Adhyaya 34

Verse 1

लोमश उवाच । राज्यं चकार कैलास दवदवा जगत्पतिः । गणैः समेतो बहुभिर्वीरभद्रान्वितो महान्

லோமசர் கூறினார்—ஜகத்பதி மகாதேவன் கைலாசத்தில் அரசாட்சி செய்தான்; பல கணங்களுடன் கூடியவனாய், மகா வீரபத்ரனுடன் இணைந்தவனாய் இருந்தான்.

Verse 2

ऋषिभिः सहितो रुद्रो देवैरिन्द्रादिभिः सह । ब्रह्मा यस्य स्तुतिपरो विष्णुः प्रेष्यवदास्थितः

ருத்ரன் ரிஷிகளுடனும், இந்திரன் முதலிய தேவர்களுடனும் கூடி விளங்கினார்; அவருக்காக பிரம்மா ஸ்தோத்திரத்தில் ஈடுபட்டிருந்தான், விஷ்ணு பணிவுடன் சேவகனென நின்றான்.

Verse 3

इंद्रो देवगणैः सार्द्धं सेवाधर्मपरोऽभवत् । यस्य च्छत्रधरश्चंद्रो वायुश्चामरधृक्तथा

இந்திரன் தேவர்கணங்களுடன் சேர்ந்து சேவைத் தர்மத்தில் பராயணனானான்; அவனுக்குச் சந்திரன் அரசுக் குடை தாங்கினான், வாயுவும் சாமரம் ஏந்தினான்।

Verse 4

सूपान्नकर्ता सततं जातवदा निरन्तरम् । गंधर्वा गायका यस्य स्तावकाश्च पिनाकिनः

ஜாதவேதன் (அக்னி) இடையறாது சுவையான அன்னங்களைச் சமைத்து அர்ப்பணித்தான்; கந்தர்வர்கள் பாடகர்களாய் இருந்தனர், பினாகம் தாங்கும் இறைவனைப் புகழும் பாடகரும் இருந்தனர்।

Verse 5

विद्याधराश्च बहवस्तथा चाप्सरसां गणाः । ननृतुश्चाग्रगा यस्य सोऽसौ कैलासपर्वते

பல வித்யாதரர்களும் அப்சரஸ்களின் கூட்டங்களும் அவன் முன்னிலையில் நடனமாடின; அவன் கைலாசப் பர்வதத்தில் வாசம் செய்தான்।

Verse 6

पुत्रैर्गणेशस्कंदाद्यैस्तथा गिरिजया सह । राज्यं प्रतापिभिश्चक्रेऽशंकश्चंक्रमणेन च

கணேசன், ஸ்கந்தன் முதலிய புதல்வர்களுடனும் கிரிஜை (பார்வதி) உடனும் அவர் ஒளிமிகு ஆட்சியை நடத்தி, அஞ்சாது உலாவினார்।

Verse 7

येनांधको महा दैत्यः स देवानामरिर्महान् । दुष्टो विद्धस्त्रिशूलेन गगने स्थापितश्चिरम्

அவராலேயே தேவர்களின் பெரும் பகைவனான மகாதைத்யன் அந்தகன் திரிசூலத்தால் குத்தப்பட்டான்; அந்தத் தீயவன் நீண்ட காலம் வானில் உயர்த்தி வைக்கப்பட்டான்।

Verse 8

हत्वा गजासुरं येन उत्कृत्त्य चर्म वै कृतम् । चिरं प्रावरणं दिव्यं तथा त्रिपुरदीपनम् । विष्णुना पाल्यभूतेन रेजे सर्वांगसुन्दरः

அவரே கஜாசுரனை வதைத்து, அவன் தோலை உரித்து நீண்டகாலம் அணியத் தக்க தெய்வீக ஆடையாகச் செய்தார்; அதுபோல திரிபுர தகனத்தையும் நிகழ்த்தினார். விஷ்ணு பாதுகாவலன்-பணியாளர் போல உடனிருந்ததால், சர்வாங்கசுந்தரன் ஒளிவீசினார்।

Verse 9

तं द्रष्टुकामो भगवान्नारदो दिव्य र्शनः । ययौ च पर्वतश्रेष्ठं कैलासं चन्द्रपांडुरम्

அவரைத் தரிசிக்க விரும்பிய திவ்யதரிசனமுடைய பகவான் நாரதர், மலைகளில் சிறந்ததும் நிலவுபோல் பாண்டுர ஒளியுடையதும் ஆன கைலாசத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 10

सुधया परया चापि सेवितं परमाद्भुतम् । कर्पूरगौरं च तदा दृष्ट्वा तं सुमहाबलम् । नारदो विस्मयाविष्टः प्रविष्टो गन्धमादनम्

உயர்ந்த அமுதத்தாலும் சேவிக்கப்படும் அந்தப் பரம அதிசயத் தலத்தைப் பார்த்து, கற்பூர வெண்மையுடன் பேராற்றல் கொண்டவரைத் தரிசித்து, நாரதர் வியப்பில் ஆழ்ந்து கந்தமாதனத்தில் நுழைந்தார்।

Verse 11

अनेकाश्चर्यसंयुक्तं तपनैश्च सुशोभितम् । गायद्विद्याधरीभिश्च पूरितं च महाप्रभम्

அது எண்ணற்ற அதிசயங்களால் நிறைந்ததும், ஒளிவீசும் பிரகாசங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், பாடும் வித்யாதரி மகளிரால் முழங்கியதும்—மகாப்ரபை கொண்ட தலம் ஆகும்।

Verse 12

कल्पद्रुमाश्च बहवो लताभिः परिवेष्टिताः । घनच्छायासू तास्वेव विशिष्टा कामधेनवः

அங்கே பல கற்பவிருட்சங்கள் கொடிகளால் சுற்றப்பட்டு நின்றன; மேலும் அந்த அடர்நிழல் தோட்டங்களிலேயே வரமளிக்கும் சிறப்பு காமதேனுக்கள் இருந்தன।

Verse 13

पारिजातवनामोदलंपटा बहवोऽलयः । कलहंसाश्च बहवः क्रीडमानाः सरस्तु च

பாரிஜாத வனங்களின் மணம் காற்றில் பரவி பல இல்லங்கள் நறுமணமாயின; மேலும் ஏரிகளில் பல கலஹம்சங்கள் மகிழ்ந்து விளையாடின.

Verse 14

शिखंडिनो महच्चक्रुस्तत्र केकारवं मुदा । पंचमालापिनः सर्वे विहंगाः संमदान्विताः

அங்கே மயில்கள் மகிழ்ச்சியால் பெரும் கேகாரவம் செய்தன; பஞ்சம ஸ்வரத்தில் இனிமையாகப் பாடும் பறவைகள் அனைத்தும் பேருவகையால் நிறைந்திருந்தன.

Verse 15

करिणः करिणीभिश्च मोदमानाः सुवर्चसः । सिंहास्तथा गर्जमानाः शार्दूलैः सह संगताः

யானைகள் தம் பெண் யானைகளுடன் ஒளிவீசி மகிழ்ந்தன; அதுபோல சிங்கங்கள் கர்ஜித்து, புலிகளுடனும் இசைவாகச் சேர்ந்திருந்தன.

Verse 16

वृषभा नंदिमुख्याश्च रेभमाना निरन्तरम् । देवद्रुमाश्च बहवस्तथा चंदनवाटिकाः

நந்தி முதலான காளைகள் இடையறாது முழங்கின; அங்கே பல தேவதருக்கள் மற்றும் சந்தனத் தோப்புகளும் இருந்தன.

Verse 17

नागपुंनागबकुलाश्चंपका नागकेसराः । तथा च वनजंब्वश्च तथा कनककेतकाः

அங்கே நாகம், புன்னாகம், பகுளம், சம்பகம், நாககேசரம் ஆகிய மரங்கள் இருந்தன; மேலும் காட்டுஜம்பூ மரங்களும் பொன்னிறக் கேதகி செடிகளும் இருந்தன.

Verse 18

कह्लाराः करवीरिश्च कुमुदानि ह्यनेकशः । मंदाराश्च बदर्यश्च क्रमुकाः पाटलास्तथा

அங்கே கஹ்லாரத் தாமரைகள், கரவீரம் (அரளி) மலர்கள், பல குமுத நீர்மலர்கள் இருந்தன; மேலும் மந்தார, பதரி, க்ரமுக (பாக்கு) மற்றும் பாடலா மரங்களும் இருந்தன.

Verse 19

तथान्ये बहवो वृक्षाः शम्भोस्तोषकराह्यमी । ऐकपद्येन दृष्टास्ते नानाद्रुमलतान्विताः । आरामा बहवस्तत्र द्विगुणाश्च बभूविरे

அவ்வாறே அங்கே இன்னும் பல மரங்கள் இருந்தன; அவை ஶம்புவை மிக மகிழ்விப்பவை. ஒரு கண் பார்வையிலேயே அவை பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் சூழ அலங்கரித்ததாகத் தோன்றின; அங்கே பல உல்லாசத் தோட்டங்கள் இரட்டிப்பானதுபோல் இருந்தன.

