Adhyaya 7

Verse 1

। लोमश उवाच । तदा च ते सुराः सर्व ऋषयोपि भयान्विताः । ईडिरे लिंगमैशं च ब्रह्माद्या ज्ञानविह्वलाः

லோமசர் கூறினார்—அப்போது எல்லா தேவர்களும், முனிவர்களும் அச்சத்தால் கலங்கினர்; பிரம்மா முதலியோர் அறிவு மயங்கியவர்களாய் ஈசன்-லிங்கத்தைப் புகழ்ந்து வணங்கினர்।

Verse 2

ब्रह्मोवाच । त्वं लिंगरूपी तु महाप्रभावो वेदांतवेद्योसि महात्मरूपि । येनैव सर्वे जगदात्ममूलं कृतं सदानंदपरेण नित्यम्

பிரம்மா கூறினார்—நீ லிங்க-ஸ்வரூபன்; மகா பிரபாவமுடையவன்; வேதாந்தத்தால் அறியப்படுபவன்; மகாத்ம ஸ்வரூபன். நித்தியமாக சதானந்தத்தில் நிலைத்த உன்னாலேயே பரமாத்ம மூலமுடைய இவ்வுலகம் முழுதும் உருவாயிற்று।

Verse 3

त्वं साक्षी सर्वलोकानां हर्ता त्वं च विचक्षणः । रक्षणोसि महादेव भैरवोसि जगत्पते

நீ எல்லா உலகங்களுக்கும் சாட்சி; நீயே சம்ஹாரகன், விவேகமுடையவன். மகாதேவா, நீ காப்பவன்; ஜகத்பதே, நீயே பைரவனாக இருக்கிறாய்।

Verse 4

त्वया लिंगस्वरूपेण व्याप्तमेतज्जगत्त्रयम् । क्षुद्राश्चैव वयं नाथ मायामोहितचेतसः

நாதா, உன் லிங்க-ஸ்வரூபத்தால் இந்தத் திரிலோகம் முழுவதும் நிறைந்துள்ளது; ஆனால் நாம் சிறியவர்கள், மாயையால் மயங்கிய மனத்தினர்।

Verse 5

अहं सुराऽसुराः सर्वे यक्षगंधर्वराक्षसाः । पन्नगाश्च पिशाचाश्च तथा विद्याधरा ह्यमी

நானும், எல்லா தேவர்-அசுரரும், யக்ஷர், கந்தர்வர், ராக்ஷசர்; நாகர், பிசாசர், மேலும் இவ்வித்யாதரரும்—அனைவரும் உன் முன்னிலையில் நிற்கிறோம்।

Verse 6

त्वंहि विश्वसृजां स्रष्टा त्वं हि देवो जगत्पतिः । कर्ता त्वं भुवनस्यास्य त्वं हर्ता पुरुषः परः

நீயே உலகைச் சிருஷ்டிப்பவர்களுக்கும் சிருஷ்டிகரன்; நீயே தேவன், ஜகத்தின் அதிபதி. இவ்வுலகத்தின் கர்த்தா நீயே; லயப்படுத்துபவனும் நீயே—நீயே பரமபுருஷன்.

Verse 7

त्राह्यस्माकं महादेव देवदेव नमोऽस्तु ते । एवं स्तुतो हि वै धात्रा लिंगरूपी महेश्वरः

மகாதேவா, தேவதேவா! எங்களை காத்தருள்வாயாக; உமக்கு நமஸ்காரம். இவ்வாறு தாதா (பிரம்மா) லிங்கரூப மகேஸ்வரனைப் போற்றினார்.

Verse 8

ऋषयः स्तोतुकामास्ते महेश्वरमकल्मषम् । अस्तुवन्गीर्भिरग्र्याभिः श्रुतिगीताभिरादृताः

அந்த ரிஷிகள் போற்ற விரும்பி, களங்கமற்ற மகேஸ்வரனைச் சிறந்த சொற்களால் துதித்தனர்—வேதச் ச்ருதி பாடியதுபோல் மதிப்புடன்.

