Adhyaya 16

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ तीर्थं पापप्रणाशनम् । मणिकर्णिकसंज्ञं तु सर्वलोकेषु विश्रुतम्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—பின்னர், அரசர்களில் சிறந்தவனே, பாவநாசகமான ‘மணிகர்ணிகா’ எனப்படும் தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது.

Verse 2

यत्र सिद्धिं गता राजन्वालखिल्या महर्षयः । तैस्तत्र निर्मितं कुण्डं सुरम्यं गिरि गह्वरे

அரசே, அங்கேயே வாலகில்ய மகரிஷிகள் சித்தியை அடைந்தனர். மேலும் அவர்கள் மலைக் குகை போன்ற பள்ளத்தில் அங்கே மிக அழகிய குண்டத்தை அமைத்தனர்.

Verse 3

तेषां तत्रोपविष्टानां मुनीनां भावितात्मनाम् । महाश्चर्यमभूत्तत्र तत्त्वं शृणु नराधिप

அந்த உள்ளம் பக்குவப்பட்ட முனிவர்கள் அங்கே அமர்ந்திருந்தபோது அங்கே ஒரு மாபெரும் அதிசயம் நிகழ்ந்தது. மனிதர்களின் தலைவனே, அதன் உண்மைத் தத்துவத்தை கேள்.

Verse 4

किरातवनिता काचिन्नाम्ना च मणिकर्णिका । अतिकृष्णा विरूपाक्षी कराला भीषणाकृतिः

மணிகர்ணிகா என்னும் பெயருடைய ஒரு கீராதப் பெண் இருந்தாள். அவள் மிகக் கருமை நிறமுடையவள், விகாரக் கண்களுடையவள், ஒல்லியானவள், பயங்கரத் தோற்றமுடையவள்.

Verse 5

तृषार्त्ता तत्र संप्राप्ता मध्यंदिनगते रवौ । ग्रस्ते च राहुणा सूर्ये प्रविष्टा सलिले तु सा

தாகத்தால் துன்புற்று அவள் அங்கே வந்தாள்; சூரியன் நடுப்பகலில் இருந்தான். ராகு சூரியனை விழுங்கியபோது (கிரகணத்தில்) அவள் நீரில் இறங்கினாள்.

Verse 6

एतस्मिन्नेव काले तु दिव्यरूपवपुर्धरा । मुनीनां पश्यतां चैव विनिष्क्रांता सुमध्यमा

அதே நேரத்தில் தெய்வீக ரூபமும் உடலும் கொண்ட, மெலிந்த இடையுடைய ஒரு பெண், முனிவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் வெளிப்பட்டாள்.

Verse 7

अथ तस्याः पतिः प्राप्तस्तदन्वेषणतत्परः । पप्रच्छ तां वरारोहां पत्न्या दुःखेन दुःखितः

பின்பு அவளுடைய கணவன் அவளைத் தேடுவதில் ஆவலுடன் அங்கே வந்தான். மனைவியின் துயரால் துயருற்று, அந்த உயர்ந்த தோற்றமுடைய பெண்ணை வினவினான்.

Verse 8

मम भार्यात्र संप्राप्ता यदि दृष्टा सुमध्यमे । शीघ्रं वद वरारोहे बालकोऽयं तदुद्भवः

‘மெலிந்த இடையுடையவளே, என் மனைவி இங்கே வந்தாள்; நீ அவளை கண்டிருந்தால், உயர்ந்த பெண்ணே, விரைவாகச் சொல். இந்தக் குழந்தை அவளிடமிருந்து பிறந்தது.’

Verse 9

तृषार्त्तश्च क्षुधाविष्टो रुदते च मुहुर्मुहुः । दृष्टा चेत्कथ्यतां सुभ्रूर्विनाऽयं तां मरिष्यति

அவன் தாகத்தால் வாடி, பசியால் துன்புற்று, மீண்டும் மீண்டும் கருணையுடன் அழுகிறான். ஹே அழகிய புருவமுடையவளே, நீ அவளை கண்டிருந்தால் சொல்லு—அவளின்றி இவன் நிச்சயம் இறந்துவிடுவான்.

Verse 10

स्त्र्युवाच । साऽहं ते दयिता कान्त तीर्थस्यास्य प्रभावतः । दिव्यरूपमिदं प्राप्ता देवैरपि सुदुर्लभम्

பெண் கூறினாள்—ஹே காந்தா, நான் உன் அன்புக்குரியவளே. இந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையால் நான் இந்தத் தெய்வீக வடிவத்தை அடைந்தேன்; இது தேவர்களுக்கும் மிக அரிது.

Verse 11

त्वं चापि सलिले ह्यस्मिन्कुरु स्नानं त्वरान्वितः । प्राप्स्यसि त्वं परं रूपं यथा प्राप्तं मयाऽनघ

நீயும் இந்த நீரிலே விரைந்து தீர்த்தஸ்நானம் செய். ஹே குற்றமற்றவனே, நான் அடைந்ததுபோல நீயும் உன்னத வடிவை அடைவாய்.

