம் செய்தால் ஞானம் கிடைக்கும்; அருகிலுள்ள தெளிந்த நீர்க் குண்டத்தில் நீராடி வழிபட்டால் சந்ததிக்கு நலம் உண்டாகும்; ‘கணானாம் த்வே’ மந்திரத்துடன் மூன்று முறை பிரதட்சிணை செய்தால் அனர்த்தம் நீங்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. இறுதியில் யயாதி மகாவிநாயகீ-சாந்தி விதியை கேட்கிறான். புலஸ்தியர்—தோஷமற்ற நாள், வலிமையான சந்திரநிலை தேர்ந்து, வேதி-மண்டபம் அமைத்து அஷ்டதள தாமரை மண்டலம் வரைய வேண்டும்; லோகபாலர், மாத்ருகைகளை ஆவாஹனம் செய்து, நீர்நிறைந்த கலசம் நிறுவி அர்ப்பணங்கள் செய்ய வேண்டும்; கிரஹஹோமம் உட்பட ஹோமம் நடத்தி, ‘கணானாம் த்வே’ மந்திரத்தை பெருஞ்செண்ணிக்கையில் ஜபித்து, ஸ்ரீஸூக்தம் முதலிய வேதப் பாடங்களுடன் யஜமானனுக்கு ஸ்நாபனம் செய்து நிறைவு செய்ய வேண்டும்—என்று கூறுகிறார். இதனால் தடைகள், உபத்ரவங்கள், அசுப நிமித்தங்கள் சாந்தமடையும்; சதுர்த்தியில் இதை ஓதுதல்/கேட்குதல் நிரந்தர தடையின்மையைத் தரும், ஒருமுக வழிபாட்டால் கணநாதன் அருளால் வேண்டிய பலன் நிறைவேறும்.
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । महाविनायकं गच्छेत्ततः पार्थिवसत्तम । यस्मिन्दृष्टे नृणां सद्यो निर्विघ्नत्वं प्रजायते
புலஸ்தியர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! அதன் பின் மகாவிநாயகரிடம் செல்ல வேண்டும்; அவரைத் தரிசித்த மாத்திரத்தில் மனிதர்க்கு உடனே தடையின்மை உண்டாகும்.
Verse 2
ययातिरुवाच । कथं महत्त्वमगमत्पूर्वं तत्र विनायकः । कस्मिन्काले द्विजश्रेष्ठ सर्वं विस्तरतो वद
யயாதி கூறினார்—பிராமணர்களில் சிறந்தவரே! அங்கே விநாயகர் முன்பு எவ்வாறு இத்தகைய மகத்துவத்தை அடைந்தார்? எந்தக் காலத்தில் அது நிகழ்ந்தது? அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.
Verse 3
पुलस्त्य उवाच । पुरोद्वर्त्तनजं लेपं गृहीत्वा नृप पार्वती । विनोदार्थं चकाराथ बालकं सुकुमारकम्
புலஸ்தியர் கூறினார்—அரசே! பார்வதி தன் உடல் உள்வர்த்தனத்தால் உண்டான லேபத்தை எடுத்துக் கொண்டு, விளையாட்டிற்காக ஒரு மென்மையான சுகுமாரக் குழந்தையை உருவாக்கினாள்.
Verse 4
लेपाभावाच्छिरोहीनं शेषांगावयवं नृप । यथोक्तं निर्मयित्वा तं स्कन्दं वाक्यमथाब्रवीत्
அரசே! லேபம் போதாமையால் அவனைத் தலைஇல்லாதவனாகவும், மீதமுள்ள அங்கங்களுடன் யதோக்தமாகவும் உருவாக்கி, பின்னர் ஸ்கந்தனை நோக்கி வார்த்தை கூறினாள்.
Verse 5
लेपमानय भद्रं ते शिरोऽर्थं स्कन्द सत्वरम् । येनायं पुत्रको मे स्याद्भ्राता ते परदुर्जयः
ஸ்கந்தா, உனக்கு நலம் உண்டாக—தலைக்காக லேபத்தை விரைந்து கொண்டு வா; அதனால் இவன் என் மகனாகவும், உன் சகோதரனாகவும், பகைவரால் வெல்ல முடியாதவனாகவும் ஆவான்.