Verse 9

ऋषय ऊचुः । अज्ञानिनो वयं कामान्न विंदामोऽस्य संस्थितिम् । त्वं ह्यात्मा परमात्मा च प्रकृतिस्त्वं विभाविनी

ரிஷிகள் கூறினர்—நாங்கள் அறியாமையினர்; ஆசைகளால் இழுக்கப்பட்டு இதன் உண்மை நிலையை அறியோம். நீயே ஆத்மாவும் பரமாத்மாவும்; வெளிப்படுத்தும் பிரகிருதி-சக்தியும் நீயே.

Verse 10

त्वमेव माता च पिता त्वमेव त्वमेव बंधुश्च सखा त्वमे । त्वमीश्वरो वेदविदेकरूपो महानुभावैः परिचिंत्यमानः

நீயே தாயும் தந்தையும்; நீயே உறவும் நண்பனும். நீயே ஈசன்—வேதத்தால் அறியப்படும் ஒரே ஸ்வரூபன்—மகானுபாவர்களால் இடையறாது தியானிக்கப்படுபவன்.

Verse 11

त्वमात्मा सर्वभूतानामेको ज्योतिरिवैधसाम् । सर्वं भवति यस्मात्त्वत्तस्मात्सर्वोऽसि नित्यदा

நீயே எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆத்மா—ஒன்றே; பல எரிபொருள்களில் ஒரே ஒளிபோல். அனைத்தும் உன்னிடமிருந்தே தோன்றுவதால், நீ எந்நாளும் அனைத்துருவாய் எங்கும் நிலைத்திருக்கிறாய்.

Verse 12

यस्माच्च संभवत्येतत्तस्माच्छंभुरिति प्रभुः

எவரிடமிருந்து இவ்வுலகம் தோன்றுகிறதோ, அதனால் ஆண்டவர் ‘சம்பு’ எனப் போற்றப்படுகிறார்.

Verse 13

त्वत्पादपंकजं प्राप्ता वयं सर्वे सुरादयः । ऋषयो देवगंधर्वा विद्याधरमहोरगाः

நாங்கள் அனைவரும்—தேவர்கள் முதலியோர்—உமது திருவடித் தாமரைகளை அடைந்தோம்; ரிஷிகள், தெய்வ கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், மகாநாகங்களும் கூட.

Verse 14

तस्माच्च कृपया शंभो पाह्यस्माञ्जगतः पते

ஆகையால், ஹே சம்போ, கருணையால் எங்களை காத்தருள்வாயாக, ஹே உலகநாதா.

Verse 15

महादेव उवाच । श्रृणुध्वं तु वचो मेऽद्य क्रियतां च त्वरान्वितैः । विष्णुं सर्वे प्रार्थयंतु त्वरितेन तपोधनाः

மகாதேவன் கூறினார்—இன்று என் வாக்கை கேளுங்கள்; விரைவுடன் செயல் புரியுங்கள். தவச்செல்வர்களே, நீங்கள் அனைவரும் உடனே விஷ்ணுவை வேண்டுங்கள்.

Verse 16

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा शंकरस्य महात्मनः । विष्णुं सर्वे नमस्कृत्य ईडिरे च तदा सुराः

மகாத்மா சங்கரரின் அந்த வாக்கை கேட்டுத் தேவர்கள் அனைவரும் விஷ்ணுவை வணங்கி பின்னர் அவரைப் புகழ்ந்து பாடினர்।

Verse 17

देव ऊचुः । विद्याधराः सुरगणा ऋषयश्च सर्वे त्रातास्त्वयाद्य सकलाजगदेकबंधो । तद्वत्कृपाकरजनान्परिपालयाद्य त्रैलोक्यनाथ जगदीश जगन्निवास

தேவர்கள் கூறினர்—முழு உலகிற்கும் ஒரே உறவினனே! வித்யாதரர்கள், தேவர்கணங்கள், எல்லா ரிஷிகளும் இன்று உம்மால் காக்கப்பட்டனர். அதுபோலவே, திரைலோக்யநாதா, ஜகதீசா, ஜகந்நிவாசா! கருணையுள்ள சத்புருஷர்களையும் இப்போது காத்தருள்வாயாக।

