Adhyaya 10

Verse 1

ययातिरुवाच । केदारं श्रूयते ब्रह्मन्पर्वते च हिमाचले । गंगा तस्माद्विनिष्क्रान्ता प्रविष्टा पूर्वसागरम्

யயாதி கூறினார்— ஓ பிராமணரே! ஹிமாசலப் பர்வதத்தில் கேதாரம் புகழ்பெற்றதாகக் கேட்கப்படுகிறது. அங்கிருந்து கங்கை வெளிப்பட்டு கிழக்கு சமுத்திரத்தில் புகுந்தாள்.

Verse 2

तथा सरस्वती देवी चूतवृक्षाद्विनिर्गता । पश्चिमं सागरं प्राप्ता गृहीत्वा वडवानलम्

அவ்வாறே தேவியான சரஸ்வதி மாமரத்திலிருந்து வெளிப்பட்டு, வடவானலத்தைத் தாங்கி மேற்கு சமுத்திரத்தை அடைந்தாள்.

Verse 3

कथमत्र समायातः केदारश्चात्र कौतुकम् । सर्वं विस्तरतो ब्रूहि विचित्रं मम भूसुर

கேதாரம் இங்கே எவ்வாறு வந்தது? இங்கே உள்ள இந்த அதிசயக் கௌதுகம் என்ன? ஓ மதிப்பிற்குரிய பிராமணரே! எனக்கு இது வியப்பாக உள்ளது; அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 4

पुलस्त्य उवाच । सत्यमेतन्महाराज यन्नोऽत्र परिपृच्छसि । शृणुष्वावहितो भूत्वा यथा जातं श्रुतं तु वै

புலஸ்த்யர் கூறினார்— ஓ மகாராஜா! நீ இங்கே கேட்பது உண்மையே. கவனத்துடன் கேள்; நடந்ததுபோலவும் கேட்டதுபோலவும் நான் உரைப்பேன்.

Verse 5

गंगाद्यानि च तीर्थानि केदाराद्या दिवौकसः । मया सह पुरा देवाः शक्राद्या नृपसत्तमाः

கங்கை முதலான தீர்த்தங்களும், கேதாரம் முதலான தலங்களோடு தொடர்புடைய திவ்ய தேவர்கள்— ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! முற்காலத்தில் இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் என்னுடன் இருந்தனர்.

Verse 6

ब्रह्माणं प्रति राजेन्द्र गताः सर्वे महर्षयः । सर्वे तत्र कथाश्चक्रुर्धर्म्या नाना पृथक्पृथक्

ஓ ராஜேந்திரா! எல்லா மகரிஷிகளும் பிரம்மதேவனை அணுகிச் சென்றனர். அங்கே அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக பலவகை தர்மமான உரையாடல்களை நிகழ்த்தினர்.

Verse 7

समुदाये च देवानां सर्वतीर्थानि पार्थिव । क्षेत्राण्युप स्थितान्येव वनान्युपवनानि च

ஓ பார்திவா! தேவர்கள் ஒன்றுகூடியபோது அங்கே எல்லா தீர்த்தங்களும் இருந்தன; மேலும் புனிதக் க்ஷேத்திரங்கள், வனங்கள், உபவனங்களும் உடனிருந்தன.

Verse 8

ततः कथाप्रसंगेन इन्द्रः प्राह चतुर्मुखम् । कौतुकेन समायुक्तः पप्रच्छ नृपसत्तम

பின்னர் உரையாடல் தொடரில் இந்திரன் நான்முகப் பிரம்மனை நோக்கி பேசினான். ஆர்வம் நிறைந்தவனாய், ஓ நரபசத்தமா, அவன் கேள்வி கேட்டான்.