Verse 6
ततो गौरीसमादेशाल्लेपालब्धौ नृपोत्तम । मत्तं गजवरं दृष्ट्वा शिरस्तस्य समानयत्
பின்னர் கௌரியின் ஆணையால் லேபம் கிடைத்ததும், சிறந்த அரசன் மதம் கொண்ட யானைத் தலைவனைப் பார்த்து அதன் தலையை கொண்டு வந்தான்.
Verse 7
तस्मिन्नियोजयामास गात्रे लेपसमुद्भवे । महद्धीदं शिरो भावि पुत्र कस्मात्त्वयाऽहृतम्
பின்னர் லேபத்திலிருந்து தோன்றிய அந்த உடலில் அந்தத் தலையைப் பொருத்தினாள். “மகனே, இது மிகப் பெரிய தலை; நீ ஏன் இதைக் கொண்டு வந்தாய்?” என்றாள்.
Verse 8
ब्रुवंत्याश्चापि पार्वत्या मा मेति च मुहुर्मुहुः । न्यस्ते शिरसि तद्गात्रे दैवयोगान्नराधिप
அரசே! பார்வதி “வேண்டாம், வேண்டாம்” என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தபோதும், அந்த உடலில் தலை வைக்கப்பட்டதும், தெய்வவிதியின் செயலால்—
Verse 9
विशेषान्नायकत्वं च गात्रेभ्यः समजायत । बालकप्रतिमं कान्तं सर्वलक्षणलक्षितम्
சிறப்பான விளைவாக அந்த அங்கங்களிலிருந்து தலைமைத் தன்மை எழுந்தது; எல்லா மங்கள இலக்கணங்களாலும் குறியிடப்பட்ட, அழகிய குழந்தைபோல் அவர் தோன்றினார்।
Verse 10
त्रिगंभीरं चतुर्हस्तं सप्तरक्तं महीपते । षडुन्नतं पञ्चदीर्घं पश्चसूक्ष्मं सुसुन्दरम्
அரசே! அவர் உருவம் மும்மடங்கு ஆழமுடையது, நான்கு கரங்களுடையது, ஏழ்வகைச் செம்மை நிறமுடையது; ஆறு உயர்வுகள், ஐந்து நீளங்கள், ஐந்து நுண்மைகள் உடையதாக—மிக அழகானது।
Verse 11
त्रिविस्तीर्णं महाराज दृष्ट्वा गौरी सुविस्मिता । सजीवं कारयामास स्वशक्त्या शक्तिरूपिणी
மகாராஜா! அவரை மும்மடங்கு விரிந்தவனாகக் கண்டு கௌரி மிகுந்த வியப்புற்றாள்; சக்தியின் வடிவான தேவி தன் சக்தியாலே அவரை உயிர்ப்பித்தாள்।
Verse 12
स सजीवः कृतो देव्या समुत्तस्थौ च तत्क्षणात् । आदेशं याचयामास विनयानतकन्धरः
தேவியால் உயிர்ப்பிக்கப்பட்ட அவர் அதே கணத்தில் எழுந்தார்; பணிவுடன் கழுத்தைத் தாழ்த்தி, அவளுடைய ஆணையை வேண்டினார்।
Verse 13
तं दृष्ट्वा चाद्भुताकारं प्रोक्त्वा पुत्रं मुहुर्मुहुः । शंभोः सकाशमनयत्प्रहृष्टेनान्तरात्मना
அந்த அதிசய வடிவைக் கண்டு, அவனை மீண்டும் மீண்டும் ‘மகனே’ என்று அழைத்து, உள்ளம் மகிழ்ந்து, அவனை ஶம்புவின் சன்னிதிக்குக் கொண்டு சென்றாள்।
Verse 14
ततोऽब्रवीत्सुतं देव ममैव गात्रलेपजम् । देहि देव वरानित्थं महत्त्वं येन गच्छति
அப்போது அவள் தேவனை நோக்கி கூறினாள்—“இவன் என் உடலின் லேபத்திலிருந்து பிறந்த மகன். தேவே, இவன் மகத்துவம் அடையுமாறு வரங்களை அருள்வாயாக.”