Verse 20

गगनान्निस्सृतः सद्यो गंगौघः परमाद्भुतः । पतितो मस्तके तस्य पर्वतस्य सुशोभिते

வானத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட கங்கையின் மிக அதிசயமான பெருக்கோடை உடனே அந்த மலையின் அழகிய சிகரத்தின் மீது விழுந்தது.

Verse 21

कूपो हि पयसां ये न पवित्रं वर्तते जगत् । सोपि द्विधा तदा दृष्टो नारदेन महात्मना

எந்த நீர்க் கிணற்றால் உலகம் தாங்கப்பட்டும் தூய்மையடைந்தும் இருக்கிறதோ, அந்தக் கிணறும் அப்போது மகாத்மா நாரதருக்குத் இரண்டாகப் பிளந்ததுபோல் தோன்றியது.

Verse 22

सर्वं तदा द्विधाभूतं दृष्टं तेन महात्मना । नारदेन तदा विप्राः परमेण निरीक्षितः

ஓ பிராமணர்களே! அப்போது மகாத்மா நாரதர் மிக விசேஷமான தரிசனத்தால் பார்த்தபோது, அனைத்தும் இரண்டாகப் பிரிந்ததுபோல் தோன்றியது.

Verse 23

एवं विलोकमानोऽसौ नारदो भगवानृषिः । त्वरितेन तथा यातः शिवालोकनतत्परः

இவ்வாறு நோக்கிய பகவான் முனிவர் நாரதர், சிவதரிசனமே நோக்கமாக விரைந்து முன்னே சென்றார்.

Verse 24

यावद्द्वारि स्थितोपश्यन्महदाश्चर्यमेव च । द्वारपालौ तदा दृष्टौ कृतकौ विश्वक्मणा

வாசலில் நின்று நோக்கியபோது அவர் ஒரு பெரும் அதிசயத்தை கண்டார்—விஸ்வகர்மனால் உருவாக்கப்பட்ட இரு வாயில்காவலர்கள் அங்கே தோன்றினர்.

Verse 25

नारदो मोहितो ह्यासीत्पप्रच्छ च स तौ तदा । अहं प्रवेष्टुमिच्छामि शिवदर्शनलालसः

நாரதர் மிகுந்த வியப்புற்று, அப்போது அந்த இருவரையும் கேட்டார்—“சிவதரிசன ஆசையால் நான் உள்ளே நுழைய விரும்புகிறேன்.”

Verse 26

तस्मादनुज्ञा दातव्या दर्शनार्थं शिवस्य च । अश्रृण्वन्तौ तदा दृष्ट्वा नारदो विस्मितोऽभवत्

“ஆகையால் சிவதரிசனத்திற்காக அனுமதி அளிக்க வேண்டும்.” ஆனால் அவர்கள் கேளாததைப் பார்த்த நாரதர் மேலும் வியந்தார்.

Verse 27

ज्ञानदृष्ट्या विलोक्याथ दूष्णींभूतोऽभवत्तदा । कृत्रिमौ हि च तौ ज्ञात्वा प्रविष्टो हि महामनाः

பின்னர் ஞானக் கண்களால் நோக்கி அவர் மௌனமானார்; அவர்கள் இருவரும் செயற்கையென அறிந்து, அந்த மகாமனத்தவர் உள்ளே நுழைந்தார்.

Verse 28

तथान्ये तत्सरूपाश्च दृष्टास्तेन महात्मना । ऋषिः प्रणमितस्तैश्च नारदो भगवान्मु

அவ்வாறே அந்த மகாத்மா அதே ரூபமுடைய பிறரையும் கண்டார்; அவர்களெல்லாம் பகவான் ரிஷி நாரதருக்கு வணங்கினர்।

Verse 29

एवमादीन्यनेकानि आश्चर्याणि ददर्श सः । ददर्शाथ च सुव्यक्तं त्र्यंबकं गिरिजान्वितम्

இவ்விதமாக அவன் பல அதிசயங்களை கண்டான்; பின்னர் கிரிஜையுடன் கூடிய திர்யம்பகன் (சிவன்) தெளிவாகத் தரிசனமளித்தான்।

Verse 30

अर्धासनगता साध्वी शंकरस्य महात्मनः । तनया गिरिराज्य यया व्याप्तं जगत्त्रयम्

மகாத்மா சங்கரரின் ஆசனத்தின் அரைபகுதியில் அமர்ந்திருந்த சாத்வி—கிரிராஜன் மகள்—அவளை அவன் கண்டான்; அவள் சக்தியால் மூவுலகமும் நிறைந்துள்ளது।

Verse 31

गौरी सितेक्षणा बाला तन्वंगी चारुलोचना । यया रूपी कृतः शम्भुरुपादेयः कृतो महान्

அவன் கௌரியை கண்டான்—வெண்மையானவள், ஒளிரும் கண்களுடையவள், இளமையானவள், மெலிந்த அங்கங்களுடையவள், அழகிய கண்களுடையவள்—அவளால் சம்பு சாகாரமாக வெளிப்பட்டு, மகாதேவன் வழிபாட்டிற்கு உத்தம தகுதியானான்।

Verse 32

निर्विकानि विकारैश्च बहुभिर्विकलीकृतः । अर्द्धागलग्ना सा देवी दृष्टा तेन शिवस्य च

அவர் மாற்றமற்றவராயினும், பல நிலைகளால் மாற்றமுற்றவரெனத் தோன்றினார்; மேலும் சிவனின் அர்த்தாங்கமாக இணைந்த அந்த தேவியையும் அவன் கண்டான்।

Verse 33

नारदेन तथा शम्भुर्दृष्टस्त्रिभुवनेश्वरः । शुद्धचामी करप्रख्यः सेव्यमानः सुरासुरैः

இவ்வாறு நாரதர் திரிபுவனேஸ்வரனான சம்புவை தரிசித்தார்—தூய பொன்னினைப் போல ஒளிவீசுபவர்; தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் போற்றப்பட்டு சேவிக்கப்படுபவர்।

Verse 34

शंखेन भोगिवर्येण सेवितं चांघ्रिपंकजम् । धृतराष्ट्रेण च तथा तक्षकेण विशेषतः । तथा पद्मेन महा शेषेणापि विशेषतः

அவருடைய பாதபத்மங்களை முதன்மை நாகனான சங்கன் சேவித்தான்; அதுபோல த்ருதராஷ்டிரனும்—சிறப்பாக தக்ஷகனும்—மேலும் பத்மனும் மகாசேஷனும் தனித்துச் சேவித்தனர்।

Verse 35

अन्यैश्च नागवर्यैश्च सेवितो हि निरंतरंम् । वासुकिः कंठलग्नो हि हारभूतो महाप्रभः

மற்ற உயர்ந்த நாகர்களாலும் அவர் இடையறாது சேவிக்கப்பட்டார்; மகாப்ரபுவான வாசுகி அவரது கழுத்தில் பற்றிக் கொண்டு மாலையாக விளங்கினான்।

Verse 36

कंबलाश्वतरौ नित्यं कर्णभूषणभूषितौ । जटामूलगताश्चान्ये महाफणिवरा ह्यमी

கம்பலன், அச்வதரன் எப்போதும் அவரது காதுகளுக்கான ஆபரணங்களாக அலங்கரித்தனர்; மேலும் பிற பெரிய பனையுடைய நாகத் தலைவர்கள் அவரது ஜடையின் வேர்பகுதியில் தங்கினர்।

Verse 37

अनेकजातिसंवीता नानावर्णाश्च पद्मिनः । तक्षकः कुलिकः शंखो धृतराष्ट्रो महाप्रभः

பல இனங்களால் சூழப்பட்டு பல நிறங்களைக் கொண்ட அந்த நாகத் தலைவர்கள்—பத்மன், தக்ஷகன், குலிகன், சங்கன், மேலும் மகாப்ரபுவான த்ருதராஷ்டிரன்।

Verse 38

पद्मो दंभः सुदंभश्च करालो भीषणस्तथा । एते चान्ये च बहवो नागाश्चाशीविषा ह्यमी

பத்ம, தம்ப, சுதம்ப, கராள, பீஷண—இவர்களும் மேலும் பலரும், கொடிய விஷம் தாங்கிய நாகர்கள் அங்கே இருந்தனர்.

Verse 39

अंगभूता हरस्या सन्पूज्यस्यास्य जगत्त्रये । फणैकया शोभमानाः केचिद्धि पन्नगोत्तमाः

மூவுலகிலும் பூஜிக்கத்தக்க ஹரனின் அங்கங்களாய் மாறி, சில சிறந்த பன்னகர்கள் ஒரே பாணத்தால் அலங்கரித்து ஒளிர்ந்தனர்.

Verse 40

फणानां द्वितयं केषां त्रितयं च महाप्रभम् । चतुष्क पंचकषट्कं सप्तकं चाष्टकं तथा

சிலருக்கு இரண்டு பாணங்கள், சிலருக்கு மூன்று; மேலும் மாபெரும் ஒளியுடன் நான்கு, ஐந்து, ஆறு, ஏழு மற்றும் எட்டு பாணங்களும் இருந்தன.