Verse 18

प्रहस्य भगवन्विष्णुरुवाचेदं वचस्तदा । दैत्यैः प्रपीडिता यूयं रक्षिताश्च पुरा मया

அப்போது பகவான் விஷ்ணு புன்னகையுடன் கூறினார்—நீங்கள் தைத்யர்களால் துன்புறுத்தப்பட்டீர்கள்; முன்பும் நான் உங்களை காத்தேன்।

Verse 19

अद्यैव भयमुत्पन्नं लिंगादस्माच्चिरंतनम् । न शक्यते मया त्रातुमस्माल्लिंगभयात्सुराः

இன்றே இந்த லிங்கத்திலிருந்து பழமையான ஒரு அச்சம் எழுந்துள்ளது. இந்த லிங்கத்தின் பயத்திலிருந்து தேவர்களை நான் காக்க இயலாது।

Verse 20

अच्युतेनैवमुक्तास्ते देवा श्चिंतान्विताभवन् । तदा नभोगता वाणी उवाचाश्वास्य वै सुरान्

அச்யுதன் இவ்வாறு கூறியதும் தேவர்கள் கவலையால் நிறைந்தனர். அப்போது ஆகாசவாணி தேவர்களை ஆறுதல் கூறி உரைத்தது।

Verse 21

एतल्लिंगं संवृणुष्व पूजनाय जनार्दन । पिंडिभूत्वा महाबाहो रक्षस्व सचराचरम् । तथेति मत्वा बगवान्वीरभद्रोऽभ्यपूजयत्

ஏ ஜனார்தனனே! பூஜைக்காக இந்த லிங்கத்தை மூடிவை. ஏ மகாபாஹோ! பிண்டி-வடிவம் கொண்டு சராசரமாய் உள்ள அனைத்தையும் காக்க. இவ்வாறு தீர்மானித்து பகவான் வீரபத்ரன் முறையாகப் பூஜை செய்தான்.

Verse 22

ब्रह्मादिभः सुरगणैः सहितैस्तदानीं संपूजितः शिवविधानरतो महात्मा । स्रवीरभद्रः शशिशेखरोऽसौ शिवप्रियो रुद्रसमस्त्रिलोक्याम्

அப்போது பிரம்மா முதலிய தேவர்கணங்களுடன், சிவவிதானத்தில் ஈடுபட்ட அந்த மகாத்மா முழுமையாகப் பூஜிக்கப்பட்டான். சந்திரசேகரனும் சிவபிரியனுமான அந்த வீரபத்ரன் மும்முலகிலும் ருத்ரனுக்கு ஒப்பானவன் ஆனான்.

Verse 23

लिंगस्यार्चनयुक्तोऽसौ वीरभद्रोऽभवत्तदा । तद्रूपस्यैव लिंगस्य येन सर्वमिदं जगत्

அந்நேரம் வீரபத்ரன் லிங்கார்ச்சனையில் முழுமையாக ஈடுபட்டான்—இந்த உலகமெல்லாம் தோற்றம், நிலை, லயம் பெறச் செய்கின்ற அந்த லிங்க-ஸ்வரூபத்தையே பூஜித்தான்.

Verse 24

उद्भाति स्थितिमाप्नोति तथा विलयमेति च । तल्लिंगं लिंगमित्याहुर्लयनात्तत्त्ववित्तमाः

அந்த லிங்கம் வெளிப்படுகிறது, நிலை பெறுகிறது, மேலும் லயத்திற்கும் செல்கிறது. ஆகவே தத்துவத்தை அறிந்தோர் அதை ‘லிங்கம்’ என்கிறார்கள்; லயகாலத்தில் அனைத்தையும் தன்னுள் லயப்படுத்துவதால்.

Verse 25

ब्रह्माण्डागोलकैर्व्याप्तं तथा रुद्राक्षभूषितम् । तथा लिंगं महज्जातं सर्वेषां दुरतिक्रमम्

அந்த லிங்கம் பிரம்மாண்டக் கோளங்களால் பரவியதும், ருத்ராட்சங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும் ஆக இருந்தது. அது மகத்தான வடிவில் வெளிப்பட்டது—எவராலும் மீற இயலாதது.

