Adhyaya 29

Verse 1

लोमश उवाच । उभे सेने तदा तेषां सुराणां चामरद्विषाम् । अनेकाश्चर्यसंवीते चतुरंगबलान्विते । विरेजतुस्तदान्योऽन्यं गर्जतो वांबुदागमे

லோமசர் கூறினார்—அப்போது தேவர்களும் அமரத்விஷர்களும் ஆகிய இரு சேனைகளும், பல வியப்பூட்டும் வியூகங்களால் சூழப்பட்டு நான்கு அங்கப் படையுடன் கூடி, மழைக்கால வருகையில் இடியென முழங்கும் மேகங்கள் போல ஒருவரையொருவர் எதிர்த்து ஒளிர்ந்தன।

Verse 2

एतस्मिन्नन्तरे तत्र वल्गमानाः परस्परम् । देवासुरास्तदा सर्वे युयुधुश्च महाबलाः

அந்நேரத்தில் அங்கே, ஒருவர்மேல் ஒருவர் பாய்ந்து வந்த மகாபலமுடைய தேவர்களும் அசுரர்களும் அனைவரும் போரில் ஈடுபட்டனர்।

Verse 3

युद्धं सुतुमुलं ह्यासीद्देवदैत्यसमाकुलम् । रुण्डमुण्डांकितं सर्वं क्षणेन समपद्यत

தேவர்-தைத்யர் கூட்டம் நிறைந்த அந்தப் போர் மிகுந்த கலகலப்புடன் கொந்தளித்தது; ஒரு கணத்தில் எல்லாம் துண்டிக்கப்பட்ட உடல்களும் தலைகளும் குறியிடப்பட்டதுபோல் ஆனது।

Verse 4

भूमौ निपतितास्तत्र शतशोऽथ सहस्रशः । केषांचिद्बाहविश्छिन्नाः खड्गपातैः सुदारुणैः

அங்கே நிலத்தில் நூற்றுக்கணக்காக, ஆயிரக்கணக்காக விழுந்தனர்; சிலரின் கரங்கள் மிகக் கொடிய வாள் வீச்சுகளால் துண்டிக்கப்பட்டன।

Verse 5

मुचुकुंदो हि बलवांस्त्रैलोक्येऽमितविक्रमः

முசுகுந்தன் வலிமைமிக்கவன்; மூவுலகிலும் அவனுடைய வீரப் பராக்கிரமம் அளவிலாதது।

Verse 6

तारको हि तदा तेन मुचुकुंदेन धीमता । खड्गेन चाहतास्तत्र सर्वप्राणेन वक्षसि । प्रसह्य तत्प्रहारं च प्रहसन्वाक्यमब्रवीत्

அப்போது அறிவுடைய முசுகுந்தன் முழு வலத்துடன் வாளால் தாரகனின் மார்பில் தாக்கினான். அந்த அடியைத் தாங்கிய தாரகன் சிரித்தபடி இவ்வாறு சொன்னான்.

Verse 7

किं रे मूढ त्वया चाद्य कृतमस्ति बलादिदम् । न त्वया योद्धुमिच्छामि मानुषेणैव लज्जया

ஏ மூடனே! இன்று இந்த வலக் காட்சியால் நீ என்ன செய்தாய்? ஒரு மனிதனோடு போரிடுவது எனக்கு வெட்கம்; ஆகவே உன்னுடன் சண்டையிடவும் நான் விரும்பவில்லை.

Verse 8

तारकस्य वचः श्रुत्वा मुचुकुंदोऽभ्यभाषत । मया हतोऽसि दैत्येंद्र नान्यो भवितुमर्हसि

தாரகனின் சொற்களை கேட்ட முசுகுந்தன் கூறினான்—ஓ தைத்யேந்திரா! நீ என் கையாலே கொல்லப்பட்டாய்; இது வேறாக முடியாது.

Verse 9

दृष्ट्वा मे खड्गसंपातं न त्वं तिष्ठसि चाग्रतः । त्वां हन्मि पश्य मे शौर्यं दैत्यराज स्थिरो भव

என் வாளின் வீச்சைக் கண்டும் நீ முன் நிற்கவில்லை! நான் உன்னை வீழ்த்துவேன்—என் வீரத்தைப் பார், ஓ தைத்யராஜா! உறுதியாக நில்.

Verse 10

एवमुक्त्वा तदा वीरो मुचुकुंदो महाबलः । यावज्जघान खड्गेन तावच्छक्त्या समाहतः । मांधातुस्तनयस्तत्र पपात रणमंडले

இவ்வாறு கூறி மகாபல வீரன் முசுகுந்தன் வாளால் தாக்கிய அதே கணத்தில், அவன் சக்தி ஆயுதத்தால் தாக்கப்பட்டான். அங்கே போர்க்களத்தில் மாந்தாதாவின் மகன் விழுந்தான்.

