Adhyaya 27

Verse 1

लोमश उवाच । तथैव विष्णुना सर्वे पर्वताश्च प्रपूजिताः । सह्याचलश्च विंध्यश्च मैनाको गंधमादनः

லோமசர் கூறினார்—அவ்வாறே விஷ்ணு எல்லா மலைகளையும் முறையாகப் போற்றி வழிபட்டார்—சஹ்யாசலம், விந்தியம், மைநாகம், கந்தமாதனம்।

Verse 2

माल्यवान्मलयश्चैव महेंद्रो मंदरस्तथा । मेरुश्चैव प्रयत्नेन पूजितो विष्णुना तदा

மால்யவான், மலயம், மகேந்திரம், மந்தரம்—மேலும் மேருவும்—அந்நேரம் விஷ்ணுவால் மிகுந்த முயற்சியுடனும் பக்தியுடனும் வழிபடப்பட்டன।

Verse 3

श्वेतः कृतः श्वेतगिरिर्निलाद्रिश्च तथैव च । उदयाद्रिश्च श्रृंगश्च अस्ताचलवरो महान्

ச்வேதம் போற்றப்பட்டது; அதுபோல ச்வேதகிரி, நீலாத்ரியும்; மேலும் உதயாத்ரி, சிருங்கம், மற்றும் மகத்தான சிறந்த அஸ்தாசலமும் போற்றப்பட்டது।

Verse 4

मानसाद्रिस्तथा शैलः कैलासः पर्वतोत्तमः । लोकालोकस्तथा शैलः पूजितः परमेष्ठिना

மானசாத்ரியும் போற்றப்பட்டது; மலைகளில் சிறந்த கைலாசமும்; அதுபோல லோகாலோக மலை பரமேஷ்டி (பிரம்மா) அவரால் வழிபடப்பட்டது।

Verse 5

एवं ते पर्वतश्रेष्ठाः पूजिताः सर्व एव हि । तथान्ये पूजितास्तेन सर्वे पर्वतवासिनः

இவ்வாறு அந்த மலைச்சிறந்தோர் அனைவரும் நிச்சயமாக வழிபடப்பட்டனர்; அதேபோல் பிற எல்லா மலைவாசிகளும் அவரால் போற்றப்பட்டனர்।

Verse 6

विष्णुना ब्रह्मणा सार्द्धं कृतं सर्वं यथोचितम् । अन्येहनि च संप्राप्ते वरयात्रा कृता तथा

பிரம்மாவுடன் கூடிய விஷ்ணு அனைத்தையும் முறையாக யதோசிதமாக ஏற்பாடு செய்தார். அடுத்த நாள் வந்தபோது வரயாத்திரையும் அதேபடி தொடங்கப்பட்டது.

Verse 7

हिमाद्रिणा बंधुभिश्च पर्वतं गंधमादनम् । ययुः सर्वे सुरगणा गणाश्च बहवस्तथा

ஹிமாத்ரியும் அவரது உறவினர்களும் உடன், எல்லா தேவர்கணங்களும் மேலும் பல குழுக்களும் கந்தமாதன மலை நோக்கி புறப்பட்டனர்.

Verse 8

प्रमथाश्च तथा सर्वे तथा चंडीगणाः परे । ये चान्ये बहवस्तत्र समायाता हिमालया

அனைத்து பிரமதர்களும் அங்கே இருந்தனர்; அதுபோல சண்டியின் பிற கணங்களும் இருந்தன. மேலும் ஹிமாலயத்திலிருந்து வந்த பலரும் அங்கே கூடினர்.

Verse 9

शिवस्योद्वहनं विप्राः शिवेन परिभाविताः । परं हर्षं समापन्ना दृष्ट्वा तौ दंपती तदा

ஓ விப்ரர்களே! சிவனின் திருமண யாத்திரையைப் பார்த்து, உள்ளத்தில் சிவபாவத்தால் நிறைந்து, அந்த தெய்வத் தம்பதியரைத் தரிசித்ததும் அவர்கள் பேரானந்தத்தில் மூழ்கினர்.

Verse 10

पार्वतीसहितः शंभुः शंभुना सह पार्वती । पुष्पगन्धौ यथा स्यातां वागर्थाविव तत्त्वतः

சம்பு பார்வதியுடன், பார்வதி சம்புவுடன்—உண்மையில் பிரிக்க முடியாதவர்கள்; மலரும் அதன் மணமும் போல, சொல்லும் அதன் பொருளும் போல.

Verse 11

तथा प्रकृतिपुंसौ च ऐकपद्येन नान्यथा । दंपती तौ गजारूढौ शुशुभाते महाप्रभौ

அவ்வாறே பிரகிருதி மற்றும் புருஷன் ஒரே நிலையிலேயே உள்ளனர்; வேறல்ல. அந்த மகாப்ரபுவான தம்பதியர் யானைமேல் ஏறி பேரொளியுடன் விளங்கினர்।

Verse 12

विमास्थस्तदा ब्रह्मा विष्णुश्च गरुडोपरि । ऐरावतगतश्चेंद्रः कुबेरः पुष्पकोपरि

அப்போது பிரம்மா திவ்ய விமானத்தில் அமர்ந்தார்; விஷ்ணு கருடன்மேல் இருந்தார். இந்திரன் ஐராவதத்தின் மேல் ஏறினார்; குபேரன் புஷ்பக விமானத்தில் இருந்தான்।

Verse 13

पाशी च मकरा रूढो यमो महिषमेव च । प्रेतारूढो नैरृतः स्यादग्निर्बस्तगतो महान्

பாசம் தாங்கிய வருணன் மகரத்தின் மேல் ஏறினான்; யமன் எருமையின் மேல். நைர்ருதன் பிரேதத்தின் மேல் ஏறினான்; மகத்தான அக்னி ஆட்டின் மேல் ஏறிச் சென்றான்।

Verse 14

मृगारूढोऽथ पवन ईशो वृषभमेव च । इत्येवं लोकपालाश्च सग्रहाः परमेष्ठिनः

அப்போது பவன் மான்மேல் ஏறினார்; ஈசானன் காளைமேல் ஏறினார். இவ்விதமாக பரமேஷ்டிகளின் தலைமையில் லோகபாலர்கள் தம் தம் கணங்களுடன் வந்தனர்।

Verse 15

स्वैः स्वैर्बलैः परिक्रांतास्तथान्ये प्रमथादयः । हिमाद्रिश्च महाशैल ऋषभो गंधमादनः

தம் தம் படைகளால் சூழப்பட்டு பிரமதர்கள் முதலிய பிறரும் வந்தனர். ஹிமாத்ரி, மகாசைலம், ரிஷபம், கந்தமாதனம் ஆகிய மலைகளும் சேர்ந்தன।

Verse 16

सह्याचलो नीलगिरिर्मंदरो मलयाचलः । कैलासो हि महातेजा मैनाकश्च महाप्रभः

சஹ்யாசலம், நீலகிரி, மந்தரம், மலயாசலம் அங்கே வந்தன. மகாதேஜஸுடன் கைலாசமும் அங்கே இருந்தது; மகாபிரபாவமுடைய, ஒளிமிக்க மைநாகமும் வந்தடைந்தான்.