Verse 26

तदा सर्वेऽथ विबुधा ऋषो वै महाप्रभाः । तुष्टुवुश्च महालिंगं वेदावादैः पृथक्पृथक्

அப்போது எல்லா தேவர்களும் மகாப்ரபாவமுடைய முனிவர்களும், வேதவாக்குகளால் தத்தம் முறையில் மகாலிங்கத்தைப் போற்றித் துதித்தனர்।

Verse 27

अणोरणीयांस्त्वं देव तथा त्वं महतो महान् । तस्मात्त्वया विधातव्यं सर्वैषां लिंगपूजनम्

ஓ தேவா! நீ அணுவினும் நுண்ணியவன்; மகத்தினும் மகத்தானவன்; ஆகையால் அனைவருக்கும் லிங்கபூஜையை நீயே விதியாக நிறுவ வேண்டும்।

Verse 28

तदानीमेव सर्वेण लिंगं च बहुशः कृतम् । सत्ये ब्रह्मेश्वरं लिंगं वैकुण्ठे च सदाशिवः

அதே நேரத்தில் அனைவரும் பலவகையாக லிங்கங்களை உருவாக்கினர். சத்தியத்தில் (சத்தியலோகம்/சத்தியயுகம்) அது பிரம்மேஸ்வர லிங்கமாகவும், வைகுண்டத்தில் அது சதாசிவமாகவும் இருந்தது।

Verse 29

अमरावत्यां सुप्रतिष्ठममरेश्वरसंज्ञकम् । वरुणेश्वरं च वारुण्यां याम्यां कालेश्वरं प्रभुम्

அமராவதியில் ‘அமரேஸ்வர’ எனப் பெயர்பெற்ற நன்கு நிறுவப்பட்ட (லிங்கம்) உள்ளது; வருண திசையில் வருணேஸ்வரம், யம திசையில் (தெற்கில்) ஆண்டவன் காலேஸ்வரம் உள்ளது।

Verse 30

नैरृतेश्वरं च नैरृत्यां वायव्यां पावनेश्वरम् । केदारं मृत्युलोके च तथैव अमरेस्वरम्

நைர்ருத (தென்-மேற்கு) திசையில் நைர்ருதேஸ்வரம், வாயவ்ய (வட-மேற்கு) திசையில் பாவனேஸ்வரம்; மேலும் ம்ருத்யுலோகத்தில் (பூமியில்) கேதாரம் மற்றும் அதுபோல அமரேஸ்வரம் உள்ளன।

Verse 31

ओंकारं नर्मदायां च महाकालं तथैव च । काश्यां विश्वेश्वरं देवं प्रयागे ललितेश्वरम्

நர்மதா கரையில் ஓங்காரேஸ்வரன்; அதுபோல மகாகாலன். காசியில் தெய்வம் விஸ்வேஸ்வரன்; பிரயாகத்தில் லலிதேஸ்வரன்.

Verse 32

त्रियम्बकं ब्रह्मगिरौ कलौ भद्रेश्वरं तथा । द्राक्षारामेश्वरं लिंगं गंगासागरसंगमे

பிரம்மகிரியில் திரியம்பகன்; கோலத்தில் பத்ரேஸ்வரன். கங்கை–சாகர சங்கமத்தில் ‘திராட்சாராமேஸ்வர’ லிங்கம் உள்ளது.

Verse 33

सौराष्ट्रे च तथा लिंगं सोमेश्वरमिति स्मृतम् । तथा सर्वेश्वरं विन्ध्ये श्रीशैले शिखरेश्वरम् । कान्त्यामल्लालनाथं च सिंहनाथं च सिंगले

சௌராஷ்டிரத்தில் லிங்கம் ‘சோமேஸ்வரன்’ என நினைக்கப்படுகிறது. விந்தியத்தில் ‘சர்வேஸ்வரன்’; ஸ்ரீசைலத்தில் ‘சிகரேஸ்வரன்’. காந்த்யாவில் ‘மல்லாலநாதன்’; சிங்களத்தில் ‘சிம்ஹநாதன்’.

Verse 34

विरूपाक्षं तथा लिंगं कोटिशङ्करमेव च । त्रिपुरान्तकं भीमेशममरेश्वरमेव च

விரூபாக்ஷ லிங்கமும், கோடிசங்கரனும்; திரிபுராந்தகன், பீமேஸன், அமரேஸ்வரனும் (உள்ளனர்).