Verse 15
श्रीभगवानुवाच । शरीरस्थं शिरो मुख्यं यस्मात्पर्वतनन्दिनि । महत्त्विदं शिरः प्रोक्तं त्वया स्कन्देन योजितम्
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—“மலைமகளே, உடலில் உள்ள உறுப்புகளில் தலைமே முதன்மை; ஆகவே இந்த ‘தலை’ மகத்தானது என்று கூறப்பட்டது. இதை நீ ஸ்கந்தனுடன் சேர்த்து அமைத்தாய்.”
Verse 16
विशेषान्नायकत्वं च गात्रे चास्य यतः स्थितम् । महाविनायको ह्येष तस्मान्नाम्ना भविष्यति
“இவனுடைய அங்கங்களிலேயே சிறப்பான தலைமைத் தன்மை நிலைத்திருப்பதால், இவன் உறுதியாக ‘மஹாவிநாயகன்’ என்ற நாமத்தால் விளங்குவான்.”
Verse 17
गणानां चैव सर्वेषामाधिपत्यं नगात्मजे । अस्य दत्तं मया यस्माद्भविष्यति गणाधिपः
“மலைமகளே, எல்லா கணங்களின் ஆட்சியையும் நான் இவனுக்குத் தந்தேன்; ஆகவே இவன் ‘கணாதிபன்’ ஆவான்.”
Verse 18
सर्वकार्येषु ये मर्त्याः पूर्वमेनं गणाधिपम् । स्मरिष्यंति न वै तेषां कार्यहानिर्भविष्यति
“எல்லா காரியங்களிலும் முதலில் இந்த கணாதிபனை நினைவுகூரும் மனிதர்களுக்கு, அவர்களின் செயலில் இழப்போ தோல்வியோ ஏற்படாது.”
Verse 19
ततोऽस्य प्रददौ स्कन्दः प्रक्रीडार्थं कुठारकम् । तदेव चायुधं तस्य सुप्रियं हि सदाऽभवत्
அப்போது ஸ்கந்தன் அவனுக்கு விளையாட்டிற்காக ஒரு சிறு கோடாரியை அளித்தான்; அதுவே பின்னர் எப்போதும் அவனுக்குப் பேரன்பான ஆயுதமாகியது।
Verse 20
ततो गौरी ददौ भोज्यपात्रं मोदकपूरितम् । पुत्रस्नेहात्स तत्प्राप्य लास्यमेवं तदाऽकरोत्
பின்னர் கௌரி மோதகங்கள் நிரம்பிய உணவுப் பாத்திரத்தை அளித்தாள். தாயன்பால் அதை பெற்றவுடன் அவன் அப்போதே விளையாட்டுத் தனமான லாஸ்யம் ஆடினான்।
Verse 21
तस्य भक्ष्यस्य गन्धेन निष्क्रान्तो मूषको बिलात् । भक्षणाच्चामरो जातस्तस्य वाह्यो व्यजायत
அந்த இனிய உணவின் மணத்தால் ஒரு எலி துளையிலிருந்து வெளியே வந்தது. அதை உண்டதால் அது வேகமடைந்து, அவனுடைய வாகனமாகப் பிறந்தது।
Verse 22
पुलस्त्य उवाच । महाविनायको ह्येवं तत्र जातो मही पते । तस्मिन्दृष्टे च यत्पुण्यं तत्त्वमेकमनाः शृणु
புலஸ்த்யர் கூறினார்—ஓ மஹீபதே! இவ்வாறு அங்கே மகாவிநாயகர் தோன்றினார். இப்போது ஒருமனத்துடன் கேள்—அவரை தரிசிப்பதால் உண்டாகும் புண்ணியத்தை।
Verse 23
बाल्ये वयसि यत्पापं वार्द्धके यौवनेऽपि यत् । करोति मानवो राजंस्तस्मात्पापात्प्रमुच्यते
ஓ அரசே! மனிதன் பால்யத்தில், யௌவனத்தில் அல்லது முதுமையிலும் செய்த எந்தப் பாவமாயினும், (இந்த புனித தரிசனத்தால்) அந்தப் பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்।
Verse 24
माघमासे सिते पक्षे चतुर्थ्यां समुपोषितः । यस्तं पश्यति वाग्ग्मी स सर्वज्ञश्च प्रजायते । तस्याग्रे सुमहत्कुण्डं स्वच्छोदकपूरितम्
மাঘ மாதம் சுக்லபட்சத்தின் சதுர்த்தி நாளில் முறையாக உபவாசம் செய்து யார் அவரை தரிசிக்கிறாரோ, அவர் வாக்குத் திறன் பெற்று அனைத்தறிவும் அடைகிறார். அவரின் முன்னே தெளிந்த நீரால் நிரம்பிய மிகப் பெரிய குண்டம் உள்ளது.