Verse 17

एते चान्ये च गिरयः क्षीमंतो हि महाप्रभाः । सकलत्राश्च ते सर्वे ससुताश्च मनोरमाः

இவையும் மற்ற மலைகளும்—செழிப்பும் மகாபிரபாவமும் உடையவை—அனைத்தும் அங்கே கூடியிருந்தன. அவை தங்கள் துணைவியருடனும் புதல்வர்களுடனும், காண்பதற்கு இனிமையாய் இருந்தன.

Verse 18

बलिनो रूपिणः सर्वे मेर्वाद्यास्तत्र पर्वताः । वरयात्राप्रसंगेन शिवार्चनपराभवन्

அங்கே மேரு முதலிய எல்லா மலைகளும் வலிமையுடன், காட்சியுருவம் கொண்டு இருந்தன. வரயாத்திரை நிகழ்வினால் அவை சிவார்ச்சனையில் முழுமையாக ஈடுபட்டன.

Verse 19

नंदिना ह्युपविष्टास्ते मेर्वाद्यास्तत्र पर्वताः । वरयात्रा कृता ते यथोक्ता च हिमाद्रिणा । सर्वैस्तैर्बंधुभिः सार्द्धं पुनरागमनं कृतम्

நந்தியால் அமர்த்தப்பட்ட மேரு முதலிய மலைகள் அங்கே கூடியிருந்தன. ஹிமாத்ரி கூறியபடியே வரயாத்திரை நடத்தப்பட்டது; பின்னர் அந்த உறவினர்கள் அனைவருடனும் மீள்பயணமும் முறையாக செய்யப்பட்டது.

Verse 20

स्वकालयस्थो हिमवान्स रेजे हि महा यशा । शिवसंपर्कजेनैव महसा परमेम च । विख्यातो हि महाशैलस्त्रिषु लोकेषु विश्रुतः

தன் உரிய இருப்பிடத்தில் நிலைத்திருந்த மகாயசஸ்வி ஹிமவான், சிவஸம்பர்க்கத்தால் பிறந்த பரம ஒளியால் மிகுந்த பிரகாசத்துடன் விளங்கினான். அந்த மகாசைலம் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்று விளங்கியது.

Verse 21

कन्यादानेन महता तुष्टो यस्य च शंकरः । ते धन्यास्ते महात्मानः कृतकृतत्यास्तथैव च

யாருடைய மகத்தான கன்யாதானத்தால் சங்கரன் மகிழ்கிறானோ, அவர்கள் பாக்கியசாலி மகாத்மாக்கள்; அவர்கள் உண்மையிலே க்ருதக்ருத்யர், கடமை நிறைவேற்றியவர்।

Verse 22

द्व्यक्षरं नाम येषां च जिह्वाग्रे संस्थितं सदा । शिवेति द्व्यक्षरं नाम यैर्हृदीरितमद्य वै । ते वै मनुष्यरूपेण रुद्रा एव न संशयः

யாருடைய நாவின்முனையில் எப்போதும் இரண்டெழுத்து நாமம் நிலைத்திருக்கிறதோ, யாருடைய இதயத்திலிருந்து ‘சிவ’ எனும் இரண்டெழுத்து நாமம் எழுகிறதோ—அவர்கள் மனித வடிவிலிருந்தாலும் ஐயமின்றி ருத்ரர்களே।

Verse 23

किंचिद्दानेन संतुष्टः पत्रेणापि तथैव च । तोयेनापि हि संतुष्टो महादेवो निरन्तरम्

மகாதேவன் எப்போதும் மகிழ்வான்—சிறிதளவு தானத்தாலும், ஒரு இலை மட்டுமாலும், அதுபோல நீராலும் கூட।

Verse 24

पत्रेण पुष्पेण तथा जलेन प्रीतो भवत्येष सदाशिवो हि । तस्माच्च सर्वैः प्रतिपूजनीयः शिवो मद्दाभाग्यकरो नृणामिह

இலை, மலர், அதுபோல நீர் ஆகியவற்றினாலும் இந்த சதாசிவன் மகிழ்கிறான். ஆகையால் இவ்வுலகில் மனிதர்க்கு மாபெரும் நல்வாழ்வளிப்பவன் சிவனை அனைவரும் முறையாக வழிபட வேண்டும்।

Verse 25

एको महाञ्ज्योतिरजः परेशः परापराणां परमो महात्मा । निरंतरो निर्विकारो निरीशो निराबाधो निर्विकल्पो निरीहः

அவர் ஒருவனே—மகத்தான ஒளிமய ஜோதி, ரஜஸ்ஸற்ற பரமேஸ்வரன்; உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததும் அனைத்தின் பரம ஆத்மா. அவர் எப்போதும் நிறைந்தவர், மாற்றமற்றவர், சார்பற்றவர், தடையற்றவர், இருமையற்றவர், ஆசையற்றவர்।

Verse 26

निरंजनो नित्यरूपो निरोधो नित्यानन्दो नित्यमुक्ताः सदेव । एवंभूतो देवदेवोऽर्च्चितश्च तैर्देवाद्यर्विश्ववेद्यो भवश्च । स्तुतो ध्यातः पूजितश्चिंतितश्च सर्वज्ञोऽसौ सर्वदा सर्वदश्च

அவர் நிரஞ்சனன், நித்திய ஸ்வரூபன், நியமிப்பவன்; நித்திய ஆனந்தமயன், எப்போதும் முக்தன், என்றும் தெய்வீகன். இவ்வாறான தேவர்களின் தேவன் ‘பவ’ன் தேவராலும் ஆராதிக்கப்படுபவன்; உலகமெங்கும் அறியப்படுபவன். ஸ்துதி செய்யப்படுபவன், தியானிக்கப்படுபவன், பூஜிக்கப்படுபவன், நினைக்கப்படுபவன்—அவனே சர்வஞ்ஞன்; எந்நேரமும் எல்லாவிதத்திலும்।

Verse 27

यथा वरिष्ठो हिमवान्प्रसिद्धः सर्वैर्गुणैः सर्वगुणो महात्मा । विश्वेशवंद्यो हि तदा हिमालयो जातो गिरीणां प्रवरस्तदानीम्

இவ்வாறு ஹிமவான் எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த மகாத்மாவாக ‘மிகச் சிறந்தவன்’ என்று எங்கும் புகழ்பெற்றான். அப்போது ஹிமாலயம் விஸ்வேஸ்வரனுக்கே வணக்கத்தக்கதாகி, அதே நேரத்தில் மலைகளில் முதன்மையானதாக உயர்ந்தது.