Verse 35

भोगेश्वरं च पाताले हाटकेश्वरमेव च । एवमादीन्यनेकानि लिंगानि भुवनत्रये । स्थापितानि तदा देवैर्विश्वोपकृतिहेतवे

பாதாளத்தில் போகேஸ்வரனும், ஹாடகேஸ்வரனும் உள்ளனர். இவ்வாறான பல லிங்கங்கள் மூன்று உலகங்களிலும் தேவர்களால் உலக நலனுக்காக நிறுவப்பட்டன.

Verse 36

लिंगेशैश्च तथा सर्वैः पूर्णमासीज्जगत्त्रयम् । तथा च वीरभद्रांशाः पूजार्थममरैः कृताः

அந்த எல்லா லிங்கேஸ்வரர்களால் மூவுலகமும் புனிதத்தால் நிரம்பியது. மேலும் வழிபாட்டிற்காக அமரர்கள் வீரபத்ரரின் அங்கங்களையும் வெளிப்படுத்தினர்.

Verse 37

तत्र विंशतिसंस्कारास्तेषामष्टाधिकाभवन् । कथिताः शंकरेणैव लिंगस्याचनसूचकाः

அங்கே இருபது ஸம்ஸ்காரங்கள் கூறப்பட்டன; அவை மேலும் எட்டு சேர்ந்து மொத்தம் இருபத்தெட்டாக ஆனது. லிங்க வழிபாட்டின் முறையைச் சுட்டும் குறிகளாக அவற்றை சங்கரன் தானே உபதேசித்தான்.

Verse 38

संति रुद्रेण कथिताः शिवधर्मा सनातनाः । वीरभद्रो यथा रुद्रस्तथान्ये गुरवः स्मृताः

ருத்ரன் போதித்த சனாதன சிவதர்மங்கள் உள்ளன. வீரபத்ரன் ருத்ரனே எனக் கருதப்படுவது போல, பிற குருமாரும் அவ்வாறே நினைவுகூரப்படுகின்றனர்.

Verse 39

गुरोर्जाताश्च गुरवो विख्याता भुवनत्रये । लिंगस्य महिमान तु नन्दी जानाति तत्त्वतः

ஆதி குருவிலிருந்து குரு பரம்பரை தோன்றி மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது; ஆனால் சிவலிங்கத்தின் தத்துவமான மகிமையை நந்தியே உண்மையாக அறிகிறான்.

Verse 40

तथा स्कन्दो हि भगवान्न्ये ते नामधारकाः । यथोक्ताः शिवधरमा हि नन्दिना परिकीर्त्तिताः

அவ்வாறே பகவான் ஸ்கந்தனே உண்மையான்; பிறர் பெயர்மட்டும் தாங்கியவர்கள். கூறப்பட்டபடியான சிவதர்மங்கள் நந்தியால் அறிவிக்கப்பட்டன.

Verse 41

शैलादेन महाभागा विचित्रा लिंगधारकाः । शवस्योपरि लिंगं च ध्रियते च पुरातनैः

ஓ மகாபாக்கியவான்களே! ஷைலாதன் அற்புதமான லிங்கதாரிகளை நிறுவினான்; பழங்கால மரபின்படி சவத்தின் மேலும்கூட லிங்கம் தாங்கப்படுகிறது.

Verse 42

लिंगेन सह पञ्चत्वं लिंगेन सह जीवितम् । एते धर्माः सुप्रतिष्ठाः शैलादेन प्रतिष्ठिताः

லிங்கத்தோடு பஞ்சத்துவம் (மரணம்), லிங்கத்தோடு வாழ்வும்; இவ்வாறு உறுதியாக நிலைபெற்ற தர்மங்களை ஷைலாதன் நிறுவினான்.

Verse 43

धर्मः पाशुपतः श्रेष्ठः स्कन्देन प्रतिपालितः

பாசுபத தர்மமே உயர்ந்தது; அதை ஸ்கந்தன் காத்து நிலைநிறுத்தினான்.

