Adhyaya 14

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ देवं सिद्धेश्वरं परम् । सिद्धिदं प्राणिनां सम्यक्सिद्धेन स्थापितं पुरा

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அதன்பின், அரசர்களில் சிறந்தவனே, பரம தேவனான சித்தேஸ்வரனை நாடிச் செல்ல வேண்டும். அவர் உயிர்களுக்கு சித்திகளை அருள்வார்; பழங்காலத்தில் ஒரு சித்தர் அவரை அங்கே முறையாக நிறுவினார்।

Verse 2

तत्र विश्वावसुर्नाम सिद्धस्तेपे महातपः । बहुवर्षाणि संस्थाप्य शिवं भक्तिपरायणः

அங்கே விஸ்வாவசு என்னும் சித்தர் மகத்தான தவம் செய்தார். சிவனை நிறுவி, பல ஆண்டுகள் பக்தியில் முழுமையாக நிலைத்து சாதனை புரிந்தார்।

Verse 3

जितक्रोधो जितमदो जितसर्वेंद्रियक्रियः । तावद्वर्षसहस्रांते भगवान्वृषभध्वजः । तुतोष नृपतेस्तस्य स्वयं दर्शनमाययौ

கோபமும் அகந்தையும் வென்று, எல்லா இந்திரியச் செயல்களையும் அடக்கி இருந்த அந்த அரசரிஷியின் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது, வृषபத்வஜனான பகவான் சிவன் மகிழ்ந்து தாமே தரிசனம் அளிக்க வந்தார்।

Verse 4

अब्रवीत्तं महादेवो वरदोस्मीति पार्थिव

மகாதேவன் அந்த அரசனிடம் கூறினார்— “ஓ அரசே, நான் வரம் அளிப்பவன்.”

Verse 5

श्रीभगवानुवाच । वरं वरय भद्रं ते यत्ते मनसि वर्त्तते । दास्यामि ते प्रसन्नोऽहं यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்— “வரம் கேள்; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். உன் மனத்தில் இருப்பதெதுவோ, நான் மகிழ்ந்துள்ளேன்; அது மிக அரிதானதாயினும் உனக்கு அளிப்பேன்.”

Verse 6

विश्वावसुरुवाच । एतल्लिंगं सुरश्रेष्ठ ध्यात्वा मनसि निश्चयम् । सर्वान्कामानवाप्नोतु प्रसादात्तव शंकर

விச்வாவசு கூறினார்— “தேவர்களில் சிறந்தவனே, சங்கரா! இந்த லிங்கத்தை மனத்தில் உறுதியுடன் தியானித்தால், உன் அருளால் எல்லா விருப்பங்களும் கிடைக்கட்டும்.”

Verse 7

पुलस्त्य उवाच । एवमस्त्विति स प्रोच्य तत्रैवांतरधीयत । सिद्धेश्वरं ततो गत्वा सिद्धिं याति सहस्रशः

புலஸ்த்யர் கூறினார்— “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று சொல்லி அவர் அங்கேயே மறைந்தார். பின்னர் சித்தேஸ்வரத்திற்குச் சென்றால், சாதகர் ஆயிரமாயிரம் விதமான சித்திகளை அடைவான்.

Verse 8

प्रभावात्तस्य लिंगस्य कामानिष्टानवाप्नुयुः । ततो धर्मक्रियाः सर्वा गता नाशं धरातले

அந்த லிங்கத்தின் அதிசயப் பிரபாவத்தால் மக்கள் தங்கள் விரும்பிய பொருள்களைப் பெற்றனர். பின்னர் பூமியில் எல்லா தர்மச் செயல்களும் சிதைந்து அழிவை நோக்கின.

Verse 9

न कश्चिद्यजते यज्ञैर्न दानानि प्रयच्छति । सिद्धेश्वरप्रसादेन सिद्धिं यांति नरा भुवि

யாரும் யாகம் செய்யாதபோதும், யாரும் தானம் வழங்காதபோதும், சித்தேஸ்வரரின் அருளால் பூமியில் மனிதர் சித்தியை அடைகின்றனர்.

Verse 10

उच्छिन्नेषु च यज्ञेषु दानेषु नृपसत्तम । इन्द्राद्यास्त्रिदशाः सर्वे परं दुःखमुपागताः

அரசர்களில் சிறந்தவனே! யாகங்களும் தானங்களும் துண்டிக்கப்பட்டபோது, இந்திரன் முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் பேர்த் துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 11

ज्ञात्वा यज्ञविघातं च तद्विघाताय वासवः । वज्रेणाच्छादयामास यथा सिद्धिर्न जायते

யாகம் தடைபடுவதை அறிந்து, அதை மேலும் தடுக்க வாசவன் (இந்திரன்) வஜ்ரத்தால் அதை மூடினான்; சித்தி தோன்றாதபடியாக.

Verse 12

तथापि संनिधौ तस्य सिद्धेशस्य नृपोत्तम । कर्मणो जायते सिद्धिः पातकस्य परिक्षयः

ஆயினும், அரசர்களில் சிறந்தவனே! அந்த சித்தேசரின் சன்னிதியில் செயல்களில் வெற்றி உண்டாகிறது; பாவம் முற்றிலும் அழிகிறது.

Verse 13

यस्तु माघचतुर्द्दश्यां सोमवारे नृपोत्तम । शुक्लायां वाथ कृष्णायां स्पृष्ट्वा सिद्धो भवेन्नरः

அரசருள் சிறந்தவனே! மாக மாதத்தின் சதுர்தசியன்று, திங்கட்கிழமை—சுக்லபட்சமாயினும் கிருஷ்ணபட்சமாயினும்—அந்தப் புனித இடம்/பொருளைத் தொடுவான் மனிதன் சித்தியை அடைவான்.

Verse 14

अद्यापि जायते सिद्धिः सत्यमेतन्मयोदितम् । तस्मात्सिद्धेश्वरं गत्वा नत्वा यास्यति सद्गतिम्

இன்றும் சித்தி உண்டாகிறது—இது நான் கூறிய உண்மை. ஆகவே சித்தேஸ்வரரிடம் சென்று, பணிவுடன் வணங்கி, அவன் சத்கதியை அடைவான்.