Verse 41

नवकं दशकं चैव तथैकादशकं त्वथ । द्वादशकं चाष्टादशकमेकोनविंशकं तथा

சிலருக்கு ஒன்பது பாணங்கள், சிலருக்கு பத்து; அதுபோல சிலருக்கு பதினொன்று; மேலும் சிலருக்கு பன்னிரண்டு, பதினெட்டு, மற்றும் பத்தொன்பதும் இருந்தன.

Verse 42

चत्वारिंशत्फणाः केऽपि पंचाशत्कं च षष्टिकम् । सप्ततिश्चाप्यशीतिश्च नवतिश्च तथैव च

சிலருக்கு நாற்பது பாணங்கள்; சிலருக்கு ஐம்பது, அறுபது; சிலருக்கு எழுபது, எண்பது, மேலும் தொண்ணூறும் இருந்தன.

Verse 43

तथा शतसहस्राणि ह्ययुतप्रयुतानि च । अर्बुदानि च रत्नानि तथा शङ्खमितानि च

அவ்வாறே அங்கே ரத்தினங்கள் நூறாயிரங்கள், அயுத-ப்ரயுத அளவுகள், அர்புதம் அர்புதமாகவும்; மேலும் சங்க-பரிமிதம் எனப்படும் அளவிலா எண்ணிக்கையிலும் இருந்தன।

Verse 44

अनंताश्च फणा येषां ते सर्पाः शिवभूषणाः । दृष्टास्तदानीं ते सर्वे नारदेन महात्मना

எவர்களின் படங்கள் (பணங்கள்) முடிவிலாதவையோ, அந்த நாகங்களே சிவனின் ஆபரணங்கள்; அப்போது மகாத்மா நாரதர் அவர்களையெல்லாம் கண்டார்।

Verse 45

विद्यावंतोऽपि ते सर्वे भोगिनोऽपि सुशोभिताः । हारभूषणभूतास्ते मणिमंतोऽमितप्रभाः

அவர்கள் அனைவரும் கல்வியுடையோர்; நாகர்களாக இருந்தும் மிகச் சிறப்புடன் விளங்கினர்—மாலைகளும் ஆபரணங்களுமாகி, மணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அளவிலா ஒளியுடன் பிரகாசித்தனர்।

Verse 46

अर्द्धचंद्रांकितो यस्य कपर्द्दस्त्वतिसुंदरः । चक्षुषा च तृतीयेन भालस्थेन विराजितः

அரையச்சந்திரம் குறியிடப்பட்ட மிக அழகிய ஜடாமுடியையுடையவரும், நெற்றியில் அமைந்த மூன்றாம் கண்ணால் ஒளிர்ந்தவரும் அவர்.

Verse 47

पंचवक्त्रो महादेवो बाहुभिर्द्दशभिर्वृतः । तथा मरकतश्यामकंधरोऽतीवसुंदरम्

மகாதேவர் ஐந்து முகங்களையுடையவர், பத்து கரங்களால் சூழப்பட்டவர்; அவருடைய கழுத்தும் தோள்களும் மரகதம் போன்ற கருமை-பச்சை நிறத்தில் மிக அழகாக இருந்தன।

Verse 48

उरो यस्य विशालं च तथोरुजघनं परम् । चरणद्वयं च रुद्रस्य शोभितं परमं महत्

அவருடைய மார்பு விரிந்தது; தொடைகளும் இடுப்பும் பேராற்றலுடன் விளங்கின. ருத்ரனுடைய இரு திருவடிகள் அளவிலா மகிமையுடன் மிகுந்த ஒளியால் பொலிந்தன.

Verse 49

तद्दृष्टं चरणारविंदमतुलं तेजोमयं सुंदरं संध्यारागसुमंगलं च परमं तापापनुत्तिंकरम् । तेजोराशिकरं परात्परमिदं लावण्यलीलस्पदं सर्वेषां सुखवृद्धिकारणपरं शंभोः पदं पावनम्

அப்போது அந்த ஒப்பற்ற திருவடித் தாமரைகள் தரிசனமாயின—ஒளிமயமானவை, அழகியவை, மாலைச் சந்த்யையின் செம்மைபோல் பேர்மங்களமானவை, தாபத் துயரத்தை அகற்றுவன. ஒளிக்கதிர்களின் பெருக்கை உண்டாக்குவன, பராத்பரமானவை, லாவண்ய லீலையின் தளமாக விளங்குவன—சம்புவின் புனித திருவடிகள் அனைவரின் இன்பவளர்ச்சிக்குப் பரம காரணமாய் பாவனமாக்குகின்றன.

Verse 50

तथैव दृष्ट्वा परमं पराणां परा सती रूपवती च सुंदरी । सौभाग्यलावण्यमहाविभूत्या विराजमाना ह्यतिसुंदरी शुभा

அவ்வாறே பராத்பர பரமேஸ்வரனைத் தரிசித்த சதி—தெய்வீக ரூபமுடையவள், அழகியவள்—சௌபாக்கியமும் லாவண்யமும் எனும் பேர்விபூதியால் விளங்கித், மிகுந்த மனோகரத்துடன் மங்களமாய் ஒளிர்ந்தாள்.

Verse 51

दृष्ट्वा तौ दपती शुद्धौ राजमानौ जगत्त्रये । अभिन्नौ भेदमापन्नौ निर्गुणौ गुणिनौ च तौ

மூன்று உலகங்களிலும் ஒளிர்ந்த அந்தத் தூய தம்பதியரைப் பார்த்து (நாரதர் உணர்ந்தார்)—அவர்கள் உண்மையில் ஒன்றே; ஆயினும் இருவரெனத் தோன்றுகின்றனர்; மேலும் நிர்குணராயிருந்தும் குணங்களுடன் வெளிப்படுகின்றனர்.

Verse 52

साकारौ च निराकारौ निरातंकौ सुखप्रदौ । ववंदे च मुदा तौ स नारदो भगवत्प्रियः । उत्थायोत्थाय च तदा तुष्टाव जगदीश्वरौ

அவர்கள் இருவரும் சாகாரமுமாய் நிராகாரமுமாய், துன்பமற்றவர்களாய் இன்பம் அருள்வோராய் உள்ளனர். பகவத்பிரிய நாரதர் மகிழ்ச்சியுடன் அவர்களை வணங்கினார்; பின்னர் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து அந்த ஜகதீஸ்வரர்களைத் துதித்தார்.

Verse 53

नारद उवाच । नतोस्म्यहं देववरौ युवाभ्यां परात्पराभ्यां कलया तथापि । दृष्टौ मया दंपती राजमानौ यौ वीजभूतौ सचराचरस्य

நாரதர் கூறினார்—தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, உங்களுக்கு நான் வணங்குகிறேன்; நீங்கள் பரம்பொருளுக்கும் அப்பாற்பட்டவர்கள், ஆயினும் ஒரு கலையளவில் வெளிப்பட்டுள்ளீர்கள். அசரச் சரமென அனைத்திற்கும் விதையாயிருக்கும் அந்த ஒளிமிகு தெய்வத் தம்பதிகளை நான் தரிசித்தேன்.

Verse 54

पितरौ सर्वललोकस्य ज्ञातौ चाद्यैव तत्त्वतः । मया नास्त्यत्र संदेहो भवतोः कृपया तथा

நீங்கள் இருவரும் எல்லா உலகங்களின் பெற்றோர்கள்; இன்று நான் இதைத் தத்துவமாக அறிந்தேன். உங்கள் அருளால் இதில் எனக்கு எவ்வித ஐயமும் இல்லை.

Verse 55

एवं स्तुतौ तदा तेन नारदेन महात्मना । तुतोष भगवाञ्छंभुः पार्वत्या सहितस्तदा

இவ்வாறு மகாத்மா நாரதர் புகழ்ந்து துதித்தபோது, பார்வதியுடன் கூடிய பகவான் சம்பு மகிழ்ந்து அருளினார்.

Verse 56

महादेव उवाच । सुखेन स्थीयते ब्रह्मन्किं कार्यं करवाणि ते । तच्छ्रुत्वा वचनं शंभोर्नारदो वाक्यमब्रवीत्

மகாதேவர் கூறினார்—பிராமணரே, நலமுடன் இருங்கள்; உனக்கு என்ன வேண்டுதல்? நான் உனக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்? சம்புவின் இவ்வசனத்தை கேட்ட நாரதர் பதிலுரைத்தார்.

Verse 57

दर्शनं जातमद्यैव तेन तुष्टोऽस्म्यहं विभो । दर्शनात्सर्वमेवाद्य शंभो मम न संशयः

நாரதர் கூறினார்—இன்றே உமது தரிசனம் எனக்குக் கிடைத்தது; அதனால் நான் நிறைவு பெற்றேன், ஆண்டவரே. சம்புவே, இந்த தரிசனத்தால் இன்று அனைத்தும் தெளிவாயிற்று; எனக்கு ஐயம் இல்லை.