Verse 28

मेनया सह धर्मात्मा यथास्थानगतस्ततः । सर्वान्विसर्जयामास पर्वतान्पर्वतेश्वरः

அப்போது தர்மாத்மாவான மலைகளின் அரசன் ஹிமவான், மேனையுடன் தன் உரிய இடத்திற்குத் திரும்பி, எல்லா மலைகளையும் விடைபெறச் செய்து, ஒவ்வொன்றையும் அதன் தத்தம் இருப்பிடத்திற்குப் புறப்படச் செய்தான்.

Verse 29

गतेषु तेषु हिमवान्पुत्रैः पौत्रैः प्रपौत्रकैः । राजा गिरीणां प्रवरो महादेवप्रसादतः

அவர்கள் சென்றபின், ஹிமவான் தன் மகன்கள், பேரர்கள், கொள்ளுப் பேரர்கள் சூழ, மகாதேவனின் அருளால் மலைகளின் அரசனாகவும் அவற்றில் முதன்மையானவனாகவும் ஆனான்.

Verse 30

अथो गिरिजया सार्द्धं महेशो गन्धमादने । एकांते च मतिं चक्रे रमणार्थं स्वरूपवान्

பின்னர் ஸ்வரூபமிக்க ஒளிமயமான மகேசன், கிரிஜையுடன் கந்தமாதனத்தின் தனிமையில், அன்புறும் ரமணக் க்ரீடைக்காக மனத்தில் உறுதி செய்தான்.

Verse 31

सुरतेनैव महता तपसा हि समागमे । द्वयोः सुरतमारब्धं तद्द्वयोश्च तदाऽभवत्

அவர்களின் சங்கமத்தில் அந்த மகத்தான சுரதமே வல்ல தவத்துக்கு ஒப்பாக ஆனது. அந்த இருவரின் சுரத-விதி தொடங்கியது; அது அப்போது உண்மையிலேயே அவர்களிடையே நிகழ்ந்தது.

Verse 32

अनिष्टं महदाश्चर्यं प्रलयोपममेव च । तस्मिन्महारते प्राप्ते नाविंदंत सुखं परम्

அனிஷ்டமான, மிகப் பெரும் அதிசயமான—பிரளயத்துக்கு ஒப்பான—நிகழ்வு எழுந்தது. அந்த மகா பேரிடர் வந்தபோது எவருக்கும் பரம சாந்தியோ சுகமோ கிடைக்கவில்லை.

Verse 33

सर्वे ब्रह्मादयो देवाः कार्याकार्यव्यवस्थितौ । रेतसा च जगत्सर्वं नष्टं स्थावरजंगमम्

பிரம்மா முதலிய எல்லா தேவர்களும் எது செய்யவேண்டும், எது செய்யக்கூடாது என்ற தீர்மானத்தில் திகைத்தனர். அந்த ரேதஸால் அசைவதும் அசையாததும் உட்பட உலகமெல்லாம் அழிந்தது.

Verse 34

सस्मार चाग्निं ब्रह्मा च विष्णुश्चाध्यात्मदायकः । मनसा संस्मृतः सद्यो जगामाग्निस्त्वरान्वितः

அப்போது பிரம்மா அக்னியை நினைத்தார்; ஆத்மவலத்தை அருளும் விஷ்ணுவும் நினைத்தார். மனத்தில் நினைத்தவுடனே அக்னிதேவன் உடனே விரைந்து வந்தான்.

Verse 35

ताभ्यां संप्रेषितोऽपश्यद्रुचिरं शिवमांदिरम् । द्वारि स्थितं नंदिनं च ददर्शाग्रे महाप्रभम्

அவர்களிருவரால் அனுப்பப்பட்ட அக்னிதேவன் அழகிய சிவமாளிகை-மந்திரத்தை கண்டான். வாசலில் நின்ற நந்தியையும் கண்டான்—முன்னே நின்ற மகாப்ரபாவமிக்க காவலன்.

Verse 36

अग्निर्ह्रस्वस्तदा भूत्वा काश्मीरसदृशच्छविः । प्रविष्टोंतः पुरं शंभोर्नानाश्चर्यसमन्वितम्

அப்போது அக்னி சிறிய உருவம் கொண்டு குங்குமம் போன்ற ஒளியுடன், பலவித அதிசயங்கள் நிறைந்த சம்புவின் அந்தப்புரத்தில் நுழைந்தான்।

Verse 37

अनेकरत्नसंवीतं प्रासादैश्च स्वलं कृतम् । तदंगणमनुप्राप्य उपविश्याह हव्यवाट्

பலவகை ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டும் மாளிகைகளால் அழகுபெற்றும் இருந்த அந்த முற்றத்தினை அடைந்து, ஹவ்யவாட் (அக்னி) அமர்ந்து உரைத்தான்।

Verse 38

पाणिपात्रस्य मे ह्यम्ब भिक्षां देह्यवरोधतः । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य पाणिपात्रस्य बालिका

“அம்மா, எனக்கு பிச்சை அளி; நான் கையில் ஏந்திய பிச்சைப்பாத்திரம், வாசலில் தடுக்கப்பட்டுள்ளேன்.” என்று பாணிபாத்திரதாரியின் சொற்களை கேட்ட அந்த இளம்பெண்…

Verse 39

यावद्दातुं च सारेभे भिक्षां तस्मै ततः स्वयम् । उत्थाय सुरतात्तस्माच्छिवो हि कुपितो भृशम्

ஆனால் அந்த பிச்சைக்காரனுக்கு பிச்சை அளிக்க அவள் தாமதித்தபோது, சிவன் தாமே அந்த தெய்வீக சங்கமத்திலிருந்து எழுந்து மிகுந்த கோபமடைந்தார்।

Verse 40

रुद्रस्त्रिशूलमुद्यम्य भैरवो ह्यऽभवत्तदा । निवारितो गिरिजया वधात्तस्माच्छिवः स्वयम् । भिक्षां तस्मै ददौ वाचा अग्नये जातवेदसे

ருத்ரன் திரிசூலத்தை உயர்த்தியவுடன் அந்தக் கணமே பைரவனானார்; ஆனால் கிரிஜை சிவனை வதம் செய்யாமல் தடுத்தாள். பின்னர் சிவன் தாமே வாக்கினாலேயே ஜாதவேதஸான அக்னிக்கு பிச்சை அருளினார்।

Verse 41

पाणौ भिक्षां गृहीत्वाथ प्रत्यक्षं तेन चाग्निना । भिक्षिता कुपिता तं वै शशाप गिरिजा ततः

கையில் பிச்சையை ஏற்ற பிறகு, அவன் அக்னி தேவன் என்பது வெளிப்படையானதும், அந்த பிச்சைக்காரன் மீது கோபಗೊಂಡ கிரிஜா தேவி அவனுக்குச் சாபமிட்டார்.