Verse 44

शुद्धा पञ्चाक्षरी विद्या प्रासादी तदनन्तरम् । षडक्षरी तथा विद्या प्रासादस्य च दीपिका

பின்பு தூய பஞ்சாட்சரி வித்யை வந்தது; அது அருளை அரண்மனைபோல் வழங்கும். அதுபோல ஷடாட்சரி வித்யை—அந்த அரண்மனைபோன்ற ஞானத்திற்கு விளக்காக ஒளியூட்டும்.

Verse 45

स्कन्दात्तत्समनुप्राप्तमगस्त्येन महात्मना । पश्चादाचार्यभेदेन ह्यागमा बहवोऽभवन्

அந்த உபதேசத்தை மகாத்மா அகஸ்தியர் ஸ்கந்தனிடமிருந்து பெற்றார்; பின்னர் ஆசாரிய வேறுபாடுகளால் பல ஆகமங்கள் தோன்றின.

Verse 46

किं तु वै बहुनोक्तेन श्वि इत्यक्षरद्वयम् । उच्चारयंति स नित्यं ते रुद्रा नात्र संशयः

பல வார்த்தைகள் எதற்கு? எப்போதும் ‘ஶ்வி’ என்ற இரு எழுத்துகளை உச்சரிப்போர் ருத்ரரே; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 47

सतां मार्गं पुरस्कृत्य ये सर्वे ते पुरांतकाः । वीरा माहेश्वराज्ञेयाः पापक्षयकरा नृणाम्

சத்புருஷர்களின் மார்க்கத்தை முன்னிறுத்தி நடப்போர் அனைவரும் ‘புராந்தகர்’; அவர்கள் மாஹேஸ்வர வீரர்கள் என அறியப்படுவர், மனிதரின் பாவங்களை அழிப்போர்।

Verse 48

प्रसंगेनानुपंक्षेण श्रद्वया च यदृच्छया । शिवभक्तिं प्रकुर्वन्ति ये वै ते यांति सद्गतिम्

சங்கத்தினாலோ, சிறு வாய்ப்பினாலோ, நம்பிக்கையினாலோ, தற்செயலாலோ—சிவபக்தியை மேற்கொள்வோர் நிச்சயமாக சத்கதியை அடைவர்।

Verse 49

श्रृणुध्वं कथयामीह इतिहासं पुरातनम् । कृतं शिवालयं यच्च पतंग्या मार्जनं पुरा

கேளுங்கள்; இங்கே ஒரு பழம்பெரும் வரலாற்றைச் சொல்கிறேன்—முன்னொரு காலத்தில் ஒரு சிறு பறவை சிவாலயத்தை மார்ஜனம் (தூய்மை) செய்தது எப்படி என்று।

Verse 50

आगता भक्षणार्थं हि नैवेद्यं केन चार्पितम् । मार्जनं रजस्तस्याः पक्षाभ्यामभवत्पुरा

அவள் உணவுக்காக வந்தாள்; அங்கே யாரோ நைவேத்யம் அர்ப்பணித்திருந்தனர். முன்னொரு காலத்தில் அவளது இறக்கைகளால் அங்கிருந்த தூசி துடைக்கப்பட்டது।

Verse 51

तेन कर्मविपाकेन उत्तमं स्वर्गमागता । भुक्त्वा स्वर्गसुखं चोग्रं पुनः संसारमागता

அக்கர்மத்தின் பரிபாகத்தால் அவள் சிறந்த ஸ்வர்கத்தை அடைந்தாள். தீவிரமான ஸ்வர்கசுகத்தை அனுபவித்து மீண்டும் சம்சாரத்திற்கு வந்தாள்.

Verse 52

काशिराजसुता जाता सुन्दरीनाम विश्रुता । पूर्वाभ्यासाच्च कल्याणी बभूव परमा सती

அவள் காசி அரசனின் மகளாகப் பிறந்து ‘சுந்தரி’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றாள். முன்அப்யாசத்தின் பலனால் அந்தக் கல்யாணி பரம சதியாக விளங்கினாள்.