Verse 25
तत्र स्नात्वा नरो भक्त्या यः पश्यति विनायकम् । तस्यान्वयेऽपि सर्वज्ञा जायन्ते मानवा नृप
அரசே, அங்கே நீராடி பக்தியுடன் விநாயகரை தரிசிப்பவன், அவனுடைய வம்சத்திலும் அனைத்தறிவு பெற்ற மனிதர்கள் பிறப்பார்கள்.
Verse 26
गणानां त्वेति मंत्रेण कृत्वा वै त्रिः प्रदक्षिणम् । यस्तं पश्यति राजेन्द्र दुरितं न स पश्यति
அரசே, ‘கணானாம் த்வா…’ என்று தொடங்கும் மந்திரத்தை ஜபித்து மூன்று முறை பிரதட்சிணம் செய்து அவரை தரிசிப்பவன் பாவத்தையும் பேரிடரையும் காணான்.
Verse 27
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तं प्रपश्येद्विनायकम् । य इच्छेत्सकलान्कामानिह लोके परत्र च
ஆகையால், இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எல்லா விருப்பங்களின் நிறைவேற்றத்தை நாடுபவன், முழு முயற்சியுடன் அந்த விநாயகரைத் தேடி தரிசிக்க வேண்டும்.
Verse 28
गृहस्थोऽपि च यो भक्त्या स्मरेत्कार्य उपस्थिते । अविघ्नं तस्य तत्सर्वं संसिद्धिमुपगच्छति
இல்லறத்தாரும் ஒரு காரியம் நேரும்போது பக்தியுடன் (விநாயகரை) நினைத்தால், அவனுடைய அந்தச் செயல் அனைத்தும் தடையின்றி நடைபெற்று முழு வெற்றியை அடையும்.
Verse 29
प्रातरुत्थाय यो मर्त्यः स्मरेद्देवं विनायकम् । तस्य तद्दिनजातानि सिद्धिं कृत्यानि यांति हि
காலையில் எழுந்து விநாயகத் தேவனை நினைவுகூரும் மனிதனுக்கு, அந்த நாளில் தோன்றும் எல்லா முயற்சிகளும் நிச்சயமாக வெற்றியை அடையும்.
Verse 30
विवाहे कलहे युद्धे प्रस्थाने कृषिकर्मणि । प्रवेशे च स्मरेद्यस्तु भक्तिपूर्वं विनायकम् । तस्य तद्वांछितं सर्वं प्रसादात्तस्य सिद्ध्यति
திருமணத்தில், சச்சரவுகளில், போரில், புறப்பாட்டில், வேளாண் பணிகளில், நுழைவின்போதும் பக்தியுடன் விநாயகனை நினைவுகூர்வோர்க்கு, அவர் அருளால் வேண்டிய அனைத்தும் நிறைவேறும்.
Verse 31
महाविनायकीं शांतिं यः करोति समाहितः । न तं प्रेता ग्रहा रोगाः पीडयंति विनायकाः
ஒருமுக மனத்துடன் மகாவிநாயகீ சாந்தியைச் செய்பவரை, பேய் பீடைகள், கிரகத் தீமைகள், நோய்கள் துன்புறுத்தாது; விநாயகர்கள் அவரை வாட்டார்.