Verse 42

रे भिक्षो भविता शापात्सर्वभक्षो ममाशु वै । अनेन रेतसा सद्यः पीडां प्राप्स्यसि सर्वतः

ஏ பிச்சைக்காரனே! என் சாபத்தால் நீ விரைவில் அனைத்தையும் உண்பவனாவாய். மேலும் இந்த விந்துவினால் நீ உடனடியாக எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் துன்பத்தை அடைவாய்.

Verse 43

इत्युक्तो भक्षयित्वाग्नी रेत ईशस्य हव्यवाट् । यत्र देवाः स्थिताः सर्वे ब्रह्माद्याश्चैव सर्वशः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், அவிகளைச் சுமக்கும் அக்னி தேவன் ஈசனின் விந்துவை உட்கொண்டு, பிரம்மா முதலான அனைத்து தேவர்களும் எங்கு கூடியிருந்தார்களோ அங்கு சென்றான்.

Verse 44

आगत्याकथयत्सर्वं तद्रेतोभक्षणादिकम् । सर्वे सगर्भा ह्यभवन्निन्द्राद्या देवतागणाः

அங்கு வந்து அவன் விந்துவை உட்கொண்டது முதலான அனைத்தையும் கூறினான். அதன்பின் இந்திரன் முதலான அனைத்து தேவர்களும் கர்ப்பம் தரித்தவர்கள் ஆயினர்.

Verse 45

अग्नेर्यथा हविश्चैव सर्वेषामुपतिष्ठति । अग्नेर्मुखोद्भवेनैव रेतसा ते सुरेश्वराः

அக்னியில் இடப்படும் அவியானது எவ்வாறு அனைத்து தேவர்களையும் சென்றடைகிறதோ, அவ்வாறே அக்னியின் வாயிலிருந்து உருவான அந்த விந்துவினால் அந்த தேவர்கள் பாதிக்கப்பட்டனர்.

Verse 46

सगर्भाह्यभवन्सर्वे चिंतया चप्रपीडिताः । विष्णुं शरणमाजग्मुर्द्देवदेवेश्वरं प्रभुम्

அவர்கள் அனைவரும் கர்ப்பமுற்று, கவலையால் மிகுந்த துன்புற்றனர். ஆகவே தேவர்களின் தேவரும் ஆண்டவனுமான விஷ்ணுவைச் சரணடைந்தனர்.

Verse 47

देवा ऊचुः । त्वं त्राता सर्वदेवानां लोकानां प्रभुरेव च । तस्माद्रक्षा विधातव्या शरणागतवत्सल

தேவர்கள் கூறினர்— நீர் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் காப்பாளர்; உலகங்களின் உண்மையான ஆண்டவரும் நீரே. ஆகவே சரணடைந்தோர்க்கு அருள்புரிவோனே, எங்களைப் பாதுகாப்பீராக.

Verse 48

वयं सर्वे मर्तुकामा रेतसानेन पीडिताः । असुरेभ्यः परित्रस्ता वयं सर्वे दिवौकसः

நாங்கள் எல்லோரும், விண்ணுலக வாசிகள், இந்த விதை-தீவிரத்தால் துன்புற்று மரணத்திற்கே தயாரானவர்களாய் உள்ளோம். அசுரர்களால் அஞ்சியும் நடுங்குகிறோம்.

Verse 49

शरणं शंकरं याताः परित्रातुं कृतोद्वहाः । यदा पुत्रो हि रुद्रस्य भविष्यति तदा वयम् । सुखिनः स्याम सर्वे निर्भयाश्च त्रिविष्टपे

காக்கப்பட வேண்டும் என்ற உறுதியுடன் நாங்கள் சங்கரனைச் சரணடைந்தோம். ருத்ரனுக்கு ஒரு புதல்வன் தோன்றும் போது, நாம் அனைவரும் திரிவிஷ்டபத்தில் இன்பமும் அச்சமின்மையும் பெறுவோம்.

Verse 50

एवं विष्टभ्यमानानां सर्वेषां भयमागतम् । अनेन रेतसा विष्णो जीवितुं शक्यते कथम्

இவ்வாறு அனைவரும் அழுத்தப்பட்டபோது, எல்லோரையும் அச்சம் சூழ்ந்தது. (அவர்கள் கூறினர்) விஷ்ணுவே! இத்தகைய வலிமைமிக்க விதை-தீவிரத்துடன் உயிர்வாழ்வது எவ்வாறு சாத்தியம்?

Verse 51

त्रिवर्गो हि यथा पुंसां कृतो हि सुपरिष्कृतः । विपरीतो भवत्येव विना देवेन नान्यथा

மனிதர்க்கு நன்கு அமைக்கப்பட்ட திரிவர்க்கம் (தர்மம், அர்த்தம், காமம்) கூட தேவன் இன்றியே நிச்சயம் எதிர்மாறாக மாறும்; வேறு விதமில்லை।

Verse 52

तस्मात्तद्वै बलं मत्वा सर्वेषामपि देहिनाम् । कार्याकार्यव्यवस्थायां सर्वे मन्यामहे वयम्

ஆகையால் அந்த (தெய்வ) சக்தியே எல்லா உடலுடையோரின் உண்மையான வலிமை என அறிந்து, செய்யவேண்டியது–செய்யக்கூடாதது எனத் தீர்மானிப்பதில் அதுவே முடிவுசெய்யும் என நாங்கள் கருதுகிறோம்।

Verse 53

तथा निशम्य देवानां परेशः परिदेवनम् । उवाच प्रहसन्वाक्यं देवानां देवतारिहा

தேவர்களின் இவ்வாறு புலம்பலைக் கேட்டு, அவர்களின் துயரை அகற்றும் பரமேஸ்வரன் புன்னகையுடன் தேவர்களுக்குரிய வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 54

स्तूयतां वै महादेवो महेशः कार्यगौरवात्

“செயலின் பெருமை காரணமாக மகாதேவன் மகேசன் போற்றப்படுக.”