Verse 12

अथासौ सह पुत्रेण प्रविष्टस्तत्र निर्झरे । विमुक्ते भास्करे राजन्विरूपश्चाभवत्पुनः

பின்னர் அவன் தன் மகனுடன் அந்த அருவி-ஊற்றில் இறங்கினான். ஆனால், அரசே, சூரியனின் தாக்கம் நீங்கியவுடன் அவன் மீண்டும் விகாரமான உருவமடைந்தான்.

Verse 13

दुःखेन मृत्युमापन्नस्तस्मिन्नेव जलाशये । अथ सा भर्तृशोकाच्च मरणे कृतनिश्चया

துயரால் நெஞ்சம் நொந்து அவன் அதே நீர்த்தடாகத்திலேயே மரணமடைந்தான். பின்னர் அவளும் கணவன் துயரால் வாடி, இறப்பதற்கு உறுதி கொண்டாள்.

Verse 14

चितिं कृत्वा समं तेन ज्वालयामास पावकम् । अथ ते मुनयो दृष्ट्वा तथाशीलां शुभांगनाम्

அவனுக்குச் சமமான சிதையை அமைத்து அவள் தீயை மூட்டினாள். அப்போது அந்த முனிவர்கள் அத்தகைய உறுதியான நற்குணமுடைய சுபாங்கினியைப் பார்த்து கவலையுடன் நோக்கினர்.

Verse 15

कृपया परयाविष्टास्तामूचुर्विस्मयान्विताः । सर्वे तस्याश्च संदृष्ट्वा साहसं च नृपोत्तम

அவர்கள் பேரருளால் நிறைந்து, வியப்புடன் அவளிடம் பேசினர். அரசர்களில் சிறந்தவனே, அவளின் துணிச்சலான உறுதியைக் கண்டு அனைவரும் உள்ளம் உருகினர்.

Verse 16

ऋषय ऊचुः । दिव्यरूपं त्वया प्राप्तं देवैरपि सुदुर्लभम् । कस्मादेनं सुपाप्मानमनुगच्छसि भामिनि

ரிஷிகள் கூறினர்—நீ தெய்வீக ரூபத்தை அடைந்துள்ளாய்; அது தேவர்களுக்கும் மிக அரிது. ஓ பாமினி, இம்மகாபாபியை ஏன் தொடர்ந்து செல்கிறாய்?

Verse 17

स्त्र्युवाच । पतिव्रताहं विप्रेन्द्राः सदा भर्तृपरायणा । किं रूपेण करिष्यामि विना पत्या निजेन च

பெண் கூறினாள்—ஓ விப்ரேந்திரர்களே, நான் பத்திவிரதை; எப்போதும் கணவனையே சார்ந்தவள். என் சொந்த கணவர் இல்லாமல் இந்த ரூபம் எனக்கு என்ன பயன்?

Verse 18

विरूपो वा सुरूपो वा दरिद्रो वा धनाधिपः । स्त्रीणामेकः पतिर्भर्त्ता गतिर्नान्या जगत्त्रये

அவன் குரூபனாக இருந்தாலும் சுரூபனாக இருந்தாலும், ஏழையாக இருந்தாலும் செல்வாதிபதியாக இருந்தாலும்—பெண்களுக்கு கணவரே ஆண்டவன், கணவரே அடைக்கலம்; மூன்று உலகங்களிலும் வேறு வழி இல்லை.

Verse 19

बालकोऽयं मुनिश्रेष्ठा भवच्छरणमागतः । अहं कान्तेन संयुक्ता प्रविशामि हुताशनम्

முனிசிறந்தவர்களே! இச்சிறுவன் உங்கள் திருவடிச் சரணடைந்தான். நான் என் காதலனுடன் ஒன்றிணைந்து ஹுதாசனத்தில் (அக்னியில்) புகுவேன்.

Verse 20

पुलस्त्य उवाच । अथ ते मुनयः सर्वे ज्ञात्वा तस्याः सुनिश्चयम् । कृपया परयाविष्टाः संवीक्ष्य च परस्परम्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அவளின் உறுதியான தீர்மானத்தை அறிந்த அனைத்து முனிவர்களும் பேரருளால் நிறைந்து, ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி ஆலோசித்தனர்.

Verse 21

ततो जीवापयामासुस्तत्पतिं ते मुनीश्वराः । सद्रूपेण समायुक्तं दिव्य लक्षणलक्षितम्

அப்போது அந்த முனீஸ்வரர்கள் அவளுடைய கணவரை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தனர்; உயர்ந்த வடிவமும் தெய்வீக, மங்கள லட்சணங்களும் அளித்தனர்.