Verse 11

पतितस्तत्क्षणादेव चोत्थितः परवीरहा

அவன் வீழ்ந்தபோதும், அதே கணத்தில் மீண்டும் எழுந்தான்—பகை வீரர்களை அழிப்பவன்.

Verse 12

स सज्जमानोतिमहाबलो वै हंतुं तदा दैत्यपतिं च तारकम् । ब्रह्मास्त्रमुद्यम्य धनुर्गृहीत्वा मांधातृपुत्रो भुवनैकजेता

அப்போது அந்த மிகுந்த வல்லமை உடையவன்—மாந்தாத்ரியின் புதல்வன், உலகங்களை வென்றவன்—தானவர்களின் தலைவன் தாரகனை வதைக்கத் தயாரானான்; வில்லைப் பிடித்து பிரம்மாஸ்திரத்தை உயர்த்தினான்.

Verse 13

स तारकं योद्धकामस्तरस्वी रुषान्वितोत्फुल्लविलोचनो महान् । स नारदो ब्रह्मसुतो बभाषे तदा नृवीरं मुचुकुंदमेवम्

தாரகனுடன் போரிட விரும்பி அவன் வேகமாக முன்னே பாய்ந்தான்—மகான், கோபத்தால் விரிந்த கண்களுடன்; அப்போது பிரம்மபுத்திரன் நாரதர் அந்த மனித வீரன் முசுகுந்தனை இவ்வாறு உரைத்தார்.

Verse 14

न तारको हन्यते मानुषेण तस्मादेतन्मा विमोचीर्महास्त्रम्

தாரகன் மனிதனால் கொல்லப்படமாட்டான்; ஆகவே இந்த மகாஸ்திரத்தை விடாதே.

Verse 15

निशम्य वचनं तस्य देवर्षेर्नारदस्य च । मुचुकुंद उवाचेदं भविता कोऽस्य मारकः

தேவரிஷி நாரதரின் சொற்களை கேட்ட முசுகுந்தன் கூறினான்—“அப்படியெனில் அவனை வதைக்கும் வதைப்பவன் யார்?”

Verse 16

तदोवाच महातेजा नारदो दिव्यदर्शनः । एनं हंता कुमारश्च कुमारोऽयं शिवात्मजः

அப்போது திவ்யதரிசனமுடைய மகாதேஜஸ்வி நாரதர் கூறினார்— “இவனை குமாரனே வதம் செய்வான்; இக் குமாரன் சிவபுத்திரன்.”

Verse 17

तस्माद्भवद्भिः स्थातव्यमैकपद्येन युध्यताम् । तिष्ठ त्वं चायतो भूत्वा मुचुकुंद महामते

ஆகையால் நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றுபட்டு உறுதியாக நின்று போரிடுங்கள். மேலும், மகாமதியுடைய முசுகுந்தா, அமைதியுடன் ஆயத்தமாக நில்.

Verse 18

निशम्य वाक्यं च मनोहरं शुभं ह्युदीरितं तेन महाप्रभेण । सर्वे सुराः शांतिपरा बभूवुस्तेनैव साकं नृवरेणयत्नात्

அந்த மகாப்ரபு முனிவர் உரைத்த இனியதும் மங்களகரமானதும் ஆன சொற்களை கேட்டவுடன், எல்லா தேவரும் சமாதானத்தை நாடி, அந்த நரசிறந்தவனுடன் முயற்சியுடன் இணைந்தனர்.

Verse 19

ततो दुंदुभयो नेदुः शंखाश्च कृतनिश्चयाः । ताडिता विविधैर्वाद्यैः सुरासुरसमन्वितैः

அப்போது துந்துபிகள் முழங்கின; உறுதியான தீர்மானத்துடன் சங்குகளும் ஊதப்பட்டன; தேவர்-அசுரர் கூடிய இடத்தில் பலவகை வாத்தியங்கள் ஒலித்தன.

Verse 20

जगर्जुरसुरास्तत्र देवान्प्रति कृतोद्यमाः । शिवकोपोद्भवो वीरो वीरभद्रो रुषान्वितः

அங்கே அசுரர்கள் தேவர்களைத் தாக்கத் தயாராகி கர்ஜித்தனர்; சிவனின் கோபத்திலிருந்து தோன்றிய வீரன் வீரபத்ரன் சினம் நிறைந்து நின்றான்.