Verse 55

तथेति गत्वा ते सर्वे देवा विष्णुपुरोगमाः । तथा ब्रह्मादयः सर्व ईडिरे ऋषयो हरम्

“அப்படியே” என்று கூறி, விஷ்ணு முன்னணியில் எல்லாத் தேவரும் சென்றனர்; அதுபோல பிரம்மா முதலியோரும், ரிஷிகளும் அனைவரும் ஹரன் (சிவன்) ஐப் போற்றினர்।

Verse 56

ओंनमो भर्गाय देवाय नीलकंठाय मीढुषे । त्रिनेत्राय त्रिवेदाय लोकत्रितयधारिणे

ஓம், பிரகாசமிகு தேவனுக்கு நமஸ்காரம்; நீலகண்டன், அருள்புரிவோனுக்கு வணக்கம். மும்முகன் (மூன்றுகண்) த்ரிவேதநாதன், மும்முலகத் தாங்குபவனுக்கு வணக்கம்.

Verse 57

त्रिस्वराय त्रिमात्राय त्रिवेदाय त्रिमूर्त्तये । त्रिवर्गाय त्रिधामाय त्रिपदाय त्रिशूलिने

மூன்று புனித ஸ்வரங்களின் வடிவானவனுக்கு, மும்மாத்திரை உடையவனுக்கு, த்ரிவேதநாதனுக்கு, மும்மூர்த்தி வடிவானவனுக்கு வணக்கம். தர்ம-அர்த்த-காம மூன்றையும் அருள்வோனுக்கு, மூன்று தாமங்களின் ஆண்டவனுக்கு, திரிபத வடிவானவனுக்கு, திரிசூலதாரிக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 58

त्राहित्राहि महादेव रेतसो जगतः पते

காப்பாயாக, காப்பாயாக, ஓ மகாதேவா! ஓ ஜகத்பதே! இந்தப் பேராற்றலான தெய்வத் தெய்வீகத் தేజஸ் (ரேதஸ்) குறித்து எங்களை அருளால் காத்தருள்வாயாக.

Verse 59

ब्रह्मणा तु स्तुतो यावत्तावद्देवो वृषध्वजः । प्रादुर्बभूव तत्रैव सुराणां कार्यसिद्धये

பிரம்மா எவ்வளவு நேரம் ஸ்துதி செய்தாரோ, அவ்வளவு நேரமும் வृषத்வஜனான தேவன் அங்கேயே வெளிப்பட்டான்—தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறுவதற்காக.

Verse 60

दृष्टस्तदानीं जगदेकबंधुर्महात्मभिर्देववरैः सुपूजितः । संस्तूयमानो विविधैर्वचोभिः प्रत्यग्रूपैः श्रुतिसंमतैश्च

அப்போது உலகின் ஒரே நண்பன் தரிசனமளித்தான்—மகாத்மையான உயர்ந்த தேவர்களால் சிறந்த பூஜையால் போற்றப்பட்டான். புதுமையான சொற்களாலும், வேதத்துக்கு இசைந்த ஸ்துதிகளாலும் பலவகையாகப் புகழப்பட்டான்.

Verse 61

स्तुवतां चैव देवानामुवाच परमेश्वरः । त्रासं कुर्वंतु मा सर्वे रेतसानेन पीडिताः

தேவர்கள் துதித்துக் கொண்டிருக்கையில் பரமேசுவரன் கூறினார்— “ஏ தேவர்களே, இந்த ரேதஸால் பீடிக்கப்பட்டிருந்தாலும் நீங்கள் யாரும் அஞ்ச வேண்டாம்; அச்சம் கொள்ளாதீர்।”

Verse 62

वमनं वै भवद्भिश्च कार्यमद्यैव भोःसुराः । तथेति मत्वा ते सर्व इंद्राद्या देवतागणाः । वेमुः सर्वे तदा विप्रास्तद्रेतः शंकरस्य च

பரமேசுவரன் கூறினார்— “ஏ சுரர்களே, இன்றே நீங்கள் வமனம் (வெளியேற்றம்) செய்ய வேண்டும்.” ‘அப்படியே’ என்று எண்ணி இந்திரன் முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் அதை வெளியேற்றினர்; அப்போது எல்லா முனிவர்களும் சங்கரனுடைய அந்த ரேதஸை கண்டனர்।

Verse 63

ऐकपद्येन तद्रेतो महापर्वतसन्निभम् । तप्तचामीकरप्रख्यं बभूव परमाद्भुतम्

ஒரே கணத்தில் அந்த ரேதஸ் மாபெரும் மலைபோல் ஆனது; உருகிய பொன்னென ஒளிர்ந்து, மிக அதிசயமாகத் தோன்றியது।

Verse 64

सर्वे च सुखिनो जाता इंद्राद्या देवतागणाः । विना ह्यग्निं च ते सर्वे परितुष्टास्तदाऽभवन्

அப்போது இந்திரன் முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்; அக்னி இல்லாமலேயும் அக்காலத்தில் அவர்கள் அனைவரும் நிறைவு பெற்றனர்।

Verse 65

तेनाग्निनापि चोक्तस्तु शंकरो लोकशंकरः । किं मयाद्य महा देव कर्तव्यं देवतावर

அப்போது அக்னியும் உலக நலன் அருளும் சங்கரனை நோக்கி கூறினான்— “ஏ மகாதேவா, தேவர்களில் சிறந்தவனே! இன்று நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

Verse 66

तद्ब्रूहि मे प्रभोऽद्य त्वं येनाहं सर्वदा सुखी । भविष्यामि च येनाहं देवानां हव्यवाहकः

என் ஆண்டவனே! இன்று எனக்கு அந்த வழியை அருளிச் சொல்லும்; அதனால் நான் எப்போதும் நலமுடன் இருப்பேன், மேலும் தேவர்களின் ஹவியை ஏந்தும் ஹவ்யவாஹகனாக ஆகுவேன்.

Verse 67

तदोवाच शिवः साक्षाद्देवानामिह श्रृण्वताम् । रेतो विसृज्यतां योनौ तदाग्निः प्रहसन्नवि

அங்கே தேவர்கள் கேட்கும்படி சாட்சாத் சிவன் கூறினார்—“ரேதஸ் யோனியில் விடப்படுக.” அதைக் கேட்ட அக்கினி சிரித்தான்.

Verse 68

उवाच शंकरं देवं भवत्तेजो दुरासदम् । इदमुल्बणवत्तेजो धार्यते प्राकृतैः कथम्

அவன் தேவன் சங்கரனை நோக்கி—“உமது தேஜஸ் அணுக இயலாதது. இவ்வளவு உக்கிரமும் பேரளவும் உள்ள தேஜஸை சாதாரண உயிர்கள் எவ்வாறு தாங்குவர்?” என்றான்.