Verse 32
ययातिरुवाच । महावैनायिकीं शांतिं वद मे मुनिसत्तम । के मंत्राः किं विधानं च परं कौतूहलं हि मे
யயாதி கூறினார்—முனிவரரே! மகாவைநாயகீ சாந்தியை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; எந்த மந்திரங்கள், என்ன விதிமுறை? எனக்கு மிகுந்த ஆவல் உள்ளது.
Verse 33
पुलस्त्य उवाच । शुक्लपक्षे शुभे वारे नक्षत्रे दोषवर्जिते । श्रेष्ठचंद्रबले शांतिं गणेशस्य समाचरेत्
புலஸ்தியர் கூறினார்—சுக்லபட்சத்தில், சுப நாளில், குற்றமற்ற நட்சத்திரத்தில், சந்திரபலம் சிறந்திருக்கும்போது கணேசனுக்கான சாந்தியை விதிப்படி செய்ய வேண்டும்.
Verse 34
पूर्वोत्तरे समे देशे कृत्वा वेदिं च मंडपम् । मध्ये चाष्टदलं पद्मं गृह्यसूत्रं प्रयोजयेत्
ஈசான மூலையில் சமமான இடத்தில் வேதியும் மண்டபமும் அமைத்து, நடுவில் அஷ்டதளத் தாமரையை நிறுவி, க்ருஹ்யஸூத்திர விதிப்படி கிரியையை நடத்த வேண்டும்।
Verse 35
इन्द्रादिलोकपालांश्च दिक्षु सर्वासु भूपते । गणेशपूर्विकाश्चापि मातरश्च विशेषतः
அரசே! எல்லாத் திசைகளிலும் இந்திரன் முதலிய லோகபாலர்களை ஆவாஹனம் செய்து வழிபட வேண்டும்; மேலும் குறிப்பாக கணேசனை முன்னிட்டு மாத்ருகைகளையும் பூஜிக்க வேண்டும்।
Verse 36
गंधपुष्पोपहारैश्च यथोक्तैर्बलिविस्तरैः । श्वेतवस्त्रयुगच्छन्नं कलशं जलपूरितम्
விதிப்படி கந்தம், புஷ்பம் முதலிய உபஹாரங்களும் நிர்ணயிக்கப்பட்ட பலி-விஸ்தாரங்களும் செய்து, நீரால் நிறைந்த கலசத்தை வெள்ளைத் துணி இரட்டையால் மூடி அமைக்க வேண்டும்।
Verse 37
तस्यैव पूर्वदिग्भागे सहिरण्यं फलान्वितम्
அதன் கிழக்குப் பகுதியில் அந்தக் கலசத்தை பொன்னுடன், கனிகளுடன் சேர்த்து நிறுவ வேண்டும்।
Verse 39
विनायकं समुद्दिश्य पुरः कुण्डे करात्मके । चतुरस्रे योनियुते मेखलाभिर्विभूषिते
விநாயகரை நோக்கி, முன்னிலையிலுள்ள அளவுப்படி அமைந்த குண்டத்தில்—சதுரமாக, யோனி-ஆதாரத்துடன், மேகலா வரிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாக—விதிப்படி கிரியையைச் செய்ய வேண்டும்।
Verse 40
मधुदूर्वाक्षतैहोमैर्ग्रहहोमादनंतरम् । गणानां त्वेति मंत्रेण दशसाहस्रिकस्तथा
கிரஹ-ஹோமத்திற்குப் பின் தேன், தூர்வா புல், அக்ஷதம் கொண்டு ஹோம ஆஹுதிகளை அளிக்க வேண்டும்; பின்னர் “கணாநாம் த்வா…” மந்திரத்தால் தச-ஸஹஸ்ர எண்ணிக்கையில் ஜபம்/ஆஹுதியையும் அதேபடி செய்ய வேண்டும்।
Verse 41
कार्यो वै पार्थिवश्रेष्ठ कार्यश्चोदङ्मुखैर्द्विजैः । चतुर्भिश्चतुरै राजन्पीतवस्त्रानुलेपनैः
