Adhyaya 21

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ पिण्डोदकमनुत्तमम् । तीर्थं यत्र तपस्तप्तं पिण्डोदकद्विजातिना

புலஸ்த்யர் கூறினார்—பின்னர், அரசர்களில் சிறந்தவனே! ஒப்பற்ற பிண்டோதக தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே பிண்டோதகன் என்னும் இருபிறப்பன் தவம் செய்தான்.

Verse 2

पुरा पिण्डोदकोनाम ब्राह्मणोऽभून्महामते । मन्दप्रज्ञोऽल्पमेधावी सोपाध्यायेन पाठितः

ஓ பேரறிவாளனே! முற்காலத்தில் பிண்டோதகன் என்னும் ஒரு பிராமணன் இருந்தான். அவன் மந்தபுத்தியுடனும் குறைமதியுடனும் இருந்தான்; அவனை அவன் உபாத்யாயர் கற்பித்தார்.

Verse 3

अशक्तोऽध्ययनं कर्तुं जाड्यभावान्महीपते । स वैराग्यं परं गत्वा संप्राप्तो गिरिगह्वरे

அரசே! மந்த புத்தியின் காரணமாக கல்வி கற்க இயலாததால், அவர் கடும் வைராக்கியம் அடைந்து ஒரு மலை குகைக்கு வந்து சேர்ந்தார்.

Verse 4

एतस्मिन्नेव कालेतु तत्रैव च सरस्वती । वीणाविनोदसंयुक्ता विविक्ते तमुपस्थिता

அதே நேரத்தில், வீணை வாசிப்பதில் மகிழ்ந்திருந்த சரஸ்வதி தேவி, அந்த தனிமையான இடத்தில் அவர் முன் தோன்றினாள்.

Verse 5

तं दृष्ट्वा ब्राह्मणं खिन्नं वैराग्येण समन्वितम् । कृपाविष्टा महादेवी वाक्यमेतदुवाच ह

அந்த அந்தணரைத் துயருற்றவராகவும் வைராக்கியம் கொண்டவராகவும் கண்டு, கருணை கொண்ட மகாதேவி இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினார்.

Verse 6

सरस्वत्युवाच । कस्मात्त्वं खिद्यसे विप्र विरक्त इव भाससे । कस्मान्न हृष्यसि हृदा कस्मादत्र त्वमागतः । वद शीघ्रं महाभाग तवांतिके वसाम्यहम्

சரஸ்வதி கூறினார்: 'ஓ அந்தணரே! நீர் ஏன் வருந்துகிறீர்? பற்றற்றவர் போல ஏன் காணப்படுகிறீர்? உம் இதயம் ஏன் மகிழ்ச்சியடையவில்லை? நீர் ஏன் இங்கு வந்தீர்? ஓ பாக்கியவானே! விரைவில் சொல், நான் உனக்கு அருகிலேயே வசிக்கிறேன்.'

Verse 7

पिण्डोदक उवाच । अहं वैराग्यमापन्न उपाध्यायतिरस्कृतः । ज्ञानहीनो महाभागे मृत्युं वांछामि सांप्रतम्

பிண்டோதகன் கூறினான்: 'நான் வைராக்கியம் அடைந்துள்ளேன்; குருவால் அவமதிக்கப்பட்டேன். ஓ தேவி! அறிவற்றவனான நான் இப்போது மரணத்தை விரும்புகிறேன்.'

Verse 9

न मे सरस्वती देवी जिह्वाग्रे परिवर्तते । कारणं नान्यदस्तीह मृत्योर्मम वरानने । दृष्टोऽकस्मात्त्वया चाहं ततो यास्यामि चान्यतः । मरणं हि मम श्रेयो मूकभावान्न जीवितम्

என் நாவின் முனையில் தேவீ சரஸ்வதி இயங்குவதில்லை. ஓ அழகிய முகத்தாளே, இங்கே எனது மரணவேட்கைக்கு வேறு காரணமில்லை. நீ என்னை திடீரெனக் கண்டதால், நான் வேறிடத்திற்குச் செல்வேன். ஊமையாய் வாழ்வதைவிட எனக்கு மரணமே மேலானது.