Verse 21

गणैर्बहुभिरासाद्य तारकं च महाबलम् । मुचुकुंदं पृष्ठतः कृत्वा तथैव च सुरानपि

பல கணங்கள் மகாபலன் தாரகனைச் சூழ்ந்து, முசுகுந்தனைப் பின்னால் நிறுத்தி, தேவர்களுடனும் சேர்ந்து போர்முனைக்கு நெருங்கினர்।

Verse 22

तदा ते प्रमथाः सर्वे पुरस्कृत्य कुमारकम् । युयुधुः संयुगे तत्र वीरभद्रादयो गणाः

அப்போது அந்தப் பிரமதர்கள் அனைவரும் குமாரனை முன்னணியில் நிறுத்தி, அங்கே அந்தப் போரில் போரிட்டனர்; வீரபத்ரன் முதலிய கணங்களும் போரிட்டனர்।

Verse 23

त्रिशूलैरृष्टिभिः पाशैः खड्गैः परशुपाट्टिशैः । निजघ्नुः समरेन्योन्यं सुरासुरविमर्द्दने

திரிசூலம், ஈட்டி, பாசம், வாள், பரசு, பட்டிசம் ஆகியவற்றால், தேவர்–அசுரர் மோதும் அந்தக் கடும் சமரில் அவர்கள் ஒருவரையொருவர் தாக்கினர்।

Verse 24

तारको वीरभद्रेण त्रिशूलेन हतो भृशम् । पपात सहसा तत्र क्षण मूर्छापरिप्लुतः

வீரபத்ரன் திரிசூலத்தால் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்ட தாரகன் அங்கே திடீரென விழுந்தான்; ஒரு கணம் மயக்கம் சூழ்ந்தது।

Verse 25

उत्थाय च मुहूर्त्ताच्च तारको दैत्यपुंगवः । लब्धसंज्ञो बलाविष्टो वीरभद्रं जघान च

சிறிது நேரத்திற்குப் பின் தைத்தியச் சிறந்த தாரகன் எழுந்தான்; உணர்வு திரும்பி, வலிமை பொங்க, வீரபத்ரனை எதிர்தாக்கினான்।

Verse 26

स शक्तिं च महातेजा वीरभद्रो हि तारकम् । त्रिशूलेन च घोरेण शिवस्यानुचरो बली

மகாதேஜஸ்வி, சிவனின் வல்லமைமிகு அனுசரன் வீரபத்ரன் சக்தி ஆயுதத்தாலும் அச்சமூட்டும் திரிசூலத்தாலும் தாரகனைத் தாக்கினான்।

Verse 27

एवं संयुध्यमानौ तौ जघ्नतुश्चेतरेतरम् । द्वंद्वयुद्धं सुतुमुलं तयोर्जातं महात्मनोः

இவ்வாறு போராடிய அவர்கள் இருவரும் மீண்டும் மீண்டும் ஒருவரையொருவர் தாக்கினர்; அந்த இரு மகாத்மர்களிடையே மிகத் தும்மளமான இரட்டைப் போர் எழுந்தது।

Verse 28

सुरास्तत्रैव समरे प्रेक्षकाह्यभवंस्तदा । तयोर्भेरीमृदंगाश्च पटहानकगोमुखाः

அதே போர்க்களத்தில் தேவர்கள் அப்போது வெறும் பார்வையாளர்களாக இருந்தனர்; அவர்களுக்காக பேரி, மிருதங்கம், படஹம், ஆனகம், கோமுகம் ஆகிய வாத்தியங்கள் முழங்கின।

Verse 29

तथा डमरूनादेन व्याप्तमासीज्जगत्त्रयम् । तेन घोषेण महता युद्यमानौ महाबलौ

பின்னர் டமரு முழக்கத்தால் மும்முலகமும் நிறைந்தது; அந்த மகா முழக்கத்தின் நடுவே அந்த இரு மகாபலர்கள் போராடிக் கொண்டிருந்தனர்।

Verse 30

शुशुभातेऽतिसंरब्धौ प्रहारैर्जरीकृतौ । अन्योन्यमभिसंरब्धौ तौ बुधांगारकाविव

மிகக் கோபமுற்று, அடிகளால் சோர்ந்திருந்தும் அவர்கள் இருவரும் போரில் ஒளிர்ந்தனர்—நெருங்கி மோதும் புதன் மற்றும் செவ்வாய் போல।

Verse 31

नारदेन तदा ख्यातो वीरभद्रस्य तद्वधः । न रोचते च तद्वाक्यं वीरभद्रस्य वै तदा

அப்போது நாரதர் வீரபத்ரனின் அந்த வதச் செய்தியை உரைத்தார்; ஆனால் அந்தச் சொற்கள் அந்நேரம் வீரபத்ரனுக்கு விருப்பமளிக்கவில்லை।

Verse 32

नारदेन यदुक्तं हि तारकस्य वधं प्रति । यथा रुद्रस्तथा सोऽपि वीरभद्रो महाबलः

நாரதர் தாரகன் வதம் குறித்து உரைத்ததுபோல, ருத்ரனைப் போலவே வீரபத்ரனும் மஹாபலன் ஆவான்।

Verse 33

एवं प्रयुध्यमानौ तौ जघ्नतुश्चेतरेतरम् । अन्योन्यं स्वर्द्धमानौ तौ गर्जंतौ सिंहयोरिव