அரசர்களில் சிறந்தவனே! இக்கிரியை நிச்சயமாகச் செய்யப்பட வேண்டும்; வடக்கு நோக்கி நிற்கும் நான்கு திறமைமிக்க த்விஜர்கள், மஞ்சள் ஆடை அணிந்து மஞ்சள் அனுலேபனம் பூசி, விதிப்படி நடத்த வேண்டும்।
Verse 42
पीतांबरधरैश्चैव धृतहेमांगुलीयकैः । ततो होमावसाने तु यजमानं नृपोत्तम
அவர்கள் மஞ்சள் அம்பரம் அணிந்து பொன் மோதிரங்களைத் தரித்திருக்க வேண்டும்; பின்னர், அரசர்களில் சிறந்தவனே, ஹோமம் நிறைவுற்றதும் (அவர்கள்) யஜமானனை விதிப்படி உபசரிக்க வேண்டும்।
Verse 43
मृगचर्मोपरिस्थं च मंत्रैरेभिर्विधानतः । स्नापयेत्प्राङ्मुखं शांतं शुक्लवस्त्रावगुंठितम्
மான் தோல் மீது அமர்ந்த, கிழக்கு நோக்கிய, அமைதியான, வெள்ளை ஆடையால் மூடப்பட்ட யஜமானனை, இம்மந்திரங்களால் விதிப்படி ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 44
इमं मे गंगे यमुने पंचनद्यः सुपुष्करे । श्रीसूक्तसहितं विष्णोः पावमानं वृषाकपिम्
“இமம் மே”—கங்கே, யமுனே, பஞ்சநதீகளே, ஸுபுஷ்கரே—இதை ஸ்ரீஸூக்தத்துடன் சேர்த்து பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் விஷ்ணுவின் பாவமான ஸ்தோத்திரங்களையும் வ்ருஷாகபி ஸூக்தத்தையும் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்।
Verse 45
सम्यगुच्चार्य विघ्नानां ततो नाशं प्रपद्यते । ग्रहाः सौम्यत्वमायांति भूता नश्यंति तत्क्षणात्
இவற்றை முறையாக உச்சரித்தால் தடைகள் அழிகின்றன. கிரகங்கள் சாந்தமடைகின்றன; பூத-பிரேதாதிகள் அந்தக் கணமே ஒழிகின்றனர்.
Verse 46
आधयो व्याधयो रौद्रा दुष्टरोगा ज्वरादयः । प्रणश्यंति द्रुतं सर्वे तथोत्पाताः सुदारुणाः
மனஅவலங்களும் உடல்வியாதிகளும்—கடுங்கோளாறுகள், தீய நோய்கள், காய்ச்சல் முதலியவை—அனைத்தும் விரைவில் அழிகின்றன; அதுபோல மிகக் கொடிய அபசகுனங்களும் பேராபத்துகளும் நீங்குகின்றன.
Verse 47
एतत्ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि । विनायकस्य माहात्म्यं महत्त्वं शांतिकं तथा
நீ என்னிடம் கேட்ட அனைத்தையும் முழுமையாக எடுத்துரைத்தேன்—விநாயகரின் மஹாத்மியம், அவரது மகத்துவம், மேலும் சாந்தி அருளும் வல்லமையும்.
Verse 48
यश्च कीर्त्तयते सम्यक्चतुर्थ्यां सुसमाहितः । शृणोति वा नृपश्रेष्ठ तस्याऽविघ्नं सदा भवेत्
அரசர்களில் சிறந்தவனே! சதுர்த்தி நாளில் மனம் ஒருமித்து இதை முறையாகப் பாராயணம் செய்பவனும், அல்லது கேட்பவனும்—எப்போதும் தடையின்மை பெறுவான்.
Verse 49
यंयं काममभिध्यायन्यजेच्चेदं समाहितः । तत्तदाप्नोति नूनं च गणनाथप्रसादतः
எந்தெந்த விருப்பத்தை மனத்தில் தியானித்து ஒருமித்த மனத்துடன் இவ்வழிபாட்டை செய்கிறானோ, அவன் கணநாதரின் அருளால் நிச்சயமாக அதையே அடைகிறான்.