ततस्तस्य महादेवः स्वयमेव महेश्वरः । प्रत्यक्षोऽभूद्वृषारूढो गौर्या सह तथा गणैः
tatastasya mahādevaḥ svayameva maheśvaraḥ | pratyakṣo'bhūdvṛṣārūḍho gauryā saha tathā gaṇaiḥ
அதன்பின் மகேஸ்வரனாகிய மகாதேவன் தானே, வृषபத்தின் மேல் ஏறி, கௌரியுடனும் தம் கணங்களுடனும் சேர்ந்து அவன் முன் நேரில் வெளிப்பட்டான்।
Sūta
Steady worship in a sanctified kṣetra culminates in experiential nearness—Śiva is not merely inferred but can become ‘pratyakṣa’ by grace.
Camatkārapura kṣetra is implied as the setting where Śiva grants direct darśana.
The verse highlights the result of prior worship—divine darśana—rather than adding a new prescription.