Verse 58

क्रीडनार्थमिहायातः कैलासं पर्वतोत्तमम् । हृदिस्थो हि सदा नॄणामास्थितो भगवन्प्रभो

நாரதர் கூறினார்—தெய்வீக விளையாட்டிற்காக நீங்கள் இங்கு மலைகளில் சிறந்த கைலாசத்திற்கு வந்துள்ளீர்; ஆயினும், ஓ பகவான் பிரபோ, நீங்கள் எப்போதும் மனிதர்களின் இதயங்களில் நிலைத்திருக்கிறீர்।

Verse 59

तथापि दर्शनं भाव्यं सततं प्राणिनामिह

ஆயினும், இவ்வுலகில் உயிர்கள் எப்போதும் உங்கள் தரிசனத்தைப் பெற வேண்டும்।

Verse 60

गिरिजोवाच । का क्रीडा हि त्वया भाव्या वद शीघ्रं ममाग्रतः । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा उवाच प्रहसन्निव

கிரிஜை கூறினாள்—நீங்கள் எந்தக் க்ரீடையைச் செய்ய விரும்புகிறீர்? என் முன்னே விரைவாகச் சொல்லுங்கள். அவள் சொற்களை கேட்ட அவர், புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்.

Verse 61

द्यूतक्रीडा महादेव दृश्यते विविधात्र च । भवेद्द्वाभ्यां च द्यूते हि रमणाच् महत्सुखम्

ஓ மகாதேவா, இங்கு சூதாட்டக் க்ரீடை பல இனிய வடிவங்களில் காணப்படுகிறது; இருவர் ஆடும் த்யூதத்தில் பரஸ்பர விளையாட்டால் நிச்சயமாகப் பெரும் இன்பம் உண்டாகிறது।

Verse 62

इत्येवमुक्त्वो परतं सती भृशमुवाच वाक्यं कुपिता ऋषिं प्रति । कथं विजानासि परं प्रसिद्धं द्यूतं च दुष्टोदरकं मनस्विनाम्

இவ்வாறு சொல்லி நின்ற சதி, மிகக் கோபமுற்று முனிவரை நோக்கி கூறினாள்—‘எங்கும் புகழ்பெற்ற (கெட்ட பெயர்பெற்ற) அந்தத் த்யூதத்தை, “துஷ்டோதர” எனப்படும் தீய பழக்கத்தை, உயர்ந்த மனத்தோர்க்கு அயோக்யமானதை, நீ இவ்வளவு நன்றாக எப்படித் தெரிந்துகொண்டாய்?’

Verse 63

त्वं ब्रह्मपुत्रोऽसि मुनिर्मनीषिणां शास्ता हि वाक्यं विविधैः प्रसिद्धैः । चरिष्यमाणो भुवनत्रये न हि त्वदन्यो ह्यपरो मनस्वी

நீ பிரம்மாவின் புதல்வன்; முனிவன்—ஞானிகளுக்குப் போதிப்பவன்—பலவகைச் சான்று வாக்குகளால் புகழ்பெற்றவன். மூவுலகிலும் உலாவினாலும் உன்னைப் போன்ற உயர்ந்த மனத்தவன் வேறு இல்லை.

Verse 64

एवमुक्तस्तदा देव्या नारदो देवदर्शनः । उवाच वाक्यं प्रहसन्गिरिजां शिवसन्निधौ

தேவி இவ்வாறு கூறியதும், தேவர்களைத் தரிசிப்பவன் நாரதன், சிவன் முன்னிலையில் கிரிஜையை நோக்கி புன்னகையுடன் உரைத்தான்.

Verse 65

नारद उवाच । द्यूतं न जानामि न चाश्रयामि ह्यहं तपस्वी शिवकिंकरश्च कथं च मां पृच्छसि राजकन्यके योगीश्वराणां परमं पवित्रे

நாரதன் கூறினான்—எனக்கு சூதாட்டம் தெரியாது; அதனை நான் நாடுவதும் இல்லை. நான் தவசி, சிவனின் பணியாளன். அரசகுமாரியே, யோகீஸ்வரர்களில் பரமப் புனிதையே, என்னிடம் இதை எப்படிக் கேட்கிறாய்?

Verse 66

निशम्य वाक्यं गिरिजा सती तदा ह्युवाच वाक्यं च विहस्य तं प्रति । जानासि सर्वं च बटोऽद्य पश्य मे द्यूतं महेशेन करोमि तेऽग्रतः

அவன் சொற்களை கேட்ட கிரிஜா சதி சிரித்தபடி கூறினாள்—“குழந்தையே, நீ எல்லாம் அறிவாய். இன்று பார்; உன் முன்னே நான் மகேசனுடன் சூதாடுவேன்.”

Verse 67

इत्येवमुक्त्वा गिरिराजकन्यका जग्राह चाक्षान्भुवनैकसुंदरी । क्रीडां चकाराथ महर्षिसाक्ष्यके तत्रास्थिता सा हि भवेन संयुता

இவ்வாறு கூறி, மலைராஜன் மகள்—உலகங்களின் ஒரே அழகி—பாசைகளை எடுத்துக் கொண்டு, மகரிஷியைச் சாட்சியாக வைத்து விளையாட்டைத் தொடங்கினாள்; அங்கே அவள் பவ (சிவன்) உடன் ஒன்றியவளாய் நின்றாள்.

Verse 68

तौ दंपती क्रीडया सज्जमानौ दृष्टौ तदा ऋषिणा नारदेन । सविस्मयोत्फुल्लमना मनस्वी विलोकमानोऽतितरां तुतोष

அப்போது விளையாட்டில் மூழ்கிய அந்தத் தம்பதியரை நாரத முனிவர் கண்டார். வியப்பால் அவரது உள்ளம் மலர்ந்து, அவர்களின் லீலையை நோக்கி மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

Verse 69

सखीजनेन संवीता तदा द्यूतपरा सती । शिवेन सह संगत्य च्छलाद्द्यूतमकारयत्

அப்போது தோழியரால் சூழப்பட்டு, சூதாட்டக் க்ரீடையில் ஈடுபட்ட சதீ, சிவனுடன் சேர்ந்து, விளையாட்டுத் தந்திரத்தால் பாசை விளையாட்டை நடத்தச் செய்தாள்.

Verse 70

स पणं च तदा चक्रे छलेन महता वृतः । जिता भवानी च तदा शिवेन प्रहसन्निव

அப்போது அவர் பெருந்தந்திரத்தால் மறைக்கப்பட்டவனாய் பந்தயம் வைத்தார். அந்நேரம் சிவன் பவானியை வென்றார்—சிரித்துக்கொண்டே வென்றதுபோல்.

Verse 71

नारदोऽस्याः शिवेनाथ उपहासकरोऽभवत् । निशम्य हारितं द्यूतमुपहासं निशम्य च

ஓ நாதா! அந்த நிகழ்வில் சிவனுடன் சேர்ந்து நாரதர் அவளுக்கு (பார்வதிக்கு) நகைச்சுவைக்குக் காரணமானார். சூதாட்டத்தில் இழந்ததையும், கேலிச் சிரிப்பையும் அவர் கேட்டார்.

Verse 72

नारदस्य दुरुक्तैश्च कुपिता पार्वती भृशम् । उवाच त्वरिता चैव दत्त्वा चैवार्द्धचंद्रकम्

நாரதரின் கடுஞ்சொற்களால் பார்வதி மிகுந்த கோபமடைந்தாள். உடனே பேசிக் கொண்டு, பந்தயமாக அரைச்சந்திர அலங்காரத்தை அளித்தாள்.

Verse 73

तथा शिरोमणी चैव तरले च मनोहरे । मुखं सुखोभनं चैव तथा कुपितसुंदरम् । दृष्टं हरेण च पुनः पुनर्द्यूतमकारयत्

அப்போது அவள் சிரோமணியையும், மனம் கவரும் மின்னும் ஆபரணங்களையும் பந்தயமாக வைத்தாள்; அவளது முகம் இனிமையாக ஒளிர்ந்து, கோபத்திலும் அழகாக இருந்தது. இதைக் கண்ட ஹரன் மீண்டும் மீண்டும் சூதாட்டத்தைத் தொடரச் செய்தான்.

Verse 74

तथा गिरिजया प्रोक्तः शंकरो लोकशंकरः । हारितं च मया दत्तः पण एव च नान्यथा

கிரிஜை இவ்வாறு கூற, உலக நலன் அருளும் சங்கரன் (அவள் சொல் கேட்டான்): “நான் தோற்றதைத் தான் கொடுத்தேன்; அதுவே பந்தயம், வேறொன்றல்ல.”

Verse 75

क्रियते च त्वया शंभो कः पणो हि तदुच्यताम् । ततः प्रहस्य चोवाच पार्वतीं च त्रिलोचनः

“ஓ சம்போ, நீ எந்தப் பந்தயம் செய்கிறாய்? அதைச் சொல்லுக.” அப்போது திரிலோசனன் சிரித்தபடி பார்வதியிடம் கூறினான்.