இவ்வாறு போரிட்ட அந்த இருவரும் ஒருவரையொருவர் மீண்டும் மீண்டும் தாக்கினர்; ஒருவர்மேல் ஒருவர் எழுந்து, இரு சிங்கங்களைப் போல கர்ஜித்தனர்।

Verse 34

एवं तदा तौ भुवि युध्यमानौ महात्मना ज्ञानवतां वरेण । स वीरभद्रो हि तदा निवारितो वाक्यैरनेकैरथ नारदेन

இவ்வாறு அவர்கள் பூமியில் போரிட்டுக் கொண்டிருக்க, ஞானிகளுள் சிறந்த மகாத்மா நாரதர் பல அறிவுரைச் சொற்களால் அப்போது வீரபத்ரனைத் தடுத்தார்।

Verse 35

तथा निशम्य तद्वाक्यं नारदस्य मुखोद्गतम् । वीरभद्रो रुषाविष्टो नारदं प्रत्युवाच ह

நாரதரின் வாயிலிருந்து வந்த அந்தச் சொற்களை கேட்டவுடன், கோபத்தில் ஆழ்ந்த வீரபத்ரன் நாரதருக்கு மறுமொழி உரைத்தான்।

Verse 36

तारकं च वधिष्यामि पश्य मेऽद्य पराक्रमम् । आनयंति च ये वीराः स्वामिनं रणसंसदि । ते पापिनो ह्यधर्मिष्ठा विमृशंतिरणं गताः

நான் தாரகனைக் கொல்வேன், இன்று என் வலிமையைப் பார். தங்கள் தலைவனைப் போர்க்களத்திற்கு அழைத்து வரும் வீரர்கள் பாவிகள் மற்றும் அதர்மவாதிகள்; அவர்கள் போருக்குச் சென்ற பிறகும் யோசிக்கிறார்கள்.

Verse 37

भीरवस्ते तु विज्ञेया न वाच्यास्ते कदाचन । त्वं न जानासि देवर्षे योधानां च प्रतिक्रियाम्

அவர்கள் கோழைகள் என்றே அறியப்பட வேண்டும்; அவர்களைப் பற்றி ஒருபோதும் பேசக்கூடாது. ஓ தேவரிஷியே, போர்வீரர்களின் எதிர்வினை மற்றும் நடத்தையை நீங்கள் அறியமாட்டீர்கள்.

Verse 38

मृत्युं च पृष्ठतः कृत्वा रणभूमौ गतव्यथाः । शस्त्राशस्त्रैर्भिन्नगात्राः प्रशस्ता नात्र संशयः

மரணத்தைப் பின்னுக்குத் தள்ளி, அவர்கள் வேதனையின்றி போர்க்களத்திற்குச் செல்கிறார்கள். ஆயுதங்களால் அவர்களின் உடல்கள் சிதைக்கப்பட்டாலும், அவர்கள் போற்றத்தக்கவர்கள், இதில் சந்தேகமில்லை.

Verse 39

इत्युक्त्वा चावदद्देवान्वीरभद्रो महाबलः । श्रुण्वंतु मम वाक्यानि देवा इन्द्रपुरोगमाः

இவ்வாறு கூறிய மகாபலி வீரபத்திரர் தேவர்களிடம் கூறினார்: "இந்திரன் தலைமையிலான தேவர்கள் இப்போது என் வார்த்தைகளைக் கேட்கட்டும்."

Verse 40

अतारकां महीं चाद्य करिष्ये नात्र संशयः

"இன்று நான் பூமியை தாரகன் இல்லாததாக ஆக்குவேன், இதில் சந்தேகமில்லை."

Verse 41

अथ त्रिशूलमादाय तारकेण युयोध सः । वृषारूढैरनेकैश्च त्रिशूलवरधारिभिः

அப்போது அவர் திரிசூலத்தை எடுத்துக் கொண்டு தாரகனுடன் போரிட்டார்; காளைமேல் ஏறிய பல திரிசூலதார வீரர்களும் உடனிருந்தனர்।

Verse 42

कपर्द्दिनो वृषांकाश्च गणास्तेतिप्रहारिणः । वीरभद्रं पुरस्कृत्य वीरभद्रपराक्रमाः

சடாமுடியரும் வृषபச் சின்னமுடையவருமான அந்த கணங்கள் திரிசூலத்தால் தாக்கினர்; வீரபத்ரனை முன்னிறுத்தி, அவனுக்குரிய வீரத்தோடு முன்னேறினர்।

Verse 43

त्रिशूलधारिणः सर्वे सर्वे सर्पागभूषणाः । सचंद्रशेखराः सर्वे जटाजूटविभूषिताः

அவர்கள் அனைவரும் திரிசூலதாரிகள்; அனைவரும் பாம்பு ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள்; அனைவரும் சந்திரசேகரராக, சடாமுடியால் சிறந்தவர்கள்।