Verse 69

ततः प्रोवाच भगवानग्निं प्रति महेश्वरः । मासिमासि प्रतप्तानां देहे तेजो विसृज्यताम्

பின்னர் பகவான் மகேஸ்வரன் அக்கினியிடம் கூறினார்—“மாதந்தோறும் தபத்தால் சுட்டெறிந்தவர்களின் உடல்களில் இந்தத் தேஜஸ் விடப்படுக.”

Verse 70

तथेति मत्वा वचनं महाप्रभः स जातवेदाः परमेण वर्चसा । समुज्ज्वलंस्तत्र महाप्रभावो ब्राह्मे मुहूर्त्ते हि सचोपविष्टः

“அப்படியே ஆகுக” என்று ஏற்று, மகாப்ரபு ஜாதவேதன் (அக்கினி) பரம ஒளியுடன் அங்கே மிகுந்த பிரபாவமாகப் பிரகாசித்தான்; மேலும் பிராஹ்ம முஹூர்த்தத்தில் அங்கேயே அமர்ந்து அந்த ஆணையை நிறைவேற்றத் தொடங்கினான்.

Verse 71

तदा प्रातः समुत्थाय प्रातः स्नानपराः स्त्रियः । ययुः सदा ऋषीणां च सत्यस्ता जातवेदसम्

அப்போது விடியற்காலையில் எழுந்து, காலை நீராடலில் ஈடுபட்ட அந்தப் பெண்கள்—முனிவர்களின் சத்தியவிரதப் பத்தினிகள்—ஜாதவேதன் (அக்னி) அருகே சென்றனர்।

Verse 72

दृष्ट्वा प्रज्वलितं तत्र सर्वास्ताः शीतकर्षिताः । तप्तुकामास्तदा सर्व्वा ह्यरुधत्या निवारिताः

அங்கே எரிந்து கொண்டிருந்த தீயைக் கண்டு, குளிரால் வாடிய அவர்கள் அனைவரும் வெப்பமடைய விரும்பினர்; ஆனால் அருந்ததி அவர்களைத் தடுத்தாள்।

Verse 73

तया निवारिताश्चापि तास्तेपुः कृत्तिकाः स्वयम् । यावत्तेपुश्च ताः सर्व्वा रेतसः परमाणवः । विविशू रोमकूपेषु तासां तत्रैव सत्वरम्

அவளால் தடுக்கப்பட்டபோதும், க்ருத்திகைகள் தாமே தவம் செய்தனர். அவர்கள் அனைவரும் தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்த வேளையில், விதையின் நுண்ணணுக்கள் அங்கேயே விரைவாக அவர்களின் ரோமகூபங்களில் புகுந்தன।

Verse 74

नीरेतोग्निस्तदा जातो विश्रांतः स्वयमेव हि

அப்போது ‘நீரேத’ அக்னி தோன்றி, அது தானாகவே அமைதியடைந்தது।

Verse 75

ततस्ता ऋषिभार्या हि ययुः स्वभवनं प्रति । ऋषिभिस्तु तदा शप्ताः कृत्तिकाः खेचराभवन्

அதன்பின் முனிவர்களின் மனைவியர் தத்தம் இல்லங்களுக்கு திரும்பினர். ஆனால் முனிவர்களின் சாபத்தால் க்ருத்திகைகள் ஆகாயசாரிகள் (கேசரர்) ஆனார்கள்।

Verse 76

तदानीमेव ताः सर्वा व्यभिचारेण दुःखिताः । तत्ससर्जुस्तदा रेतः पृष्ठे हिमवतो गिरेः

அதே வேளையில் அவர்கள் அனைவரும் (அபசாரம் என்ற) குற்றச்சாட்டால் துயருற்று, அப்போது அந்தத் தேஜோமய ரேதஸ்ஸை ஹிமவத் மலையின் முதுகில் விடுத்தனர்.

Verse 77

एकपद्येन तद्रेतस्तप्तचामीकरप्रभम् । गंगायां च तदा क्षिप्रं कीचकैः परिवेष्टितम्

ஒரே அடியிலே, காய்ந்த பொன்னென ஒளிர்ந்த அந்த ரேதஸ் விரைவாக கங்கையில் எறியப்பட்டது; அங்கே அது கீசக நாணல்களால் சூழப்பட்டது.

Verse 78

षण्मुखं बालकं ज्ञात्वा सर्वे देवा मुदान्विताः । गर्गेणोक्तास्तदंते वै सुखेन ह्रियतामिति

அந்தக் குழந்தையை ஷண்முகன் என்று அறிந்ததும் எல்லாத் தேவரும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தனர். இறுதியில் கர்கர் கூறியபடி—“இவனை இலகுவாகவும் பாதுகாப்பாகவும் எடுத்துச் செல்லுங்கள்” என்று சொல்லப்பட்டது.

Verse 79

शंभोः पुत्रः प्रसादेन सर्वो भवति शाश्वतः । गंगायाः पुलिने जातः कार्त्तिकेयो महाबलः

சம்புவின் அருளால் அனைத்தும் நிலைத்தும் மங்களகரமுமாகிறது. கங்கையின் மணற்கரையில் மகாபலன் கார்த்திகேயன் பிறந்தான்.

Verse 80

उपविष्टोथ गांगेयो ह्यहोरात्रोषितस्तदा । शाखो विशाखोऽतिबलः षण्मुखोऽसौ महाबलः

அப்போது காங்கேயன் அங்கே அமர்ந்து ஒரு பகலும் இரவும் தங்கினான். அவனே மகாபலன் ஷண்முகன்; மிகுந்த வலிமையுடைய ‘சாக’ ‘விசாக’ எனவும் போற்றப்பட்டான்.

Verse 81

जातो यदाथ गंगायां षण्मुखः शंकरात्मजः । तदानीमेव गिरिजा संजाता प्रस्नुतस्तनी

கங்கையில் சங்கரனின் புதல்வன் ஷண்முகன் பிறந்த அதே கணத்தில், கிரிஜையின் மார்புகளில் பால் பெருகி வழிந்தது।

Verse 82

शिवं निरीक्ष्य सा प्राह हे शंभो प्रस्नवो महान् । संजातो मे महादेव किमर्थस्तन्निरीक्ष्यताम् । सर्वज्ञोऽपि महादेवो ह्यब्रवीत्तामथाज्ञवत्

அவள் சிவனை நோக்கி கூறினாள்—“ஹே சம்போ! எனக்குள் பால் பெருவெள்ளமாக எழுந்துள்ளது. ஹே மகாதேவா! இதன் நோக்கம் என்ன? இதை ஆராய்ந்து அருளுங்கள்.” அனைத்தும் அறிந்த மகாதேவனும் அப்போது அறியாதவன் போல அவளுக்கு பதிலளித்தான்।

Verse 83

नारदस्तत्र चागत्य प्रोक्तवाञ्जन्म तस्य तत् । शिवाय च शिवायै च पुत्रो जातो हि सुंदरः

அப்போது நாரதர் அங்கே வந்து அந்தப் பிறப்புச் செய்தியை அறிவித்தார்—“சிவனுக்கும் சிவைக்கும் ஒரு அழகிய மகன் பிறந்தான்.”