Verse 76

मया पणोऽयं क्रियते भवानि त्वदर्थमेतच्च विभूषणं महत् । सा चंद्रलेखा हि महान्हि हारस्तथैव कर्णोत्पलभूषणद्वयम्

“பவானி, உன் பொருட்டே நான் இந்தப் பந்தயத்தை வைத்தேன்—இவை மிக்க சிறந்த ஆபரணங்கள்: அந்தச் சந்திரலேகை, அந்தப் பெரிய மாலை, மேலும் காதுகளின் தாமரை-ஆபரண ஜோடி.”

Verse 77

इदमेव त्वया तन्वि मां जित्वा गृह्यतां सुखम् । ततः प्रवर्तितं द्यूतं शंकरेण सहैव च

“மெலிந்தவளே, என்னை வென்று இவையே இன்பமாக எடுத்துக்கொள்.” பின்னர் சங்கரனுடன் சூதாட்டம் மீண்டும் தொடங்கியது.

Verse 78

एवं विक्रीडमानौ तावक्षविद्याविशारदौ । तदा जितो भवान्याथ शंकरो बहुभूषणः

இவ்வாறு சூதாட்டக் கல்வியில் தேர்ந்த இருவரும் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது பல ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சங்கரன் பவானியால் தோற்கடிக்கப்பட்டான்.

Verse 79

प्रहस्य गौरी प्रोवाच शंकरं त्वतिसुंदरी । हारितं च पणं देहि मम चाद्यैव शंकर

மிக அழகிய கௌரி புன்னகையுடன் சங்கரனை நோக்கி—“சங்கரா, நீ இழந்த பந்தயத்தை இன்று உடனே எனக்குக் கொடு” என்றாள்.

Verse 80

तदा महेशः प्रहसन्सत्यं वाक्यमुवाच ह । न जितोऽहं त्वया तन्वि तत्त्वतो हि विमश्यताम्

அப்போது மகேசன் புன்னகையுடன் உண்மைச் சொல் உரைத்தான்—“மெலிந்தவளே, உண்மையில் நீ என்னை வெல்லவில்லை; தத்துவமாகச் சிந்தி.”

Verse 81

अजेयोऽहं प्राणिनां सर्वथैव तस्मान्न वाच्यं तु वोच हि साध्वि । द्यूतं कुरुष्वाद्य यथेष्टमेव जेष्यामि चाहंच पुनः प्रपश्या

நான் எல்லா உயிர்களாலும் எவ்விதத்திலும் வெல்லப்படாதவன்; ஆகவே, நல்லொழுக்கமுடையவளே, அப்படிச் சொல்லாதே. இன்று உன் விருப்பம்போல் சூதாடி விளையாடு—மீண்டும் பார், நானும் வெல்வேன்.

Verse 82

तदाम्बिकाह स्वपतिं महेशं मया जितोऽस्यद्य न विस्मयोऽत्र । एवमुक्त्वा तदा शंभुं करे गृह्य वरानना । जितोऽसि त्वं न संदेहस्त्वं न जानासि शंकर

அப்போது அம்பிகை தன் கணவர் மகேசனிடம்—“இன்று நான் உம்மை வென்றேன்; இதில் வியப்பில்லை” என்றாள். இவ்வாறு சொல்லி அழகுமுகத்தையுடைய தேவி சம்புவின் கையைப் பிடித்து—“நீ தோற்றாய்; இதில் ஐயமில்லை. சங்கரா, நீ அறியவில்லை” என்றாள்.

Verse 83

एवं प्रहस्य रुचिरं गिरिजा तु शंभुं सा प्रेक्ष्या नर्मवचसा स तयाभिभूतः । देहीति म सकलमंगलमंगलेश यद्धारितं स्मररिपो वचसानुमोदितम्

இவ்வாறு இனிய புன்னகையுடன் கிரிஜை சம்புவை நோக்கி, விளையாட்டுச் சொற்களால் அவரை வென்று கூறினாள்— “அனைத்து மங்களங்களின் மங்களேசா, ஸ்மரரிபுவே! நீ பந்தயமாக வைத்ததும், உன் சொற்களால் ஒப்புக்கொண்டதுமான அதைப் எனக்குத் தா.”

Verse 84

शिव उवाच । अजेयोऽहं विशालाक्षि तव नास्त्यत्र संशयः । अहंकारेण यत्प्रोक्तं तत्त्वतस्तद्विमृश्यताम्

சிவன் கூறினார்— “விசாலாக்ஷியே! நீ எனை வெல்ல இயலாது; இதில் ஐயமில்லை. ஆனால் அகங்காரத்தில் சொன்னவற்றை உண்மையாய் ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும்.”

Verse 85

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्रोवाच च विहस्य सा । अजेयो हि महादेवः सर्वेषामपि वै प्रभो

அவர் சொன்னதை கேட்டவுடன் அவள் புன்னகையுடன் கூறினாள்— “பிரபுவே! மகாதேவன் உண்மையிலேயே எல்லோராலும் வெல்ல முடியாதவன்.”

Verse 86

मयैकया जितोऽसि त्वं द्यूतेन विमलेन हि । न जानासि च किंचिच्च कार्याकार्यं विवक्षितम्

“ஆயினும் நான் ஒருத்தியே உன்னை வென்றேன்—களங்கமற்ற சூதாட்டக் க்ரீடையால். மேலும், நோக்கமிட்டபடி எது செய்யவேண்டும், எது செய்யக்கூடாது என்பதையும் நீ சிறிதும் உணரவில்லை.”

Verse 87

एवं विवदमानौ तौ दंपती परमेश्वरौ । नारदः प्रहसन्वाक्यमुवाच ऋषिसत्तमः

இவ்வாறு வாதாடிக் கொண்டிருந்த அந்த பரமேஸ்வர தம்பதியரைப் பார்த்து, முனிவர்களில் சிறந்த நாரதர் புன்னகையுடன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

Verse 88

नारद उवाच । आकर्णयाऽकर्णविशालनेत्रे वाक्यं तदेकं जगदेकमंगलम् । असौ महाभाग्यवतां वरेण्यस्त्वया जितः किं च मृषा ब्रवीषि

நாரதர் கூறினார்—காதுவரை விரிந்த பெரிய கண்களையுடைய தேவியே, உலகமெங்கும் ஒரே மங்களமாகிய இந்த ஒரே சொல்லை கேள். மகாபாக்கியவான்களில் சிறந்தவர் அவர்; நீயே அவரை வென்றதாக இருக்க, ஏன் பொய் பேசுகிறாய்?

Verse 89

अजितो हि महादेवो देवानां परमो गुरुः । अरूपोऽयं सुरूपोयं रूपातीतोऽयमुच्यते

மகாதேவர் உண்மையிலே அஜேயர்; தேவர்களின் பரம குரு. அவர் அரூபனும், சுரூபனும்; எல்லா ரூபங்களையும் கடந்த ரூபாதீதன் என்று சொல்லப்படுகிறார்.

Verse 90

एक एव परं ज्योतिस्तेषामपि च यन्महः । त्रैलोक्यनाथो विश्वात्मा शंकरो लोकशंकरः

அவரே பரம ஜோதி; தேவர்களுக்குள்ள மகிமையும் அவருடையதேஜமே. சங்கரன் திரிலோகநாதன், விஸ்வாத்மா—உலகங்களுக்கு நன்மை தரும் லோகசங்கரன்.

Verse 91

कथं त्वया जितो देवि ह्यजेयो भुवनत्रये । शिवमेनं न जानासि स्त्रीभावाच्च वरानने

தேவி, மூன்று உலகங்களிலும் அஜேயனான இந்த சிவனை நீ எப்படி ‘வென்றாய்’? அழகிய முகத்தையுடையவளே, பெண்ணிய அகந்தையால் அவரை உண்மையாக அறியவில்லை.

Verse 92

नारदेनैवमुक्ता सा कुपिता पार्वती भृशम् । बभाषे मत्सरग्रस्ता साक्षेपं वचनं सती

நாரதர் இவ்வாறு கூறியதும் பார்வதி மிகுந்த கோபமடைந்தாள். பொறாமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அந்த சதி, குற்றஞ்சாட்டும் சொற்களைப் பேசினாள்.

Verse 93

पार्वत्युवाच । चापल्याच्च न वक्त्व्यं ब्रह्मपुत्र नमोस्तु ते तव भीतास्मि भद्रं ते देवर्षे मौनमावह

பார்வதி கூறினாள்—ஓ பிரம்மபுத்திரா, அவசரச் சபலம் கொண்டு இவ்வாறு பேச வேண்டாம்; உமக்கு நமஸ்காரம். ஓ தேவर्षியே, உமது சொற்களால் நான் அஞ்சுகிறேன்; உமக்கு நலம் உண்டாக—மௌனம் காக்கவும்.

Verse 94

कथं शिवो हि देवर्ष उक्तोऽतो हि त्वया बहु । मत्प्रसादा स्छवो जात ईश्वरो यो हि पठ्यते

ஓ தேவರ್ಷியே, சிவனைப் பற்றி நீர் இவ்வளவு அதிகமாக எவ்வாறு கூறினீர்? என் அருளால் அவர் ‘ஈசுவரன்’ ஆனார்—உலகில் ஆண்டவன் எனப் போற்றப்படுபவர்.