Verse 44

निलकण्ठा दशभुजाः पञ्चकत्त्रास्त्रिलोचनाः । छत्रचामरसंवीताः सर्वे तेऽत्युग्रबाहवः

அவர்கள் நீலகண்டர், பத்துக் கரங்கள் உடையவர், ஐந்து முகமும் மூன்று கண்களும் உடையவர்; குடை மற்றும் சாமர சேவையால் சூழப்பட்டு, அனைவரும் மிக உக்கிரமான புயங்களைக் கொண்டிருந்தனர்।

Verse 45

वीरभद्रं पुरस्कृत्य सर्वे हरपराक्रमाः । युयुधुस्ते तदा दैत्यास्ताकासुरजीविनः

வீரபத்ரனை முன்னிறுத்தி, ஹரனுக்கு ஒப்பான பராக்கிரமம் உடைய அவர்கள் அனைவரும் அப்போது தாரகாசுரன் ஆட்சிக்கீழ் இருந்த தைத்தியர்களுடன் போரிட்டனர்।

Verse 46

पुनः पुनस्तैश्च तदा बभूवुर्गणैर्जितास्ते ह्यसुराः पराङ्मुखाः । बभूव तेषां च तदातिसंगरो महाभयो दैत्यवरैस्तदानीम्

மீண்டும் மீண்டும் கணங்களால் வெல்லப்பட்ட அந்த அசுரர்கள் பின்வாங்கி முகம் திருப்பினர். அப்போது தைத்யச் சிறந்தோரிடையே அந்த நேரத்தில் மிகப் பயங்கரமான கடும் மோதல் எழுந்தது.

Verse 47

अमृष्यमाणाः परमास्त्रकोविदैस्ततो गणास्ते जयिनो बभूवुः । गणैर्जितास्ते ह्यसुराः पराभवं तं तारकं ते व्यथिताः शशंसुः

தாங்க இயலாமல், உயர்ந்த ஆயுதங்களில் தேர்ந்த அந்த கணங்கள் அப்போது வெற்றி பெற்றன. கணங்களால் தோற்கடிக்கப்பட்ட அசுரர்கள் துயருற்று அந்தப் பராஜயத்தை தாரகனிடம் அறிவித்தனர்.

Verse 48

विनाम्य चापं हि तथा च तारकः स योद्धुकामः प्रविवेश सेनाम् । यथा झषो वै प्रविवेश सागरं तथा ह्यसौ दैत्यवरो महात्मा

போர்க்காமத்துடன் தாரகன் வில்லைக் குனித்து படையில் நுழைந்தான். பெரும் மீன் கடலில் புகுவது போல, அந்த தைத்யச் சிறந்த மகாத்மா நுழைந்தான்.

Verse 49

गणैः समेतो युयुधे तदानीं स वीरभद्रो हि महाबलश्च । सर्वान्सुरांश्चेंद्रमुखान्महाबलस्तथा गणान्यक्षपिशाचगुह्यकान् । स दैत्यवर्योऽतिरुषं प्रविष्टः संमर्दयामास महाबलो हि

அப்போது கணங்களுடன் கூடிய பேராற்றலன் வீரபத்ரன் போரிட்டான். அந்த மகாபலன் இந்திரன் தலைமையிலான தேவர்களையும், யக்ஷர், பிசாசர், குஹ்யகர் ஆகியோருடன் இருந்த கணங்களையும் நசுக்கினான். தைத்யச் சிறந்தவன் கடும் கோபத்துடன் போரில் புகுந்து அனைவரையும் மிதித்தழித்தான்.

Verse 50

ततः समभवद्युद्धं देवदानवसंकुलम् । देवदानवयक्षाणां सन्निपातकरं महत्

அப்போது தேவர்-தானவர் கூட்டம் நிரம்பிய பெரும் போர் எழுந்தது. தேவர், தானவர், யக்ஷர் அனைவரையும் ஒரே இடத்தில் மோதச் செய்த மகா சன்னிபாதம் அது.

Verse 51

तथा वृषा गर्जमाना अश्वाञ्जघ्नुश्च सादिभिः । रथिभिश्च रथाञ्जघ्नुः कुंजरान्सादिभिः सह

அவ்வாறே முழங்கிய காளைகள், சவாரிகளுடன் கூடிய குதிரைகளைத் தாக்கி வீழ்த்தின; ரதிகள் ரதங்களைச் சிதைத்தனர்; யானைகளையும் அவற்றின் ஏறியவர்களுடன் சேர்த்து வீழ்த்தினர்।

Verse 52

वृषारूढौः सरथैस्ते च सर्वे निष्पाटिता ह्यसुराः पोथिताश्च

காளைகளில் ஏறியவர்களும் ரதங்களில் இருந்தவர்களுமான அந்த அசுரர்கள் அனைவரும் போரில் விரட்டப்பட்டு நசுக்கப்பட்டனர்; தாக்குதலால் உடைந்து விழுந்தனர்।