Verse 9

इन्द्र उवाच । भगवन्पुण्यमाहात्म्यं श्रोतुमिच्छामि सांप्रतम् । प्रमाणं चैव सर्वेषां कृतादीनां पृथग्विधम्

இந்திரன் கூறினான்—ஓ பகவான்! இப்போது புண்ணியத்தின் மாஹாத்மியத்தை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; மேலும் க்ருதம் முதலான எல்லா யுகங்களின் தனித்தனியான அளவுகளையும் அறிய விரும்புகிறேன்.

Verse 10

ब्रह्मोवाच । लक्षं सप्तदश प्रोक्तं युगमानं सुराधिप । अष्टाविंशतिभिः सार्द्धं सहस्रैः कृतमुच्यते

பிரம்மா கூறினார்—ஓ சுராதிபா! யுகத்தின் அளவு லட்சங்களில் உரைக்கப்படுகிறது. க்ருதயுகம் பதினேழு லட்சம், அதனுடன் இருபத்தெட்டு ஆயிரம் சேர்ந்து எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 11

लक्षद्वादशभिः प्रोक्तं युगं त्रेताभिसंज्ञितम् । षण्णवत्यधिकैश्चैव सहस्रैः परिमाणितम्

திரேதா எனப்படும் யுகம் பன்னிரண்டு இலட்சம் என உரைக்கப்படுகிறது; அதற்கு மேலும் தொண்ணூற்று ஆறு ஆயிரம் ஆண்டுகள் சேர்த்து அதன் அளவு கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 12

लक्षाण्यष्टौ चतुःषष्टिसहस्रैः परिकीर्तितम् । ततो वै द्वापरं नाम युगं देवप्रकीर्तितम्

அடுத்து தேவர்களால் புகழப்பட்ட துவாபர யுகம் எட்டு இலட்சம்; அதனுடன் அறுபத்து நான்கு ஆயிரம் ஆண்டுகளும் சேர்ந்து கூறப்படுகிறது।

Verse 13

लक्षैश्चतुर्भिर्विख्यातो द्वात्रिंशद्भिः कलिस्तथा । सहस्रैश्च सुरश्रेष्ठ युगमानमितीरितम्

தேவர்களில் சிறந்தவரே! கலியுகம் நான்கு இலட்சம்; அதனுடன் முப்பத்து இரண்டு ஆயிரம் ஆண்டுகளும் சேர்ந்து புகழப்படுகிறது—இதுவே யுகத்தின் அளவு என உரைக்கப்பட்டது।

Verse 14

चतुष्पदः कृते धर्मः शुक्लवर्णो जनार्दनः । न दुर्भिक्षं न च व्याधिस्तस्मिन्भवति वै क्वचित्

கிருதயுகத்தில் தர்மம் நான்கு பாதங்களிலும் உறுதியாக நிற்கிறது; ஜனார்தனன் வெண்மையான ஒளியுடன் விளங்குகிறான். அக்காலத்தில் எங்கும் பஞ்சமும் இல்லை, நோயும் இல்லை।

Verse 15

क्रियते च तदा धर्मो नाकाले मरणं नृणाम् । लांगलेन विना सस्यं भूरिक्षीराश्च धेनवः

அப்போது தர்மம் முறையாக நடைமுறையில் இருக்கும்; மனிதருக்கு அகால மரணம் இல்லை. உழவு இல்லாமலே பயிர் விளையும்; பசுக்கள் மிகுந்த பால் பொழியும்।

Verse 16

कामः क्रोधो भयं लोभो मत्सरश्चाभ्यसूयता । तस्मिन्युगे सहस्राक्ष न भवंति कदाचन

ஆயிரக் கண்களுடைய இந்திரனே! அந்த யுகத்தில் காமம், கோபம், பயம், பேராசை, பொறாமை, பிறர்தோஷம் காணும் தீமை—எதுவும் ஒருபோதும் எழாது.

Verse 17

ततस्त्रेतायुगे जातस्त्रिपादो धर्म एव च । चिरायुषो नरास्तस्मिन्रक्तवर्णो जनार्दनः

அதன்பின் திரேதா யுகத்தில் தர்மம் முப்பாதமாக (மூன்று அடிகளில் நிலைபெற்று) தோன்றுகிறது. அந்த யுகத்தில் மனிதர் நீண்ட ஆயுளுடையோர்; ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) சிவப்புநிறமுடையவன்.

