Adhyaya 25

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततः पिंडारकं गच्छेत्तीर्थं पापहरं नृप । यत्र पूर्वं तपस्तप्तं मंकिना ब्राह्मणेन च । सिद्धिं गतस्तथा राजंस्तीर्थस्यास्य प्रभावतः

புலஸ்தியர் கூறினார்—அதன்பின், அரசே, பாவநாசகமான பிண்டாரக தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே முற்காலத்தில் மங்கி என்ற பிராமணன் தவம் செய்து, இத்தீர்த்தத்தின் மகிமையால் சித்தியை அடைந்தான்.

Verse 2

पुरा मंकिरभूद्विप्रो नाममात्रेण भूपते । मूर्खो ब्राह्मणकृत्यानामनभिज्ञः सुमन्दधीः

முன்னொரு காலத்தில், அரசே, மங்கி என்னும் பெயருடைய ஒரு த்விஜன் இருந்தான்; பெயரளவிலே பிராமணன், மூடன், பிராமண தர்மக் கடமைகளை அறியாதவன், மிக மந்த புத்தியுடையவன்.

Verse 3

अथासौ पर्वते रम्ये लोकानां नृपसत्तम । महिषी रक्षयामास ततः पिंडारकर्मणि

அரசர்களில் சிறந்தவனே, பின்னர் அவன் அந்த அழகிய மலையில் மக்களைப் பாதுகாத்தான்; அதன் பின் பிண்டாரகத்துடன் தொடர்புடைய புனித அனுஷ்டானங்களில் ஈடுபட்டான்.

Verse 4

कस्यचित्त्वथ कालस्य तेन वित्तमुपार्जितम् । दूरात्कृच्छ्रेण च स्तोकं जगृहे गोयुगं ततः

சில காலத்திற்குப் பின் அவன் சிறிது செல்வம் ஈட்டினான்; பின்னர் தொலை இடத்திலிருந்து மிகுந்த சிரமத்துடன் சிறிய ஒரு கோயுகம் (மாடுகளின் ஜோடி) பெற்றான்.

Verse 5

ततस्तद्दमयामास गोयुगं नृपसत्तम । अथ दैववशाद्राजन्दमितं तस्य गोयुगम्

பின்னர், அரசர்களில் சிறந்தவனே, அவன் அந்த கோயுகத்தைப் பழக்கி அடக்கினான்; ஆனால், அரசே, விதியின் வலியால் அதே கோயுகம் எதிர்பாராத வகையில் அடங்கிப் போனது.

Verse 6

निबद्धमुष्ट्रमासाद्य ग्रीवादेशे बलात्स्थितम् । अथोष्ट्रस्त्वरया राजन्नुत्थितस्त्रासतत्परः

கட்டப்பட்ட ஒட்டகத்தை அணுகி அதன் கழுத்துப் பகுதியில் வலுக்கட்டாயமாக நுகம்/ஜோடி பொருத்தப்பட்டது; அப்போது, அரசே, ஒட்டகம் அச்சத்தால் கலங்கி விரைவில் எழுந்து தப்பிச் செல்லத் தயாரானது.

Verse 7

गोयुगेन हि ग्रीवायां लम्बमानेन भूपते । तद्दृष्ट्वा सुमहाश्चर्यं विनाशं गोयुगस्य तु

ஓ அரசே! கழுத்தில் தொங்கியிருந்த கோ-இரட்டையைப் பார்த்து, அவன் அந்த மாபெரும் அதிசயத்தையும் அந்த கோ-இரட்டையின் அழிவையும் கண்டான்।

Verse 8

मंकिर्वैराग्यमापन्नस्त्यक्त्वा ग्रामं वनं ययौ । स गत्वा निर्झरं कञ्चिदर्बुदे नृपसत्तम

ஓ அரசர்களில் சிறந்தவரே! மங்கீ வைராக்யம் அடைந்து கிராமத்தை விட்டுத் துறவாக வனத்திற்குச் சென்றான்; அர்புதத்தில் ஒரு நீர்வீழ்ச்சி ஓடைக்கு அருகே சென்றடைந்தான்।

Verse 9

त्रिकालं कुरुते स्नानं गायत्रीजपमुत्तमम् । तेनासौ गतपापोऽभूद्दिव्यदर्शी च भूमिप

ஓ அரசே! அவன் நாள்தோறும் மூன்று வேளையும் நீராடி, சிறந்த காயத்ரீ ஜபம் செய்தான்; அதனால் பாவம் நீங்கி தெய்வீக தரிசனக் கண் பெற்றான்।