Verse 10

सरस्वत्युवाच । अहं सरस्वती देवी सदास्मिन्वरपर्वते । निशासुखे त्रयोदश्यां करोमि वसतिं द्विज । तस्मात्त्वं प्रार्थय वरं यदभीष्टं सुदुर्लभम्

சரஸ்வதி தேவியார் கூறினாள்—நான் தேவீ சரஸ்வதி; இந்தச் சிறந்த மலையில் எப்போதும் வாசம் செய்கிறேன். ஓ இருபிறப்பாளனே, திரயோதசி நாளில் இரவின் இனிய தொடக்கத்தில் இங்கே தங்குகிறேன். ஆகவே உனக்குப் பிடித்த வரத்தை வேண்டு; அது மிக அரிதானதாயினும்.

Verse 11

पिण्डोदक उवाच । प्रसादात्तव वै वाणि सर्वज्ञत्वं ममेप्सितम् । एतत्तीर्थं तु मन्नाम्ना ख्यातिं यातु शुचिस्मिते

பிண்டோதகன் கூறினான்—ஓ வாணி தேவியே, உமது அருளால் எனக்கு அனைத்தறிவு வேண்டுமென்று விரும்புகிறேன். ஓ தூய புன்னகையாளே, இந்தத் தீர்த்தம் என் பெயரால் புகழ் பெறுக.

Verse 12

सरस्वत्युवाच । अद्यप्रभृति सर्वज्ञो ह्यत्र लोके भविष्यसि । नाम्ना तव तथा तीर्थमेतत्ख्यातिं प्रयास्यति

சரஸ்வதி தேவியார் கூறினாள்—இன்றுமுதல் நீ இவ்வுலகில் நிச்சயமாக அனைத்தறிவாளனாவாய். மேலும் இந்தத் தீர்த்தமும் உன் பெயரால் புகழ் பெறும்.

Verse 13

निशामुखे त्रयोदश्यां योऽत्र स्नानं करिष्यति । भविष्यति स सर्वज्ञो यद्यपि स्यात्सुमन्दधीः

திரயோதசி நாளில் இரவின் தொடக்கத்தில் யார் இங்கே நீராடுகிறாரோ, அவர் அனைத்தறிவாளனாவார்—அவரது அறிவு மிக மந்தமானதாயினும்.

Verse 14

अत्र मे सततं वासो भविष्यति द्विजोत्तम । यस्मात्तस्मात्सदा स्नानं कर्तव्यं सुसमाहितैः

ஓ த்விஜோத்தமா! இங்கே எனது இடையறாத வாசம் இருக்கும்; ஆகையால் மனம் அமைதியுடனும் ஒருமுகத்துடனும் இருப்போர் இங்கே எப்போதும் நீராட வேண்டும்।

Verse 15

एवमुक्त्वा ततो देवी तत्रैवांतरधीयत । पिण्डोदको हि सर्वज्ञो भूत्वाथ स्वगृहं ययौ । व्यस्मापयज्जनान्सर्वांस्तत्तीर्थस्य समाश्रयात्

இவ்வாறு கூறியவுடன் தேவி அங்கேயே மறைந்தாள். பின்னர் பிண்டோதகன் அனைத்தறிவாளனாகி தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பி, அந்தத் தீர்த்தத்தைச் சரணடைந்ததால் அனைவரையும் அதன் மகிமையால் வியப்புறச் செய்தான்।

Verse 21

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे पिण्डोदकतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनामैकविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஏழாம் பிரபாஸகண்டத்தில், மூன்றாம் அர்புதகண்டத்தில் ‘பிண்டோதக-தீர்த்த-மாஹாத்ம்ய-வர்ணனம்’ எனும் இருபத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।