Verse 95

मया लब्धप्रतिष्ठोऽयं जातो नास्त्यत्र संशयः

என் காரணமாகவே அவருக்கு நிலைபெற்ற பெருமை கிடைத்தது—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 96

एवं बहुविधं श्रुत्वा नारदो मौनमाश्रयत् । पस्थितं च तद्दृष्ट्वा भृंगी वाक्यमथाब्रवीत्

இவ்வாறு பலவிதமாகக் கேட்ட நாரதர் மௌனத்தை நாடினார். அவர் புறப்படத் தயாராக இருப்பதைக் கண்டு, ப்ருங்கி அப்போது இவ்வசனங்களைச் சொன்னாள்.

Verse 97

भृंग्युवाच । त्वया बहु न वक्तव्यं पुनरेव च भामिनि । अजेयो निर्विकारो हि स्वामी मम सुमध्यमे

ப்ருங்கி கூறினாள்—ஓ பாமினி, மீண்டும் இவ்வளவு அதிகமாகப் பேசாதே. ஓ சுமத்தியமே, என் ஸ்வாமி உண்மையிலே அஜேயன், நிர்விகாரன்.

Verse 98

स्त्रीभावयुक्तासि वरानने त्वं देवं न जानासि परं पराणाम् । कामं पुरस्कृत्य पुरा भवानि समागतास्येव महेशमुग्रम

அழகிய முகத்தையுடைய பவானியே! பெண்ணிய அகந்தையால் கட்டுண்டு, பரமத்திற்கும் பரமான தேவனை நீ அறியவில்லை. முன்பு காமத்தை முன்னிறுத்தி நீயே உக்கிர மகேசனை அணைந்தாய்.

Verse 99

यथा कृतं तेन पिनाकिना पुरा एतत्स्मृतं किं सुभगे वदस्व नः । कृतो ह्यनंगो हि तदा ह्यनेन दग्धं वनं तस्य गिरेः पितुस्ते

அருள்மிகு சுபாகியே! நினைவிருந்தால் கூறுவாயாக—பினாகம் தாங்கிய ஆண்டவன் பழங்காலத்தில் என்ன செய்தான்? அப்போது அவன் காமனை அனங்கனாக (உடலற்றவனாக) ஆக்கினான்; உன் தந்தையான மலைராஜனின் காடு எரிந்தது.

Verse 100

वात्त्वयाराधित एव एष शिवः पराणां परमः परात्मा

உண்மையாகவே, நீ ஆராதித்தது இதே சிவனையே—உயர்ந்தவற்றிலும் உயர்ந்தவன், பரமாத்மா.

Verse 101

भृंगिणेत्येवमुक्ता सा ह्युवाच किपिता भृशम् । श्रृण्वतो हि महेशस्य वाक्यं पृष्टा च भृंगिणम्

‘பிருங்கிணீ’ என்று அழைக்கப்பட்டதும் அவள் மிகக் கோபமுற்று பேசினாள்; மகேசன் கேட்க, அவள் பிருங்கியிடம் அவன் சொற்களுக்கு விளக்கம் கேட்டு வினவினாள்.

Verse 102

पार्वत्युवाच । हं भृंगिन्पक्षपातित्वाद्यदुक्तं वचनं मम । शिवप्रियोऽसि रे मन्द भेदबुद्धिरतो ह्यसि

பார்வதி கூறினாள்—ஹா பிருங்கி! பாகுபாட்டினால் நீ என்னைப் பற்றி இவ்வசனங்களைச் சொன்னாய். சிவனுக்கு பிரியமானவனாக இருந்தும், ஓ மந்தா! நீ வேற்றுமை எண்ணத்திலே பற்றுடையவன்.

Verse 103

अहं शिवात्मिका मूढ शिवो नित्यं मयि स्थितः । कथं शिवाभ्यां भिन्नत्वं त्वयोक्तं वाग्बलेन हि

நான் சிவஸ்வரூபமே, ஓ மடையனே; சிவன் எப்போதும் என்னுள் நிலைத்திருக்கிறார். அப்படியிருக்க, சொல்வலிமையால் சிவனுக்கும் எனக்கும் வேறுபாடு என எவ்வாறு கூறினாய்?

Verse 104

श्रुतं च वाक्यं शुभदं पार्वत्या भृंगिणा तदा । उवाच पार्वतीं भृंगी रुषितः शिवसन्निधौ

அப்போது பார்வதியின் மங்களமான சொற்களை கேட்ட பின், சிவன் சன்னிதியிலேயே கோபமுற்ற ப்ருங்கி பார்வதியிடம் பேசினான்.

Verse 105

पुतुर्यज्ञे च दक्षस्य शिवनिंदा त्वया श्रुता । अप्रियक्षवणात्सद्यस्त्वया त्यक्तं कलेवरम्

தக்ஷனின் யாகத்தில் நீ சிவநிந்தையை கேட்டாய்; தாங்கமுடியாத சொற்கள் கேட்டவுடனே உடலை உடனே துறந்தாய்.

Verse 106

तत्क्षणादेव नन्वंगि ह्यधुना किं कृतं त्वया । संभ्रमात्किं न जानासि शिवनिंदकमेव च

இருப்பினும், ஓ அழகிய அங்கங்களையுடையவளே! இப்போது நீ என்ன செய்தாய்? கலக்கத்தில் இதுவும் சிவநிந்தையே என்று அறியவில்லையா?

Verse 107

कथं वा पर्वतश्रेष्ठाज्जाता से वरवर्णिनि । कथं वा तपसोग्रेण संतप्तासि सुमध्यमे

ஓ சிறந்த வர்ணமுடையவளே! நீ மலைகளில் சிறந்தவனிடமிருந்து எவ்வாறு பிறந்தாய்? ஓ மெலிந்த இடையுடையவளே! கடும் தவத்தால் நீ எவ்வாறு தூய்மையடைந்தாய்—இத்தகைய சொற்கள் பேசப்படின்?

Verse 108

सप्रेमा च शिवे भक्तिस्तव नास्तीह संप्रातम् । शिवप्रियासि तन्वंगि तस्नादेवं ब्रवीमि ते

இப்போது இங்கே உன்னுள் சிவனிடத்து அன்புமிகு பக்தி காணப்படவில்லை. ஆயினும், ஓ அழகிய உடலுடையவளே, நீ சிவனுக்குப் பிரியமானவள்; ஆகையால் உனக்கு இவ்வாறு உரைக்கிறேன்.

Verse 109

शिवात्परतरं नान्यत्त्रिषु लोकेषु विद्यते । शिवे भक्तिस्त्वया कार्या सप्रेमा वरवर्णिनि

மூன்று உலகங்களிலும் சிவனைவிட உயர்ந்தது வேறொன்றும் இல்லை. ஆகவே, ஓ சிறந்த அழகுடையவளே, நீ சிவனிடத்து அன்புமிகு பக்தியை வளர்த்திட வேண்டும்.

Verse 110

भक्तासि त्वं महादेवि महाभाग्यवतां वरे । संसेव्यतां प्रयत्नेन तपसोपार्जितस्त्वया

ஓ மகாதேவி, நீ பக்தையாய் இருக்கிறாய்—மிகப் பெரும் பாக்கியவதிகளில் சிறந்தவள். தவத்தால் நீ பெற்ற அந்த பக்தியை முயற்சியுடன் அனுசரித்து போற்றி நடத்து.

Verse 111

शिवो वरेण्यः सर्वेशो नान्यथा कर्तुमर्हसि । भृंगिणो वचनं श्रुत्वा गिरिजा तमुवाचह

சிவன் வணங்கத்தக்க உயர்ந்தவன், அனைத்திற்கும் ஈசன்; இதற்கு மாறாக நீ நடக்கக் கூடாது. ப்ருங்கியின் சொற்களை கேட்ட கிரிஜா அவனிடம் கூறினாள்.

Verse 112

गिरिजोवाच । रे भृंगिन्मौनमालंब्य स्थिरो भवाथ वा व्रज । वाच्यावाच्यं न जानासि किं ब्रवीषि पिशाचवत्

கிரிஜா கூறினாள்—ஏ ப்ருங்கி! மௌனத்தைத் தழுவு; நிலைத்திரு, இல்லையெனில் போய்விடு. சொல்லவேண்டியது-சொல்லக்கூடாதது நீ அறியாய்; பிசாசுபோல் ஏன் பேசுகிறாய்?

Verse 113

तपसा केन चानीतः कया चापि शिवो ह्ययम् । काहं कोऽसौ त्वया ज्ञातो भेदबुद्ध्या ब्रवीषि मे

எந்தத் தவத்தால் இவர் இங்கே கொண்டுவரப்பட்டார்—மேலும் இந்த சிவனை ‘கொண்டுவரப்பட்டவர்’ என்று யார் சொல்ல முடியும்? நான் யார், அவர் யார், நீ வேற்றுமை எண்ணத்துடன் என்னிடம் பேசுகிறாய்?

Verse 114

कोऽसि त्वं केन युक्तोऽसि कस्माच्च बहु भाषसे । शापं तव प्रदास्यामि शिवः किं कुरुतेऽधुना

நீ யார்? எந்த வல்லமையால் இணைந்து இவ்வளவு பேசுகிறாய்? நான் உனக்கு சாபம் அளிப்பேன்—இப்போது சிவன் என்ன செய்வான்?