Verse 84

तदाकर्ण्य वचो विप्रा हर्षनिर्भरमानसाः । बभूवुः प्रमथाः सर्वे गंधर्वा गीततत्पराः

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட முனிவர்கள் ஆனந்தத்தில் நிறைந்தனர். எல்லா பிரமதர்களும் கூடினர்; கந்தர்வர்கள் பாடலில் ஈடுபட்டனர்।

Verse 85

अनेकाभिः पताकाभिश्चैलपल्लवतोरणैः । तथा विमानैर्बहुभिर्बभौ प्रज्वलितो महान् । पर्वतः पुत्रजननाच्छंकरस्य महात्मनः

பல கொடிகள், துணி-இலைத் தோரணங்கள், மேலும் பல விமானங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த மாபெரும் மலை, மகாத்மா சங்கரனின் புதல்வன் பிறந்த மகிழ்ச்சியால் தீப்பொறிபோல் ஒளிர்ந்தது।

Verse 86

तदा सर्वे सुरगणा ऋषयः सिद्धचारणाः रक्षोगंधर्वयक्षाश्च अप्सरोगणसेविताः

அப்போது தேவர்கணங்கள், ரிஷிகள், சித்தர்கள், சாரணர்கள், மேலும் ராக்ஷஸர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள்—அப்ஸரஸ்களின் கூட்டங்களுடன்—அனைவரும் அங்கு கூடினர்।

Verse 87

एकपद्येन ते सर्वे सहिताः शंकरेण तु । द्रष्टुं गांगेयमधिकं जग्मुः पुलिनसंस्थितम्

ஒரே அடியில் அவர்கள் அனைவரும் சங்கரருடன் சேர்ந்து, ஆற்றங்கரையில் நின்றிருந்த கங்கையின் புதல்வனாகிய அந்த உயர்ந்தவரை தரிசிக்கச் சென்றனர்।

Verse 88

ततो वृषभमारुह्य ययौ गिरिजया सह । अन्यैः समेतो भगवान्सुरैरिंद्रादिभिस्तथा

பின்னர் பகவான் வृषபத்தின் மேல் ஏறி கிரிஜையுடன் புறப்பட்டார்; இந்திரன் முதலிய பிற தேவர்களும் அவருடன் சேர்ந்திருந்தனர்।

Verse 89

तदा शंखाश्च भेर्यश्च नेदुस्तूर्यीण्यनेकशः

அப்போது சங்குகளும் பேரிகளும் முழங்கின; பலவகைத் தூரியங்களும் மங்கள வாத்தியங்களும் எங்கும் ஒலித்தன।

Verse 90

तदानीमेव सर्वेशं वीरभद्रादयो गणाः । अन्वयुः केलिसंरब्धा नानावादित्रवादकाः । वादयन्तश्च वाद्यानि ततानि विततानि च

அதே வேளையில் வீரபத்ரன் முதலிய கணங்கள் விளையாட்டு-விழாவின் உற்சாகத்துடன் சர்வேஸ்வரனைத் தொடர்ந்து சென்றனர்; பலவகை வாத்தியக்காரர்கள் நடந்து கொண்டே இழுக்கப்பட்டும் அடிக்கப்பட்டும் ஒலிக்கும் வாத்தியங்களை முழக்கினர்।

Verse 91

केचिन्नृत्यपरास्तत्र गायकाश्च तथा परे । स्तावकाः स्तूयमानाश्च चक्रुस्ते गुणकीर्तनम्

அங்கே சிலர் நடனத்தில் ஈடுபட்டனர்; சிலர் பாடகர்களாயிருந்தனர். சிலர் ஸ்தோத்திரம் பாடினர்; சிலர் புகழப்பட்டனர்—இவ்வாறு அனைவரும் அவருடைய குணங்களைப் போற்றிக் கீர்த்தனம் செய்தனர்.

Verse 92

एवंविधास्ते सुरसिद्धयक्षा गंधर्वविद्याधरपन्नगा ह्यमी । शिवेन सार्द्धं परिहृष्टचित्ता द्रष्टुं ययुस्तं वरदं च शांकरिम्

அத்தகையோர் தேவர்கள், சித்தர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், வித்யாதரர்கள், நாகர்கள். சிவனுடன் சேர்ந்து, மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த உள்ளத்துடன், அவர்கள் அந்த வரம் அருளும் பாலனையும் சாங்கரியையும் தரிசிக்கச் சென்றனர்.

Verse 93

यावत्समीक्षयामासुर्गांगेयं शंकरोपमम् । ददृशुस्ते महत्तेजो व्याप्तमासीज्जगत्त्रयम्

சங்கரனை ஒத்த காங்கேயனை அவர்கள் நோக்கியபோது, மும்முலகங்களையும் நிறைத்துப் பரவிய மகத்தான தேஜஸ்ஸை அவர்கள் கண்டனர்.

Verse 94

तत्तोजसावृतं बालं तप्तचामीकरप्रभम् । सुमुखं सुश्रिया युक्तं सुनसं सुस्मितेक्षणम्

அவர்கள் அந்த ஒளியால் சூழப்பட்ட பாலனை கண்டனர்; காய்ந்த பொன்னைப் போல ஒளிர்ந்தவன்—அழகிய முகம், சிறப்பான திருவழகு, நன்றான மூக்கு, மென்மையான புன்னகை ததும்பும் கண்கள் உடையவன்.

Verse 95

चारुप्रसन्न वदनं तथा सर्वागसुंदरम् । तं दृष्ट्वा महदाश्चर्यं गांगेयं प्रथितात्मकम्

அவனுடைய முகம் அழகும் அமைதியும் நிறைந்தது; அவன் உடலெங்கும் அழகு பொலிந்தது. அந்தப் புகழ்பெற்ற காங்கேயனை கண்டதும் அவர்களுக்கு பேராச்சரியம் ஏற்பட்டது.