Verse 18

तस्मिन्यज्ञाः प्रवर्त्तंते प्राणिनामिष्टदायिनः । न कामादिप्रवृत्तिश्च तस्मिन्संजायते नृणाम्

அந்த யுகத்தில் யாகங்கள் செழித்து நடைபெறும்; அவை உயிர்களுக்கு வேண்டிய பலன்களை அளிக்கும். மேலும் மனிதரிடத்தில் காமம் முதலியவற்றால் தூண்டப்படும் ஆசைநடத்தை எழாது.

Verse 19

तपसा ब्रह्मचर्येण स्नानैर्दानैः पृथग्विधैः । तथा यज्ञैर्जपैर्होमैस्तत्र वृत्तिर्भवेन्नृणाम्

அங்கே மனிதரின் வாழ்வொழுக்கம் தவம், பிரம்மச்சரியம், புனித நீராடல்கள், பலவகை தானங்கள்; அதுபோல யாகங்கள், ஜபம், ஹோமம் ஆகியவற்றால் அமைந்ததாகும்.

Verse 20

ततस्तु द्वापरं नाम तृतीयं युग मुच्यते । द्विपदो धर्मः सञ्जातः पीतवर्णो जनार्द्दनः

பின்னர் மூன்றாம் யுகம் ‘த்வாபரம்’ என அழைக்கப்படுகிறது. அதில் தர்மம் இருபாதமாகிறது; ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) மஞ்சள் நிறமுடையவன்.

Verse 21

फलाकांक्षाप्रवृत्तानि जपयज्ञतपांसि च । सत्यानृतान्वितो लोको द्वापरे सुरसत्तम

த்வாபர யுகத்தில் பலன் வேண்டி ஜபம், யாகம், தவம் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன; தேவர்களில் சிறந்தவரே, உலகம் சத்தியமும் அசத்தியமும் கலந்ததாக இருக்கும்.

Verse 22

तत्रान्योन्यं महीपाला युयुधुर्वसुधातले । सुपूताश्च दिवं यांति यज्ञैरिष्ट्वा जनार्दनम्

அங்கே மன்னர்கள் பூமித்தளத்தில் ஒருவரோடு ஒருவர் போரிடுவர்; ஆயினும் யாகங்களால் ஜனார்தனனை வழிபட்டு நன்கு தூய்மையடைந்து விண்ணுலகம் செல்வர்.

Verse 23

ततः कलियुगं घोरं चतुर्थं तु प्रव र्त्तते । एकपादो भवेद्धर्मः संत्रस्तो नित्यपूजने

பின்னர் நான்காவது பயங்கரமான கலியுகம் தொடங்கும்; தர்மம் ஒரே காலில் நிற்கும், தினந்தோறும் பூஜையிலும் மக்கள் கலங்குவர்.

Verse 24

कृष्णवर्णो भवेद्विष्णुः पापाधिक्यं प्रवर्तते । माया च मत्सरश्चैव कामः क्रोधस्तथा भयम्

கலியில் விஷ்ணு கருநிறத்தவராக இருப்பார்; பாவத்தின் மேலோக்கம் பெருகும்; மாயை, பொறாமை, காமம், கோபம், பயம் ஆகியனவும் மேலோங்கும்.

Verse 25

अर्थलुब्धास्तथा भूपा लोभमोहशतान्विताः । अल्पायुषो नरास्तत्र अल्पसस्या च मेदिनी

அரசர்கள் பொருளாசையால் மயங்கி, பேராசை–மோகம் எனும் நூறு வடிவங்களால் கட்டுப்படுவர்; அங்கே மனிதர் குறுகிய ஆயுளுடையர், பூமியும் குறைந்த விளைச்சலையே தரும்.