Verse 115

भृंगिणोक्ता तिरस्कृत्य तदा शापं ददौ सती । निमामो भव रे मन्द रे भृंगिञ्छिंकरप्रिय

பிருங்கியின் சொற்களை அலட்சியப்படுத்தி சதி அப்போது சாபமிட்டாள்—“ஓ மூடா, மாம்சமற்றவனாக ஆகு; ஓ பிருங்கி, சங்கரபிரியனே!”

Verse 116

एवमुक्त्वा तदा देवी पार्वती शंकरप्रिया । अथ कोपेन संयुक्ता पार्वती शंकरं तदा

இவ்வாறு கூறிய சங்கரபிரிய தேவியான பார்வதி அப்போது கோபம் நிறைந்து சங்கரனை நோக்கித் திரும்பினாள்.

Verse 117

कर गृह्य च तन्वंगी भुजंगं वासुकिं तथा । उदतारयत्कंठात्सा तथान्यानि बहूनि च

மெலிந்த அங்கங்களையுடைய தேவி தன் கையால் வாசுகி பாம்பைப் பிடித்து (சிவனின்) கழுத்திலிருந்து இழுத்தெடுத்தாள்; மேலும் பலவற்றையும் கூட.

Verse 118

शंभोर्जग्राह कुपिता भूषणानि त्वरान्विता । हृत चंद्रकला तस्य गजाजिनमनुत्तमम्

அவள் கோபத்துடன் விரைந்து, சம்புவின் ஆபரணங்களைப் பறித்தாள்; அவரின் நெற்றிச் சந்திரகலையையும், ஒப்பற்ற யானைத்தோலையும் அகற்றினாள்।

Verse 119

कंबलाश्वतरौ नागौ महेशकृतभूषणौ । हृतौ तया महादेव्या छलोक्त्यां च प्रहस्य वै

கம்பலா, அச்வதரா எனும்—மகேசன் ஆபரணமாக்கிய இரு நாகங்களையும்—மகாதேவி நகைச்சுவைச் சொற்கள் கூறி சிரித்தபடியே பறித்தாள்।

Verse 120

कौपीनाच्छा दनं तस्या च्छलोक्त्या च प्रहस्य वै । तदा गणाश्च सख्यश्च त्रपया पीडिता भवन्

விளையாட்டுச் சொற்கள் கூறி சிரித்தபடியே அவள் அவரின் கௌபீன ஆடையையும் பறித்தாள்; அப்போது கணங்களும் அவளின் தோழிகளும் வெட்கத்தால் துன்புற்றனர்।

Verse 121

पराङ्गमुखाश्च संजाता भृङ्गी चैव महातपाः । तथा चण्डो हि मुण्डश्च महालोमा महोदरः

அவர்கள் வெட்கத்தால் முகம் திருப்பி தாழ்ந்தனர்—பிருங்கி முதலிய மகாதபஸ்விகள்; அதுபோல சண்டன், முண்டன், மகாலோமன், மகோதரனும்।

Verse 122

एते चान्ये च बहवो गणास्ते दुःखिनोऽभवन् । तांश्च दृष्ट्वा तथाभूतन्महेशो लज्जितोऽभवत्

இவர்களும் இன்னும் பல கணங்களும் துயருற்றனர்; அவர்களை அந்நிலையில் கண்ட மகேசனும் வெட்கமுற்றான்।

Verse 123

उवाच वाक्यं रुषितः पार्वतीं प्रति शंकरः

கோபமுற்ற சங்கரன் பார்வதியை நோக்கி இவ்வசனங்களை உரைத்தான்।

Verse 124

रुद्र उवाच । उपहासं प्रकुर्वंति सर्वे हि ऋषयो भृशम् । तथा ब्रह्मा च विष्णुश्च तथा चेन्द्रादयो ह्यमी

ருத்ரன் கூறினான்—எல்லா ரிஷிகளும் மிகுந்த பரிகாசம் செய்கின்றனர்; அதுபோல பிரம்மா, விஷ்ணு, மேலும் இந்திராதி தேவர்களும்.

Verse 125

उपहासपराः सर्वे किं त्वयाद्य कृतं शुभे । कुले जातासि तन्वंगि कथमेवं करिष्यसि

அனைவரும் பரிகாசத்தில் ஈடுபட்டுள்ளனர். ஓ சுபே, இன்று நீ என்ன செய்தாய்? ஓ மெலிந்த அங்கங்களையுடையவளே, உயர்குலத்தில் பிறந்த நீ இவ்வாறு எப்படிச் செய்வாய்?

Verse 126

त्वया जितो ह्यहं सुभ्रु यदि जानासि तत्त्वतः । तर्ह्येवं कुरु मे देहि कौपीनाच्छादनं परम् । देहि कौपी नामात्रं मे नान्यथा कर्तुमर्हसि

ஓ சுப்ரூ, நீ தத்துவத்தை உண்மையாக அறிந்தால், நீ என்னை வென்றாய். ஆகவே இவ்வாறு செய்—எனக்கு உத்தமமான ஆடை, ஒரு கௌபீனம் அளி. குறைந்தபட்சம் ‘கௌபீ’ என்ற பெயரையாவது எனக்கு அளி; வேறுவிதமாகச் செய்வது உனக்கு உரியதல்ல.

Verse 127

एवमुक्ता सती तेन शंभुना योगिना तदा । प्रहस्य वाक्यं प्रोवाच पार्वती रुचिरानना

அந்த யோகி சம்பு இவ்வாறு கூறியபோது, அழகிய முகத்தையுடைய பார்வதி (சதி) சிரித்து வார்த்தைகளை உரைத்தாள்।

Verse 128

किं कौपीनेन ते कार्यं मुनिना भावितात्मना । दिगम्बरेणैव तदा कृतं दारुवनं तथा

அறநெறி நிறைந்த முனிவரே! உமக்கு கௌபீனம் எதற்கு? நீர் திகம்பரராக முன்பு தாருவனத்திலும் அவ்வாறே நடந்தீர்.

Verse 129

भिक्षाटनमिषेणैव ऋषिपत्न्यो विरोहिताः । गच्छ तस्ते तदा शंभो पूजनं तैर्महत्कृतम्

பிச்சை யாசிக்கும் காரணத்தால் ரிஷிகளின் மனைவியர் ஈர்க்கப்பட்டு கலங்கினர். ஆகவே, ஹே ஶம்போ, நீர் செல்லும்; அப்போது அவர்கள் உமக்கு மகத்தான பூஜை செய்தனர்.

Verse 130

कौपीनं पतितं तत्र मुनिभिर्नान्यथोदितम् । तस्मात्त्वया प्रहातव्यं द्यूतोहारितमेव तत्

முனிவர்கள் ‘கௌபீனம் அங்கேயே விழுந்தது; வேறு விதமல்ல’ என்று கூறினர். ஆகவே நீர் அதைத் துறக்க வேண்டும்; அது சூதாட்டத்தில் இழந்த பொருளைப் போன்றதே.

Verse 131

तच्छ्रुत्वा कुपितो रुद्रः पार्वतीं परमेश्वरः । निरीक्षमाणोऽतिरुषा तृतीयेनैव चक्षुषा

அவற்றைக் கேட்ட பரமேஸ்வரன் ருத்ரன் பார்வதியின்மேல் கோபமுற்று, கடும் சினத்துடன் தன் மூன்றாம் கண் கொண்டு அவளை நோக்கினான்.

Verse 132

कुपितं शंकरं दृष्ट्वा सर्व देवगणास्तदा । भयेन महताविष्टास्तथा गणकुमारकाः

ஶங்கரன் கோபித்ததைப் பார்த்து, அப்போது எல்லா தேவகணங்களும், கணங்களின் இளைய சேவகரும் பெரும் பயத்தில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 133

ऊचुः सर्वे शनैस्तत्र शंकितेन परस्परम् । अद्यायं कुपितो रुद्रो गिरिजां प्रति संप्रति

அங்கே அனைவரும் அச்சமும் ஐயமும் கொண்டு ஒருவருக்கொருவர் மெதுவாகச் சொன்னார்கள்— “இன்று உண்மையாகவே ருத்ரன் கிரிஜை (பார்வதி) மீது கோபமடைந்தான்।”

Verse 134

यथा हि मदनो दग्धस्तथेयं नान्यथा वचः । एवं मीमांसमानास्ते गणा देवर्षयस्तदा

“மதன் (காமன்) எரிக்கப்பட்டதுபோல இதுவும் அப்படியே நடக்கும்; வேறாக முடியாது.” என்று அப்போது கணங்களும் தேவரிஷிகளும் ஒருவருடன் ஒருவர் ஆலோசித்தனர்।

Verse 135

विलोकितास्तया देव्या सर्वे सौभाग्यमुद्रया । उवाच प्रहसन्नेव सती सत्पुरुषं तदा

தேவி அனைவரையும் சௌபாக்கியத்தின் இனிய சின்னத்துடன் நோக்கினாள்; அப்போது சதி புன்னகையுடன் அந்த நொடியில் சத்புருஷன் (மகாதேவன்)ிடம் பேசினாள்।

Verse 136

किमालोकपरो भूत्वा चक्षुषा परमेण हि । नाहं कालो न कामोऽहं नाहं दभस्य वै मखः

“அந்த பரமக் கண் கொண்டு ஏன் இப்படி நோக்குகிறாய்? நான் காலமல்ல, நான் காமனல்ல; நான் தப (தக்ஷன்) யாகமும் அல்ல.”