Verse 22

एतस्मिन्नेव कालं तु विमानं मनसेप्सितम् । देवकन्यासमाकीर्णं सद्यस्तत्र समागतम्

அதே நேரத்தில் மனம் விரும்பிய விமானம் தேவகன்னியர் நிறைந்து உடனே அங்கே வந்து சேர்ந்தது.

Verse 23

अथ तौ दंपती तेषां मुनीनां भावितात्मनाम् । पुरतः प्रणिपत्याथ प्रस्थितौ त्रिदिवं प्रति

பின்னர் அந்த தம்பதியர் பரிபூரண மனத்தையுடைய முனிவர்கள் முன்னிலையில் பணிந்து வணங்கி, அதன் பின் திரிதிவம் (சுவர்க்கம்) நோக்கி புறப்பட்டனர்.

Verse 24

अथ तैर्मुनिभिः प्रोक्ता सा नारी मणिकर्णिका । वरं वरय कल्याणि सर्वे तुष्टा वयं तव

பிறகு அந்த முனிவர்கள் மணிகர்ணிகை என்ற அந்தப் பெண்ணிடம் கூறினர்: 'மங்களகரமானவளே! வரம் கேள், நாங்கள் அனைவரும் உன்னிடம் மகிழ்ச்சியடைந்துள்ளோம்.'

Verse 25

पतिव्रतत्वेन तुष्टाः सत्येन च विशेषतः । नास्माकं दर्शनं व्यर्थं जायते च कथंचन

உனது கற்பு நெறியினாலும், குறிப்பாக உனது வாய்மையினாலும் நாங்கள் மகிழ்ச்சியடைந்தோம். எங்களது தரிசனம் ஒருபோதும் வீணாவதில்லை.

Verse 26

मणिकर्णिकोवाच । यदि मां मुनयस्तुष्टाः प्रयच्छथ वरं मुदा । यदत्रास्ति महालिंगं मन्नाम्ना तद्भविष्यति

மணிகர்ணிகை கூறினாள்: 'முனிவர்களே! நீங்கள் என் மீது மகிழ்ச்சியடைந்து, மனமுவந்து வரம் அளிப்பதாக இருந்தால், இங்குள்ள மகாலிங்கம் என் பெயரால் விளங்கட்டும்.'

Verse 27

एतदेव ममाभीष्टं नान्यदस्ति प्रयोजनम् । सर्वेषां च प्रसादेन स्वर्गं गच्छामि सांप्रतम्

இதுவே எனது விருப்பம், வேறு எந்த நோக்கமும் இல்லை. உங்கள் அனைவரின் அருளால் நான் இப்போது சொர்க்கத்திற்குச் செல்கிறேன்.

Verse 28

ऋषय ऊचुः । एवं भवतु ते ख्यातिस्तीर्थलिंगे वरानने । तव नामान्वितं जातं तीर्थं वै मणिकर्णिका

ரிஷிகள் கூறினர்: 'அப்படியே ஆகட்டும். அழகிய முகத்தை உடையவளே! இந்தத் தீர்த்தத்திலும் லிங்கத்திலும் உனது புகழ் நிலைத்திருக்கட்டும். இந்தத் தீர்த்தம் மணிகர்ணிகை என உன் பெயரால் உருவானது.'

Verse 29

पुलस्त्य उवाच । भर्त्रा सह दिवं प्राप्ता पुत्रेणैव समन्विता । वालखिल्यास्तपोनिष्ठा विशेषात्तत्र संस्थिताः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அவள் கணவருடன் சேர்ந்து ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்து, மகனுடனும் அங்கே சென்றாள். தவத்தில் உறுதியாக இருந்து, வாலகில்ய முனிவர்களிடையே விசேஷமாகத் தங்கினாள்.

Verse 30

तत्र सूर्यग्रहे प्राप्ते स्नानदानादिकाः क्रियाः । यः करोति फलं तस्य कुरुक्षेत्र समं भवेत्

அங்கே சூரிய கிரகணம் நிகழும் போது யார் ஸ்நானம், தானம் முதலிய கர்மங்களைச் செய்கிறாரோ, அவருடைய புண்ணியப் பலன் குருக்ஷேத்திரத்தில் பெறுவதற்கு இணையாகும்.

Verse 31

यं यं काममभिध्याय स्नानं तत्र करोति यः । तं तं प्राप्नोति राजेन्द्र सम्यग्ध्यानसमन्वितः

அரசர்களில் சிறந்தவனே! யார் எந்த எந்த விருப்பத்தை மனத்தில் தியானித்து, முறையான தியானத்துடன் அங்கே ஸ்நானம் செய்கிறாரோ, அவர் அந்த அந்த ஆசையைப் பெறுகிறார்.

Verse 32

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत् । तीर्थे दानं यथाशक्त्या देवर्षिपितृतर्पणम्

ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் அங்கே ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்; அந்த தீர்த்தத்தில் இயன்ற அளவு தானம் செய்து, தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.