Verse 26

अल्पक्षीरास्तथा गावः सत्यहीना द्विजातयः । तत्र मायाविनो लोका जैह्व्यौपस्थ्यपरायणाः

பசுக்கள் குறைவாகப் பால் தரும்; இருபிறப்பினர் சத்தியமற்றவராவர். அங்கே மக்கள் மாயக்காரராய், நாவின்சுவை மற்றும் காம இன்பங்களில் பற்றுடையவராவர்.

Verse 27

सत्यहीनास्तथा पापा भविष्यंति कलौ युगे । तत्र षोडशमे वर्षे नराः पलितकुन्तलाः

கலியுகத்தில் மக்கள் சத்தியமற்றவராய் பாவத்தில் ஈடுபடுவர். அங்கே பதினாறு வயதிலேயே ஆண்களின் கூந்தல் நரைக்கும்.

Verse 28

नार्यो द्वादशमे वर्षे भविष्यंति सुगर्भिताः । भविष्यति क्रमाद्वर्णसंकरश्च सुराधिप

பெண்கள் பன்னிரண்டாம் வயதிலேயே கருவுறுவர். மேலும் காலப்போக்கில், தேவர்களின் அதிபதியே, வர்ணசங்கரம் எனும் வர்ணக் கலப்பு-குழப்பம் எழும்.

Verse 29

एकाकारा भविष्यंति सर्ववर्णाश्रमाश्च वै । नाशं यास्यंति यज्ञाश्च कुलधर्मः सनातनः

எல்லா வர்ணங்களும் ஆசிரமங்களும் ஒரே வடிவமாய் வேறுபாடின்றி ஆகும். யாகங்கள் அழியும்; குலங்களின் சனாதன தர்மமும் மறையும்.

Verse 30

व्यर्थानि तत्र तीर्थानि म्लेच्छस्पृष्टानि सर्वशः । भविष्यंति सुरश्रेष्ठ प्रभावरहितानि च

அப்போது தீர்த்தங்கள் எங்கும் மிலேச்சர் தொடுதலால் மாசுபட்டு பயனற்றவையாகும். தேவர்களில் சிறந்தவனே, அவை தெய்வீகப் பிரபாவமும் இழக்கும்.

Verse 31

एतच्छ्रुत्वा ततो वाक्यं ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः । तत्र स्थितानि तीर्थानि ब्रह्माणमिदमब्रुवन्

அவ்யக்தத் தோற்றமுடைய பிரம்மாவின் இவ்வசனத்தை கேட்டுத், அங்கே இருந்த தீர்த்தங்கள் பிரம்மாவிடம் இவ்வாறு கூறின.

Verse 32

तीर्थान्यूचुः । कथं वयं भविष्यामः संप्राप्ते दारुणे कलौ । स्थानं नो ब्रूहि देवेश स्थातव्यं च सदैव हि

தீர்த்தங்கள் கூறின—கொடுமையான கலியுகம் வந்தபோது நாங்கள் எவ்வாறு நிலைத்திருப்போம்? தேவேசா, எப்போதும் தங்கக்கூடிய இடத்தை எங்களுக்கு அருளிச் சொல்லுங்கள்।

Verse 33

ब्रह्मोवाच । अर्बुदः पर्वतश्रेष्ठः कलिस्तत्र न विद्यते । अतस्तत्र च गंतव्यं तीर्थैरायतनैः सह

பிரம்மா கூறினார்—அர்புதம் மலைகளில் சிறந்தது; அங்கே கலி இல்லை. ஆகவே தீர்த்தங்களே, உங்கள் ஆலயங்களும் வாசஸ்தலங்களும் உடன் அங்கே செல்லுங்கள்।

Verse 34

अपि कृत्वा महत्पापमर्बुदं प्रेक्षते तु यः । कलिदोषविनिर्मुक्तः स यास्यति परां गतिम्

மிகப் பெரிய பாவம் செய்திருந்தாலும் அர்புதத்தை தரிசிப்பவன் கலி தோஷங்களிலிருந்து விடுபட்டு பரம நிலையை அடைவான்।