Verse 137

त्रिपुरो नैव वै शंभो नांधको वृषभध्वज । वीक्षितेनैव किं तेन तव चाद्य भविष्यति । वृथैव त्वं विरूपाक्षो जातोऽसि मम चाग्रतः

“ஓ சம்புவே, ஓ ரிஷபத்வஜனே! இது திரிபுரமல்ல, அந்தகனும் அல்ல. அந்த நோக்கினால் மட்டும் என்ன பயன், இன்று உனக்கு என்ன நிகழும்? என் முன்னால் நீ வீணாகவே ‘விரூபாக்ஷ’ (மூன்றுகண்) ஆனாய்।”

Verse 138

एवमादीन्यनेकानि हयुवाच परमेश्वरी । निशम्य देवो वाक्यानि गमनाय मनो दधे

இவ்வாறு பரமேஸ்வரி பலவிதமான வாக்குகளை உரைத்தாள். அவற்றைக் கேட்ட தேவன் மனத்தில் புறப்படத் தீர்மானித்தான்.

Verse 139

वनमेव वरं चाद्य विजनं परमार्थतः । एकाकी यतचित्तात्मा त्यक्तसर्वपरिग्रहः

இன்று எனக்குப் பரமார்த்தமாகத் தனிமையும் நிர்ஜனமுமான வனமே சிறந்தது—நான் ஒருவனாய், மனமும் ஆத்மாவும் அடக்கி, எல்லாப் பற்றுகளையும் உடைமைகளையும் துறப்பேன்.

Verse 140

स सुखी परमार्थज्ञः स विद्वान्स च पंडितः । येन मुक्तौ कामरागौ स मुक्तः स सुखी भवेत्

அவனே மகிழ்வான்; அவனே பரமார்த்தத்தை அறிந்தவன்; அவனே உண்மையான கல்விமான், பண்டிதன்—காமமும் ராகமும் அவனால் விடுதலையடைந்து (துறக்கப்பட்டு) விட்டால். அவனே முக்தன்; அவனே இன்புறுவான்.

Verse 141

एवं विमृश्य च तदा गिरिजां विहाय श्रीशंकरः परमकारुणिकस्तदानीम् । यातः प्रियाविरहितो वनमद्भुतं च सिद्धाटवीं परमहंसयुतां तथैव

இவ்வாறு சிந்தித்து, பேரருளாளனான ஸ்ரீசங்கரன் அப்போது கிரிஜையை விட்டு நீங்கினான். பிரியவியோகத்தால் துயருற்று, அவன் அதிசயமான வனத்திற்கும், பரமஹம்ச முனிவர்கள் உலவும் சித்தாடவிக்கும் சென்றான்.

Verse 142

निर्गतं शंकरं दृष्ट्वा सर्वे कैलासवासिनः । निर्ययुश्च गणाः सर्वे वीरभद्रादयोऽनु तम्

சங்கரன் புறப்பட்டதைப் பார்த்து கைலாசத்தில் வாழ்ந்த அனைவரும் வெளியே வந்தனர்; வீரபத்ரன் முதலிய எல்லா கணங்களும் அவரைத் தொடர்ந்து சென்றனர்.

Verse 143

छत्रं भृंगी समादाय जगाम तस्य पृष्ठतः । चामरे वीज्यमाने च गंगायमुनसन्निभे

பிருங்கி அரசுக் குடையை எடுத்துக் கொண்டு அவரின் பின்னால் சென்றான்; சாமரங்கள் வீசப்படும்போது அவை கங்கை–யமுனை போல ஒளிர்ந்தன.

Verse 144

ताभ्यां युक्तस्तदा नंदी पृष्ठतोऽन्वगमत्सुधीः । वृषभों ह्यग्रतो भूत्वा पुष्पकेण विराजितः

அப்போது அவர்களுடன் இணைந்த ஞானமிகு நந்தி பின்னால் தொடர்ந்தான்; வृषபம் முன்னே சென்று புஷ்பக அலங்காரத்தால் விளங்கியது.

Verse 145

शोभमानो महादेव एभिः सर्वैः सुशोभनैः । अंतःपुरगता देवी पार्वती सा हि दुर्मनाः

இவ்வளவு அழகிய பரிவாரத்துடன் மகாதேவர் மிகச் சிறப்பாக ஒளிர்ந்தார்; ஆனால் அந்தப்புரத்தில் இருந்த பார்வதி தேவி மனம் தளர்ந்திருந்தாள்.

Verse 146

सखीभिर्बहुभिस्तत्र तथान्याभिः सुसंवृता । गिरिजा चिंतयामास मनसा परमेश्वरम्

அங்கே பல தோழிகளாலும் பிற பணியாளர்களாலும் சூழப்பட்ட கிரிஜை, மனத்துள் பரமேஸ்வரரைத் தியானித்தாள்.

Verse 147

ततो दूरं गतः शंभुर्विसृज्य च गणांस्तदा । गणेशं च कुमारं च वीरभद्रं तथाऽपरान्

பின்னர் சம்பு தூரம் சென்றார்; அப்போது அவர் கணங்களை விடுத்தார்—கணேசன், குமாரன் (ஸ்கந்தன்), வீரபத்ரன் மற்றும் பிறரையும்.

Verse 148

भृंगिणं नंदिनं चंडं सोमनंदिनमेव च । एतानन्यांश्च सर्वांश्च कैलासपुरवासिनः

பிருங்கி, நந்தி, சண்டன், சோமநந்தி—இவர்களும் கைலாசபுர வாசிகளான மற்ற அனைவரும் அங்கேயே விடைபெறச் செய்யப்பட்டனர்।

Verse 149

विसृज्य च महादेव एक एव महातपाः । गतो दूरं वनस्यांते तथा सिद्धवटं शिवः

அவர்களை விடுத்து, மஹாதபஸ்வியான மஹாதேவன் தனியே தூரமாக வனத்தின் எல்லைக்குச் சென்றான்; இவ்வாறு சிவன் சித்தவட்டத்தை அடைந்தான்।

Verse 150

काश्मीररत्नोपलसिद्धरत्नवैदूर्यचित्रं सुधया परिष्कृतम् । दिव्यासनं तस्य च कल्पितं भुवा तत्रास्थितो योगपतिर्महेशः

அங்கே நிலத்தின் மீது அவருக்காக ஒரு தெய்வீக ஆசனம் அமைக்கப்பட்டது—காஷ்மீர ரத்தினங்கள், ரத்தினப் பலகைகள், சித்த ரத்தினங்கள், வைதூர்யம் ஆகியவற்றால் வண்ணமயமாகவும், சுண்ணாம்பு பூச்சால் மெருகூட்டப்பட்டதுமாக. அந்த ஆசனத்தில் யோகபதி மகேசன் அமர்ந்தான்।

Verse 151

पद्मासने चोपविष्टो महेशो योगवित्तमः । केवलं चात्मनात्मानं दध्यौ मीलितलोचनः

பத்மாசனத்தில் அமர்ந்த யோகஞானத்தில் சிறந்த மகேசன் கண்களை மூடி, ஆத்மாவால் ஆத்மாவையே மட்டும் தியானித்தான்।

Verse 152

शुशुभे स महादेवः समाधौ चंद्रशेखरः । योगपट्टः कृतस्तेन शेषस्य च महात्मनः । वासुकिः सर्पराजश्च कटिबद्धः कृतो महान्

சமாதியில் சந்திரசேகர மஹாதேவன் பேரொளியுடன் விளங்கினான். மகாத்மா சேஷன் அவனுடைய யோகப்பட்டமாக ஆனான்; நாகராஜன் வாசுகி அவனுடைய வலிமைமிகு இடைக்கச்சையாக ஆனான்।

Verse 153

आत्मानमात्मात्मतया च संस्तुतो वेदांतवेद्यो न हि विश्वचेष्टितः । एको ह्यनेको हि दुरंतपारस्तथा ह्यर्क्यो निजबोधरूपः । स्थितस्तदानीं परमं पराणां निरीक्षमाणो भुवनैकभर्ता

ஆத்மத்துவமாகத் தன்னைத் தானே ஆத்மா எனப் போற்றப்படுபவன்; வேதாந்தத்தால் அறியப்படுபவன்; உலகச் செயல்களால் இயக்கப்படாதவன். அவன் ஒருவனே; ஆயினும் பலரூபமாய் விளங்குவான்; அளவிடரிய, ஆழமறியாத, சூரியனென ஒளிரும், இயல்பான ஞானமே அவன் வடிவு. அப்போது உலகங்களின் ஒரே ஆண்டவன் பராத்பர பரம நிலையைக் நோக்கி நின்றான்.