Verse 53

क्षयं प्रणीता बहवस्तदानीं पेतुः पृथिव्यां निहताश्च केचित् । केचित्प्रविष्टा हि रसातलं च पलायमाना बहवस्तथैव

அப்போது பலர் அழிவுக்குள்ளானார்கள்; சிலர் கொல்லப்பட்டு பூமியில் விழுந்தனர். சிலர் உண்மையாகவே ரசாதலத்தில் புகுந்தனர்; இன்னும் பலர் அச்சத்தால் ஓடினர்।

Verse 54

केचिच्च शरणं प्राप्ता रुद्रानुचरकिंकरान् । एवं नष्टं तदा सैन्यं विलोक्यासुरपालकः । तारको हि रुषाविष्टो हंतुं देवगणान्ययौ

சிலர் ருத்ரனின் அனுசர-கிங்கரர்களிடம் சரணடைந்தனர். தன் படை இவ்வாறு அழிந்ததைப் பார்த்த அசுரப் பாதுகாவலன் தாரகன் கோபத்தில் மூழ்கி தேவர்கணங்களை அழிக்க முன்னேறினான்।

Verse 55

भुजानामयुतं कृत्वा दैत्यराजो हि तारकः । आरुह्य सिंहं सहसा घातयामास तान्रणे

தைத்யராஜன் தாரகன் அளவற்ற வீரர்களைத் திரட்டி, திடீரென சிங்கத்தில் ஏறி போர்க்களத்தில் அவர்களைத் தாக்கி வீழ்த்தினான்।

Verse 56

दंशितेन च सिंहेन वृषाः केचिद्विदारिताः । तथैव तारकेणैव घातिता बहवो गणाः

கூர்தந்தங்களால் கடித்த சிங்கம் சில காளைகளைப் பிளந்தது; அதுபோலத் தாரகனே பல கணங்களை வதைத்தான்.

Verse 57

एवं कृतं तदा तेन तारकेण महात्मना । सर्वेषामेव देवानामशक्यस्तारको महान्

அவ்வாறே அப்போது மகாத்மா தாரகன் அதைச் செய்தான். எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அந்த மகா தாரகன் வெல்ல இயலாதவனாய் இருந்தான்.

Verse 58

जातस्तदा महाबाहुस्त्रैलोक्यक्षयकारकः । तारकस्यानुगा दैत्या अजेया बलवत्तराः

அப்போது மாபெரும் புயத்தையுடையவன் ஒருவன் எழுந்தான்; அவன் மூவுலக அழிவுக்குக் காரணமானவன். தாரகனைத் தொடர்ந்து வந்த தைத்யர்கள் வெல்ல முடியாதவர்களாய் மேலும் வலிமை பெற்றனர்.

Verse 59

महारूढा दंशिताश्च करालास्ते प्रहारिणः । तै राहृता गणाः सर्वे सिंहैश्च वृषभा हताः

அவர்கள் உயர்ந்து ஏறியவர்களாய், கூர்தந்தங்களுடன் கராள முகத்தாராய், கொடிய தாக்குதலாளர்கள். அவர்களால் எல்லாக் கணங்களும் இழுத்துச் செல்லப்பட்டனர்; சிங்கங்கள் காளைகளை கொன்றன.

Verse 60

एवं निहन्यमाना वै गणास्ते रणमण्डले । प्रहस्य विष्णुः प्रोवाच कुमारं शिववल्लभम्

போர்க்களத்தில் அந்தக் கணங்கள் இவ்வாறு அழிக்கப்படுகையில், விஷ்ணு புன்னகையுடன் சிவனுக்குப் பிரியமான குமாரனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 61

विष्णुरुवाच । नान्यो हंतास्य पापस्य त्वद्विना कृत्तिकासुत । तस्मात्त्वया हि कर्त्तव्यं वचनं च महाभुज

விஷ்ணு கூறினார்— ஓ க்ருத்திகாசுதா! உன்னைத் தவிர இப்பாவியை வதம் செய்ய வேறு யாரும் இல்லை. ஆகவே, ஓ மகாபாகுவே, என் இவ்வசனத்தை ஏற்று நிச்சயமாக நிறைவேற்று.

Verse 62

तारकस्य वधार्थाय उत्पन्नोऽसि शिवात्मज । तस्मात्त्वयैव कर्त्तव्य निधनं तारकस्य च

ஓ சிவபுத்ரா! தாரகனை வதம் செய்வதற்காகவே நீ பிறந்தாய். ஆகவே தாரகனின் அழிவு நிச்சயமாக உன்னாலேயே நிறைவேற வேண்டும்.