Verse 96

ववंदिरे तदा बालं कुमारं सूर्यवर्चसम् । प्रमथाश्च गणाः सर्वे वीरभद्रादयस्तथा

அப்போது வீரபத்ரர் முதலிய எல்லா பிரமதர்களும் கணங்களும், சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் பாலக குமாரனை பக்தியுடன் வணங்கினர்।

Verse 97

परिवार्योपतस्थुस्ते वामदक्षिणभागतः । तथा ब्रह्मा च विष्णुश्च इंद्रश्चापि सुरैर्वृतः

அவரைச் சூழ்ந்து அவர்கள் இடப்புறமும் வலப்புறமும் பணிவுடன் நின்றனர். அங்கே பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் இருந்தனர்; தேவர்களால் சூழப்பட்ட இந்திரனும் இருந்தான்।

Verse 98

ऋषयो यक्षगंधर्वाः परिवार्य कुमारकम् । दंडवत्पितिता भूमौ केचिच्च नतकंधराः

ரிஷிகள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள் இளங்குமாரனைச் சூழ்ந்தனர். சிலர் தண்டவத் செய்து தரையில் விழுந்தனர்; சிலர் கழுத்தைத் தாழ்த்தி பணிவுடன் வணங்கினர்।

Verse 99

प्रणेमुः शिरसा चान्ये मत्वा स्वामिनमव्ययम् । अवाद्यंत विचित्राणि वादित्राणि महोत्सवे । एवमभ्युदये तस्मिन्नृषयः शांतिमापठम्

மற்றவர்களும் தலைவணங்கி வணங்கினர்; அவரை அழிவில்லா ஆண்டவனென உணர்ந்தனர். அந்த மகோത്സவத்தில் பலவகை வாத்தியங்கள் ஒலித்தன. அத்தகைய மங்கள நிகழ்வில் ரிஷிகள் சாந்தி பாடத்தை ஓதினர்।

Verse 100

एतस्मिन्नंतरे यातः शंकरो गिरिजापतिः । अवतीर्य वृषाच्छीघ्रं पार्वत्या सहसुव्रताः

இதற்கிடையில் கிரிஜாபதி சங்கரர் அங்கே வந்தார்; அவர் காளையிலிருந்து விரைவாக இறங்கி, நற்கடமையுடைய பார்வதியுடன் சேர்ந்தார்।

Verse 101

पुत्रं निरैक्षत तदा जगदेकबंधुः प्रीत्या युतः परमया सह वै भवान्या । स्नेहान्वितो भुजगभोगयुतो हि साक्षात्सर्वेश्वरः परिवृतः प्रमथैः प्रहृष्टः

அப்போது உலகின் ஒரே நண்பனான பரமேசுவரன், பவானியுடன் பரம மகிழ்ச்சியோடு தன் புதல்வனை நோக்கினார். பாசம் நிறைந்தவராய், நாகவளையங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சர்வேசுவரன், மகிழ்ந்த பிரமதர்களால் சூழ்ந்து நேரில் ஒளிர்ந்தார்।

Verse 102

उपगुह्य गुहं तत्र पार्वती जातसंभ्रमा । प्रस्नुतं पाययामास स्तनं स्नेहपरिप्लुता

அங்கே பார்வதி அன்பின் பரவசத்தால் குகனை அணைத்துக் கொண்டு, தாய்மையின் பாசத்தில் மூழ்கி, பால் சுரந்த தன் மார்பால் அவனைப் பாலூட்டினாள்।

Verse 103

तदा नीराजितो देवैः सकलत्रैर्मुदान्वितैः । जयशब्देन महता व्याप्तमासीन्नभस्तलम्

அப்போது மகிழ்ந்த தேவர்கள் தங்கள் குடும்பங்களுடன் அவருக்கு நீராஜனம் (ஆரத்தி) செய்தனர்; ‘ஜயம்’ என்ற பேரொலியால் வானமெங்கும் நிறைந்தது।

Verse 104

ऋषयो ब्रह्मगोषेण गीतेनैव च गायकाः । वाद्यैश्च वादकाश्चैव उपतस्थुः कुमारकम्

ரிஷிகள் வேதப் பிரம்மகோஷத்தால், பாடகர்கள் பாடலால், வாத்தியக்காரர்கள் வாத்திய ஒலியால் அந்தக் குமாரனைச் சூழ்ந்து பணிந்தனர்।

Verse 105

स्वमंकमारेप्य तदा गिरीशः कुमारकं तं प्रभया महाप्रभम् । बभौ भवानीपतिरेव साक्षाच्छ्रिया युतः पुत्रवतां वरिष्ठः

அப்போது கிரீசன், பேரொளியால் பிரகாசித்த அந்தக் குமாரனைத் தன் மடியில் அமர்த்தினார். பவானியின் நாதன் தாமே திருச்செல்வத்துடன் நேரில் ஒளிர்ந்தார்—புதல்வர் பெற்றோரில் சிறந்தவர்।

Verse 106

दंपती तौ तदा तत्र ऐकपद्येन नंदतुः । अभिषिच्यमान ऋषिभिरावृतः सुरसत्तमैः

அப்போது அங்கே தெய்வீகத் தம்பதியர் ஒருமனத்துடன் பேரானந்தம் கொண்டனர். குழந்தைக்கு ரிஷிகள் அபிஷேகம் செய்தனர்; சிறந்த தேவர்கள் அவனைச் சூழ்ந்து நின்றனர்.

Verse 107

कुमारः क्रीडयामास उत्संगे शंकरस्य च । कंठे स्थितं वासुकिं च पाणिभ्यां समपीडयत्

குமாரன் சங்கரனின் மடியில் விளையாடினான். ஆண்டவரின் கழுத்தில் இருந்த வாசுகியை தன் சிறு கைகளால் அழுத்திப் பிடித்தான்.

Verse 108

मुखं प्रपीडयित्वाऽसौ पाणीनगणयत्तदा । एकं त्रीणिदशाष्टौ च विपरीतक्रमेण च

அவன் குழந்தை விளையாட்டில் வாயை அழுத்திக் கொண்டு, பின்னர் விரல்களில் எண்ணினான்—‘ஒன்று, மூன்று, பத்து, எட்டு’; மறுமுறையும் எதிர் வரிசையிலும்.

Verse 109

प्रहस्य भगवाञ्छंभुरुवाच गिरिजां तदा

அப்போது பகவான் சம்பு புன்னகையுடன் கிரிஜையிடம் கூறினார்.

Verse 110

मंदस्मितेन च तदा भगवान्महेशः प्राप्तो मुदंच परमां गिरिजासमेतः । प्रेम्णा सगद्गदगिरा जगदेकबंधुर्नोवाच किंचन तदा भुवनैकभर्ता

அப்போது பகவான் மகேசன் மெல்லிய புன்னகையுடன் கிரிஜையோடு சேர்ந்து பேரானந்தத்தை அடைந்தான். ஆனால் உலகின் ஒரே உறவான, பிரபஞ்சத்தின் அதிபதி, அன்பால் குரல் நடுங்கினாலும் அந்த வேளையில் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.