Verse 35

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा चतुर्वक्त्रो ब्रह्मलोकं गतो नृप । ततः सर्वाणि तीर्थानि गतानि च कलौ युगे

புலஸ்தியர் கூறினார்—அரசே, இவ்வாறு சொல்லி நான்முகப் பிரம்மா பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றார். பின்னர் கலியுகத்தில் எல்லாத் தீர்த்தங்களும் (அந்த அடைக்கலத்திற்குப்) புறப்பட்டன।

Verse 36

भूमावर्बुदशैलेन्द्रे संस्थितानि कलेर्भयात् । गंगा सरस्वती चैव यमुना पुष्कराणि च

கலியின் அச்சத்தால் கங்கை, சரஸ்வதி, யமுனை மற்றும் புஷ்கரத் தீர்த்தங்களும் பூமியில் மலைமன்னன் அர்புதத்தில் வந்து தங்கின.

Verse 37

कुरुक्षेत्रं प्रभासं च ब्रह्मावर्तं तथैव च । तिस्रःकोट्योऽर्द्धकोटिश्च यानि तीर्थानि भूतले

குருக்ஷேத்திரம், பிரபாசம், பிரஹ்மாவர்த்தம் ஆகியவை; பூமியில் உள்ள தீர்த்தங்கள் அனைத்தும் மூன்று கோடியும் அரை கோடியும் என (இங்கே) கணிக்கப்படுகின்றன.

Verse 38

तेषां वासश्च सञ्जातः पर्वतेऽर्बुदसंज्ञिके । एवं तत्र समापन्ना गंगा चैव सरस्वती

அவர்களின் வாசம் ‘அர்புத’ எனப்படும் மலையில் ஏற்பட்டது; இவ்வாறு அங்கே கங்கையும் சரஸ்வதியும் வந்து சேர்ந்தன.

Verse 39

तत्र शांता नराः सम्यक्परं निर्वाणमाप्नुयुः । श्राद्धं कृत्वा महाराज स्वर्गे यांति च पूर्वजाः

அங்கே அமைதியுடையோர் முறையாக பரம நிர்வாணத்தை அடைகின்றனர்; மேலும், மகாராஜா, அங்கே சிராத்தம் செய்தால் பித்ருக்கள் சுவர்க்கம் செல்கின்றனர்.

Verse 40

शृणु तत्राभवत्पूर्वं यदाश्चर्यं महामते । ऋषिर्मंकणकोनाम सरस्वत्यास्तटे स्थितः

மகாமதியே, கேள்—அங்கே முற்காலத்தில் ஒரு அதிசயம் நிகழ்ந்தது: மங்கணகன் என்னும் ரிஷி சரஸ்வதியின் கரையில் வசித்தார்.

Verse 41

तपस्तेपे सुधर्मात्मा कामक्रोधविवर्जितः । तस्यैवं वर्तमानस्य क्षुतमासीत्कदाचन

அந்த தர்மாத்மா காமமும் கோபமும் அற்றவனாய் தவம் செய்தான். அவ்வாறு இருந்தபோது ஒருகாலத்தில் அவனுக்கு பசி ஏற்பட்டது.

Verse 42

पित्तं प्रपतितं तत्र तच्च रक्तमयं बभौ । तद्दृष्ट्वाऽतीव हृष्टः स मंकणर्षिर्बभूव ह

அங்கே அவனுடைய பித்தம் விழுந்தது; அது இரத்தமயமானதுபோல் தோன்றியது. அதைக் கண்ட மங்கண முனிவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

Verse 43

सिद्धोऽहमिति विज्ञाय ततो नृत्यं चकार सः । तस्यैवं वर्तमानस्य जगत्स्थावरजंगमम्

“நான் சித்தன் ஆனேன்” என்று எண்ணி அவன் நடனம் தொடங்கினான். அவன் இவ்வாறு தொடர்ந்தபோது அசையும் அசையாத உலகமெல்லாம் (அதிர்ந்தது).