Verse 63

तच्छ्रुत्वा भगवान्क्रुद्धः पार्वतीनन्दनो महान् । उवाच प्रहसन्वाक्यं विष्णुं प्रति यथोचितम्

அதைக் கேட்டுப் பார்வதீநந்தனனான மகாபகவான் கோபமுற்றார்; ஆனாலும் புன்னகையுடன் விஷ்ணுவை நோக்கி தக்கவாறு சொற்களை உரைத்தார்.

Verse 64

मया निरीक्ष्यते सम्यक्चित्रयुद्धं महात्मनाम् । अनिभिज्ञोऽस्म्यहं विष्णो कार्याकार्यविचारणे

மகாத்மாக்களின் இந்த அற்புதப் போரைக் கவனமாக நான் பார்த்தேன்; ஆனால் ஓ விஷ்ணுவே, செய்யவேண்டியது-செய்யக்கூடாதது எனத் தீர்மானிக்க நான் இன்னும் அறியாதவன்.

Verse 65

केऽस्मदीयाः परे चैव न जानामि कथंचन । किमर्थं युध्यमाना वै परस्परवधे स्थिताः

யார் நம்மவர், யார் பிறர்—எனக்கு எவ்விதமும் தெரியாது. அவர்கள் எந்த காரணத்தால் போரிடுகின்றனர், ஒருவரையொருவர் கொல்ல ஏன் முனைந்துள்ளனர்?

Verse 66

कुमारस्य वचः श्रुत्वा नारदो वाक्यमब्रवीत्

குமாரனின் வாக்கைக் கேட்ட நாரதர் மறுமொழி கூறினார்.

Verse 67

नारद उवाच । कुमारोऽसि महाबाहो शंकरस्यांशसंभवः । त्वं त्राता जगतां स्वामी देवानां च परा गतिः

நாரதர் கூறினார்—ஓ மகாபாகுவே! நீ குமாரன்; சங்கரனின் அंशத்திலிருந்து தோன்றியவன். நீ உலகங்களின் காப்பாளர், ஆண்டவன், தேவர்களின் பரம சரணம்.

Verse 68

तारकेण पुरा वीर तपस्तप्तं सुदारुणम् । येनैव विजिता देवा येन स्वर्गस्तथा जितः

ஓ வீரனே! முற்காலத்தில் தாரகன் மிகக் கடுமையான தவம் செய்தான்; அதனால் தேவர்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டனர், சொர்க்கமும் அவன் ஆட்சிக்குள் வந்தது.

Verse 69

तपसा तेन चोग्रेण अजेयत्वमवाप्तवान् । अनेनापि जितश्चेंद्रो लोकपालास्तथैव च

அந்த உக்கிரத் தவத்தால் அவன் அஜேயத்துவம் பெற்றான்; அவனால் இந்திரனும், உலகபாலர்களும் கூட வெல்லப்பட்டனர்.

Verse 70

त्रैलोक्यं च जितं सर्वं ह्यनेनैव रदुरात्मना । तस्मात्त्वया निहंतव्यस्तारकः पापपूरुषः

இந்த துராத்மன் முழு திரைலோகத்தையும் அடக்கி வென்றான்; ஆகவே, ஓ பிரபுவே, இந்தப் பாபபுருஷன் தாரகனை நீயே வதம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 71

सर्वेषां शं विधातव्यं त्वया नाथेन चाद्य वै । नारदस्य वचः श्रुत्वा कुमारः प्रहसन्महान् । विमाना दवतीर्याथ पदातिः परमोऽभवत्

“இன்று, ஓ நாதா, நீர் அனைவருக்கும் நலன் அருள வேண்டும்.” நாரதரின் சொற்களை கேட்ட மகாகுமாரன் புன்னகைத்து, விமானத்திலிருந்து இறங்கி, பரம பாதாதியாகப் போருக்கு ஆயத்தமானான்.

Verse 72

पद्म्यां तदासौ परिधावमानः शिवात्मजोयं च कुमाररूपी । करे समादाय महाप्रभावां शक्तिं महोल्कामिव दीप्तियुक्ताम्

அப்போது தாமரை மலர்கள் பரவிய நிலத்தில் அவன் விரைந்து ஓடினான்—சிவபுத்திரன், குமார ரூபத்தில் வெளிப்பட்டு—கையில் மகாப்ரபாவமிக்க வேலாயுதத்தை எடுத்தான்; அது பெரிய உல்கை போல ஒளிவீசியது.

Verse 73

दृष्ट्वा तमायांतमतीव चंडमव्यक्तरूपं बलिनां वरिष्ठम् । दैत्यो बभाषे सुरसत्तमानमसौ कुमारो द्विषतां निहंता

அவனை வருவதைக் கண்டு—மிகக் கடுமையானவன், அவ்யக்தமான (அச்சமூட்டும்) ரூபம் உடையவன், வலிமையோரில் முதன்மை—தைத்யன் தேவர்களில் சிறந்தவரிடம் கூறினான்: “இவன் குமாரன்; பகைவரை அழிப்பவன்.”