Verse 53

उषस्युषसि तन्वंगी शिवद्वाररता सदा । संमार्जनं च कुरुते भक्त्या परमया युता

ஒவ்வொரு விடியற்காலமும் அந்த மெலிந்த அங்கங்களையுடைய கன்னி, எப்போதும் சிவன் வாசலில் பற்றுடன் இருந்து, பரம பக்தியுடன் துடைத்து சுத்தம் செய்தாள்.

Verse 54

स्वयमेव तदा देवी सुन्दरी राजकन्यका । तथाभूतां च तां दृष्ट्वा ऋषिरुद्दालकोऽब्रवीत्

அப்போது அரசகுமாரி தேவியான சுந்தரி அதை எல்லாம் தானே செய்தாள். அவளை அப்படியே செயலில் கண்ட ரிஷி உத்தாலகர் கூறினார்.

Verse 55

सुकुमारी सती बाले स्वयमेव कथं शुभे । संमार्जनं च कुरुषे कन्यके त्वं शुचिस्मिते

“ஓ மென்மையானவளே, சதியான சிறுமியே, ஓ மங்களமே! நீயே எப்படித் துடைத்து சுத்தம் செய்கிறாய், ஓ தூய புன்னகையுடைய கன்னியே?”

Verse 56

दासी दास्यश्च बहवः संति देवि तवाग्रतः । तवाज्ञया करिष्यंति सर्वं संमार्जनादिकम्

தேவி! உன் முன்னிலையில் பல தாசிகளும் பணிப்பெண்களும் நிற்கின்றனர். உன் ஆணையினால் அவர்கள் துடைப்பது முதலான அனைத்தையும் செய்வார்கள்.

Verse 57

ऋषेस्तद्वचनं श्रुत्वा प्रहस्येदमुवाच ह

ரிஷியின் அந்தச் சொற்களை கேட்டவுடன் அவள் புன்னகைத்து, பின்னர் இவ்வாறு கூறினாள்.

Verse 58

शिवसेवां प्रकुर्वाणाः शिवभक्तिपुरस्कृताः । ये नराश्चैव नार्य्यश्च शिवलोकं व्रजंति वै

சிவபக்தியை முதன்மையாகக் கொண்டு சிவசேவை செய்கிற ஆண்களும் பெண்களும் நிச்சயமாக சிவலோகத்தை அடைவார்கள்.

Verse 59

संमार्जनं च पाणिभ्यां पद्भ्यां यानं शिवालये । तस्मान्मया च क्रियते संमार्जनमतंद्रितम्

என் கைகளால் நான் துடைப்பேன்; என் கால்களால் சிவாலயத்திற்குச் செல்வேன். ஆகவே நான் சோம்பல் இன்றி இத்தூய்மைப் பணியைத் தானே செய்கிறேன்.

Verse 60

अन्यत्किञ्चिन्न जानामि एकं संमार्जनं विना । ऋषिस्तद्वचनं श्रुत्वा मनसा च विमृश्य हि

‘இந்த ஒரே துடைப்புப் பணியைத் தவிர வேறொன்றும் எனக்குத் தெரியாது.’ இச்சொற்களை கேட்ட ரிஷி மனத்தில் சிந்தித்தார்.

Verse 61

अनया किं कृतं पूर्वं केयं कस्य प्रसादतः । तदा ज्ञानं च ऋषिणा तत्सर्वं ज्ञानचक्षुषा । विस्मयेन समाविष्टस्तूष्णींभूतोऽभवत्तदा

“இவள் முன்பு என்ன செய்தாள்? இவள் யார், யாருடைய பிரசாதத்தால் இது?” அப்போது ரிஷி ஞானக் கண்களால் அனைத்தையும் உணர்ந்தார்; வியப்பால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு அந்த நொடியே மௌனமானார்।

Verse 62

सविस्मयोऽभूदथ तद्विदित्वा उद्दालको ज्ञानवतां वरिष्ठः । शिवप्रभावं मनसा विचिंत्य ज्ञानात्परं बोधमवाप शांतः

இதனை அறிந்து ஞானிகளில் முதன்மையான உத்தாலகர் வியப்பால் நிறைந்தார். மனத்தில் சிவப் பெருமையைத் தியானித்து, அறிவைத் தாண்டிய உணர்வைப் பெற்று அமைதியடைந்தார்।