Verse 44

तत्र संक्षोभमापन्नं सागरा अपि चुक्षुभुः । गृहकृत्यानि संत्यज्य सर्वे विस्मयमा गताः

அங்கே பெரும் கலக்கம் ஏற்பட்டது; கடல்கள்கூடக் கொந்தளித்தன. இல்லறக் கடமைகளை விட்டுவிட்டு அனைவரும் வியப்புடன் வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 45

तस्यैवं नृत्यमानस्य सर्वे लोका नृपोत्तम । ननृतुः पार्थिवश्रेष्ठ प्रभावात्तस्य सन्मुनेः

அரசர்களில் சிறந்தவனே! அவன் இவ்வாறு நடனமாடிக்கொண்டிருக்க, மன்னர்களில் முதல்வனே, அந்தப் புனித முனிவரின் பேராற்றலால் எல்லா உலகங்களும் நடனமாடின.

Verse 46

ततो देवगणाः सर्वे गत्वा कामनिषूदनम् । यथाऽयं नृत्यते नैव तथा कुरु महेश्वर

அப்போது எல்லா தேவர்கணங்களும் காமநிஷூதனிடம் சென்று கூறினர்— “ஓ மகேஸ்வரா, இவன் இனி இவ்வாறு நடனமாடாதபடி ஏற்பாடு செய்।”

Verse 47

अथ ब्राह्मणरूपेण शंभुनोक्तो द्विजोत्तमः । त्वया ब्रह्मंस्तपस्तप्तमधुना नृत्यते कथम्

பின்பு சம்பு பிராமண வடிவம் கொண்டு அந்த சிறந்த த்விஜனை நோக்கி— “ஓ பிராமணா, நீ தவம் செய்தாய்; இப்போது நடனம் ஆடுவது எவ்வாறு?” என்றார்.

Verse 48

मंकण उवाच । किं न पश्यसि हे ब्रह्मन्रक्तं पित्तं च मे स्थितम् । संजातं सिद्धिमापन्नो रक्तं पित्तं यतो मम

மங்கணன் கூறினான்— “ஓ பிராமணா, நீ காணவில்லையா? எனக்குள் இரத்தமும் பித்தமும் உள்ளது. அது தோன்றியதால் நான் சித்தி அடைந்தேன்; ஆகவே நான் நடனம் ஆடுகிறேன்।”

Verse 49

एतस्मात्कारणाद्धर्षाद्द्विज नृत्यं करोम्यहम् । एवमुक्तस्ततस्तेन देवदेवो महेश्वरः

“இந்த காரணத்தால், ஓ த்விஜா, மகிழ்ச்சியால் நான் நடனம் ஆடுகிறேன்.” என்று அவன் சொன்னபின், தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன் பதிலளித்தார்.

Verse 50

तर्जन्या ताडयामास स्वांगुष्ठं नृपसत्तम । ततोंगुष्ठाद्विनिष्क्रांतं भस्म वै बिसपांडुरम्

ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, அவர் தன் சுட்டுவிரலால் தன் பெருவிரலைத் தட்டினார்; அப்பெருவிரலிலிருந்து தாமரைநார் போல வெண்மையான விபூதி வெளிப்பட்டது.

Verse 51

ततो मंकणकं प्राह पश्य विप्र करान्मम । शुभ्रं भस्म विनिष्क्रांतं पश्य मे द्विज कौतुकम्

அப்போது அவர் மங்கணனை நோக்கி—“ஓ பிராமணனே, பார்; என் கையிலிருந்து ஒளிவிடும் வெண்மையான பஸ்மம் வெளிப்பட்டது. ஓ த்விஜனே, என் இந்த அதிசயக் குறியைக் காண்” என்றார்.