Verse 74

अनेन सार्द्धं ह्यहमेव वीरो योत्स्यामि सर्वानहमेव वीरान् । गणांश्च सर्वानपि घातयामि महेश्वरांल्लोकपालांश्च सद्यः

“இவனுடன் நான் ஒருவனே வீரனாய் போரிடுவேன்; ஆம், எல்லா வீரர்களையும் நான் ஒருவனே சமரில் எதிர்கொள்வேன். எல்லா கணங்களையும் நான் கொன்றுவிடுவேன்; மகேஸ்வரர்போன்ற மகாபிரபுக்களையும், லோகபாலர்களையும் கூட உடனே!”

Verse 75

इत्येवमुक्त्वा सततं महाबलः कुमारमुद्दिश्य ययौ च योद्धम् । जग्राह शक्तिं परमाद्भुतां च स तारको वाक्यमिदं बभाषे

இவ்வாறு கூறி அந்த மகாபலவன் குமாரனை நோக்கிப் போரிடச் சென்றான். அந்த தாரகன் பரம அதிசயமான வேலாயுதத்தை எடுத்துக் கொண்டு, பின்னர் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 76

तारक उवाच । कुमारो मेग्रतश्चाद्य भवद्भिश्च कथं कृतः । यूयं गतत्रपा देवा येषां राजा पुरंदरः

தாரகன் கூறினான்—இன்று இந்தக் குமாரனை என் முன்னே நீங்கள் எவ்வாறு நிறுத்தினீர்? ஓ தேவர்களே, நீங்கள் வெட்கமற்றோர்; உங்கள் அரசன் புரந்தரன் இந்திரன்!

Verse 77

पुरा येन कृतं कर्म विदितं सर्वमेव तत् । प्रसुप्ताश्चार्द्दिता गर्भे जठरस्था निपातिताः

அவன் முன்பு செய்த செயல்கள் அனைத்தும் எனக்குத் தெளிவாகத் தெரியும்—உறங்கியவர்களைத் துன்புறுத்தினான்; கருப்பையில் வயிற்றில் இருந்தவர்களையும் வீழ்த்தி அழித்தான்।

Verse 78

कश्यपस्यात्मजेनैव बहुरूपो हतोऽसुरः । नमुचिश्च हतो वीरो वृत्रश्चैव तथा हतः

காச்யபனின் புதல்வனே அந்தப் பலவடிவ அசுரனை வதைத்தான்; வீரன் நமுசியும் கொல்லப்பட்டான்; அதுபோலவே வ்ருத்ரனும் கொல்லப்பட்டான்।

Verse 79

कुमारं हंतुमोसौ देवेंद्रो बलघातकः । कुमारोऽयं मया देवा घातितोद्य न संशयः

வலத்தால் பகைவரை அழிக்கும் தேவேந்திரன் இந்திரன் குமாரனை கொல்லப் புறப்பட்டான்; ஆனால் இன்று, ஓ தேவர்களே, இந்தக் குமாரன் என் கையாலேயே வதைக்கப்படுவான்—சந்தேகம் இல்லை।

Verse 80

पुरा हतास्त्वया विप्रा दक्षयज्ञे ह्यनेकशः । तत्कर्मणः फलं चाद्य वीरभद्र महामते । दर्शयिष्यामि ते वीर रणे रणविशारद

முன்னொரு காலத்தில் தக்ஷ யாகத்தில் நீ பல பிராமணர்களை வதைத்தாய்; இன்று, ஓ மகாமதி வீரபத்ரா—ஓ போரில் தேர்ந்த வீரா—அந்தச் செயலின் பலனைப் போர்க்களத்தில் உனக்குக் காட்டுவேன்।

Verse 81

इत्येवमुक्त्वा स तदा महात्मा दैत्याधिपो वीरवरः स एकः । जग्राह शक्तिं परमाद्भुतां च स तारको युद्धविदां वरिष्ठः

இவ்வாறு கூறி, அந்த மகாத்மா—தைத்யாதிபதி, ஒப்பற்ற வீரன் தாரகன், போர்கலைஞர்களில் முதன்மை—அப்போது பரம அதிசயமான சக்தி (வேல்) ஆயுதத்தை எடுத்தான்।

Verse 82

इति परमरुषभिभूतो दितितनयः परीवृतोऽसुरेंद्रैः । युधि मतिमकरोत्तदा निहंतुं समरविजयी स तारको बलीयान्

இவ்வாறு கடும் கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட திதியின் மகன், அசுரேந்திரர்களால் சூழப்பட்டு, போரில் வெற்றி பெற்ற வலிமைமிக்க தாரகன் அப்போது யுத்தத்தில் எதிரியை அழிக்கத் தீர்மானித்தான்।