Verse 10

एतस्मिन्नेव काले तु तेन मार्गेण शंकरः । सह गौर्या विनिष्क्रांतः क्रीडार्थं रम्यपर्वते

அதே நேரத்தில் சங்கரன், கௌரியுடன் சேர்ந்து, அந்த வழியாக வெளிப்பட்டு, அழகிய மலையில் விளையாடச் சென்றான்।

Verse 11

स दृष्टः सहसा तेन पिंडारेण महात्मना । प्रणाममकरोद्राजंस्ततस्तं शंकरोऽब्रवीत्

ஓ அரசே! மகாத்மா பிண்டாரன் அவரை திடீரெனக் கண்டான்; வணங்கிய பின், சங்கரன் அவனிடம் உரைத்தான்।

Verse 12

न वृथा दर्शनं मे स्याद्वरो मे गृह्यतां द्विज । यदभीष्टं महाराज यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

என் தரிசனம் வீணாகாதிருக்கட்டும். ஓ இருபிறப்பனே, என்னிடமிருந்து வரம் ஏற்றுக்கொள். ஓ மஹாராஜா, உனக்கு விருப்பமானது—அது மிக அரிதானதாயினும்—நான் அருள்வேன்.

Verse 13

पिंडारक उवाच । गणोऽहं तव देवेश भवानि त्रिपुरांतक । यथा तथा कुरु विभो नान्यन्मे हृदि वर्तते

பிண்டாரகன் கூறினான்—ஓ தேவேசா, ஓ திரிபுராந்தகா, ஓ பவானி! நான் உமது கணன். ஓ விபோ, உமக்கு விருப்பமானபடி என்னை நடத்துக; என் உள்ளத்தில் வேறொன்றும் இல்லை.

Verse 14

एतत्पिण्डारकं तीर्थ मम नाम्ना प्रसिध्यतु

இந்த புனித தீர்த்தம் என் பெயரால் ‘பிண்டாரக தீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெறுக.

Verse 15

भगवानुवाच । भविष्यसि गणोऽस्माकं देहांते त्वं द्विजोत्तम । एतत्पिंडारकंनाम तीर्थमत्र भविष्यति

பகவான் கூறினார்—ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவனே, உடல் முடிவின் பின் நீ எமது கணனாவாய். மேலும் இங்கே ‘பிண்டாரக’ என்ற பெயருடைய தீர்த்தம் தோன்றும்.

Verse 16

अहमत्र महाष्टम्यां निवेक्ष्यामि महामते । ये च स्नानं करिष्यंति संप्राप्ते चाष्टमीदिने । ते यास्यंति परं स्थानं यत्राहं नित्यसंस्थितः

ஓ மஹாமதியே, மஹாஷ்டமி நாளில் நான் இங்கே இருப்பேன். அஷ்டமி நாள் வந்தபோது இங்கே நீராடுவோர், நான் நித்தியமாக உறையும் பரம பதத்தை அடைவர்.

Verse 17

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा महादेवस्तत्रैवांतरधीयत । मंकिः पिंडारकस्तत्र तपस्तेपे दिवानिशम्

புலஸ்தியர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி மகாதேவர் அங்கேயே அந்தர்தானம் ஆனார். மங்கி (பிண்டாரகர்) அங்கே பகல் இரவு தவம் செய்தான்.

Verse 18

ततः कालेन महता त्यक्त्वा देहं दिवं गतः । यत्रास्ते भगवान्रुद्रो गणस्तत्र बभूव ह

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அவன் உடலைத் துறந்து விண்ணுலகம் சென்றான்; எங்கு பகவான் ருத்ரர் இருப்பாரோ அங்கேயே அவன் கணமாக ஆனான்.

Verse 19

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं मन्त्रेण चाचरेत्

ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் மந்திர ஜபத்தோடு கூடிய ஸ்நான விதியைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 20

राजेन्द्र महिषीदानमथाष्टम्यां विशेषतः । य इच्छति सदाऽभीष्टमिह लोके परत्र च

ஓ ராஜேந்திரா! குறிப்பாக அஷ்டமி நாளில் மகிஷி-தானம் அளிக்க வேண்டும். இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எப்போதும் விரும்பிய பயனை நாடுபவன் (இதைச் செய்யட்டும்).

Verse 25

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे पिंडारकतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम पंचविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாசகண்டத்தின் மூன்றாம் அர்புதகண்டத்தில் ‘பிண்டாரக தீர்த்த மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் இருபத்திஐந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.