Verse 52

पुलस्त्य उवाच । तद्दृष्ट्वा विस्मितो विप्रो ज्ञात्वा तं वृषभध्वजम् । जानुभ्यामवनिं गत्वा वाक्यमेतदुवाच ह

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அதைக் கண்ட பிராமணன் வியந்தான்; அவரை வृषபத்வஜனாகிய சிவன் என்று அறிந்து, முழங்கால்களால் தரையில் விழுந்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 53

मंकण उवाच । नूनं भवान्महादेवः साक्षाद्दृष्टः प्रसीद मे । निश्चितं त्वं मया ज्ञात एतन्मे हृदि वर्तते

மங்கணன் கூறினான்—“நிச்சயமாக நீங்களே மகாதேவர்; நான் உங்களை நேரில் கண்டேன், என்மேல் அருள் புரியுங்கள். உங்களை உறுதியாக அறிந்தேன்; இந்த நிச்சயம் என் இதயத்தில் நிலைக்கிறது.”

Verse 54

नान्यस्यायं प्रभावश्च त्वया यो मे प्रदर्शितः । मां समुद्धर देवेश कृपां कृत्वा महेश्वर

“நீங்கள் எனக்குக் காட்டிய இந்த மகிமை வேறு யாருக்கும் உரியதல்ல. ஓ தேவேசா, என்னை உயர்த்தி அருளுங்கள்; ஓ மகேஸ்வரா, கருணை செய்யுங்கள்.”

Verse 55

श्रीमहादेव उवाच । सम्यग्ज्ञातोऽस्मि विप्रेन्द्र त्वयाऽहं नात्र संशयः । वरं वरय भद्रं ते नृत्याधिक्यं यतः कृतम्

ஸ்ரீ மகாதேவர் கூறினார்—“ஓ விப்ரேந்திரா, நீ என்னை முறையாக அறிந்தாய்; இதில் ஐயமில்லை. வரம் கேள்; உனக்கு நன்மை உண்டாக—ஏனெனில் நீ மிகுந்த உற்சாகத்துடன் நடனம் செய்தாய்.”

Verse 56

मंकण उवाच । येऽत्र स्नानं प्रकुर्वंति सरस्वत्यां समाहिताः । त्वत्प्रसादात्फलं तेषां राजसूयाश्वमेधयोः

மங்கணன் கூறினான்—இங்கே சரஸ்வதியில் ஒருமனத்துடன் நீராடுவோர், உமது அருளால் ராஜசூயமும் அச்வமேதமும் செய்த புண்ணியத்துக்கு இணையான பலனை அடைவாராக.

Verse 57

श्रीमहादेव उवाच । येऽत्र स्नानं करिष्यंति सरस्वत्यां समाहिताः । ते यास्यंति परं स्थानं जरामरणवर्जितम्

ஸ்ரீமஹாதேவன் கூறினார்—இங்கே சரஸ்வதியில் ஒருமனத்துடன் நீராடுவோர், முதுமையும் மரணமும் அற்ற பரம பதத்தை அடைவார்கள்.

Verse 58

अत्र गंगासरस्वत्योः संगमे लोकविश्रुते । श्राद्धं कुर्युर्द्विजश्रेष्ठ ते यास्यंति परां गतिम्

உலகப் புகழ்பெற்ற இக் கங்கை–சரஸ்வதி சங்கமத்தில், ஓ த்விஜச்ரேஷ்டரே, யார் சிராத்தம் செய்கிறார்களோ அவர்கள் பரம கதியை அடைவார்கள்.

Verse 59

सुवर्णं येऽत्र दास्यंति यथाशक्त्या द्विजोत्तमे । सर्व पापविनिर्मुक्तास्ते यास्यन्ति परां गतिम्

ஓ த்விஜோத்தமரே, இங்கே தம் சக்திக்கேற்ப பொன் தானம் செய்பவர்கள், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பரம நிலையை அடைவார்கள்.

Verse 60

इत्युक्त्वांतर्दधे राजन्देवदेवो महेश्वरः

இவ்வாறு கூறி, ஓ அரசனே, தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன் மறைந்தருளினார்.