Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 29
सर्वोपायैर्विष्णुरेव प्रसाद्यो योगिध्येयः प्रवरैः सर्ववर्णेः । विष्णोर्नाम्ना मुच्यते घोरबन्धाच्चातुर्मास्ये स्मर्यतेऽसौ विशेषात्
sarvopāyairviṣṇureva prasādyo yogidhyeyaḥ pravaraiḥ sarvavarṇeḥ | viṣṇornāmnā mucyate ghorabandhāccāturmāsye smaryate'sau viśeṣāt
எல்லா வழிகளாலும் விஷ்ணுவையே பிரசன்னப்படுத்த வேண்டும்; அவர் உயர்ந்த யோகிகளுக்கும் எல்லா வர்ணத்தாருக்கும் தியானத்தின் பரம இலக்கு. விஷ்ணுவின் நாமம் மட்டுமே பயங்கரப் பந்தத்திலிருந்து விடுவிக்கும்; சாத்துர்மாஸ்யத்தில் அவரை சிறப்பாக நினைவு கூர வேண்டும்.
Brahmā (in Brahma–Nārada dialogue, per chapter context)
Tirtha: Hāṭakeśvara-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Nārada
Scene: Brahmā instructs Nārada in a sacred grove near a Viṣṇu shrine; in the background, yogins meditate on Viṣṇu while householders chant His names; monsoon clouds indicate Cāturmāsya.
FAQs
Remembering and chanting Viṣṇu’s Name is presented as a direct means to break bondage, especially when supported by Cāturmāsya discipline.
The verse sits within the Hāṭakeśvara-kṣetra māhātmya setting of the Nāgara Khaṇḍa (Tīrthamāhātmya section), though this particular line praises Viṣṇu and Cāturmāsya generally.
Special remembrance (smaraṇa) of Viṣṇu during Cāturmāsya, highlighting nāma-japa as a liberating practice.